Lucinda Riley

De zeven zussen - Parel

..

CeCe’s verhaal

..

..

..

Ook verschenen van Lucinda Riley bij Xander Uitgevers

De zeven zussen (2017)

De zeven zussen – Storm (2018)

De zeven zussen – Schaduw (2018)

Lezers en boekhandelaren over De zeven zussen, Storm en Schaduw

..

‘Ik kan niet genoeg benadrukken hoe prachtig deze reeks is. Riley weet vanaf de eerste bladzijde telkens de lezer vast te grijpen en mee te nemen in een wonderbaarlijke reis naar het verleden.’ – Valerie

..

‘Ik kreeg het boek getipt en kon niet stoppen met lezen totdat ik het uit had. Het is een mooi geschreven, makkelijk leesbaar en spannend verhaal, vol puzzelstukjes en interessante historische context.’ – Megan

..

‘Ik zat regelmatig op het puntje van mijn stoel, hoe loopt dit af? Het liefst had ik dit boek in één ruk uitgelezen, wat goed aangeeft hoe mooi en spannend het is. Dit boek moet je echt gelezen hebben.’ – Joyce Elise

..

‘Zo af en toe heb je een juweeltje in handen dat je niet meer weg kunt leggen. In vier dagen had ik het uit, kreeg ik heimwee en nu verlang ik naar het volgende deel!’ – Heleen, Boekhandel van der Meer

..

‘Ik ben verkocht, het boek is in één woord geweldig. Zo mooi geschreven en zo ontroerend. Een boek waarin je zelf de hoofdpersoon zou willen zijn.’ – Marij, The Readshop Express Oranjerie

..

‘Je moet van goeden huize komen om mij 600 pagina’s lang geboeid te laten blijven en dat is precies wat er gebeurde bij Storm. Lucinda Riley is de koningin van de taal. Ik kan niet wachten op het derde deel.’ – Judith

..

‘Storm is een verhaal dat je echt even moet laten bezinken. De emoties zijn zo levend beschreven dat ze voelbaar zijn. Dit boek zal me nog lang bijblijven, met tranen in mijn ogen en een diepe zucht sluit ik deze must read.’ – Moon

..

‘Het is onmogelijk om na deze boeken direct aan weer een ander boek te beginnen omdat deze verhalen nog lang in je hoofd ‘nasudderen’! Het leest inderdaad als een trein.’ – Marjan, Boekhandel Marjan Houtman

..

‘Weer heb ik enorm genoten van de derde zus, heel mooi!!! Ik kan ze niet wegleggen. Het moet… maar ik kan niet wachten op het verhaal van CeCe!’ – Saskia, Boekhandel van Grinsven Geldrop

..

‘Steeds weer kan ik mezelf onderdompelen in en laten meeslepen door de verhalen van Lucinda Riley. Meeslepend, verslavend en ontroerend.’ – Bregje

Voor vader en dochter, Richard en Felicity Jemmett

Geen enkele reis is onmogelijk. Je hoeft alleen maar een stap vooruit te doen.

Hoofdpersonen

Atlantis

Pa Salt, adoptievader (overleden)

Marina (Ma), verzorgster van de zussen

Claudia, huishoudster op Atlantis

Georg Hoffman, Pa Salts advocaat

Christian, de schipper

..

De zusjes D’Aplièse

Maia

Ally (Alcyone)

Star (Asterope)

CeCe (Celaeno)

Tiggy (Taygete)

Electra

Merope (afwezig)

CeCe

December 2007

Symbool van de Aboriginals voor een menselijk spoor

1

Ik zal zolang ik leef precies weten waar ik was en wat ik deed toen ik hoorde dat mijn vader was overleden, dacht ik, terwijl ik uit het raampje van het vliegtuig staarde en in de inktzwarte duisternis tuurde. Onder me schitterden groepjes fonkelende lichtjes; daar woonden mensen. Elk lichtje stond voor een leven, een gezin, een groepje vrienden…

Allemaal dingen die ik voor mijn gevoel niet meer had.

Het was alsof ik de wereld op zijn kop zag, want de lichtjes onder me leken een doffe afspiegeling van de sterren boven me. Het deed me denken aan een opmerking van een van mijn docenten op de kunstopleiding. Hij zei dat ik schilderde alsof ik dat wat vlak vóór me was niet zag. Hij had gelijk: ik zág het ook niet. De beelden verschenen in mijn geest, niet in de realiteit. Die beelden hadden vaak niet eens een menselijke, minerale of dierlijke vorm, maar het waren sterke beelden en ik móést ze gewoon vastleggen.

Neem nou die berg rotzooi die ik door heel Londen bij schroothopen had opgehaald en in mijn studio in het appartement had opgeslagen. Ik was weken bezig geweest om precies uit te vogelen hoe al die stukken in elkaar moesten worden gezet. Het was net of ik met een gigantische Rubiks kubus bezig was, hoewel de onderdelen in dit geval bestonden uit een stinkend olieblik, een vogelverschrikker die Guy Fawkes moest voorstellen, een autoband en een roestend pikhouweel. Ik was voortdurend in de weer om er één geheel van te maken, en dat ging prima, totdat ik dat laatste, belangrijkste stukje toevoegde. Op welke plaats ik het er ook in zette, naar mijn idee was daarmee de hele installatie naar de knoppen.

Ik leunde met mijn gloeiende voorhoofd tegen het koele perspex van het raampje. Dat raampje was het enige wat mij en mijn medereizigers scheidde van verstikking en een zekere dood.

We zijn zó kwetsbaar…

Nee, CeCe, sprak ik mezelf streng toe terwijl ik door een golf van paniek werd overvallen, je kunt dit best zonder haar, echt wel.

Ik dwong mezelf weer aan Pa Salt te denken, want hoe raar het ook was, door mijn ingewortelde vliegangst had het iets troostends om terug te denken aan het moment waarop ik hoorde dat hij was gestorven. Als het ergste gebeurde en het vliegtuig uit de lucht zou vallen, wachtte hij me aan de andere kant misschien wel op. Hij had die reis tenslotte al gemaakt. In zijn eentje, net als wij uiteindelijk allemaal zouden doen.

Toen het telefoontje van mijn jongere zus Tiggy kwam, met het bericht dat Pa dood was, was ik net mijn jeans aan het aantrekken. Erop terugkijkend wist ik vrij zeker dat er van die boodschap bijna niets bij me binnen was gekomen. Mijn enige gedachte was: hoe vertel ik het aan Star? Ze aanbad mijn vader en zou totaal van slag zijn.

Jij aanbad hem ook, CeCe.

Dat was ook zo. Mijn taak in dit leven bestond uit het beschermen van mijn kwetsbare zus, die drie maanden ouder was dan ik maar het moeilijk vond om zich te uiten, zodat ik altijd het woord voor haar voerde. Dus had ik na het bericht mijn gevoelens weggestopt, mijn jeans dichtgeritst en was ik de zitkamer binnengelopen om het haar te vertellen.

Ze zei niets, maar huilde in mijn armen. Ik had zelf al de grootste moeite mijn tranen te bedwingen. Maar voor mijn zus, voor Star, moest ik sterk zijn, want Star had me nodig…

Dat was toen…

‘Hebt u iets nodig, mevrouw?’

Een wolk van muskusachtig parfum daalde op me neer. Toen ik opkeek zag ik de stewardess over me heen hangen.

‘Eh, nee bedankt.’

‘U hebt op de oproepknop gedrukt,’ zei ze overdreven fluisterend, met een gebaar naar de overige passagiers, die lagen te slapen. Het was vier uur ’s ochtends, Londense tijd.

‘Sorry,’ fluisterde ik terug, en trok mijn ongehoorzame elleboog van de knop. Echt iets voor mij. De stewardess gaf me hetzelfde knikje als mijn vroegere schooljuffrouw als ik tijdens het ochtendgebed mijn ogen open had. Met veel geruis van zijde verdween ze weer naar haar plek. Ik probeerde het mezelf wat comfortabeler te maken en deed mijn ogen dicht. Ik vond het een verschrikking om in een aluminium buis door de ruimte te razen en was jaloers op die vierhonderd zielen om me heen die aan die ellende konden ontsnappen door te slapen. Ik voelde me als gewoonlijk buitengesloten en had het gevoel er niet bij te horen.

Ik had natuurlijk businessclass kunnen boeken. Ik had nog wat geld over van mijn erfenis, maar niet zo veel dat ik dat wilde verspillen aan een paar centimeters extra ruimte. Het grootste deel van het geld was opgegaan aan de aankoop van het chique appartement voor Star en mij, in Londen, aan de rivier. Ik had gedacht dat ze een echt thuis wilde, dat ze er blij mee zou zijn, maar ze was helemaal niet blij…

En hier zat ik, geen stap verder dan vorig jaar rond deze tijd, toen ik naast mijn zus in economyclass zat en over de wereld vloog, op weg naar Thailand. Alleen was Star deze keer niet bij me en was ik niet op weg ergens naartoe. Ik was op weg ergens vandaan, ik was op de vlucht…

‘Een ontbijtje, mevrouw?’

Nog suf en gedesoriënteerd deed ik mijn ogen open en ontmoette de blik van de stewardess die die nacht naar me toe was gekomen. Alle cabinelichten waren inmiddels aan en door de paar raamluikjes die open waren zag ik een roze dageraad.

‘Nee, bedankt, alleen koffie. Zwart, alstublieft.’

Ze knikte en trok zich terug, en ik vroeg me af waarom ik me schuldig voelde als ik ook maar íéts vroeg, terwijl ik nota bene de volle mep had betaald.

‘Waar gaat u naartoe?’

Ik draaide me om naar mijn buurman, die ik tot dan toe alleen in profiel had gezien. En zelfs dat profiel bestond uit niet meer dan een neus, een mond en een blonde lok die uit een zwarte hoodie stak. Maar nu staarde hij me recht aan. Ik schatte hem niet ouder dan achttien, zijn kin en voorhoofd vertoonden nog sporen van jeugdpuistjes. Vergeleken bij hem voelde ik me een middelbare dame.

‘Bangkok, daarna Australië.’

‘Cool,’ was zijn commentaar, terwijl hij op zijn gevangenismenuutje aanviel, dat bestond uit oneetbaar roerei, te hard gebakken spek en een lang, roze ding dat voor een worstje moest doorgaan. ‘Daar ga ik uiteindelijk ook naartoe, maar eerst ga ik Thailand verkennen. Ik heb gehoord dat die Full Moon Parties daar supergaaf zijn.’

‘Dat zijn ze ook.’

‘U bent er geweest?’

‘Een paar keer,’ antwoordde ik, en bij die vraag kwam er een verzameling herinneringen boven.

‘Welke zou u adviseren? Ze zeggen dat Ko Pha Ngan de beste is.’

‘Het is eeuwen geleden dat ik daar voor het laatst ben geweest, maar het schijnt nu enorm massaal te zijn, een paar duizend bezoekers. Mijn favoriete plek is Railay Beach in Krabi. Heel relaxed, maar het hangt ervan af wat je wilt.’

‘Ik heb weleens gehoord van Krabi,’ zei hij, terwijl zijn kaken ploeterden met het worstje. ‘In Bangkok ontmoet ik mijn maten. Het is trouwens pas over een paar weken volle maan, dus we hebben nog tijd om te beslissen. Heb je met vrienden afgesproken in Australië?’

‘Ja,’ loog ik.

‘Blijft u een tijdje in Bangkok?’

‘Een nachtje.’

Ik merkte hoe opgewonden hij was toen het vliegtuig de landing naar luchthaven Suvarnabhumi inzette en het cabinepersoneel aan ons, gedetineerden, de vaste riedel aan instructies voorlas. Wat een belachelijke vertoning eigenlijk, dacht ik, terwijl ik mijn ogen sloot en mijn bonzende hart tot rust probeerde te brengen. Als het vliegtuig neerstortte waren we allemaal onmiddellijk dood, of ons tafeltje nu wel of niet ingeklapt was. Dat soort dingen werd waarschijnlijk gezegd om ons een prettig gevoel te geven.

Het vliegtuig kwam zo zacht neer dat ik pas in de gaten had dat we aan de grond waren toen dat over de intercom werd meegedeeld. Ik deed mijn ogen open en er rees een triomfantelijk gevoel in me op. Ik had in mijn eentje een intercontinentale vlucht gemaakt en kon het navertellen! Star zou trots op me zijn… als het haar tenminste nog iets kon schelen.

Nadat ik de douane was gepasseerd haalde ik mijn bagage van de band en stevende op de uitgang af.

‘Fijne tijd in Australië,’ riep mijn tienerbuurman toen hij me had ingehaald. ‘Volgens die maat van me is de natuur daar helemaal te gek, spinnen zo groot als borden. Later!’

Hij zwaaide me gedag en verdween in de massa. Een paar versnellingen langzamer volgde ik hem naar de uitgang, waar een vertrouwde hitte me tegemoetkwam. Ik nam de shuttlebus naar het hotel dat ik voor mijn overnachtingsstop had geboekt, checkte in en nam de lift naar mijn klinisch ingerichte kamer. Ik liet mijn rugzak van mijn schouders vallen en ging op de witte lakens zitten. Als ik hoteleigenaar was zou ik altijd voor donkere lakens zorgen, dacht ik bij mezelf, dan hoeven de gasten de vlekken van andermans lichaamssappen niet te zien. Want hoe hard je ook schrobt, die blijf je op wit zien.

Er waren zo veel dingen op de wereld die me verbaasden. Regels die lang geleden ergens door iemand waren opgesteld, bijvoorbeeld. Ik trok mijn wandelschoenen uit en ging op het bed liggen, bedacht dat ik net zo goed op elke willekeurige andere plaats kon zijn en baalde daarvan. De airconditioning boven mijn hoofd zoemde, ik deed mijn ogen dicht en probeerde te slapen, maar het enige waar ik aan kon denken was dat als ik nu doodging geen sterveling dat zou weten.

Op dat moment besefte ik wat het betekent om eenzaam te zijn. De eenzaamheid knaagde in mijn binnenste en voelde tegelijkertijd als een grote leegte. Ik knipperde een paar tranen weg – ik was nooit zo’n huilerig type – maar ze bleven komen. Het was net een dam die op doorbreken stond, dus ik móést mijn ogen wel opendoen.

Huilen is prima, CeCe, heus…

Ik hoorde weer Ma’s troostende stem toen ik op Atlantis uit een boom was gevallen en mijn enkel had verstuikt. Ik wilde niet huilen en had daarom zó hard op mijn lip gebeten dat die was gaan bloeden.

‘Ma zou het wél wat kunnen schelen,’ mompelde ik wanhopig. Ik pakte mijn mobieltje en overwoog Ma te sms’en om haar te melden waar ik was. Maar ik kon het niet aan om een bericht van Star tegen te komen, of, erger nog, om géén bericht van Star tegen te komen. Dán zou ik pas echt instorten, dus ik slingerde het ding over het bed en probeerde opnieuw mijn ogen te sluiten. Maar achter mijn oogleden verscheen het beeld van Pa, en het wilde niet verdwijnen.

Het is belangrijk dat jij en Star niet alleen elkaar hebben maar ook jullie eigen vrienden maken, CeCe…

Dat had hij gezegd vlak voordat we samen naar de Universiteit van Sussex vertrokken, en ik was boos geworden over die opmerking, want ik had niemand anders nodig. En Star ook niet, althans dat dacht ik. Maar toen…

‘O Pa,’ zei ik met een zucht. ‘Is het daarboven beter?’

In de afgelopen weken, nadat Star me duidelijk had gemaakt dat ze niet langer haar bestaan met mij wilde delen, had ik vaak in gedachten met Pa zitten praten. Zijn dood leek nog zó onwerkelijk, en ik voelde hem op een of andere manier nog dicht bij me. Voor de buitenwereld bestond er geen groter contrast dan tussen Tiggy, de zus die direct na mij kwam en in allerlei spirituele dingen geloofde, en mij. En toch was er dat rare stukje van mijn persoonlijkheid dat óók dingen wist en aanvoelde… in mijn onderbuik én in mijn dromen. Vaak voelde het alsof de wereld in mijn dromen echter en levendiger was dan wanneer ik wakker werd, het was een beetje zoals kijken naar een tv-serie. Maar dat waren de goede nachten, want ik had ook nachtmerries. Zoals die met die enorme spinnen…

Ik huiverde toen ik me de afscheidswoorden van mijn tienerbuurman herinnerde… Dat kon toch haast niet, spinnen zo groot als borden?

‘Jezus!’ Ik sprong uit bed om mijn gedachtestroom te stoppen en ging naar de badkamer om mijn gezicht af te spoelen. Ik keek in de spiegel. Ik leek net een babyzwijntje, met die rode, gezwollen ogen en mijn haar dat glom van het vet na die lange reis.

Het maakte niet uit hoe vaak Ma tegen me had gezegd hoe mooi en bijzonder de vorm en kleur van mijn ogen was, of hoe vaak Star had gezegd dat ze graag mijn huid aaide, die – zo zei ze het – zacht en glad als cacaoboter was. Ze wilden alleen maar aardig zijn, want ik was dan wel lelijk, maar niet blind, en ik had er een hekel aan om betutteld te worden als het om mijn uiterlijk ging. Ik had vijf beeldschone zussen en had me altijd vreselijk uitgesloofd om met ze te concurreren. Electra – die toevallig ook nog supermodel was – hield me voortdurend voor dat ik niet het beste uit mezelf haalde, maar dat was zonde van haar tijd en energie, want móói zou ik toch nooit worden.

Maar schoonheid schéppen, dat kon ik wel, en nu, nu ik dieper dan ooit in de put zat, schoot me iets te binnen wat Pa ooit tegen me had gezegd.

Wat er ook in je leven gebeurt, mijn lieve CeCe, het enige wat ze nooit van je kunnen afnemen is je talent.

Destijds dacht ik dat het de zoveelste – welk woord zou Star ook alweer gebruiken? – platitude was, die moest compenseren dat mijn uiterlijk, mijn academische aanleg en sociale vaardigheden ronduit klote waren. En eigenlijk had Pa ongelijk, want anderen konden dan wel niet je talent afnemen, maar met hun negatieve commentaar wel je zelfvertrouwen vernietigen en je brein beïnvloeden, zodat je uiteindelijk niet meer wist wie je was of hoe je iemand een plezier kon doen, jezelf al helemaal niet. Dat was met mij gebeurd op de kunstacademie. Daarom was ik daar weggegaan.

Ik heb er in elk geval geleerd waar ik niet goed in ben, troostte ik mezelf. Dat waren volgens mijn docenten de meeste modules die ik in de afgelopen drie maanden had gevolgd. Hoewel mijn schilderijen én ikzelf behoorlijk waren afgekraakt wist zelfs ík dat het geen enkele zin had om verder te gaan als ik het geloof in mijn talent verloor. Want dat was het enige wat ik nog had.

Ik liep terug naar de kamer en ging weer op het bed liggen, en wenste dat deze vreselijke, eenzame uren voorbij waren. Nu begreep ik pas waarom ik zo veel oude mensen op een bankje zag zitten als ik op weg naar de academie door Battersea Park liep. Ook al vroor het, ze wilden bevestigd zien dat de planeet andere menselijke wezens bevatte en dat ze niet alleen op de wereld waren.

Ik moest in slaap gevallen zijn, want ik had mijn spinnennachtmerrie en werd wakker van mijn eigen geschreeuw. Onwillekeurig deed ik mijn hand voor mijn mond voor het geval iemand in de gang dacht dat ik werd vermoord. Ik kon niet langer in mijn eentje in deze zielloze kamer blijven, dus trok ik mijn schoenen aan, greep mijn camera en ging met de lift naar beneden.

Er stond een lange rij taxi’s voor de deur. Ik stapte achter in een taxi en vroeg de chauffeur naar het Koninklijk Paleis te rijden. Ik vond het altijd zowel grappig als verwarrend dat het in Bangkok wemelde van het personeel. Als je een winkel binnenging voor een zakje pinda’s was er één persoon om je de weg te wijzen, een tweede om de kassa te bedienen en een derde om je aankoop in te pakken. Arbeid was hier lachwekkend goedkoop. Ik voelde me onmiddellijk schuldig over die gedachte en herinnerde mezelf eraan dat ik juist dáárom zo dol was op reizen: je ging de dingen in perspectief zien.

De chauffeur zette me af bij het Koninklijk Paleis en ik volgde de hordes toeristen, waarvan een groot aantal met roodverbrande schouders rondliep; een duidelijk teken dat ze hier nog maar net vanuit een kouder klimaat waren aangekomen. Bij de trap vóór de tempel trok ik mijn schoenen uit en legde ze naast de uiteenlopende collectie teenslippers en gympen van de andere bezoekers. De Smaragdgroene Boeddha zou meer dan vijfhonderd jaar oud zijn en was het beroemdste beeld van Thailand. Toch was hij klein vergeleken met veel andere boeddha’s die ik had gezien. Door de heldere kleur van de jade en de houding van het lichaam deed hij me denken aan een felgroene hagedis. Zijn ledematen waren wel érg soepel en klopten eerlijk gezegd niet helemaal. Niet dat dat ertoe deed, hij was gewoon mooi.

Ik ging in kleermakerszit op een van de matten zitten en genoot ervan om uit de zon te zijn en in deze grote, vredige ruimte te zitten, met andere menselijke wezens om me heen, die waarschijnlijk ook aan het navelstaren waren. Ik ben nooit zo’n religieus type geweest, maar als ik moest kiezen ging ik voor het boeddhisme, waarin de kracht van de natuur zo’n belangrijke rol speelt, want ik beschouw de natuur als een eindeloos wonder dat zich vlak voor onze ogen afspeelt.

Star zei vaak dat ik lid moest worden van de Green Party als ik weer eens urenlang tekeerging na het zien van een tv-programma over het milieu, maar wat had dat voor zin? Mijn stem telde niet en ik was te stom om serieus te worden genomen. Het enige wat ik wist was dat er veel te nonchalant wordt omgegaan met de planten, dieren en oceanen die ons ecosysteem vormen en ons in leven houden.

‘Als ik íéts zou willen aanbidden, dan is het de natuur,’ zei ik zachtjes tegen de boeddha. Ook hij was gemaakt uit aarde en gehouwen uit een mineraal dat zich in duizenden jaren tot een prachtig materiaal had gevormd, en hij zou het waarschijnlijk wel begrijpen.

Aangezien dit een tempel was leek het me een goed idee om iets tegen Pa Salt te zeggen. Misschien waren kerken en tempels wel een soort telefooncentrales of internetcafés: je had er een betere verbinding met de hemel…

‘Hoi Pa, echt jammer dat je dood bent. Ik mis je veel meer dan ik had verwacht. En sorry dat ik niet heb geluisterd naar je wijze woorden en adviezen en zo. Dat had ik wel moeten doen, want moet je zien hoe ik er nu aan toe ben. Ik hoop dat het goed met je gaat daar boven,’ zei ik erachteraan. ‘Nogmaals sorry.’

Ik voelde een ongemakkelijke brok tranen achter in mijn keel en stond op en liep naar de uitgang. Toen ik bijna buiten stond draaide ik me om.

‘Help me, Pa, alsjeblieft,’ fluisterde ik.

Ik kocht een flesje water bij een straatventer en liep naar de rivier, de Chao Phraya. Daar bleef ik een tijdje staan kijken naar de zware vrachtboten die langsvoeren. Sleepboten, speedboten, brede aken bedekt met zwart zeildoek deden daar hun dagelijkse werk. Ik besloot de veerboot te nemen en een stukje mee te varen, dat was goedkoop en in elk geval beter dan op mijn ellendige hotelkamer bij het vliegveld zitten. Terwijl we voortsnelden over de rivier zag ik glazen wolkenkrabbers waar gouden tempels elegant tussen genesteld lagen, en houten huizen die via gammele steigers met de bedrijvigheid op het water verbonden waren. Ik pakte mijn beproefde Nikon-camera, die Pa me voor mijn zestiende verjaardag had gegeven, zodat, zoals hij het formuleerde, ‘je foto’s kunt nemen van alles wat je inspireert, lieverd’, en klikte erop los. Star zeurde me altijd aan mijn hoofd dat ik moest overstappen op digitale fotografie, maar technologie en ik konden niet met elkaar opschieten, dus ik hield het maar bij wat ik wel kon.

Ik stapte net voorbij het Oriental Hotel van de boot, en toen ik de straat naast het hotel doorliep moest ik denken aan de keer dat ik Star daar op een high tea in de beroemde Authors’ Lounge had getrakteerd. Gekleed in onze jeans en T-shirts voelden we ons echte buitenbeentjes tussen al die piekfijn geklede lui. Star was urenlang in de bibliotheek blijven hangen om alle gesigneerde foto’s van de schrijvers die ooit in het hotel hadden gelogeerd te bekijken. Zou ze ooit nog haar eigen roman schrijven? Ze kon ontzettend goed zinnen formuleren en dingen op papier beschrijven. Niet dat ik daar nog iets mee te maken had. Ze had nu een nieuwe familie. Toen ik een paar weken geleden thuiskwam had ik een fonkellichtje in haar ogen gezien, en er was een man die ze Mouse noemde in ons appartement die haar als een aanhankelijke puppy zat aan te staren.

Ik ging bij een straattentje zitten en bestelde een kom noedels en een biertje, gewoon voor de lol. Ik kon niet goed tegen alcohol, maar ik voelde me toch al heel belabberd, dus veel erger kon het niet worden. Tijdens het eten bedacht ik dat wat me het meeste pijn deed niet het feit was dat Star een nieuwe vriend en een baan had, maar dat ze zich, langzaam en pijnlijk, van me had losgemaakt. Misschien had ze gedacht dat ik jaloers zou zijn, dat ik haar helemaal voor mezelf wilde, maar dat wás gewoon niet zo. Ik hield van haar, meer dan van wie en wat ook, en wilde alleen maar dat ze gelukkig werd. Ik was nooit zo dom geweest om te denken dat er met al die schoonheid en intelligentie van Star niet op een zekere dag een man in haar leven zou verschijnen.

Je deed echt bot tegen hem toen hij op bezoek was, zei mijn geweten. En ja, ik hád ook moeite met zijn aanwezigheid, en als gewoonlijk kon ik dat maar moeilijk verbergen.

Het bier deed zijn werk en verzachtte de scherpe kantjes van mijn pijn. Ik betaalde, stond op, slenterde de straat door en draaide een smal steegje in, waar een markt werd gehouden. Bij een van de kraampjes was een kunstenaar bezig met een aquarel. Toen ik hem achter zijn schildersezel zag zitten, moest ik denken aan de avonden dat ik in Krabi met mijn schetsboek en busjes verf op Railay Beach had gezeten en de schoonheid van de zonsondergang had proberen te vatten. Ik deed mijn ogen dicht en herinnerde me het vredige gevoel dat ik had toen ik daar, nog maar een jaar geleden, met Star had gezeten. Ik verlangde er zo hevig naar terug dat het pijn deed.

Ik liep terug naar de rivier en leunde over de balustrade. Zou het laf zijn om eerst daarheen te gaan alvorens door te reizen naar Australië? Ik had me nog nooit zo gelukkig gevoeld als op Railay Beach. Ik kende daar mensen, en die zouden me herkennen, naar me zwaaien en me groeten. De meesten waren ook ergens voor op de vlucht, want zo’n plaats was Railay. Bovendien was de enige reden dat ik naar Australië ging hetgeen Georg Hoffman, Pa’s advocaat, me had verteld toen ik bij hem op bezoek ging. Het was gewoon een bestemming en lag bovendien ver weg van Londen.

Dus in plaats van twaalf uur lang in een aluminium buis naar een plek te razen waar ik geen mens kende, kon ik morgen om deze tijd in Railay Beach achter een koud biertje zitten. Een paar weekjes kon toch geen kwaad? Tenslotte was het binnenkort Kerst en misschien was het minder erg om die door te brengen op een plek die ik kende en waarvan ik hield…

Voor het eerst in tijden kon ik me echt ergens op verheugen. Voordat het gevoel zou verdwijnen hield ik een taxi aan en liet me naar het vliegveld rijden. Bij de terminal liep ik naar de ticketbalie van Thai Airways en legde uit dat ik mijn vlucht naar Australië moest uitstellen. De vrouw achter de balie roffelde een tijdje op haar toetsenbord en zei dat het me zo’n vierduizend baht ging kosten, wat gelet op het totale bedrag niet veel was.

‘U hebt flexibel ticket. Op welke datum wilt u opnieuw boeken?’ vroeg ze.

‘Eh, vlak na de Kerst misschien?’

‘Alles vol. Eerste beschikbare vlucht is 8 januari.’

‘Oké,’ zei ik, blij dat ik het lot er de schuld van kon geven dat ik langer in Thailand moest blijven. Vervolgens boekte ik een retourvlucht van Bangkok naar Krabi die de volgende ochtend vroeg zou vertrekken.

Terug op mijn hotelkamer nam ik een douche, poetste mijn tanden en stapte met een veel rustiger gevoel in bed. Als mijn zussen dit hoorden zouden ze stuk voor stuk zeggen dat ik weer eens aan het rondzwerven was, maar daar had ik geen boodschap aan.

Want ik was als een gewond dier op zoek naar een schuilplaats, waar ik mijn wonden kon likken.

2

Het fijne van Railay Beach is dat het op een schiereiland ligt en dat je het alleen per boot kunt bereiken. Star en ik hadden heel wat fantastische plaatsen bezocht, maar op een houten bankje in een langstaartboot zitten die met een hoop herrie over een aquamarijnblauwe zee scheurt, en dan voor het eerst van je leven die ongelooflijke kalkstenen rotsen zien die als zuilen tegen een diepblauwe hemel oprijzen, dat behoort tot mijn top vijf van magische momenten.

Toen we dichterbij kwamen zag ik dat er touwen aan de rots waren bevestigd en dat er mensen tegenop klommen. Met hun neonkleurige shorts leken het net veelkleurige mieren. Toen ik mijn rugzak op mijn rug hees en uit de boot klauterde, begon het al te kriebelen. Ik heb korte maar sterke, lenige armen en benen, en rotsklimmen was iets waar ik echt goed in was. Daar heb je niet veel aan als je in het centrum van Londen woont en kunstenaar wilt worden, maar op een plaats als Railay Beach is het wel degelijk een pluspunt. Ik bedacht dat het afhangt van waar je je bevindt of je sterke en zwakke punten positief of negatief worden gewaardeerd. Op school was ik een domkop terwijl Star letterlijk een superster was. Maar hier in Krabi werd ze onzichtbaar en zat ze met een boek op het strand, terwijl ik meedeed aan alle buitensporten die je daar maar kon doen. Ik was een buitenmens, in de vrije natuur was ik in mijn element, zoals Ma eens tegen me had gezegd, en ik was in deze gemeenschap bekender dan Star.

De kleur van het water dat me omringde was uniek: het ene moment turquoise als de zon erop schitterde, dan weer diepgroen, in de verborgen schaduwen onder de enorme rotspartijen. Toen ik door het ondiepe water naar het land waadde, strekte het licht boogvormige strand met zijn witte zand zich voor me uit, omringd door de enorme kalkstenen rotszuilen, met daartussen afwisselend palmbomen en primitieve houten optrekjes waarin bars of hotelletjes waren gevestigd. Uit een van die tentjes kwam het rustgevende geluid van reggaemuziek.

Ik sjokte door het gloeiend hete witte zand naar het Railay Beach Hotel, waar we vorig jaar hadden gelogeerd, en leunde op de bar annex receptie die in de houten veranda verscholen zat.

‘Hoi,’ zei ik tegen een jonge Thaise die ik niet herkende. ‘Heb je een kamer vrij voor de komende paar weken?’

Ze nam me van top tot teen op en haalde toen een grote map met reserveringen tevoorschijn. Ze ging met haar vinger zorgvuldig elke bladzij langs en schudde toen haar hoofd.

‘Binnenkort Kerst. Heel druk. Geen kamer na de eenentwintigste.’

‘Misschien alleen de komende twee weken?’ suggereerde ik.

Plotseling sloeg iemand me op mijn rug.

‘Hé Cee, ben jij het?’

Ik draaide me om en daar stond Jack, een boomlange, gebruinde Australische spierbundel. Hij was de eigenaar van het hotel en runde de klimschool om de hoek, op het strand.

‘Ja, hoi,’ zei ik met een grijns. ‘Ik ben net aan het inchecken, voor een paar weken tenminste, daarna word ik eruit geschopt. Je zit kennelijk helemaal vol.’

‘We vinden vast nog wel ergens een bezemkast voor je, maak je geen zorgen. Is je zus er niet?’

‘Eh, nee, ik ben deze keer in mijn eentje.’

‘Hoe lang blijf je?’

‘Tot na Nieuwjaar.’

‘Nou, als je me een handje wilt helpen bij de rots, laat het me weten, dat zou ik prima kunnen gebruiken, Cee. Het is waanzinnig druk in deze tijd van het jaar.’

‘Misschien, bedankt,’ antwoordde ik.

‘U gegevens invullen,’ zei de Thaise receptioniste en gaf me een kaart.

‘Laat dat maar zitten, Nam,’ zei Jack tegen haar. ‘Cee was hier vorig jaar met haar zus, dus die gegevens hebben we al. Kom mee, dan breng ik je naar je kamer.’

‘Dank je.’

Toen Jack mijn rugzak pakte keek de receptioniste me met een hatelijke blik aan.

‘Waar ga je hierna naartoe?’ babbelde Jack terwijl hij me door een houten gang leidde, met een rij gehavende deuren waarachter primitieve kamers lagen.

‘Australië,’ antwoordde ik. We bleven staan voor kamer 22, aan het eind van de gang, pal naast de generator en met uitzicht op twee grote mobiele afvalcontainers.

‘Ah, mijn thuisland. Welk deel?’

‘De noordwestkust.’

‘Bloedheet in deze tijd van het jaar.’

‘Ik heb geen last van de hitte,’ zei ik terwijl ik mijn kamerdeur opende.

‘Nou, ik zie je nog,’ zei Jack, zwaaide kort en liep relaxed terug. De kamer was piepklein en vochtig en stonk naar afval, maar ik liet mijn rugzak op de grond vallen en voelde me opgewekter dan ik in weken was geweest, omdat het zo goed voelde als mensen je kenden. Ik had vorig jaar af en toe een dagje meegeholpen bij de klimschool, dat vond ik heerlijk. Ik controleerde de touwen en hielp klanten in hun klimharnas. Star en ik zaten destijds krap bij kas en als beloning hadden we van Jack korting gekregen op onze kamer. Ik vroeg me af wat hij zou zeggen als ik hem zou vertellen dat ik niet meer hoefde te werken, omdat ik inmiddels miljonair was. Op papier althans…

Ik trok aan een rafelig touwtje om de plafondventilator in te schakelen, die met een hoop gerammel en geknars op gang kwam maar niet meer dan een zuchtje wind produceerde. Ik trok mijn kleren uit en mijn bikini aan, met daarover een sarong die ik hier vorig jaar had gekocht, en liep op mijn gemak naar het strand. Ik bleef een tijdje in het zand zitten en moest grinniken om het feit dat het in dit ‘paradijs’ met al die gemotoriseerde langstaartboten die de baai in- en uitvoeren duizend keer lawaaiiger was dan aan de rivier in het centrum van Londen. Ik stond op, liep naar zee en waadde door het water. Toen ik ver genoeg in zee was ging ik op mijn rug in het verrukkelijke water liggen, keek op naar de hemel en dankte God, of Boeddha of wie ik dan ook zou moeten bedanken voor het feit dat ik terug was in Krabi. Voor het eerst in maanden voelde ik me thuis.

Die nacht sliep ik op het strand, dat had ik vroeger ook vaak gedaan. Ik had alleen een kaftan, een hoodie en voor het comfort een opblaaskussen bij me. Star vond me destijds niet goed snik: ‘Je wordt doodgebeten door de muggen,’ zei ze als ik met mijn slaapspullen de kamer uit ging. Maar op een of andere manier voelde ik me door het dak van de wereld, met de maan en sterren die op me neerschenen, beter beschermd dan door welke door mensen gemaakte beschutting ook.

Ik werd wakker door een gekriebel op mijn gezicht, en toen ik mijn hoofd optilde zag ik een paar grote mannenvoeten voorbijmarcheren in de richting van de zee. Ik veegde het zand weg dat ze over mijn gezicht hadden gesproeid en zag dat het strand verder totaal verlaten was, en te oordelen naar het licht dat zich langzaamaan langs de horizon verspreidde was het kort voor zonsopgang. Chagrijnig omdat ik zo vroeg was gewekt keek ik toe hoe de man, die een baard had en zwart haar dat in een staartje onder zijn baseballpet uitkwam, bij de vloedlijn arriveerde en ging zitten, met zijn armen om zijn knieën gevouwen. Ik draaide me om en probeerde weer in slaap te komen – ik sliep het best tussen vier en tien uur ’s ochtends – maar daar waren mijn lichaam en geest niet meer in geïnteresseerd. Dus kwam ik overeind, ging in dezelfde houding zitten als de man vóór me en keek net als hij naar de zonsopgang.

Als je bedacht hoeveel exotische plaatsen ik in mijn leven had bezocht had ik maar weinig zonsopgangen meegemaakt; de vroege ochtend was gewoon niet mijn tijd van de dag. De schitterende, subtiele tinten van het licht van de opkomende zon deden me denken aan een schilderij van Turner, maar dan veel mooier.

Na afloop van de voorstelling stond de man direct op en wandelde verder langs het strand. In de verte hoorde ik het zwakke getuf van een langstaartboot, die een nieuwe dag aankondigde. Ik stond op en besloot terug te gaan naar mijn kamer om nog wat te slapen voordat het strand zou vollopen met aankomende en vertrekkende passagiers. En toch, dacht ik, toen ik mijn kamerdeur opende en op het bed ging liggen, was het de moeite waard om voor zoiets te worden gewekt.

Zoals altijd ging de tijd hier ongemerkt voorbij. Ik was ingegaan op Jacks aanbod om te helpen bij de klimschool. Verder ging ik scubaduiken, zwom naast zeepaardjes, tijgervissen en zwartpuntrifhaaien die tussen de koralen door zwommen en me nauwelijks een blik waardig gunden.

De zonsondergang bracht ik gezellig kletsend door, zittend op matjes op het strand, met op de achtergrond Bob Marley. Ik ontdekte tot mijn verrassing dat veel bewoners van Railay me nog kenden van vorig jaar, en ik ging pas naar mijn kamer als het donker werd en zij bij de bar bleven rondhangen, duidelijk van plan om dronken te worden. Met dat weggaan had ik trouwens geen enkele moeite, want ik ging bij hén weg en niet andersom, en als ik wilde kon ik altijd naar ze teruggaan.

Vooral één ding had me echt opgevrolijkt, en dat was toen ik, een dag na mijn aankomst, eindelijk voldoende moed had verzameld om mijn mobieltje aan te zetten en zag dat Star me massa’s sms’jes had gestuurd, met berichtjes als: Waar ben je, ik ben zó ongerust! en Bel me alsjeblieft! En er waren een hoop voicemailberichten, waarin ze steeds maar weer zei dat het haar speet. Ik had wat tijd nodig om te antwoorden. Niet omdat ik dyslectisch was of omdat de automatische woordaanvulling op mijn smartphone nog slechter spelde dan ik, maar omdat ik gewoon niet wist wat ik moest zeggen.

Uiteindelijk zei ik alleen maar dat het prima met me ging en bood ik mijn excuses aan omdat ik niet eerder had gereageerd. Ik zei dat ik steeds onderweg was geweest en een lange vlucht achter de rug had. En eigenlijk wás het ook een vlucht geweest, voor allerlei dingen. Ze sms’te direct terug dat ze opgelucht was dat het goed met me ging, ze vroeg waar ik was en zei nogmaals dat het haar speet. Er was iets wat me tegenhield om te zeggen waar ik was. Kinderachtig, ik wist het, maar dit was mijn enige geheim. Terwijl Star de laatste tijd zo veel voor míj geheimgehouden had.

Ik realiseerde me pas dat ik al twee weken in Railay was toen Nam, de jonge receptioniste, die zich gedroeg alsof ze de eigenaresse van de tent was, me eraan herinnerde dat ik die dag om twaalf uur moest uitchecken.

‘Verdomme,’ zei ik zachtjes toen ik wegliep, want nu moest ik de hele ochtend op kamerjacht.

Een paar uur later had ik Railay Beach van noord naar zuid en van oost naar west doorkruist en was ik net als Maria op haar ezeltje op zoek naar een slaapplaats voor de nacht. Toen ik terugkwam in het hotel stond Nam me woedend aan te staren.

‘Kamermeisje moet kamer schoonmaken. Nieuwe gast arriveren om twee uur.’

‘Ik ben al weg,’ antwoordde ik, maar het liefst had ik haar verteld dat ik met gemak een kamer in het vijfsterren Rayavadee Hotel kon boeken. Als ze een kamer zouden hebben, maar dat hadden ze niet, dat had ik al gecheckt. Ik propte alles in mijn rugzak en gaf de sleutel af. Ik zou een paar dagen, tot na de Kerst, onder de sterren moeten slapen.

Die avond, toen ik net mijn kommetje pad thai ophad, zag ik Jack aan de bar hangen, met zijn arm om Nams schouder. Nu begreep ik waarom ze zo chagrijnig tegen me deed.

‘Al een kamer gevonden?’ vroeg hij.

‘Nee, nog niet, maar ik kan vannacht wel op het strand slapen.’

‘Moet je luisteren, CeCe, neem mijn kamer maar, geen probleem. Ik vind ergens anders wel een bed voor een paar nachten.’ Hij duwde zijn neus in het arrogante schoudertje van Nam.

‘Oké, dank je, Jack,’ zei ik snel, want ik had de hele middag op het strand over mijn rugzak zitten waken alsof het de heilige graal was en me afgevraagd hoe ik ergens een douche kon regelen om het zand en zout van me af te spoelen. Zelfs ík had basisvoorzieningen nodig.

Hij tastte in zijn zak naar de sleutel en gaf hem aan me, terwijl Nam me vol afkeuring aankeek. Zijn aanwijzingen volgend liep ik een smalle trap bij de receptie op en opende de deur. Afgezien van het aroma van zweetsokken vermengd met de geur van natte handdoeken was ik behoorlijk onder de indruk: Jack had het beste uitzicht van het hele gebouw. Sterker nog, hij had een houten balkonnetje dat op het dak van de veranda was aangelegd.

Ik deed de deur op slot voor het geval een aangeschoten Jack zou vergeten dat hij zijn kamer aan mij had uitgeleend en nam een douche, die een veel grotere en krachtigere douchekop had dan de zielige straaltjes in de kamers beneden. Ik trok een schoon T-shirt en een schone short aan en ging op het balkon zitten.

Vlak bij de Gordel van Orion zag ik het cluster van de Zeven Zusters. Toen Pa me mijn ster voor het eerst door zijn telescoop aanwees zag hij dat ik teleurgesteld was. Het was de minst heldere ster, en dat sprak al boekdelen, en mijn mythologische geschiedenis kon je op zijn hoogst vaag noemen. Als klein kind wilde ik natuurlijk de helderste, grootste ster met het mooiste verhaal zijn.

‘CeCe,’ had Pa gezegd, en hij had mijn handjes in de zijne genomen, ‘je bent hier op aarde om je eigen verhaal te schrijven. En dat ga je ook doen, dat weet ik.’

Terwijl ik daar naar de sterrengroep zat te staren dacht ik aan de brief die Pa me had geschreven en die Georg Hoffman, zijn advocaat, me een paar dagen na Pa’s dood had gegeven.

Star wilde haar brief absoluut niet openmaken, maar ik popelde om de mijne te lezen. Dus had ik me teruggetrokken in de tuin en was ik in een majestueuze oude beukenboom geklommen, de boom waaruit ik als kind ooit was gevallen. Ik had me daar altijd veilig gevoeld, uit het zicht dankzij de takken met hun volle gebladerte, en het was mijn favoriete plek om, afhankelijk van de situatie, na te denken of te mokken. Comfortabel geïnstalleerd op een dikke tak had ik de envelop opengescheurd.

Atlantis

Meer van Genève

Zwitserland

Mijn lieve, lieve CeCe,

Ik weet dat het lezen van deze brief voor jou een hele worsteling is. Ik smeek je om het geduld op te brengen om hem helemaal uit te lezen. Ik zit er ook vast niet ver naast als ik denk dat je dit leest zonder te huilen, want emoties zijn dingen die jij liever binnenhoudt. Toch weet ik maar al te goed dat jij een diep voelend mens bent.

Ik weet zeker dat je je sterk hebt gehouden voor Star. Jullie kwamen nog geen zes maanden na elkaar op Atlantis en ik vond het mooi om te zien hoe jij haar altijd beschermde. Je bent iemand die, net als ik, diep en intens liefheeft. Een woordje van advies van iemand die het kan weten: zorg dat dat niet ten koste gaat van jezelf. Wees niet bang om los te laten als de tijd daar is, want de band die jij met je zus hebt is diep en onverbrekelijk. Vertrouw erop.

Zoals je inmiddels zult hebben gezien heb ik jullie, mijn meisjes, in mijn speciale tuin een armillarium nagelaten. Onder elk van jullie namen staat een coördinatenstelsel dat je precies vertelt waar ik je heb gevonden. Er staat ook een citaat bij, dat je naar ik hoop toepasselijk vindt. Ik in elk geval wel.

Daarnaast wil ik je dringend vragen om zo snel mogelijk mijn dierbare vriend en advocaat Georg Hoffman te bezoeken. Maak je geen zorgen, wat hij je te vertellen heeft is heel goed nieuws, dat op zichzelf al een band met je verleden vormt waarmee je op weg kunt als je meer wilt weten over je biologische familie. Als je die sprong waagt zou ik je aanraden om meer te weten te komen over een vrouw die Kitty Mercer heet en die in Broome, aan de noordwestelijke kust van Australië, woonde. Zij was het die jouw verhaal begon.

Ik besef dat je je vaak door je zusters overschaduwd hebt gevoeld. Het is van vitaal belang dat je je geloof in jezelf niet verliest. Je talent als kunstenaar is uniek, je schildert naar wat je verbeelding je ingeeft. En als je eenmaal voldoende in jezelf gelooft om daarop te vertrouwen weet ik zeker dat je als artiest toppen zult bereiken.

Ten slotte wil ik je zeggen hoeveel ik van je hou, mijn sterke, vastberaden avonturier. Blijf altijd zoeken, CeCe, naar inspiratie én naar de rust die je, naar ik vurig hoop, uiteindelijk ook zult vinden.

Je liefhebbende vader,

Pa Salt x

Over één ding had Pa gelijk gehad: ik had er bijna een uur over gedaan om de brief te lezen en elk woord te ontcijferen. Maar in iets anders had hij ongelijk: ik was bijna gaan huilen. Ik was een hele tijd in die boom blijven zitten, totdat ik geen gevoel meer had in mijn achterste en speldenprikken in mijn voeten kreeg, waardoor ik wel uit de boom moest klauteren.

Door de genade Gods ben ik wie ik ben. Dat was het citaat dat hij in het armillarium had laten graveren. Aangezien ik zowel destijds als nu eigenlijk geen idéé had wie ik was, had het me niet geïnspireerd, maar alleen maar gedeprimeerder gemaakt.

Toen ik de dag daarop Georg Hoffman op zijn kantoor in Genève bezocht zei hij dat Star niet mee naar binnen mocht, ze moest wachten bij de receptie. Hij vertelde me over mijn erfenis en overhandigde me een envelop met een zwart-witfoto van een oudere man die samen met een tienerjongen bij een pick-uptruck stond.

‘Moet ik die kennen?’ vroeg ik Georg.

‘Ik vrees dat ik geen idee heb, Celaeno. Dit was het enige wat samen met de geldbedragen is meegekomen. Er zat geen briefje bij, alleen het adres van de advocaat die het geld vanuit Australië heeft overgemaakt.’

Ik was eerst van plan geweest om de foto aan Star te laten zien om te kijken of zij misschien een idee had, maar ik besloot haar pas te vertellen wat Georg Hoffman had gezegd als zij háár envelop had opengemaakt. Op die manier wilde ik haar stimuleren om háár brief te lezen, maar toen ze dat eenmaal had gedaan vertelde ze me niet wat erin stond. Ze wist dus nog niets van de foto af, of waar het geld voor het appartement in Londen vandaan kwam.

Vroeger vertelde je me alles…

Met mijn kin in mijn handen leunde ik op de balkonrand en voor de zoveelste keer werd ik overvallen door dat gevoel van ‘misère’, zoals Star en ik het noemden als we in de put zaten. Uit mijn ooghoek zag ik een figuur aan de vloedlijn, vlak bij de rotsen, naar de maan staren. Het was de man die me een paar weken geleden op het strand wakker had gemaakt. Ik had hem daarna niet meer gezien, en omdat Railay zo’n kleine gemeenschap was ging ik ervan uit dat hij was vertrokken. Maar daar stond hij, weer in zijn eentje, in het pikkedonker.

Ik bleef een tijdje naar hem kijken om te zien waar hij naartoe ging, maar hij bleef daar eindeloos lang staan, wat me na een tijdje begon te vervelen. Ik ging naar binnen, ging op het bed liggen en probeerde te slapen. Wie het ook was, ik wíst gewoon dat die man net zo eenzaam was als ik.

3

Op Kerstavond – toen het tot overmaat van ramp ook nog eens volle maan was – deed ik uit gewoonte wat Star en ik vroeger elk jaar samen met onze zussen deden. Dan keken we omhoog en zochten we in de nachtelijke hemel naar de heldere, magische ster die, zoals Pa ons vertelde, de ster van Bethlehem was. Ik had een keer gegoogeld naar de ster die hij aanwees en met hulp van Ally ontdekt dat het eigenlijk de Poolster, Polaris was. In Zwitserland stond hij het hele jaar hoog aan de hemel, maar die avond kon ik hem niet eens vinden. Maar toen schoot me te binnen dat hij volgens Google moeilijker te ontdekken was naarmate je zuidelijker kwam. Ik staarde naar de nachtelijke hemel en bedacht hoe droevig het was dat we geen kinderen meer waren, en dat we met een paar tikjes op het toetsenbord van onze computer achter de waarheid konden komen.

Maar vanavond wilde ik per se in magie geloven. Ik fixeerde me op de helderste ster en dacht aan Atlantis. In Thailand met zijn boeddhistische cultuur werd dan wel geen Kerst gevierd, de mensen wilden hun internationale bezoekers wel een plezier doen door glinsterende slingers op te hangen, zodat iedereen in elk geval in een vrolijke stemming verkeerde.

Vlak voor middernacht ging ik de lawaaiige bar uit en liep ik naar de rotsen om het beste zicht op de volle maan te krijgen. En daar stond de mysterieuze man, in de schaduw van de rotsen. Weer stond hij in het donker, en weer was hij alleen. Het irriteerde me, want dit moest een speciaal moment zijn en ik wilde die ruimte voor mezelf hebben. Dus ik maakte rechtsomkeert en liep weg. Toen ik ver genoeg bij hem vandaan was, keek ik omhoog en begon tegen mijn zus te praten.

‘Vrolijk Kerstfeest, Star. Ik hoop dat je een fijne Kerst hebt en dat het goed met je gaat en dat je lekker in je vel zit. Ik mis je,’ fluisterde ik tegen de hemel. Ik stuurde een kerstwensje naar Pa, en daarna naar Ma, want die zou Pa waarschijnlijk net zo erg missen als wij zussen. Daarna stuurde ik een kus de lucht in naar al mijn zussen, zelfs naar Electra, die eigenlijk geen kus verdiende omdat ze zo egoïstisch en vals en verwend was… Maar het was tenslotte Kerst. Ik draaide me om en liep terug, op onvaste benen vanwege het extra biertje dat iemand me die avond in de hand had gedrukt.

Net toen ik langs de mysterieuze man liep struikelde ik. Twee handen grepen me bij mijn bovenarmen en hielden me overeind. ‘Bedankt,’ mompelde ik. ‘Ik… eh… er lag daar een steen.’

‘Kan gebeuren.’

Toen hij me losliet keek ik naar hem op. Hij had gezwommen, want zijn lange zwarte haar was losgegaan uit zijn paardenstaart en hing nat op zijn schouders. Hij had wat Star en ik onder elkaar een ‘borstbaard’ noemden, die trouwens niet erg indrukwekkend was, en de streep zwart haar van zijn navel tot zijn short vormde een schaduw in het maanlicht. Ook zijn benen waren zo te zien behoorlijk harig.

Mijn blik verhuisde weer naar zijn gezicht. Zijn jukbeenderen staken als de tanden van een zaag uit boven zijn donkere baard, zodat zijn lippen daar vol en roze tegen afstaken. Toen ik hem eindelijk durfde aan te kijken zag ik dat hij ongelooflijk blauwe ogen had. Hij deed me aan een weerwolf denken. Het was tenslotte volle maan. Hij was zo lang en mager dat ik me naast hem een iets te dikke pygmee voelde.

‘Vrolijk Kerstfeest,’ zei hij zachtjes.

‘Ja, vrolijk Kerstfeest.’

‘Ik heb jou toch al eens eerder gezien?’ vroeg hij. ‘Jij bent toch die vrouw die op het strand lag te slapen?’

‘Zou kunnen. Ik ben zo vaak op het strand.’ Ik haalde onverschillig mijn schouders op, terwijl hij me met die aparte blauwe ogen van top tot teen opnam.

‘Heb je geen kamer?’

‘Jawel, maar ik slaap graag buiten.’

‘Al die sterren, dat eindeloze heelal… Je gaat er wel van relativeren, vind je niet?’ zei hij met een diepe zucht.

‘Zeker weten. Waar logeer jij?’

‘Hier in de buurt.’ De Weerwolf gebaarde vaag naar de rots achter hem. ‘En jij?’

‘Daar.’ Ik wees achter me naar het Railay Beach Hotel. ‘Dat wil zeggen, mijn rugzak ligt daar. Nou, tot ziens.’ Ik liep in de richting van het hotel en deed mijn best om een rechte lijn aan te houden, wat in het zand op zich al een hele klus is, maar met twee biertjes op bijna onmogelijk. Ik was al bij de veranda van het hotel toen ik nog steeds de blik van de Weerwolf in mijn rug voelde. Ik keek snel achterom en zag dat hij nog steeds naar me stond te staren, dus greep ik een paar flesjes water uit de koelkast en snelde de trap naar Jacks kamer op. Ik stond even te frunniken aan het slot en toen ik binnen was sloop ik direct het balkon op om te zien of hij er nog stond, maar hij was opgelost in de schaduw.

Misschien wachtte hij wel tot ik sliep, dan kon hij zijn twee enorme slagtanden in mijn hals zetten om me te verdoven, zodat ik niet ging gillen als hij me helemaal leegzoog…

CeCe, dat zijn vampieren, geen weerwolven, corrigeerde ik mezelf giechelend. Ik hikte en dronk in één keer een flesje water leeg. Ik ergerde me aan mezelf en dat stomme lijf van me omdat ik nog geen twee biertjes aankon. Ik strompelde naar mijn bed, mijn hoofd tolde toen ik mijn ogen dichtdeed, maar uiteindelijk was ik van de wereld.

Eerste Kerstdag leek pijnlijk veel op de Kerst van vorig jaar, met Star. De tafels op de veranda waren tegen elkaar aan gezet, en er was een karikatuur van de traditionele kerstlunch met braadstuk uitgeserveerd, alsof je bij vierendertig graden Celsius de essentie van Kerst kon creëren.

Na de lunch ging ik zwemmen om het opgeblazen gevoel na het machtige westerse eten kwijt te raken. Het was bijna drie uur, Engeland was aan het wakker worden. Star was waarschijnlijk Kerst aan het vieren in Kent, bij haar nieuwe familie. Ik stapte uit het water en schudde als een hondje de druppels van me af. Er lagen heel wat stelletjes loom te slapen op het strand na hun lunch. Dit was de eerste Kerst in zevenentwintig jaar die Star en ik gescheiden doorbrachten. Nou, als die mysterieuze man een weerwolf was, dan was ik een lone wolf, en daar moest ik maar aan wennen.

Die avond zat ik op de hoek van de veranda naar muziek te luisteren op mijn iPod. Ik had de dreunende, bonkende muziek uitgezocht die me altijd opbeurde als ik me gedeprimeerd voelde. Ik werd op mijn schouder getikt en toen ik me omdraaide stond Jack naast me.

‘Hoi,’ zei ik, en trok mijn oortjes uit.

‘Hoi, kan ik je een biertje aanbieden?’

‘Nee, dank je. Gisteravond al genoeg gehad.’ Ik rolde met mijn ogen, en wist dat hij de vorige avond zo zat was dat hij niet kon weten wat ik had gedronken.

‘Oké. Hoor eens, CeCe, het punt is, eh…’ Hij trok er een stoel bij en kwam naast me zitten. ‘Nam en ik zijn… uit elkaar. Geen idee wat ik verkeerd heb gedaan, maar ze heeft me vanochtend om vier uur het bed uit geschopt. Ze kwam vandaag niet eens opdagen om te helpen bij de kerstlunch, dus ik zal vannacht wel niet erg hartelijk verwelkomd worden. Je weet hoe vrouwen zijn.’

Ja, ik ben er ook een, weet je nog, wilde ik zeggen, maar ik zei het niet.

‘Dus het probleem is dat ik geen plek heb om te pitten. Vind je het erg om het bed met me te delen?’

Ja, dat vind ik erg, dacht ik onmiddellijk. ‘Echt, Jack, als ik mijn rugzak maar bij jou op de kamer kan laten vind ik het prima om op het strand te slapen.’

‘Serieus?’

‘Serieus.’

‘Sorry, Cee, ik ben totaal afgepeigerd na al die voorbereidingen voor de Kerst en het extra werk van de laatste paar dagen.’

‘Geeft niks. Ik pak even wat ik nodig heb en dan is-ie weer van jou.’

‘We vinden morgen vast wel iets voor je,’ riep hij me achterna toen ik wegliep. Ik sliep veel liever op het strand dan dat ik in één ruimte moest slapen met een snurkende vent die ik nauwelijks kende. Dáár kreeg ik pas nachtmerries van.

Ik pakte mijn slaapspullen bij elkaar en stopte de rest van mijn bezittingen in mijn rugzak. Morgen moest ik echt op zoek naar een logeerplek voor de twee weken die ik hier nog was vóór mijn vertrek naar Australië.

Op het strand maakte ik mijn bed op onder wat struikgewas en in een impuls viste ik mijn mobieltje uit mijn short en belde naar Atlantis.

‘Hallo?’ De telefoon ging een paar keer over voordat er werd opgenomen.

‘Hoi Ma, met CeCe. Ik wilde alleen jou en Claudia even een fijne Kerst wensen.’

‘CeCe! Wat ben ik blij iets van je te horen! Star zei dat je was weggegaan. Waar zit je?’

Ma sprak altijd Frans met ons en ik moest even omschakelen voordat ik haar kon antwoorden. ‘Ach, je kent me, Ma, ik zit ergens op het strand en doe mijn ding.’

‘O. Ik had ook niet gedacht dat je het lang zou uithouden in Londen.’

‘Echt niet?’

‘Je bent een vrije geest, chérie. Je hebt wanderlust.’

‘Ja, dat klopt.’ Als ik ooit van Ma hield, dan was het wel op dat moment. Ze oordeelde niet en bekritiseerde niet, ze steunde haar meisjes onvoorwaardelijk.

Ik spitste mijn oren toen ik op de achtergrond een diepe mannenstem hoorde hoesten. ‘Wie heb je daar bij je?’

‘Alleen Claudia en Christian,’ antwoordde Ma.

Met andere woorden, het personeel van Atlantis.

‘Oké. Weet je, Ma, het was echt griezelig, maar toen ik drie weken geleden in Londen op het vliegveld aankwam weet ik zeker dat ik Pa zag. Hij liep de andere kant op, en ik wilde hem nog achterna rennen, maar hij was al verdwenen. Het klinkt stom, ik weet het, maar ik weet zeker dat hij het was.’

‘O chérie,’ en ik hoorde Ma aan de andere kant van de lijn diep zuchten, ‘je bent niet de eerste van je zussen die zoiets tegen me heeft gezegd. Zowel Ally als Star heeft me verteld dat ze ervan overtuigd was dat ze hem had gehoord of gezien… en misschien hebben jullie dat ook wel gedaan. Maar niet in de werkelijkheid. Althans niet in de werkelijkheid zoals wij die kennen.’

‘Dus jij denkt dat wij allemaal de geest van Pa zien en horen?’ vroeg ik grinnikend.

‘Ik denk dat we graag gelóven dat we hem nog steeds zien, dus misschien dat onze verbeelding ons dat wijsmaakt. Ik zie hem hier voortdurend,’ zei Ma, die plotseling erg verdrietig klonk. ‘Maar deze tijd van het jaar is voor ons allemaal zwaar. Is alles goed met je, CeCe?’

‘Je kent me, Ma, mijn hele leven nog geen dag ziek geweest.’

‘En gelukkig?’

‘Het gaat prima met me. En jij?’

‘Ik mis je vader natuurlijk, en jullie allemaal. Je moet de groeten van Claudia hebben.’

‘Doe de groeten terug. Oké, Ma, het is hier al laat, ik ga zo langzamerhand eens slapen.’

‘Houd contact, wil je, CeCe?’

‘Ja, tuurlijk. Trusten.’

‘Slaap lekker, chérie. En joyeux Noël.’

Ik stopte mijn mobieltje weer in de zak van mijn short, sloeg mijn armen om mijn knieën en liet mijn hoofd op mijn knieën rusten. Wat moest dit een zware Kerst voor haar zijn. Wij zussen konden verder, op weg naar de toekomst, althans we konden het proberen. Wij hadden meer leven vóór ons dan achter ons, maar Ma had haar leven volledig aan ons en Pa gewijd. Ik had me destijds weleens afgevraagd of ze op een ‘romantische’ manier van mijn vader hield en was tot de conclusie gekomen dat dat wel het geval moest zijn, nu ze al die jaren bij ons was gebleven en van ons gezin háár gezin had gemaakt. En nu waren we allemaal bij haar weggegaan.

Wat ik me destijds ook had afgevraagd was of mijn echte moeder me ooit miste of weleens aan me dacht, en waarom ze me aan Pa had gegeven. Misschien had ze me ergens in een weeshuis gedumpt en had hij me daar puur uit medelijden weggehaald. Ik wist zeker dat ik een heel lelijke baby was.

Het antwoord op al die vragen lag in Australië, op nog eens twaalf uur hiervandaan. Het was meer dan griezelig dat Australië het enige land was waar ik altijd pertinent had geweigerd heen te gaan, ook al wilde Star er erg graag naartoe. Het was nogal kinderachtig dat dat kwam door mijn spinnennachtmerrie, maar zo was het nu eenmaal.

Nou, dacht ik, terwijl ik me in mijn slaapplaats van zand installeerde, Pa had me ‘sterk’ en ‘een avonturier’ genoemd. Ik zou elk grammetje van die kwaliteiten nodig hebben om over twee weken in het vliegtuig te stappen.

Opnieuw werd ik wakker van gekriebel in mijn gezicht. Ik veegde het zand weg, ging overeind zitten en zag de Weerwolf naar de zee lopen. Terwijl ik toekeek hoe hij met zijn lange benen korte metten maakte met het zand, vroeg ik me af hoeveel maagden hij de afgelopen paar uur had verorberd.

Hij ging in dezelfde houding als de vorige keer langs de waterlijn zitten, ik zat recht achter hem. We keken allebei omhoog, in afwachting van de voorstelling, alsof we in de bioscoop zaten. De bioscoop van het heelal… Ik vond het een mooie zin en was er best trots op dat ik hem had verzonnen. Misschien kon Star hem ooit in haar roman gebruiken.

De voorstelling was spectaculair en nog fantastischer dan de vorige keer omdat het nu licht bewolkt was. De wolken verzachtten de intense kleuren van de opkomende zon, die als een goudgele dooier langzaam wegzonk in het opgeklopte eiwit eromheen.

‘Hoi,’ zei de Weerwolf toen hij terugliep.

‘Hoi.’

‘Hij was mooi vanochtend, hè?’

‘Ja, geweldig.’

‘Ik denk niet dat je hier vannacht kunt slapen. We krijgen storm.’

‘Klopt,’ antwoordde ik.

‘Nou, ik zie je nog.’ Hij zwaaide kort en liep door.

Een paar minuten later was ik terug op het terras, waar Jack bezig was met het ontbijt. Gewoonlijk verzorgde Nam het ontbijt, maar ze was sinds Kerstavond niet meer komen opdagen.

‘Morgen,’ zei ik.

‘Morgen. Goed geslapen?’ vroeg hij met een schuldige blik.

‘Niet slecht, Jack.’ Ik wenkte hem en wees naar de verdwijnende figuur op het strand. ‘Ken jij die man?’

‘Nee, maar ik heb hem een paar keer ’s avonds laat op het strand gezien. Beetje eenzelvig figuur. Hoezo?’

‘Ik vroeg het me gewoon af. Hoe lang is-ie hier al?’

‘Volgens mij zeker een paar weken.’

‘Oké. Vind je het goed als ik een douche neem op jouw kamer?’

‘Tuurlijk. Tot zo.’

Na het douchen ging ik op de grond zitten om de inhoud van mijn rugzak te sorteren. Ik scheidde de schone van de vuile kleren en besloot om de vuile stapel, die het grootst was, tijdens mijn zoektocht naar een kamer af te geven bij een wasserij. Mocht het ergste gebeuren, namelijk dat ik vannacht een storm over me heen kreeg, dan had ik de volgende dag in elk geval schone, droge kleren.

Zoiets als Tweede Kerstdag kennen ze niet in dit deel van de wereld, maar dat zou je niet zeggen als je dat nauwe straatje met zijn krakkemikkige ‘winkeltjes’ in keek. Het zag er zwart van de mensen die daar slenterden, en wat dat betreft leek het net Europa: iedereen had duidelijk te veel gedronken en te veel gegeten, en met die Kerst hadden ze het helemaal gehad; ze hadden hun cadeaus opengemaakt en de opwinding was gezakt. Zelfs de altijd glimlachende mevrouw van de wasserij keek grimmig toen ze gekleurd van wit scheidde en onder het toeziend oog van alle klanten mijn ondergoed uitschudde.

‘Morgen klaar.’ Ze gaf me het bonnetje en ik sjokte weer naar buiten. Met ver weg boven me een vaag gerommel begon ik de jacht op een kamer.

Warm en bezweet kwam ik een tijdje later terug op de veranda. Ik had nergens iets kunnen vinden waar ze me vóór morgen rond lunchtijd een kamer konden geven. Ik nam een glas kokoswater en zat te peinzen of ik verder zou gaan, naar Ko Phi Phi misschien, maar het was maar de vraag of ik daar wél iets zou vinden. Nou ja, één nachtje in de regen zou ik wel overleven, en als het echt te gek werd kon ik altijd nog op de veranda van een restaurant schuilen.

‘Al een kamer gevonden?’ informeerde Jack hoopvol toen hij met een dienblad vol glazen bier naar het tafeltje naast me liep.

‘Ja hoor,’ loog ik, want ik wilde hem niet in een lastige positie brengen. ‘Na de lunch ga ik naar boven om mijn rugzak op te halen.’

‘Zin om een tijdje te helpen achter de bar?’ vroeg hij. ‘Nu Nam niet is komen opdagen en het hotel vol zit heb ik nog geen kans gehad om naar de rots te gaan. Abi belt net dat er een rij zo lang als een python staat. En net zo kwaad.’

‘Ik vind het best, maar je kunt mij beter geen dienbladen laten sjouwen,’ grapte ik.

‘Alle hulp is welkom, Cee. Het is maar voor een paar uur, echt waar. Gratis bier en wat je maar wilt eten, van de zaak. Kom mee, dan maak ik je wegwijs.’

‘Dank je,’ antwoordde ik, en ik volgde hem naar de ruimte achter de bar.

Vier uur later was Jack nog nergens te bekennen en ik was het spuugzat. Het was razend druk en er was een run op sapjes, vast en zeker geïnspireerd door gasten die vitamine C of bloody mary’s tegen hun kater innamen. Een kroonkurk van een bierflesje wippen was een stuk simpeler dan die drankjes klaarmaken, en op een gegeven moment werd ik besproeid met mangosap toen de blender opensprong omdat ik het deksel niet goed had vastgedraaid. De uitgelaten stemming van de klanten was van de ene op de andere dag tegelijk met het cadeaupapier in de prullenbak beland, en ik was het zat om kreten dat ik te langzaam was naar mijn hoofd te krijgen. Daar kwam nog bij dat ik in de verte onweer hoorde rommelen, dus je kon er donder op zeggen dat als mijn rugzak en ik vanavond ons kamp gingen opzetten de hemel zou openbarsten.

Eindelijk kwam Jack aanzetten, een en al excuses voor het feit dat hij zo lang was weggebleven. Hij keek om zich heen op de inmiddels vrijwel lege veranda.

‘Je hebt het in elk geval niet erg druk gehad. Bij de rots was het waanzinnig druk.’

Nee hoor, het is goed met je… Ik zei niets terwijl ik mijn noedels at en ging daarna naar boven om mijn rugzak op te halen.

‘Bedankt, Cee. Ik zie je nog wel,’ zei Jack toen ik weer beneden kwam, voor mijn kamer betaalde en ervandoor ging.

Toen ik langs het strand liep zag ik bijna pal boven me bliksemflitsen. Ik schatte in dat ik nog vijf minuten had voordat het zou gaan hozen, dus ik ging sneller lopen en sloeg rechtsaf een steegje in naar een bar die ik kende. Maar de meeste van de schamele winkeltjes waren vanwege de verwachte storm gesloten. Toen ik bij de bar aankwam waren ze net de luiken aan het neerlaten.

‘Heel fijn,’ mompelde ik, toen de eigenaar me een knikje gaf, en ik liep door. ‘Dit is krankzinnig en belachelijk, CeCe,’ kreunde ik. ‘Ga nou maar terug naar Jack en zeg tegen hem dat je toch het bed met hem wilt delen…’

Maar mijn benen bleven me vooruitsturen, tot ik bij het strand aan de andere kant van het schiereiland kwam. Het strand heette Phra Nang en was esthetisch gezien nog mooier dan Railay. Meestal vermeed ik het omdat het een enorme aantrekkingskracht op dagjesmensen had. Maar ook omdat de achterkant van het luxe Rayavadee Hotel erop uitkeek, zodat er verspreid over het hele strand bewakers stonden. Star en ik waren er op een avond naartoe gegaan nadat we de laatste langstaartboot hadden gemist. We lagen nog geen vijf minuten op onze rug naar de sterren te kijken toen er een zaklantaarn in ons gezicht scheen en we werden gecommandeerd weg te gaan. Ik protesteerde nog dat elk strand in Thailand openbaar terrein was en dat de hotelbewaking het recht niet had om ons weg te sturen, maar Star vond dat ik mijn mond moest houden toen ze ons met harde hand meevoerden tot aan het pad naar de volkse kant van het schiereiland.

Over dat soort dingen wond ik me vreselijk op, want de aarde en haar schoonheid zijn geschapen om iedereen, niet uitsluitend de rijken, ervan te laten genieten.

Maar toen een paarsblauwe bliksemflits de hemel oplichtte realiseerde ik me dat dit niet het moment was voor een filosofische discussie met mezelf. Ik staarde naar het strand en kreeg een briljante inval. Aan het andere eind van het strand lag de Prinsessengrot, dus ik sjouwde zo snel mogelijk het zand door, die kant op. Op twee derde van de route werd ik overvallen door enorme regendruppels. Het voelde alsof ik met steentjes werd bekogeld.

Bij de ingang van de grot strompelde ik naar binnen en liet mijn rugzak op de grond vallen. Toen ik omhoogkeek herinnerde ik me dat er twee versies van de prinses waren, allebei beeldjes met de omvang van een pop, die, half verborgen achter honderden kleurige slingers, in houten tempeltjes huisden. Op hun altaren brandden waxinelichtjes, die het interieur van de grot in een geruststellende, warme gele gloed zetten.

Ik glimlachte in mezelf en dacht terug aan de eerste keer dat Star en ik een bezoekje aan deze grot hadden gebracht. We hadden de gebruikelijke Thaise bedeplaats verwacht, met een gouden beeld en een hoop veelkleurige slingers als offerandes. In plaats daarvan werden we geconfronteerd met honderden fallussen in allerlei soorten en maten, die als erotische stalagmieten omhoogstaken uit de zanderige bodem of op de omringende rotsen waren geplaatst. Ik keek om me heen. Rood, groen, blauw, bruin… Grote fallussen, kleine fallussen… Gezien de voorwerpen waarmee de grot vol stond en het formaat van de penissen, die soms boven mijn hoofd uitstaken, moest dit wel de godin van de vruchtbaarheid zijn.

Maar vanavond bood de Prinsessengrot me een toevluchtsoord en kon ik schuilen voor de regen, die nu als een strak getrokken gordijn langs de ingang van de grot plensde. Ik stond op, liep tussen de gevarieerde verzameling eerbewijzen door om bij het altaar te knielen en de godin te bedanken. Vervolgens nestelde ik me naast de ingang van de grot en keek naar de storm.

De hemel lichtte op met spectaculaire flitsen terwijl de bliksem in vliegende vaart over de zee en de grillige zandstenen zuilen raasde. De regen, die in het maanlicht glansde als zilver, stortte zich in dichte vlagen op het strand, alsof God daarboven tranen met tuiten huilde.

Na een tijdje was ik uitgeput van het spektakel en de pure energie die van het universum uitging en kwam ik moeizaam overeind. Ik pakte mijn rugzak en ging verder de grot in, maakte mijn bed op voor de nacht en viel achter een enorme knalrode fallus in slaap.

4

‘Au!’

Ik werd in mijn ribben gepord en kwam razendsnel overeind. Ik keek omhoog, in het gezicht van een Thaise bewaker, en probeerde wakker te worden uit mijn diepe slaap. Hij hees me overeind en stond ondertussen driftig in zijn portofoon te praten.

‘Niet hier blijven. Eruit!’ blafte hij.

‘Oké, oké, ik ga al.’ Ik bukte me om mijn slaapspullen in mijn rugzak te stoppen. Een tweede bewaker, kleiner en gedrongener, kwam binnen om zijn maat te hulp te schieten, en met zijn tweeën sjorden ze me naar buiten. Ik knipperde met mijn ogen tegen het daglicht en zag dat de zon aan een strakblauwe hemel opkwam. Met hun handen stevig om mijn armen geklemd voerden ze me langs het strand, alsof ik een gevaarlijke misdadiger was in plaats van een toerist die gewoon in een grot was gaan schuilen voor de regen. Het enige zichtbare bewijs van de spectaculaire stortbuien van gisteren was het zand, dat nog vochtig aanvoelde onder mijn voeten.

‘Jullie hoeven me niet vast te houden,’ zei ik kribbig. ‘Ik ga heus wel weg.’

Ze brachten me naar het pad aan het andere eind van het strand, en een van de twee uitte een stroom van agressief klinkende Thaise woorden die ik niet verstond. Ik vroeg me af of ik nu in de gevangenis werd gesmeten, zoals in Bangkok Hilton, de tv-serie met Nicole Kidman die me de stuipen op het lijf had gejaagd. Als het ergste scenario zich voordeed kon ik niet eens Pa bellen, die binnen de kortste keren in Thailand had gestaan om me vrij te krijgen.

‘Zo, ben je daar weer?’

Ik draaide mijn hoofd en daar stond de Weerwolf, bij het struikgewas aan de rand van het strand.

‘Ja,’ antwoordde ik met een kop als een boei.

‘Laat haar gaan, Po,’ zei hij, en liep naar ons toe.

Onmiddellijk liet de kleine, gedrongen bewaker mijn arm los, en vervolgens praatte de Weerwolf in rap Thai met de langere bewaker, die met tegenzin mijn andere arm losliet.

‘Sorry, ze nemen hun beroep nogal serieus,’ zei hij in het Engels tegen mij en trok een wenkbrauw op. Hij zei weer iets tegen de twee mannen, overzag het strand en gebaarde me hem te volgen. De twee duidelijk teleurgestelde bewakers salueerden naar hem en keken me na terwijl ik achter hem aan in de richting van de bosjes strompelde.

‘Hoe heb je dat voor elkaar gekregen?’ vroeg ik hem. ‘Ik dacht echt dat ik er was geweest.’

‘Ik zei dat je een vriendin van me was. Kom maar gauw verder.’

Hij nam me bij de arm en trok me snel de bosjes in. Na dat korte uitstel van executie ging mijn hart weer als een razende tekeer nu ik een onbekende man een Thaise jungle in volgde. Ik vroeg me af of ik met die Thaise beveiligingsfiguren niet beter af was geweest. Midden in het groen verrees een ijzeren hek, met aan de zijkant een codekastje waarop de Weerwolf een paar cijfers intikte. Het hek gleed geruisloos open en de Weerwolf loodste me naar binnen. Nog meer bomen, en plotseling stond ik in een grote, prachtige tuin, een ware oase. Aan mijn rechterhand lag een groot, zwart betegeld zwembad, dat rechtstreeks uit een designtijdschrift kwam. We liepen tussen bomen door die waren overladen met goudkleurige bloesem en kwamen uit op een breed terras met rieten meubels waarop een dienstmeisje in uniform grote, dikke kussens legde.

‘Koffie? Een sapje?’ vroeg hij toen we over het terras liepen.

‘Koffie, heerlijk,’ antwoordde ik, en hij zei iets in het Thai tegen het dienstmeisje toen we haar passeerden. We liepen in de richting van een binnenplaats met daaromheen een aantal witte huisjes met een puntdak in de traditionele Thaise lanna-stijl. In het midden van de binnenplaats lag een vijver vol roze, drijvende bloemen, en in het hart van die vijver stond een beeld van een zittende boeddha van zwart onyx. De hele ambiance deed me denken aan zo’n exotisch wellnesscentrum waar ze in tijdschriften reclame voor maken. Ik volgde de Weerwolf een houten trap langs de zijkant van een huisje op en kwam terecht op een beschaduwd dakterras met een magnifiek uitzicht op Phra Nang Beach.

‘Wauw,’ was het enige wat ik kon bedenken. ‘Echt… té gek. Ik ben al talloze keren op dit strand geweest, maar deze plek is me nooit opgevallen.’

‘Mooi.’ Hij gebaarde naar een van de enorme zitbanken. Ik liet angstvallig mijn rugzak van mijn schouders glijden, bang dat ik vlekken zou maken op de brandschone zijden kussens. Zo comfortabel had ik sinds ik in Thailand was nog niet gezeten, en ik was het liefst op die kussens gaan liggen om mijn ogen dicht te doen en te slapen.

‘Woon je hier?’ vroeg ik.

‘Ja, voorlopig althans. Dit is niet van mij maar van een vriend,’ zei hij toen het dienstmeisje arriveerde met een blad met koffie en een mandje met allerlei luxebroodjes. ‘Ga je gang.’

‘Dank je.’ Ik schonk mezelf een kop koffie in en deed er twee turfbruine suikerklontjes in.

‘Mag ik vragen waarom je door de beveiligers van het strand werd gestuurd?’

‘Ik was in de Prinsessengrot voor de storm gaan schuilen. Ik… moet in slaap zijn gevallen toen ik daar zat te wachten tot het ophield.’ Mijn trots weerhield me ervan de waarheid te vertellen.

‘Wát een storm was dat,’ zei hij. ‘Ik vind het altijd mooi als de natuur de leiding neemt en laat zien wie er de baas is.’

‘En,’ ik schraapte mijn keel, ‘wat doe jij hier?’

‘O…’ Hij nam een slok van zijn zwarte koffie. ‘Niet veel. Gewoon er even tussenuit, hè?’

‘Prima plek om ertussenuit te zijn.’

‘En jij?’

‘Net zo.’ Ik pakte een van de romige croissants. De geur deed me zo sterk aan Claudia’s ontbijt op Atlantis denken dat ik bijna vergat waar ik was.

‘Wat heb je hiervóór gedaan?’

‘Ik zat op een kunstacademie in Londen. Dat werd niks, dus ben ik vertrokken.’

‘Oké. Ik woon ook in Londen… Tenminste, ik heb er gewoond. Aan de rivier, in Battersea.’

Ik keek hem geschokt aan en vroeg me af of dit een scène uit een surrealistische droom was en ik nog achter die rode fallus lag te slapen.

‘Daar woon ik ook! In Battersea View, die nieuwe appartementen die net klaar zijn, vlak bij Albert Bridge.’

‘Ik weet precies welke je bedoelt. Nou, hallo buurvrouw.’ De Weerwolf gaf me een high five én zijn eerste oprechte glimlach, waardoor zijn een beetje enge blauwe ogen oplichtten en hij meer op een broodmagere Tarzan dan op een weerwolf leek.

Ik schonk mezelf nog een kop koffie in en schoof verder naar achteren, zodat mijn voeten net over de rand van de bank bungelden. Jammer dat ik mijn laarzen aanhad, anders had ik mijn voeten onder me kunnen trekken en misschien de elegante indruk kunnen maken die een dergelijke omgeving afdwong.

‘Nou, da’s ook toevallig…’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Ik heb eens van iemand gehoord dat waar je ook ter wereld bent, er tussen ons en iemand die we allebei kennen maar zes tussenstappen zitten.’

‘Ik ken jou niet,’ corrigeerde ik hem.

‘Je kent mij niet?’ Een paar seconden lang keek hij me, plotseling heel ernstig, aan.

‘Echt niet, zou ik je moeten kennen?’

‘Eh… nee, ik vroeg me alleen af of we elkaar misschien op Albert Bridge tegen het lijf zijn gelopen of zo,’ mompelde hij.

‘Zou kunnen. Ik moest op weg naar college altijd de brug over.’

‘En ik was altijd op de fiets.’

‘Als je in het lycra was gestoken en een helm droeg kan ik je al helemaal niet herkend hebben.’

‘Dat is zo.’

In een ongemakkelijke stilte dronken we onze koffie op.

‘Ga je al weer snel terug naar Londen? Na Nieuwjaar of zo?’ vroeg ik ten slotte.

Zijn blik versomberde. ‘Ik weet het niet. Het hangt af van wat er gebeurt… Ik probeer bij de dag te leven. En jij?’

‘Hetzelfde verhaal, hoewel het de bedoeling is dat ik naar Australië ga.’

‘Dat ken ik. Ik moest er voor mijn werk vaak naartoe, maar het enige wat ik zag was de binnenkant van hotels en kantoren, en een hoop dure restaurants. Relatiebinding, je weet wel.’

Ik wist het niet, maar knikte begrijpend.

‘Ik heb wel overwogen om daarheen te gaan,’ ging hij verder. ‘Ken je dat, dat je alleen maar zo ver mogelijk weg wilt?’

‘Nou en of,’ zei ik van harte.

‘Toch klink je niet als een Engelse. Hoor ik nou een Frans accent?’

‘Ja, ik ben in… Nou ja, waar ik geboren ben weet ik eigenlijk niet want ik ben geadopteerd, maar ik ben opgegroeid in Genève.’

‘Nog zo’n plaats waar ik geweest ben maar waarvan ik alleen het vliegveld heb gezien, op weg naar een ski-uitje. Ski jij? Domme vraag aan iemand die in Zwitserland woont.’

‘Ja, ik ben dol op skiën, maar op de kou ben ik niet zo dol, snap je?’

‘Dat snap ik.’

Er viel weer een stilte, en met twee grote bakken koffie op kon ik die onmogelijk vullen met nog een kop.

‘Hoe kan het dat je Thai spreekt?’ kon ik na een tijdje bedenken.

‘Thaise moeder. Ik ben opgegroeid in Bangkok.’

‘O. Woont ze daar nog steeds?’

‘Nee, ze is gestorven toen ik twaalf was. Ze was… geweldig. Ik mis haar nog altijd.’

‘O, sorry,’ zei ik snel, voordat ik verder ploeterde. ‘En je vader?’

‘Nooit ontmoet,’ antwoordde hij kortaf. ‘En jij, heb jij je biologische ouders ontmoet?’

‘Nee.’ Het was me een raadsel hoe we in nog geen twintig minuten in zo’n intiem gesprek waren beland. ‘Hoor eens, ik moet ervandoor. Ik heb je al genoeg last bezorgd.’ Ik sjorde mezelf naar voren tot mijn voeten de grond raakten.

‘En waar logeer je nu?’

‘O,’ antwoordde ik luchtig, ‘in een hotel aan het strand, maar zoals je weet slaap ik liever buiten.’

‘Je zei toch dat je rugzak op je kamer lag? Waarom heb je die dan bij je?’

Ik voelde me net een kind dat snoep onder zijn bed heeft verstopt en wordt betrapt. Ach, hij mocht het eigenlijk best weten, wat maakte het uit?

‘Ze hadden een vergissing gemaakt met mijn kamer. Ik mocht iemands kamer gebruiken maar het ging uit tussen die man en zijn vriendin en toen wilde hij hem terug. En alles was volgeboekt. Daarom ging ik naar de grot toen het begon te regenen.’

‘Oké.’ Hij nam me van top tot teen op. ‘Waarom zei je dat dan niet direct?’

‘Weet ik niet,’ antwoordde ik en als een kind van vijf staarde ik naar mijn schoenen. ‘Ik ben geen… zielig geval of zo, ik kan prima voor mezelf zorgen, maar er was gewoon geen kamer beschikbaar, oké?’

‘Je hoeft je nergens voor te schamen, ik begrijp het helemaal.’

‘Ik was bang dat je zou denken dat ik een dakloze was of zo. Dat ben ik niet.’

‘Dat heb ik geen moment gedacht, geloof me. Wat zit er trouwens voor geel spul in je haar?’

‘Jezus!’ Ik haalde mijn hand door mijn haar en voelde dat de uiteinden aan elkaar plakten. ‘Dat is mango. Mijn maatje Jack vroeg gistermiddag of ik even wilde invallen achter de bar van het Railay Beach Hotel, en er was een run op vruchtensmoothies.’

‘Aha.’ Hij probeerde zijn gezicht in de plooi te houden, maar dat lukte niet. ‘Nou, mag ik je dan op zijn minst een douche aanbieden? En daarnaast een bed voor een paar nachten tot het weer een beetje rustig is op het strand? Het water is trouwens gloeiend heet.’

Nou, dat was wel érg verleidelijk. De gedachte aan warm water en het feit dat ik stonk en er níét uitzag wonnen het van mijn trots. ‘Ja, graag!’

Hij nam me mee naar beneden en we staken de binnenplaats over naar een huisje aan de rechterkant van het vierkante pleintje. Er stak een sleutel in het slot, die hij omdraaide en vervolgens aan mij gaf.

‘Alles is klaargemaakt, zoals altijd. Neem de tijd, haast je vooral niet.’

‘Dank je,’ en ik verdween naar binnen en deed de deur stevig achter me op slot.

‘Wauw!’ zei ik hardop toen ik om me heen keek. Ik kon hem geen ongelijk geven met zijn opmerking dat ‘alles klaargemaakt was’. Ik inspecteerde het kingsize bed, dat was opgemaakt met grote zachte kussens en een enorme dekbedhoes, alles in het wit uiteraard. Maar deze keer schóón wit, hier zaten echt geen vlekken van andere gasten in. Er was een grote flatscreen-tv met panelen die je kon sluiten als je niets met de buitenwereld te maken wilde hebben, er hing echt smaakvolle Thaise kunst, en toen ik de muren aanraakte voelde ik dat die met zijde waren bekleed. Ik liet mijn rugzak op de teakhouten vloer vallen, viste erin naar mijn douchegel en liep naar de badkamer, maar dat bleek geen badkamer maar een inloopkast te zijn. Ik probeerde nog een deur en kwam terecht in een ruimte met een regendouche en een enorm verzonken bad dat aan een glazen wand grensde, met daarachter een tuintje vol bonsaibomen en mooie bloeiende planten waarvan Star de naam natuurlijk wist, maar ik dus niet. Het geheel lag verscholen achter een hoge muur, zodat niemand je tijdens het baden kon bespieden.

Het was zó verleidelijk om een bad vol te laten lopen en me erin te laten zakken, maar ik beschouwde dat als misbruik maken van de situatie. Dus zette ik de douche aan en schrobde elke centimeter van mijn lijf tot mijn huid tintelde. Ik had mijn douchegel niet hoeven te zoeken want op een marmeren plank stond een heel assortiment aan luxe badproducten van een of ander chic ecomerk.

Toen ik onder de douche vandaan kwam smeerde ik me van top tot teen in met alles wat er uitgestald stond. En dan te bedenken dat ik tegen al die lotions en crèmes was die vrouwen zich lieten aansmeren, dus dit mocht niemand te weten komen. Ik trok de handdoek van mijn hoofd, schudde mijn haar uit en zag hoe lang het inmiddels was. Het kwam tot mijn schouders en viel in krullen rond mijn gezicht.

Star beweerde altijd dat ik er met lang haar veel leuker uitzag. En Ma had het mijn kroon en mijn trots genoemd, maar op mijn zestiende had ik de hele handel kort laten knippen omdat het veel makkelijker te verzorgen was. Als ik eerlijk ben moet ik bekennen dat het ook een daad van rebellie en nukkigheid was. Alsof ik de wereld wilde laten zien dat het me totaal niet interesseerde hoe ik eruitzag.

Ik trok mijn haar weg uit mijn gezicht en duwde het omhoog. Voor het eerst in jaren kon ik een staartje maken, en ik wilde dat ik een haarband had waarmee ik het kon vastzetten.

Ik liep wat door de slaapkamer en keek verlangend naar het grote bed. Ik checkte twee keer of de deur echt op slot zat, trok mijn T-shirt aan en ging op het bed liggen. Ik legde mijn hoofd op de donzige witte kussens. Tien minuutjes, zei ik tegen mezelf…

Ik werd met een schok wakker van een luid gebonk. Ik ging rechtop in bed zitten en had geen flauw idee waar ik was. Het was pikkedonker, ik tastte om me heen naar een lichtschakelaar. Er viel iets met een klap op de grond en in paniek viel ik uit bed.

‘Alles oké?’

Ik ging op het geluid van de stem af en liep op de tast naar de deur. Eindelijk drong het tot mijn verwarde brein door waar ik was en wie er op de deur klopte.

‘Ik kan het sleutelgat niet vinden en het is hier ontzettend donker,’ zei ik.

‘Gebruik je handen om de sleutel te zoeken, je vindt hem vlak vóór je.’

De stem had een kalmerend effect. Ik tastte op heuphoogte langs de deur omdat daar meestal het slot zat, vond de sleutel, en na een paar pogingen lukte het me die om te draaien en pakte ik de deurkruk.

‘De deur is van het slot,’ riep ik, ‘maar ik krijg hem niet open.’

‘Doe een stap achteruit, dan doe ik hem open.’

In één klap werd de kamer overspoeld door licht, en ik was zó opgelucht dat ik weer kon ademhalen.

‘Sorry,’ zei hij toen hij binnenkwam. ‘Ik zal iemand naar die deurkruk laten kijken. Hij is wat stroef geworden doordat hij een tijdje niet is gebruikt. Alles oké?’

‘Ja hoor,’ antwoordde ik. Ik ging op het bed zitten en haalde met diepe teugen adem.

De Weerwolf stond me zwijgend te observeren.

‘Je bent bang in het donker, hè? Daarom slaap je graag buiten.’

Hij had gelijk, maar dat ging ik echt niet toegeven. ‘Nee hoor, maar ik werd wakker en wist even niet waar ik was.’

‘Oké. Sorry dat ik je heb laten schrikken, maar het is bijna zeven uur ’s avonds. Je hebt bijna twaalf uur geslapen. Jeetje, wat zul jij moe zijn geweest.’

‘Dat was ik ook. Sorry.’

‘Geen probleem. Heb je trek?’

‘Dat weet ik eigenlijk niet.’

‘Mocht je trek hebben, Tam is met het avondeten bezig. Je bent welkom om bij me op het hoofdterras te komen zitten.’

‘Tam?’

‘De kok. Over een half uurtje is het klaar. Tot zo.’

Hij ging weg en ik vloekte hardop. Een hele dag naar de knoppen! Dan kon ik vandaag natuurlijk weer geen nieuwe hotelkamer vinden omdat ik niet vóór lunchtijd had geïnformeerd. Daar kwam nog bij dat ik weer van voren af aan met mijn jetlag kon beginnen, plus dat mijn enge weerwolfgastheer wel zou denken dat ik iemand ‘met beperkingen’ was.

Waarom was hij zo aardig voor me? Hij wilde vast méér, zo stom was ik nou ook weer niet. Tenslotte was hij een man en ik een vrouw… Althans in de ogen van sommigen. Maar stel dat hij inderdaad meer wilde, dan vond hij me dus leuk, en dat was ronduit belachelijk.

Of hij moest wanhopig zijn, en dan was elke vrouw goed genoeg.

Ik trok een kaftan aan, daar hield ik eigenlijk niet van omdat het een soort jurk was, maar ik had niets anders bij me, de meeste van mijn kleren waren nog bij de wasserij. Toen ik buiten stond deed ik zo onopvallend mogelijk de deur achter me op slot en verstopte de sleutel in de bloempot ernaast, want in die rugzak zat mijn wereld.

Het was hier ’s avonds waarschijnlijk nóg mooier dan overdag. Aan de lage daken hingen lantaarns die een zacht licht verspreidden, en het water rond de onyxen boeddha werd van onderaf verlicht. De jasmijn in de enorme bloempotten gaf een verrukkelijke geur af, maar nóg verrukkelijker was de geur van eten.

‘Ik ben hier!’

Vanaf het terras voor het hoofdpaviljoen werd er naar me gezwaaid.

‘Hoi,’ zei de Weerwolf, en wees naar een stoel.

‘Hoi. Sorry dat ik zo lang heb geslapen.’

‘Voor slapen moet je je nooit verontschuldigen. Ik zou willen dat ík kon slapen.’

Hij zuchtte diep, en op dat moment besloot ik te vragen hoe hij heette. Ik vond dat ik hem echt niet meer de Weerwolf kon noemen omdat hij – tot nu toe althans – zo aardig voor me was geweest.

‘Heb ik je dat niet verteld?’

‘Nee,’ antwoordde ik resoluut.

‘O… Nou, noem me maar Ace. En hoe heet jij?’

‘CeCe.’

‘Aha. Een bijnaam, zoals die van mij?’

‘Klopt.’

‘En jouw naam is de afkorting van?’

‘Celaeno.’

‘Best een aparte naam.’

‘Ja, mijn pa, de man die me heeft geadopteerd, had een rare obsessie met de Zeven Zusters van de Pleiaden. Het sterrencluster,’ legde ik uit, want dat was meestal nodig.

‘Pardon, mijnheer, serveren nu oké?’

Het dienstmeisje was op het terras verschenen, met achter haar een man in kokskledij.

‘Absoluut.’ Ace leidde me naar de tafel. ‘Wat kan ik je te drinken aanbieden? Wijn? Bier?’

‘Niets, dank je. Water is prima.’

Hij schonk voor ons allebei een glas water uit de fles op tafel.

‘Proost.’

‘Proost. En bedankt dat je me gered hebt.’

‘Geen probleem. Ik voelde me al schuldig genoeg dat ik hier in mijn eentje woonde, en dan lag jij daar ook nog op het strand te slapen.’

‘Tot gisteren was dat mijn eigen keus, maar dat bed is echt fantastisch.’

‘Zoals ik al zei, blijf gerust zo lang als je wilt. En voordat je nee zegt, ik zeg dat niet alleen om aardig te zijn, maar ik zou je gezelschap echt op prijs stellen. Ik zit hier al bijna twee maanden in mijn eentje.’

‘Waarom nodig je niet een paar vrienden uit Londen uit?’

‘Dat is geen optie. Oké,’ zei hij toen er een sissende schaal reuzengarnalen op tafel werd gezet. ‘Zullen we hier maar op aanvallen?’

Zo’n heerlijke maaltijd had ik in tijden niet gehad, in elk geval niet sinds Star afgelopen november in Londen een roast lunch voor me had klaargemaakt. Ik had zelf nooit leren koken omdat zij daar zo goed in was, en ik was bijna vergeten hoe een goede maaltijd smaakte. De ene gang na de andere verdween in mijn mond: heerlijk geurende soep met citroengras, mals gebakken kip in pandanbladen en pittige viskoekjes met nam-jim-saus.

‘Mijn god, dit was echt verrukkelijk, wat een geweldig restaurant is dit! Bedankt voor je uitnodiging. Kijk eens, ik heb een food baby,’ zei ik, wijzend op mijn bolle buik.

Ace moest grinniken om die uitdrukking. We hadden onder het eten niet veel gezegd, waarschijnlijk omdat ik het veel te druk had met me volproppen. ‘En, heeft de maaltijd je kunnen overhalen om te blijven?’ Ace nam een slokje water. ‘Ik bedoel, het is toch maar voor een paar dagen? Je zei dat je na Nieuwjaar naar Australië ging.’

‘Ja, klopt.’ Eindelijk zwichtte ik. ‘Als je het zeker weet: ja, het zou geweldig zijn.’

‘Mooi. Dan wil ik je één ding vragen. Ik weet dat je bevriend bent met dat clubje op Railay Beach, maar ik zou het op prijs stellen als je niet zegt dat je hier logeert of vertelt waar dit huis staat. Ik ben nogal op mijn privacy gesteld.’

Wat je uit die nonchalante woorden niet kon opmaken werd duidelijk uit zijn blik.

‘Ik zeg niets, dat beloof ik.’

‘Mooi. Oké, je zei dat je schildert, vertel daar eens wat over. Je moet wel echt talent hebben om op een Londense kunstacademie te worden aangenomen.’

‘Hm… ik ontdekte dat ik dat niet had, althans niet het talent dat zij voor ogen hadden, dus ik ben na een paar weken vertrokken.’

‘Je bedoelt dat ze jou niet begrepen?’

‘Zo zou je het kunnen zeggen, ja.’ Ik rolde met mijn ogen. ‘Ik deed gewoon niks goed.’

‘Zou je zeggen dat je eerder “avant-garde” dan zeg maar Monet bent?’

‘Dat zou je kunnen zeggen, maar vergeet niet dat Monet in zijn tijd ook tot de avant-garde behoorde. Het was ook absoluut niet de schuld van mijn docenten, maar wat zij me wilden bijbrengen was iets wat ik gewoon niet begreep.’ Plotseling hield ik op. Waarom zat ik dit allemaal te vertellen? Deze man verveelde zich natuurlijk stierlijk. ‘En jij? Wat doe jij?’

‘O, niks bijzonders. Ik ben zo’n typische jongen uit de City, supersaai, je kent dat wel.’

Ik kende dat niet, maar knikte bevestigend. ‘Dus je hebt een…’ ik moest even naar het woord zoeken, ‘sabbatical genomen?’

‘Zoiets, ja. Kan ik verder nog iets voor je halen?’ vroeg hij, terwijl hij een geeuw onderdrukte.

‘Nee, dank je, het is goed zo.’

‘Het personeel komt straks afruimen, maar ik moet proberen om nog wat te slapen. Zoals je weet sta ik voor dag en dauw op. Overigens weet de beveiliging dat je hier logeert, de toegangscode voor het hek aan de strandkant is 7777.’ Hij liet een bescheiden glimlachje zien. ‘Trusten, CeCe.’

‘Welterusten.’

Toen hij wegliep bleef het personeel staan dralen. Die wilden waarschijnlijk ook klaar zijn voor die dag en hun bed opzoeken. Ik besloot om, nu ik onder Aces bescherming stond, naar Phra Nang te kuieren. Ik liep het pad af en drukte op de rode knop aan de zijkant van het hek. Dat gleed open en ik kon in alle vrijheid naar het verlaten strand lopen.

‘Sawadee krap.’

Ik maakte een sprongetje van schrik, keek naar links en daar stond Po, de bewaker die me om zes uur die ochtend over het strand had gesleept. Hij stond op van zijn kruk, die onopvallend stond opgesteld tussen het gebladerte rondom het hek, en groette me met een vals glimlachje.

‘Sawadee ka,’ zei ik, en maakte met mijn handen een wai, de traditionele Thaise begroeting.

Uit een radiootje naast zijn krukje blèrde blikkerige Thaise popmuziek. Ik keek eens goed naar hem – deze keer letterlijk vanaf de andere kant – en vroeg me af hoeveel kinderen hij moest voeden en bedacht hoe saai en eenzaam zijn baan was. Tegelijkertijd, dacht ik terwijl ik me een weg baande door de bosjes, benijdde ik hem omdat hij dít allemaal voor zichzelf had. Elke nacht weer kon hij genieten van schoonheid en totale rust. Toen ik het strand op liep onderging ik een gevoel van vrijheid dat in dit deel van de bossen helaas alleen beschikbaar was voor de bevoorrechten. Ik stelde me voor hoe ik op een dag die prachtige wereld op me zou laten inwerken en zou vastleggen op linnen, zodat iedereen haar zou kunnen zien.

Ik liep naar de waterkant en stak mijn tenen in het water, dat een perfecte lichaamstemperatuur had. Ik keek omhoog naar een hemel die bezaaid was met sterren. Kon ik maar de juiste woorden vinden om mijn gedachten uit te drukken. Want ik kon niet uitleggen wat ik voelde, behalve in mijn schilderijen of in de installatie waaraan ik werkte en die me zo bezighield.

Die installatie deugde natuurlijk van geen kant. Ik had er te veel in willen leggen, maar ik had het zo heerlijk gevonden om in mijn studio aan de rivier te werken. En daar in die flat, terwijl Star in de keuken met het avondeten bezig was, voelde ik me helemaal tevreden.

‘Hou op, Cee!’ zei ik resoluut tegen mezelf. Ik wilde niet opnieuw terugkijken. Star had haar besluit genomen, van mij had ze geen last meer, ik leidde mijn eigen leven. Althans dat probeerde ik.

Maar had Star zich weleens afgevraagd of zíj misschien een last voor míj was? Ik wilde haar niet bekritiseren, want ik hield van haar, maar misschien was ze vergeten dat ze mij hard nodig had toen ze klein was en niet wilde praten. Bovendien vond ze het moeilijk om besluiten te nemen en te zeggen wat ze van iets vond, vooral omdat we ingeklemd zaten tussen een stel zussen met een behoorlijk sterke wil. Ik was niet van plan om haar ergens de schuld van te geven, maar elk verhaal had twee kanten, en misschien was ze de mijne vergeten.

Toch leek het er, verrassend genoeg, op dat ik nu een vriend had gevonden. Ik vroeg me af wat zíjn verhaal was, en de echte reden van zijn verblijf hier; waarom hij alleen bij zonsopgang of als het donker was buitenkwam en geen vrienden wilde uitnodigen, terwijl hij wel toegaf dat hij eenzaam was…

Langzaam liep ik door het zand terug naar het verborgen paleis tussen de bomen. Po maakte aanstalten om de toegangscode in te tikken, maar ik was hem voor en toetste heel nadrukkelijk 7777 in, zodat hij kon zien dat ik de code kende.

Ik haalde mijn sleutel uit de bloempot en opende de deur van mijn kamer, om te ontdekken dat er iemand was geweest. Het bed was verschoond, de kleren die ik rond had laten slingeren lagen netjes opgevouwen op een stoel, bovendien had de onzichtbare schoonmaakfee een stel schone donzige handdoeken neergelegd. Ik spoelde het zand van mijn voeten en stapte in bed.

Het probleem was, zo lag ik te peinzen, dat ik altijd tussen twee werelden had geleefd. Ik sliep met evenveel plezier op het strand als dat ik me thuis voelde in deze luxe kamer. En hoewel ik altijd luidkeels beweer dat ik met heel weinig spullen kan leven, wist ik die avond niet welke optie mijn voorkeur had.

5

In de dagen daarna ontwikkelden Ace en ik een zekere routine. Hij stond vrij vroeg op, en ik kwam vrij laat uit bed, en ’s middags zorgde ik dat ik weg was om hem niet voor de voeten te lopen, dan slenterde ik naar Railay Beach. Ik had tegen mijn Railay-vrienden gezegd dat ik in een hotel aan het strand logeerde en ze vroegen niet door. Ace en ik zagen elkaar dus alleen tijdens het avondeten. Hij verwachtte me daar kennelijk ook, en ik vond dat prima vanwege het fantastische eten. Hij praatte niet veel, maar omdat ik gewend was aan Stars zwijgzaamheid voelde dat vertrouwd, en gek genoeg ook geruststellend.

Nadat ik drie dagen achter elkaar een tijdje op twee meter afstand van hem had gezeten wist ik dat ik niet bang hoefde te zijn dat hij me zou bespringen. Ik was ook niet het type waar mannen op vielen, bovendien had ik eerlijk gezegd nooit echt van seks genoten.

Mijn maagdelijkheid had ik negen jaar eerder hier op Railay Beach verloren. Ik had een paar biertjes op – voor mij altijd een linke bedoening – en was nog lang opgebleven nadat Star naar bed was gegaan. Will – ik geloof dat hij zo heette – was een student die een tussenjaar deed, en ik vond dat zoenen best fijn. En toen waren we er maar bij gaan liggen, en van het een kwam het ander. Het deed een beetje pijn, maar niet erg. Ik werd de volgende ochtend wakker met een kater en kon me met geen mogelijkheid voorstellen waar iedereen nou zo’n poeha over maakte.

Ik had het daarna nog een paar keer gedaan, op verschillende stranden met verschillende lijven, om te kijken of het misschien beter werd, maar dat werd het niet. Miljoenen vrouwen zouden me vast en zeker vertellen wat ik miste, maar wat ik nooit had gehad kon ik ook niet missen, dus ik vond het prima zo.

Het interessante was dat Star en ik, hoewel we echt álles van elkaar wisten, elkaar over het onderwerp ‘seks’ nooit in vertrouwen hadden genomen. Ik had geen idee of Star nog maagd was. Op kostschool bespraken de meisjes ’s avonds in bed de intiemste details over de jongens op wie ze vielen en hoe ver ze waren gegaan. Maar Star en ik hadden het er nooit over, niet met de meisjes en niet met elkaar.

Misschien hadden we het gevoel dat elke intieme fysieke relatie met een man verraad zou zijn. Zo zag ík het in elk geval wel.

Ik verliet mijn kamer zonder hem af te sluiten, want zodra ik mijn hielen had gelicht zou de onzichtbare schoonmaakfee toch mijn kamer binnenstuiven. Ik liep op mijn gemak naar het terras, waar Ace op me zat te wachten.

‘Hoi, CeCe.’ Hij stond even op toen ik eraan kwam. Hij had kennelijk manieren geleerd, ik stelde het gebaar in elk geval op prijs. Hij schonk voor ons allebei een glas fris water uit de kan en nam me eens goed op.

‘Nieuwe top?’

‘Klopt. Heb ik tot tweehonderdvijftig baht weten af te pingelen.’

‘Belachelijk, vind je niet, als je bedenkt dat een hoop lui voor zoiets in een designershop in Londen honderden keren zo veel betalen.’

‘Dat zou ik nooit doen.’

‘Ik heb eens een vriendin gehad die zonder met haar ogen te knipperen een paar duizend pond aan een handtas uitgaf. Dat was zo erg nog niet geweest als het een aankoop voor het leven was, maar dan kwam de nieuwe collectie binnen en moest ze weer een nieuwe tas hebben. Het vorige exemplaar verdween in een kast en werd nooit meer gebruikt. Ik heb haar een keer betrapt toen ze haar verzameling stond te bewonderen.’

‘Misschien beschouwde ze haar tassen als kunstwerken. Nou ja, ieder zijn smaak, zoiets is in elk geval niks voor mij. Jullie mannen zijn trouwens net zo erg als het om auto’s gaat,’ ging ik door, terwijl het dienstmeisje het feestmaal van die avond op tafel zette en even geruisloos verdween als ze was verschenen.

‘Daar heb je gelijk in,’ zei hij, ‘ik heb een paar snelle wagens gehad, gewoon omdat het kon.’

‘Gaf dat een lekker gevoel?’

‘Destijds wel, ja. Ik genoot van het geluid van de motor, hoe harder, hoe beter.’

‘Jongens en hun speeltjes…’

‘Meisjes en hun kraaltjes…’ kaatste hij glimlachend terug. ‘Zullen we gaan eten?’

We aten in een vriendschappelijke stilte. Toen ik genoeg had leunde ik tevreden achterover. ‘Ik zal dit straks in Australië missen als ik weer een simpele backpacker ben. Het is hier net een stukje paradijs. Je bent wel een bofkont.’

‘Je waardeert pas wat je hebt als je het kwijt bent, toch?’

‘Nou, jij bent dit niet kwijt. En het is fantastisch.’

‘Nog niet… nee.’ En wéér kwam er zo’n diepe zucht. ‘Wat ga je morgen met Oud en Nieuw doen?’

‘Daar heb ik nog niet over nagedacht. Jack heeft me uitgenodigd om het nieuwe jaar in te luiden in het restaurant. Zin om mee te gaan?’

‘Nee, dank je.’

‘Wat ga jij doen?’ vroeg ik uit beleefdheid.

‘Niks. Het is een door de mens bedachte kalender, en als we in China woonden zouden we het in een andere periode vieren.’

‘Dat is zo, maar het is toch een ritueel, vind je niet? Iedereen viert het en jij zit daar in je eentje en op een gegeven moment voel je je een echte loser met al die sms’jes van je maten die een superleuk feestje hebben,’ zei ik grinnikend.

‘Vorig jaar was ik op een superleuk feestje,’ zei Ace. ‘In een club in Saint-Tropez. We gingen er met de boot naartoe en de gastvrouwen ontkurkten flessen champagne van honderden euro’s per stuk en spoten daarmee in het rond alsof het water was. Destijds vond ik het geweldig, maar ik was dronken, en als je dronken bent is alles geweldig, toch?’

‘Eerlijk gezegd ben ik niet vaak dronken geweest. Ik kan niet tegen alcohol, dus ik drink bijna nooit.’

‘Bof jij even. Ik drink – vermoedelijk net als de meeste mensen – om te vergeten. Om de spanning te verminderen.’

‘Ja, het haalt de scherpe kantjes eraf.’

‘Ik heb een paar oerstomme dingen gedaan toen ik aan het zuipen was,’ biechtte Ace op. ‘Dus ik ga daar niet heen. Ik heb tweeënhalve maand niet gedronken, dus ik zou van één biertje waarschijnlijk al dronken worden. Vroeger had ik op zijn minst een paar flessen champagne nodig, gevolgd door een paar wodka’s, voordat die scherpe kantjes langzaamaan verdwenen.’

‘Wauw! Ik vind een enkel glaasje champagne bij bijzondere gelegenheden, verjaardagen en zo, wel lekker.’

‘Moet je luisteren.’ Hij leunde voorover en staarde me aan, zijn intens blauwe ogen ineens heel levendig. ‘Wat zou je ervan zeggen als we morgen om middernacht een fles champagne opentrekken? Het is een bijzondere gelegenheid, net wat je zegt, het is tenslotte oudejaarsavond. Maar dan houden we het bij één glas.’

Hij zag me fronsen.

‘Maak je geen zorgen, ik ben geen alcoholist, nooit geweest ook. Ik ben gestopt op het moment waarop ik me realiseerde waar ik mee bezig was. Maar ik wil ook niet doorgaan voor de sneue figuur die in een hoekje zit en een drankje weigert en dat iedereen dan denkt dat ik bij de aa zit. Ik wil ervan genieten, maar ik moet het niet nodig hebben. Begrijp je dat?’

‘Dat begrijp ik, maar…’

‘Vertrouw me nou maar, ieder één glas. Afgesproken?’

Wat kon ik zeggen? Hij was mijn gastheer, ik kon moeilijk weigeren, maar ik zou wel zorgen dat mijn rugzak ingepakt en wel klaar stond voor het geval de zaken uit de hand liepen.

‘Afgesproken,’ zei ik.

Toen ik de volgende middag op Railay Beach zat voelde ik daar dezelfde spanning hangen als vlak voor Kerst. Elk hotel had zijn veranda ingericht voor de festiviteiten van die avond. Ik was het zat om naar die flauwe houtskoolschets van de kalkstenen zuilen die ik gemaakt had te staren en liep over het strand naar het Railay Beach Hotel.

‘Hoi Cee, hoe gaat-ie?’

‘Prima,’ zei ik tegen Jack, die glazen op een lange schragentafel zette. Hij maakte een heel wat vrolijkere indruk dan een paar dagen geleden, toen hij met zijn zoveelste biertje de beste klant van zijn eigen bar was. De oorzaak van die vrolijkheid dook achter hem op en legde een bezitterige hand op zijn schouder.

‘Te weinig vorken,’ zei Nam, die me de gebruikelijke dodelijke blik toewierp.

‘Volgens mij liggen er in de keuken nog vorken.’

‘Ga ze nu halen, Jack. Wil onze tafel dekken voor straks.’

‘Ik ga al. Kom je ook vanavond?’ vroeg Jack.

‘Misschien kom ik wat later even langs,’ zei ik. ‘Wat later’ betekende bij Jack namelijk dat hij het niet eens in de gaten zou hebben als Jezus zelf een drankje aan de bar bestelde.

Jack maakte aanstalten om Nam naar de keuken te volgen, maar bleef halverwege staan en draaide zich om. ‘O ja, een maat van me denkt te weten wie die mysterieuze man van jou op het strand is. Die vriend is met Oud en Nieuw naar Ko Phi Phi, maar als-ie terug is krijg ik meer te horen.’

‘Oké.’

‘Tot ziens, Cee,’ zei hij, en daar sjokte Jack met zijn dienblad als een lammetje achter Nam aan. En dan te bedenken dat niemand zo snel tegen een rots op kon klimmen als deze stoere macho… Ik hoopte maar dat ik nooit van mijn leven een partner zó zou behandelen. Maar ik had zo vaak mannen gezien die onder de plak van hun veeleisende echtgenotes zaten, misschien vonden ze dat wel lekker.

Zat Star bij mij onder de plak? Is ze daarom weggegaan?

Ik kon het niet uitstaan dat die vraag zich in mijn hoofd had vastgezet, dus besloot ik hem te negeren en verder te gaan met een dag die een nieuw begin zou moeten inluiden. Ik troostte mezelf met de gedachte dat het niet veel bijzonders kon zijn wat die vriend van Jack over Ace te vertellen had. Op het schiereiland waar ik zat, in the middle of nowhere, was het al nieuws als iemand een ijsje in plaats van een lolly at. Dit soort kleine gemeenschappen gedijden op roddel, en juist mensen als Ace, die zich afzijdig hielden, lokten de meeste geruchten uit. Het feit dat mijn gastheer niet de vlotte jongen uithing tussen een stel dronken lui betekende niet automatisch dat hij niet deugde. Ik vond hem erg interessant en hij maakte intelligente opmerkingen.

Toen ik langs het door kraampjes geflankeerde pad terugliep naar mijn andere leven besefte ik dat ik steeds sterker het gevoel had dat ik Ace moest verdedigen. Dat had ik bij Star ook altijd als mensen naar haar vroegen, omdat ze zo stil was en niet veel zei.

Terug op mijn kamer nam ik een douche en smeerde ik me van top tot teen in met allerlei crèmes. Ik moest wel oppassen dat dat insmeren geen dagelijkse gewoonte werd, anders kon ik straks niet meer zonder. Ik trok mijn oude kaftan aan en liep op mijn gemak naar het terras. Ace zat er al, in een pas gestreken wit linnen overhemd.

‘Hoi. Hoe was je dag?’ vroeg hij.

‘O goed, alleen met mijn kunst lukt het niet zo goed. Ik krijg nog geen vierkantje op papier, laat staan iets anders.’

‘Dat komt wel weer, CeCe. Je moet al die negatieve dingen die ze tegen je hebben gezegd uit je hoofd zien te krijgen. Dat kost tijd.’

‘Ja, dat zal wel. En hoe was jouw dag?’

‘Hetzelfde verhaal. Ik heb een boek gelezen en ben toen een eindje gaan wandelen om daarover na te denken. Ik realiseerde me dat al die zelfhulpboeken niet echt hélpen, want als het erop aankomt ben jíj toch degene die zichzelf moet helpen,’ zei hij met een wrang lachje. ‘Gemakkelijke oplossingen bestaan niet.’

‘Nee, eigenlijk nooit. Je moet ermee leren leven.’

‘Yep.’ Na een tijdje verbrak hij de stilte. ‘Klaar voor het diner?’

‘Laat maar komen.’

Op tafel verscheen een reuzegrote kreeft, omringd door heel veel bijgerechten.

‘Wauw! Kreeft staat bovenaan mijn lijstje van favoriete zeevruchten,’ zei ik verrast, en ik viel onmiddellijk aan.

‘Je hebt een dure smaak voor een zwerfster die ik slapend op het strand heb aangetroffen,’ plaagde hij toen we onze borden tot de laatste kruimel leeg hadden gegeten en ons vervolgens tegoed deden aan een toetje van vers fruit en zelfgemaakte sorbets. ‘Uit wat je hebt verteld maak ik op dat je een rijke vader hebt.’

‘Hád ik, ja.’ Ik realiseerde me dat ik Ace nog niet over mijn vaders dood had verteld, maar dat moest toch een keer gebeuren, dus deed ik dat nu maar.

‘Het spijt me dat te horen, CeCe. Dus dit is de eerste Kerst en Oud en Nieuw zonder hem?’

‘Inderdaad.’

‘Ben je daarom hier?’

‘Ja… en nee. Ik heb onlangs nóg iemand verloren met wie ik heel close was. Mijn zielsverwant, zeg maar.’

‘Je vriend?’

‘Nee, mijn zus. Ik bedoel, ze leeft nog wel, maar ze heeft besloten haar eigen weg te gaan.’

‘Ah, zo. Nou, we zijn wel een stel apart, vind je niet?’

‘Is dat zo? Heb jij dan ook iemand verloren?’

‘Zo zou je het kunnen zeggen. Ik ben in de laatste paar maanden zo ongeveer alles kwijtgeraakt. En daar kan ik alleen mezelf de schuld van geven.’ Hij nam een flinke slok water. ‘Anders dan jij.’

‘Het was niet mijn schuld dat mijn vader stierf, nee, maar ik denk wel dat ik mijn zusje heb weggejaagd omdat ik zo… bazig was.’ Eindelijk kreeg ik het woord over mijn lippen. ‘En misschien ook te dominant. Dat was niet mijn bedoeling, maar als kind was ze heel verlegen en zei ze niet veel, dus deed ik het woord voor haar en dat is denk ik altijd zo gebleven.’

‘Dus ze heeft haar eigen stem gevonden?’

‘Zoiets, ja. Eerlijk gezegd was mijn hart gebroken. Ze betekende alles voor me, als je begrijpt wat ik bedoel.’

‘Nou en of ik dat begrijp,’ zei hij vol medeleven. ‘Als je iemand onvoorwaardelijk vertrouwt en die stelt je teleur, dan is dat heel moeilijk.’

‘Is dat jou overkomen?’ Hij keek op en ik zag echte pijn.

‘Ja.’

‘Wil je erover praten?’ vroeg ik, want ik besefte dat Ace mij altijd aanmoedigde om over míjn ellende te praten, maar elke keer als hij over zijn eigen problemen begon sloeg hij dicht.

‘Dat kan ik niet, jammer genoeg. Om allerlei redenen, waaronder juridische… Alleen Linda kent de waarheid,’ mompelde hij, ‘en het is maar beter om dat zo te houden.’

Daar ging hij weer, de mysterieuze man, en het begon me nu echt te irriteren. Het had natuurlijk te maken met een vrouw die hem tijdens de scheiding volledig kaalplukte, en ik vond dat hij maar eens niet zo zielig moest doen.

‘Nou, je weet me te vinden als je er een keer over wilt praten,’ bood ik aan. Ik had gedacht dat het alsnog een leuk avondje kon worden. Niet dus.

‘Dank je, CeCe, dat waardeer ik echt, en fijn dat je me vanavond gezelschap houdt. Ik was al bang dat ik Oud en Nieuw in mijn eentje moest doorbrengen. Net wat je zegt, het is toch een bijzondere avond, hè? Hoe dan ook, laten we een toost uitbrengen op je vader. En op onze vrienden, oude vrienden, nieuwe vrienden.’ We tikten elkaars glaasje water aan. Hij keek op zijn horloge, een Rolex, natuurlijk niet zo’n ding dat je bij al die neptentjes hier kon kopen. ‘Het is tien voor twaalf. Zal ik dat glaasje champagne dat we onszelf hebben beloofd maar eens inschenken, en zullen we dan naar het strand lopen en daar het nieuwe jaar inluiden?’

‘Prima.’

Toen hij weg was stuurde ik snel een sms’je naar Star om haar een gelukkig nieuwjaar te wensen. Ik was even in de verleiding om over mijn nieuwe vriend te vertellen, maar dat zou ze waarschijnlijk verkeerd opvatten, dus dat deed ik maar niet. Daarna sms’te ik Ma en stuurde ik mijn zussen allemaal tegelijk hetzelfde berichtje, waar ter wereld ze op dat moment ook waren.

‘Klaar?’ Daar stond Ace met in elke hand een sprankelend drankje.

‘Klaar.’

We liepen naar het hek, waar Po overeind sprong om het voor ons te openen.

‘Nog vijf minuten… en, nog goede voornemens?’ vroeg Ace, toen we op het strand stonden.

‘Jeetje, helemaal niet aan gedacht. Maar ik weet het al! Me weer op mijn kunst storten, én dat ik de ballen heb om naar Australië te gaan en te ontdekken waar ik vandaan kom.’

‘Je biologische familie, bedoel je?’

‘Ja.’

‘Wauw! Daar heb je me niks over verteld!’

‘En jouw voornemens?’ vroeg ik, terwijl ik hem in het maanlicht eens goed bekeek.

‘Aanvaarden wat er op me afkomt en daar in stijl mee omgaan,’ zei hij. Hij keek me niet aan maar staarde naar de hemel. ‘En het vanavond bij dit ene glas champagne houden,’ vervolgde hij grijnzend.

Een paar seconden later loeiden de hoorns van de vissersboten die in de baai voor anker lagen en zagen we boven de kalkstenen rotsen flitsen van het vuurwerk op het nabije Railay Beach.

Aan het andere eind van het strand stegen langzaam Chinese lampionnen op.

‘O, wauw,’ zei ik ademloos.

‘Proost, CeCe!’ zei Ace, en tikte mijn glas champagne aan. Hij maakte in een paar slokken de inhoud soldaat. ‘Mijn god, wat was dát lekker! Gelukkig nieuwjaar!’ Hij sloeg zijn armen om me heen en gaf me een enorme berenknuffel, zodat driekwart van mijn champagne over zijn schouder in het zand belandde. ‘Je hebt de afgelopen dagen mijn leven gered, dat meen ik echt.’

‘Dat geloof ik niet, maar in elk geval bedankt.’

Hij legde zijn handen op mijn schouders en duwde me zachtjes terug. ‘Ja, dat heb je wel,’ zei hij en kuste me vervolgens op mijn mond.

Het was een fijne kus, krachtig en toch zacht. De kus van een hongerige weerwolf die bedwelmd is door valium. Mijn rationele brein, dat normaliter bij zo’n handeling alle alarmbellen in werking stelt, reageerde niet, dus die kus ging best wel lang door.

Met veel moeite maakte Ace zich los van mijn mond. ‘Kom mee,’ zei hij, en nam me aan de hand mee terug het strand op. Toen we langs Po liepen, die een goed zicht op de kusscène moest hebben gehad, glimlachte ik naar hem en wenste hem een gelukkig nieuwjaar.

Ace, die nog steeds mijn hand vasthield, voerde me mee naar zijn kamer, en ik had het gevoel dat het nu weleens wat kon worden.

Die nacht…. Nou ja, ik zal niet in details treden, maar Ace wist duidelijk waar hij mee bezig was. Sterker nog, hij maakte de indruk van een heuse deskundige, wat je van mij niet kon zeggen. Maar het is verbazingwekkend hoe snel je leert als je echt wilt.

Een paar uur later – dat moest wel, want ik hoorde buiten vaag vogelgekwetter – streelde hij me over mijn wang. ‘CeCe,’ zei hij, ‘je bent… verrukkelijk. Dank je wel.’

‘Is goed, hoor,’ antwoordde ik, al voelde het alsof hij de smaak van een ijsje beschreef.

‘Dit is alleen voor nu, toch? Ik bedoel, dit kan niet iets permanents worden.’

‘Tuurlijk niet,’ antwoordde ik luchtig, bang dat ik als een aanhankelijk type zou overkomen.

‘Dat is mooi, want ik wil nooit meer iemand kwetsen, jou of wie dan ook. Trusten, slaap lekker.’

Na die woorden rolde hij bij me vandaan in een bed dat nóg groter en comfortabeler was dan het mijne, en viel aan zijn kant van het bed in slaap.

Natuurlijk is dit iets tijdelijks, zei ik tegen mezelf, terwijl ik naar míjn kant rolde en me realiseerde dat ik voor het eerst van mijn leven het bed deelde met een man, want het gestuntel van vorige keren had altijd in Gods vrije natuur plaatsgevonden. Ik lag in het donker te staren, blij dat de jaloezieën streepjes licht van het nieuwe jaar doorlieten, en bedacht dat dit precies was wat ik nodig had. Het was perfect, zei ik tegen mezelf, een opkikker voor mijn moreel, zonder enige binding. Over een paar dagen ging ik naar Australië, en misschien zouden Ace en ik af en toe contact houden per sms. Ik was geen victoriaanse heldin die haar deugdzaamheid had opgeofferd en daarna gevangen zat in een huwelijk. Mijn generatie had de vrijheid om plezier te beleven aan ons lijf. En vanavond had ik er plezier aan beleefd.

Héél voorzichtig gingen mijn vingers uit zichzelf in de richting van Ace, ze wilden hem aanraken en weten of hij wel echt bestond en naast me lag te ademen. Hij bewoog even, dus ik trok mijn hand terug, maar hij draaide zich naar me om en nam me in zijn armen.

Met zijn lichaam warm en veilig tegen me aan viel ik in slaap.

Geleidelijk aan werd duidelijk dat oudjaarsavond geen onenightstand was geweest maar vaste prik werd: ’s ochtends, ’s middags en ’s avonds. Om elk misverstand te voorkomen: van ‘staan’ was natuurlijk geen sprake, maar ook in verticale positie deden we leuke dingen. Zoals die keer dat Ace me nog vóór het licht werd mijn bed uit sleurde om naar de apen te gaan kijken, die het paradijsje waren binnengevallen op zoek naar restjes eten en hun aanwezigheid met een luide bons op het dak kenbaar maakten. Nadat ik foto’s had genomen en een van de bewakers de dieren met een minikatapult had weggejaagd, sloop ik terug naar mijn bed. Later op de ochtend kwam Ace me wekken met een dienblad vol lekkere dingen. Tijdens de lange, hete middagen sabbelden we op stukjes ananas en mango en struinden we door zijn verzameling dvd’s.

Op een ochtend, bij zonsopgang, verscheen er een luxe speedboot voor het paleisje. Po hielp ons aan boord, haalde een camera tevoorschijn en bood aan een foto van ons te maken, wat Ace hem ten strengste verbood. Toen we wegvoeren vertelde Ace dat hij me naar een heel bijzondere plek zou brengen. Ik had heel wat keren met de speedboot van onze familie over het Meer van Genève gevaren, dus ik nam al snel het roer over. Ik stuurde de boot moeiteloos over de golven en maakte af en toe een wheelie om de kapitein te laten schrikken. Toen er midden op zee een enorme rotspartij opdoemde gaf ik het roer weer over. De kapitein navigeerde de boot geroutineerd naar een verborgen lagune, die aan alle kanten door duizelingwekkend hoge rotswanden werd omringd. In het kalme, groene water groeiden zelfs mangrovebomen. Het was het paradijs op aarde en heette Ko Hong. Ik sprong als eerste in het water, maar Ace volgde al snel, en we zwommen alsof het ons privézwembad was, dat midden in de oceaan was aangespoeld. Na afloop dronken we hete, sterke koffie op het dek en lieten we de serene stilte van dat ongelooflijke plekje op ons inwerken. Daarna voer ik ons terug naar huis, gingen we naar bed en bedreven we de liefde. Ik wist dat ik die fantastische dag nooit zou vergeten, het soort dag dat zelfs iemand als ik één keer in zijn leven meemaakt.

Ik had sinds Oud en Nieuw niet meer op mijn eigen kamer geslapen, en toen ik voor de vijfde nacht achter elkaar naast Ace in bed lag vroeg ik me af of ik nu een ‘vaste relatie’ had. Aan de ene kant kreeg ik het Spaans benauwd bij die gedachte, want dat was niet wat ik wilde, en ook Ace was daarin duidelijk geweest. Aan de andere kant had ik dolgraag een foto van ons tweeën gemaakt waarop we elkaar romantische blikken toewierpen, en die aan al mijn zussen gestuurd, zodat ze konden zien dat ik toch niet zo’n loser was als ze altijd hadden gedacht. Deze man vond mij om de een of andere reden leuk. Hij lachte om mijn grappen, waarvan zelfs ík wist dat ze flauw waren, en hij leek zelfs dat gekke kleine lijf van me ‘sexy’ te vinden.

Maar het belangrijkste was dat deze man me raakte, zoals tot dan toe alleen Star dat had gedaan, en hij was precies op het moment dat ik hem nodig had in mijn leven verschenen. We waren allebei op drift geraakt en op hetzelfde strand aangespoeld, zonder te weten hoe het verder moest, en ik vond het heel troostrijk dat ik iemand had om me aan vast te klampen, al was het maar voor een tijdje.

Op dag zes werd ik uit mezelf wakker, keek naar de wekker en zag dat het al bijna één uur ’s middags was. Ace was laat met zijn vaste leverantie van fruit, croissants en koffie. Ik wilde net opstaan en hem gaan zoeken toen hij met een dienblad in zijn handen binnenkwam. Ik zou relaxed hebben gereageerd als er niet zo’n rare uitdrukking op zijn gezicht had gestaan.

‘Morgen, CeCe. Goed geslapen?’

‘Ja, van vier uur tot nu, zoals je weet,’ zei ik terwijl hij het blad neerzette.

In plaats van naast me te komen liggen, zoals hij altijd deed, ging hij op de rand van het bed zitten.

‘Ik heb het een en ander te doen. Denk je dat je je vanmiddag elders kunt vermaken?’

‘Uiteraard,’ antwoordde ik opgewekt.

‘Zie ik je vanavond om acht uur bij het eten?’ Hij stond op en gaf me een luchtige kus op mijn hoofd.

‘Ja hoor.’

En daar ging hij, met een zwaai en een glimlach, en als groentje op het gebied van relaties wist ik niet goed of dit nou normaal was. Deed hij zo omdat hij ‘het een en ander te doen’ had en de wereld na Nieuwjaar eindelijk weer een beetje op gang kwam, of moest ik in paniek mijn rugzak gaan inpakken? Maar ik wilde niet de indruk wekken dat ik me niet in mijn eentje kon vermaken en niet wist waar ik naartoe moest, dus pakte ik mijn schetsboek en liep ik via Plebs’ Path naar Railay. Aangekomen bij de veranda van het Railay Beach Hotel viel het me op dat het veel minder druk was op het strand dan tijdens Oud en Nieuw. Nam stond achter de bar, en ik bestelde een mangosmoothie, puur omdat zij dan iets voor mij moest klaarmaken. Ik ging op de barkruk zitten en keek toe met een zelfgenoegzaam gezicht waar ik niet echt trots op was.

‘Heb je kamer nodig?’ vroeg ze terwijl ze de mango schilde en in de blender kwakte.

‘Nee hoor, alles goed, bedankt.’

‘Welk hotel logeer je?’

‘De Sunrise Resort.’

Nam knikte, maar haar ogen fonkelden even. ‘Tijd niet gezien. Niemand jou een tijd gezien.’

‘Ik heb het druk gehad.’

‘Jay zegt hij je zien instappen in speedboot met man, op Phra Nang.’

‘Is dat zo? Was het maar waar.’ Ik rolde met mijn ogen, maar mijn hart ging tekeer. Jay was een vriend van Jack, ik kende hem van vorig jaar, maar alleen van gezicht. Hij kwam soms helpen in de bar, maar hij was het type van de losse baantjes, klusjes links en rechts waarmee hij een paar centen kon verdienen. Iemand had me eens verteld dat hij ooit een topjournalist was geweest, totdat de drugs hem in hun greep kregen. Ik had hem hier regelmatig hondsbrutaal met een joint zien zitten. Ik moest niks hebben van drugs, en hier in Thailand kreeg je dezelfde zware straf voor drugsbezit, of het nu ging om een joint of een partij heroïne.

Hij had ook iets tegen Star. Als we binnenkwamen voor een rustig drankje liep hij met een grote boog om haar heen. Ze vond hem net zo’n engerd als ik, dus ik lette er wel op dat ze nooit alleen met hem was.

‘Hij zegt hij jou gezien,’ hield Nam vol, terwijl ze de mangosmoothie voor me neerzette. ‘Je hebt nieuwe vriend?’

Het klonk alsof ik een ‘oude’ vriend had, en ineens ging er een lichtje bij me branden: dacht ze soms dat Jack en ik iets met elkaar hadden gehad omdat ik in zijn kamer had geslapen? Jezus, wat waren vrouwen soms hysterisch. Iedereen kon toch zien dat ze Jack om haar vinger wond?

‘Nee hoor,’ zei ik, en ik dronk zo snel mogelijk mijn glas leeg.

‘Jay zegt hij kennen man met wie jij was. Slechte man. Heel beroemd.’

‘Dan is Jay aan een nieuwe bril toe, want dat was ik niet.’ Ik telde zestig baht en tien baht fooi uit, legde het geld op de bar en stond op.

‘Jay straks hier. Hij jou vertellen.’

Ik schudde mijn hoofd en rolde maar weer eens met mijn ogen alsof ik dacht dat ze gek was en liep zo nonchalant mogelijk de tent uit. Ik ging niet rechtsaf om via het strand terug naar het paleisje te lopen, maar sloeg linksaf in de richting van het hotel waar ik zogenaamd logeerde, voor het geval zij of Jay of wie dan ook me nakeek. Op het strand vóór het hotel liet ik mijn schoenen en badlaken op het zand vallen en liep het water in om te zwemmen en eens goed na te denken.

Wat bedoelde Nam toen ze zei dat Ace een slecht mens was? Bij Nam betekende dat waarschijnlijk dat hij een rokkenjager was. Ik wist dat Ace toen hij in Londen woonde geen gebrek aan vriendinnen had gehad, hij had het vaak over vrouwen met wie hij een mooie tijd had beleefd. En wat dat ‘beroemd’ betreft, misschien was hij dat ook wel, maar ik las vanwege mijn dyslexie nooit kranten of tijdschriften.

Ik stapte het water uit en ging op het strand liggen om in de zon op te drogen en vroeg me af of ik dit aan Ace zou vertellen. Hij was wél behoorlijk paranoïde als het ging om zijn privacy. Stel dat hij echt een beroemdheid was? Ik kon het weleens aan Electra vragen, die leefde dagelijks in dat wereldje. En als hij echt heel bekend was zou ze mooi staan te kijken dat het lelijke zusje D’Aplièse een beroemdheid aan de haak had geslagen. Alleen daarom was het al de moeite waard om haar een sms’je te sturen.

Maar als ik Ace vertelde dat ze hem hadden ontdekt zou hem dat alleen maar ongerust maken. Bovendien wist Jay niet waar hij woonde, tenminste, dat hoopte ik maar.

Of moest ik het juist wél aan Ace vertellen? Maar ik was hier nog maar een paar dagen tot ik naar Australië zou gaan, en ik wilde onze tijd samen niet bederven. Ik besloot uiteindelijk dat als ik eenmaal binnen de poorten van het paleis was, ik daar zou blijven tot het tijd was om naar het vliegveld te gaan. En vandaag moest ik er maar op vertrouwen dat niemand me zag als ik naar binnen ging.

Vlak voor zonsondergang, toen Phra Nang Beach geleidelijk aan leegliep maar het nog druk genoeg was om op te gaan in de menigte, ging ik nog een keer zwemmen. Na afloop ging ik vlak bij Po zitten, die toen hij me zag onmiddellijk op het codekastje wilde drukken om me binnen te laten. Ik negeerde hem en bleef op een paar meter afstand liggen. Als alle ogen gericht waren op de zonsondergang vóór me zou ik naar binnen glippen.

Twintig minuten later begon de voorstelling en schoot ik als een opgejaagd dier naar de ingang van het paleisje.

Ik wist niet wat ik moest verwachten toen ik over het paadje naar mijn kamer liep, maar mocht Ace plotseling hebben besloten om me de bons te geven en me weg te sturen, dan waren er nu, na de nieuwjaarsdrukte, in elk geval genoeg kamers vrij in de hotels aan het strand. Toen ik mijn kamer binnenkwam, kwam een heerlijke bloemengeur me tegemoet.

‘Ik ben hier, kom erbij!’

Ik liep naar de badkamer en daar lag Ace in de enorme ovalen badkuip, omringd door talloze waxinelichtjes die een schemerachtig licht en een zachte geur verspreidden. Op het water dreven honderden witte en roze bloemblaadjes.

‘Kom je erbij?’

Ik giechelde.

‘Wat is er zo leuk?’

‘Je lijkt net een surrealistische versie van dat beroemde schilderij van de dode Ophelia.’

‘Je bedoelt een hariger en lelijker versie? Nou, bedankt,’ zei hij met een grijns. ‘En ik wilde nog wel romantisch doen. Oké, het dienstmeisje heeft een tikkeltje overdreven met die bloemen, maar vraag nooit aan een Thai om het bad voor je te laten vollopen, want je bent nog dagenlang bloemblaadjes van je lijf aan het plukken. Kom, stap erin.’

Dat deed ik, en ik vlijde mijn hoofd op zijn borst en hij klemde zijn armen stevig om mijn middel. Het voelde verrukkelijk.

‘Sorry voor vanochtend,’ fluisterde hij in mijn oor, dat hij heel zacht kuste. ‘Ik moest wat dingen telefonisch regelen.’

‘Je hoeft je niet te verontschuldigen.’

‘Ik heb je gemist,’ fluisterde hij. ‘Zullen we vanavond thuis eten?’

‘Dat doen we toch altijd?’ antwoordde ik glimlachend.

Nadat het ons, een hele tijd later, was gelukt uit bad te komen en we een portie verse vis in tamarindesaus hadden verorberd, maakten we een wandelingetje langs het strand en lagen we een tijdje naar de sterren te kijken.

‘Laat eens zien waar jouw ster is,’ zei Ace.

Ik moest even zoeken naar het melkwitte groepje sterren. ‘Derde van boven, ongeveer op twee uur, dat ben ik.’

‘Ik tel er maar zes.’

‘Het zijn er zeven, maar de laatste is lastig te ontdekken.’

‘Hoe heet die?’

‘Merope.’

‘Daar heb ik je nooit over gehoord.’

‘Klopt, die is ook nooit komen opdagen. Of liever gezegd, Pa heeft maar zes zussen mee naar huis genomen.’

‘Wat raar.’

‘Ja, en als ik erover nadenk was mijn hele jeugd raar.’

‘Weet je ook waarom hij jullie heeft geadopteerd?’

‘Nee, als kind denk je daar nooit over na. Je accepteert het gewoon. Ik vond het heerlijk om Star en mijn andere zussen om me heen te hebben. Heb jij broers en zussen?’

‘Ik ben enig kind, dus ik hoefde nooit iets te delen.’ Hij liet een scherp lachje horen en draaide zich naar me om. ‘Over je andere zussen praat je bijna nooit. Hoe zijn die?’

‘Maia en Ally zijn de oudste twee. Maia is echt heel lief, en zó knap, en ze spreekt honderden talen. Ally is fantastisch, heel dapper en sterk. Ze heeft een moeilijke tijd achter de rug, maar ze redt het wel. Weet je, Ally is iemand die ik echt bewonder. Ik zou net als zij willen zijn.’

‘Dus binnen het gezin is Ally je rolmodel?’

‘Misschien wel, ja… En Tiggy…’ Ik moest even nadenken hoe ik Tiggy het beste kon omschrijven. ‘Op Star na is zij de zus met wie ik het hechtst ben. Ze is heel… Hoe noem je iemand die dingen begrijpt zonder dat je ze hoeft uit te spreken?’

‘Intuïtief?’

‘Precies. Tiggy heeft zo’n geweldig positieve kijk op de wereld. Als ik dat zou schilderen zou het iets prachtigs opleveren. En dan hebben we Electra nog,’ zei ik zachtjes, ‘maar met haar kan ik niet goed opschieten.’ Ik besloot om de rollen om te draaien. ‘En hoe was jouw jeugd?’

‘Net als jij vond ik die toen niet raar. Ik was dol op mijn moeder en vond het fijn om in Thailand op te groeien. Maar kort nadat ze overleed werd ik naar een kostschool in Engeland gestuurd.’

‘Dat zal best moeilijk zijn geweest, zo ver weg van alles.’

‘Het was… prima.’

‘En je vader?’

‘Die ken ik niet, dat heb ik je al verteld.’ Hij zei het vrij kortaf, en hoewel het me echt interesseerde leek het me niet verstandig om door te vragen.

‘Heb je je ooit afgevraagd of Pa Salt misschien je echte vader was?’ kwam even later zijn stem vanuit het donker.

‘Daar heb ik nooit over nagedacht,’ antwoordde ik, en die mogelijkheid drong inderdaad pas op dat moment tot me door. ‘Dat zou dus betekenen dat hij de wereld over is getrokken om zijn zes buitenechtelijke dochters op te halen.’

‘Dat zou inderdaad vreemd zijn,’ zei Ace, ‘maar er moet toch een bepaalde reden zijn geweest?’

‘Wie weet? En wat maakt het ook eigenlijk uit? Hij is dood, dus daar zal ik wel nooit achter komen.’

‘Daar heb je gelijk in. Het heeft geen zin om in het verleden te blijven hangen, toch?’

‘Nee, maar dat doen we wel, allemaal. We denken allemaal terug aan fouten die we hebben gemaakt en die we graag willen goedmaken.’

‘Jij hebt toch geen fouten gemaakt die je wilt goedmaken? Je óúders deden dat, door jou af te staan.’

Ik draaide me om naar Ace, en misschien was het de reflectie van het maanlicht, maar zijn ogen glansden sterk, alsof hij zijn tranen moest bedwingen.

‘Heeft je vader dat gedaan? Jou afstaan?’

‘Nee. Maar jij gaat nu je biologische ouders opzoeken in Australië?’

Dit was de geijkte methode van Ace: als er balletjes werden opgegooid, de bal handig terugspelen. Maar deze keer mocht dat van mij, hij was duidelijk van streek.

‘Misschien,’ zei ik, mijn schouders ophalend.

‘Hoe ben je erachter gekomen waar je bent geboren?’

‘Toen Pa afgelopen juni overleed liet hij ons een beeld na dat ze een armillarium noemen, en daarin waren de coördinaten gegraveerd van de plek waar hij ons had gevonden.’

‘En jouw coördinaten?’

‘Die verwezen naar een plek die Broome heet. Dat ligt aan de noordwestkust van Australië.’

‘Oké. En wat nog meer?’

‘Hij schreef dat ik daarnaartoe moest gaan en naar ene Kitty Mercer moest zoeken.’

‘Was dat alles?’

‘Ja, tenminste wat hem betreft, maar ik kwam er een paar dagen later achter dat er ook een erfenis voor me was nagelaten.’

‘“Hoe raarder en raarder,” zoals Alice in Alice in Wonderland zei. Heb je ooit op internet naar die Kitty Mercer gezocht?’

‘Eh, nee.’ Ik was blij dat het donker was, zodat hij niet zag dat ik bloosde. Ik kreeg zo langzamerhand het gevoel dat ik aan een verhoor werd onderworpen. ‘Het is niet eerlijk om mij al die vragen te stellen terwijl jij op geen één vraag van mij antwoord wilt geven.’

Ace grinnikte. ‘Wat ben je toch geweldig, CeCe. Jij zegt alles recht voor zijn raap.’ Hij rolde boven op me en kuste me.

Twee dagen later realiseerde ik me tijdens het wakker worden dat ik geen flauw benul had van de dag of de datum en dat ik elk tijdsbesef totaal kwijt was. Ik stapte uit bed en viste in mijn rugzak naar mijn tickets naar Bangkok en vervolgens die naar Sydney. Vervolgens checkte ik de datum op mijn mobieltje.

‘O shit! Morgen moet ik alweer weg,’ kreunde ik, en ik baalde bij dat vooruitzicht. Ik liet me op het bed vallen, net op het moment dat Ace met zijn gebruikelijke dienblad binnenkwam. Genesteld tussen de croissants lag een boek.

‘Ik heb iets voor je,’ zei hij, toen hij het dienblad neerzette.

Ik staarde naar het boek. Op het omslag was een zwart-witfoto van een mooie vrouw afgebeeld. Ze droeg een ouderwetse jurk met een erg hoge hals, die met een rijtje parelmoeren knoopjes was gesloten. Het duurde zeker een paar seconden voordat ik de naam had ontcijferd.

‘Kitty Mercer, Pionier in parels,’ las ik hardop.

‘Yes!’ zei Ace triomfantelijk, die onder de dekens glipte en me een kop koffie aanreikte. ‘Ik heb haar opgezocht op internet. Ze heeft een eigen Wikipedia-pagina, CeCe!’

‘Is dat zo?’ zei ik met een suf knikje.

‘Ze klinkt fantastisch. Als ik het zo lees heeft ze heel veel bereikt in een tijdperk waarin vrouwen moesten vechten als ze ergens de leiding over wilden hebben. Dus heb ik haar biografie besteld en hem door een boekwinkel op Phuket met spoed per speedboot laten bezorgen.’

‘Je hebt wát gedaan?’ Ik keek hem onderzoekend aan.

‘Ik heb het al snel doorgenomen en het is een heel interessant verhaal. Echt, je zult het geweldig vinden.’ Hij pakte het boek en duwde het mijn kant op en het scheelde weinig of ik was achteruitgedeinsd, voor hem en voor het boek. Ik zette mijn kopje op het nachtkastje en stapte uit het bed.

‘Waarom heb je al die moeite gedaan?’ vroeg ik, terwijl ik mijn T-shirt aantrok. ‘Dit gaat jou niks aan. Als ik het had willen uitzoeken had ik dat zelf wel gedaan.’

‘Jezus! Ik wilde je alleen maar helpen! Waarom ben je nou zo boos?’

‘Ik bén niet boos,’ snauwde ik, ook al wisten we allebei dat ik dat wél was. ‘Ik heb nog niet eens besloten of ik wel iets over mijn biologische familie wil weten!’

‘Maar je hoeft het nu niet te lezen, je kunt het toch bewaren tot je eraan toe bent?’ Ace deed nog een poging het boek aan me te geven, maar ik duwde het weg.

‘Misschien had je het beter eerst aan me kunnen vragen,’ zei ik, terwijl ik mijn short aantrok en daarbij mijn evenwicht verloor, waardoor dat er minder waardig uitzag dan de bedoeling was.

‘Ja, misschien had ik dat moeten doen.’

Ik banjerde de kamer uit en ging naar boven, naar het dakterras. Ik moest even stoom afblazen.

Tien minuten later kwam hij naast me zitten op het met zijde beklede bankje, met het boek in een hand geklemd.

‘Wat is er nou echt aan de hand, CeCe? Vertel het maar.’

Ik bleef een tijdje op mijn lip zitten kauwen en naar de mensen op het strand onder ons staren. ‘Luister, het is hartstikke cool van je dat je al die moeite hebt gedaan om dat boek te krijgen. Dat zal best lastig zijn geweest. Alleen… ben ik niet zo goed in boeken lezen. Nooit geweest. Daarom heb ik ook nooit iets opgezocht over Kitty Mercer. Ik ben… dyslectisch, echt heel erg dyslectisch, en ik heb grote moeite met lezen.’

Ace sloeg zijn arm om mijn schouder. ‘Waarom zei je dat niet gewoon?’

‘Weet ik niet,’ mompelde ik. ‘Ik schaam me, oké?’

‘Dat hoeft toch helemaal niet. Ik ken ontzettend slimme mensen die dyslectisch zijn. Hé, weet je wat, ik ga het aan je voorlezen.’

Hij trok me naar zich toe zodat ik tegen hem aan genesteld lag. ‘Oké,’ zei hij, en voordat ik hem kon tegenhouden sloeg hij het boek open en begon te lezen.

‘Hoofdstuk één. Edinburgh, Schotland, 1906…’

Kitty

Edinburgh, Schotland

Oktober 1906

6

Kitty McBride keek vanuit haar bed toe hoe een spinnetje in een hoek van het plafond de laatste hand legde aan het web rond een onfortuinlijke vlieg die in zijn val gevlogen was. Kitty had de vorige avond voordat ze de gaslamp uitdeed de vlieg langs het plafond zien zoemen, hij vormde het laatste spoortje van een warme herfst die overging in de winter. De spin was natuurlijk de hele nacht druk in de weer geweest om de vlieg in zijn zilveren draden te wikkelen en hem daar te laten uitdrogen.

‘Daar kunnen jij en je gezin zéker een maand van eten,’ zei ze tegen de spin, en na een diepe zucht gooide ze resoluut de dekens van zich af. Bibberend beende ze de ijskoude kamer door naar de wastafel, en haar poedelbeurt was zo vluchtig dat haar moeder die beslist zou hebben afgekeurd. Door het kleine raam ontnam een dikke ochtendmist het zicht op de rijtjeshuizen aan de overkant van de smalle straat. Kitty trok haar wollen hemd aan en knoopte haar jurk dicht tot boven aan haar lange, blanke hals, kamde haar kastanjebruine haar uit haar gezicht en draaide het in een vlecht op haar hoofd.

‘Ik lijk wel een spook,’ zei ze tegen haar spiegelbeeld. Ze pakte haar doosje met rouge uit haar la met ondergoed, depte wat op haar wangen, wreef het in en kneep in haar wangen. Ze had het doosje twee dagen geleden bij Jenners op Princes Street gekocht, van de shillings die ze had gespaard met de pianolessen die ze twee keer per week gaf.

Vader zou natuurlijk zeggen dat ijdelheid een zonde is. Maar ja, vader vond bijna alles zondig, hij besteedde zijn tijd aan het schrijven van preken en het overbrengen van zijn visie op zijn kudde. Het ging over goddeloosheid, ijdelheid, de drankduivel én zijn favoriete onderwerp: de geneugten van het vlees. Kitty vroeg zich vaak af hoe zij en haar drie zussen ooit op deze planeet terecht waren gekomen, want hoe hadden ze geboren kunnen worden als hij zich niet aan die geneugten had overgegeven? Bovendien was haar moeder alweer in verwachting, dus hadden ze hét kortgeleden ook nog gedaan…

Kitty deinsde terug bij het plotseling opdoemende beeld van haar naakte ouders. Ze betwijfelde of zij ooit in staat zou zijn om in aanwezigheid van iemand anders haar hemd en onderbroek uit te trekken, en al helemaal niet als dat een man was. Met een huivering legde ze het doosje rouge terug in de la om te voorkomen dat Martha, een van haar jongere zusjes, in de verleiding zou komen het weg te nemen. Daarna verliet ze haar slaapkamer en haastte zich langs de drie houten trappen naar beneden voor het ontbijt.

‘Goedemorgen, Katherine,’ zei Ralph, haar vader, die met een warme glimlach opkeek. Hij zat aan het hoofd van de tafel en werd aan één kant geflankeerd door zijn drie jongste dochters, die daar heel stilletjes zaten. Iedereen zei altijd dat Kitty sprekend op haar vader leek, met zijn volle bos kastanjebruine krullen, zijn blauwe ogen en zijn hoge jukbeenderen. Hij was halverwege de veertig, maar zijn bleke huid vertoonde nauwelijks een rimpel. Zijn vrouwelijke parochianen waren hevig verliefd op hem en hingen aan zijn lippen als hij zich vanaf de preekstoel tot hen richtte. En ze zouden maar al te graag die dingen met hem doen waar hij ze juist voor waarschuwt, dacht Kitty.

‘Goedemorgen, vader. Hebt u goed geslapen?’

‘Ik wel, maar je arme moeder niet. Ze wordt geplaagd door duizeligheid, zoals altijd in het vroege stadium van haar zwangerschappen. Ik heb Aylsa al een blad naar boven laten brengen.’

Dan moest haar moeder zich wel erg beroerd voelen, wist Kitty. Aan het ontbijtritueel werd in huize McBride gewoonlijk streng de hand gehouden.

‘Arme moeder,’ zei Kitty, en ze ging op de plek direct naast haar vader zitten. ‘Ik ga na het ontbijt wel even naar haar toe.’

‘Katherine, zou jij misschien zo vriendelijk willen zijn om de parochianen van je moeder te bezoeken en zo nodig boodschappen voor haar te doen?’

‘Natuurlijk.’

Ralph sprak een tafelgebed uit, pakte zijn lepel en begon aan de dikke havermoutpap, het sein voor Kitty en haar zussen om ook te gaan eten.

Het was donderdag, de vaste dag waarop Ralph de ontbijtsessie gebruikte om zijn dochters te testen op hun rekenvaardigheden. Het weekrooster was heilig: maandag spellen, dinsdag de hoofdsteden van de wereld. Op woensdag passeerden de kroningsdata van de Engelse koningen en koninginnen de revue, vergezeld van een compacte biografie naar keuze van hun vader. De vrijdag was het makkelijkst: dan kwam de Schotse monarchie aan de orde, en sinds Engeland de macht had overgenomen waren er maar weinig Schotse vorsten om op te noemen. Op zaterdag was de poëzie aan de beurt en moest elk kind een gedicht uit het hoofd opzeggen, en op zondag vastte Ralph om zich op zijn drukste dag van de week voor te bereiden en vertrok hij naar zijn kerk voordat er ook maar iemand in huize McBride was opgestaan.

Kitty hield van het zondagse ontbijt.

Ze keek toe hoe haar zusjes worstelden met het verwerken van de getallen en daarna snel hun pap doorslikten zodat ze niet met volle mond hoefden te antwoorden, wat hun op een afkeurende frons van hun vader zou komen te staan.

‘Zeventien!’ riep Mary, de jongste, die acht jaar was en het beu was om altijd te moeten wachten tot Miriam, haar drie jaar oudere zus, antwoordde.

‘Goed zo, lieve kind!’ zei Ralph trots.

Kitty vond dat heel oneerlijk tegenover de arme Miriam, die altijd moeite had met cijfers, en die met haar nerveuze karakter overschaduwd werd door haar zelfverzekerde zusje. Miriam was stiekem Kitty’s lievelingszusje.

‘Wel, Mary, nu je je zusters hebt verslagen mag jij uitkiezen welke gelijkenis ik ga vertellen.’

‘De verloren zoon!’ riep Mary onmiddellijk.

Toen Ralph met zijn lage, volle stem begon te vertellen wenste Kitty dat haar vader hun meer Bijbelse gelijkenissen had bijgebracht. Die paar favorieten van hem verveelden haar stierlijk. Bovendien begreep ze de moraal van het verhaal niet, hoe hard ze ook haar best deed. Een zoon die jarenlang wegbleef van huis en een andere zoon het zware werk van de familie liet opknappen, en toen hij terugkwam…

‘… haal het gemeste kalf en slacht het. En laat ons een feestmaal bereiden!’ sloot haar vader het verhaal af.

Kitty had haar vader graag gevraagd of dat inhield dat iedereen er maar op los kon leven en vervolgens feestelijk werd verwelkomd als hij thuiskwam, want zo klonk het wél. Maar dan zou Ralph natuurlijk zeggen dat hun Vader in de hemel iedereen vergaf die berouw toonde voor zijn zonden. Maar Kitty vond dat niet erg eerlijk tegenover de andere zoon, die al die tijd thuis was gebleven en zwaar voor zijn ouders had geploeterd, maar voor wie geen vetgemest kalf werd geslacht. En dan zou Ralph weer zeggen dat goede mensen hun beloning in het koninkrijk der hemelen ontvangen, maar zij vond dat je dan wel vreselijk lang moest wachten, terwijl de anderen hem al hier op aarde kregen.

‘Katherine!’ onderbrak haar vader haar gedachtestroom. ‘Je zit weer te dagdromen. Ik zei: “Wil je alsjeblieft je zusjes naar de kinderkamer brengen en zorgen dat ze hun ochtendstudie doen?” Aangezien je moeder zich te slecht voelt om hun les te geven kom ik zelf om elf uur naar de kinderkamer, dan doen we een uur lang Bijbelstudie.’ Ralph glimlachte minzaam naar zijn dochters en stond op. ‘Tot die tijd ben ik op mijn studeerkamer.’

Toen Ralph om elf uur de kinderkamer binnenkwam, verdween Kitty naar haar slaapkamer om de boeken te halen die ze wilde terugbrengen naar de bibliotheek voordat ze haar moeders parochianen ging bezoeken. Ze haastte zich de trap naar de hal af en trok snel haar dikke sjaal en cape van de kapstok, want ze snakte ernaar te ontsnappen aan de benauwde atmosfeer van de pastorie. Ze bond de linten van haar muts stevig vast onder haar kin en ging de salon binnen. Daar zat haar moeder, naast de open haard, met een vermoeide uitdrukking op haar knappe maar nu asgrauwe gezicht.

‘Lieve moeder, wat ziet u er moe uit.’

‘Ik moet bekennen dat ik me vandaag vermoeider voel dan anders.’

‘Rust maar wat, moeder, dan zie ik u straks wel.’

‘Dank je, lieverd,’ zei haar moeder. Ze liet een flets glimlachje zien toen Kitty haar een kus gaf en de kamer verliet.

Kitty stapte de koude ochtendlucht in en ging op weg, de smalle straatjes van Leith door, waar ze door talloze parochianen werd gegroet. Sommigen kenden haar al vanaf dat ze een krijsend bairn was, iets waaraan ze haar maar wát graag herinnerden. Ze kwam op straat Mrs. Dubhach tegen, die als gewoonlijk naar de dominee vroeg en de preek van afgelopen zondag zó overdreven prees dat Kitty er bijna misselijk van werd.

Ze nam afscheid van de vrouw en ging met de elektrische tram naar het centrum van Edinburgh. Op Leith Walk moest ze overstappen op een andere tram. Vlak bij de George iv Bridge stapte ze uit en van daaruit liep ze naar de Central Library. Ze wierp een steelse blik op de studenten die lachend en pratend de trap opliepen naar het enorme gebouw van grijze baksteen, dat met zijn vele smalle hoge ramen warm lamplicht de grauwe winterlucht in stuurde. In de grote hal met zijn hoge plafond was het nauwelijks warmer dan buiten, en toen ze haar boeken bij de inleverbalie had afgegeven en de bibliothecaris met de afhandeling bezig was, trok ze haar sjaal dichter om zich heen.

Kitty bleef geduldig staan wachten en dacht ondertussen aan een specifiek boek dat ze recent geleend had: Het ontstaan van soorten van Charles Darwin, dat al meer dan veertig jaar geleden was gepubliceerd. De inhoud was een openbaring voor haar geweest. Sterker nog, het boek had als katalysator gewerkt voor de twijfel aan haar geloof en de twijfel aan alles wat haar vader haar van jongs af aan op religieus gebied had bijgebracht. Ze wist dat hij zou gruwen bij de gedachte dat ze die godslasterlijke woorden had gelezen, laat staan dat ze er geloof aan hechtte.

Hij had met tegenzin toegestemd in Kitty’s regelmatige bezoekjes aan de openbare bibliotheek, maar voor Kitty vormden ze haar toevluchtsoord; de bibliotheek was de plek die haar kennis verschafte over onderwerpen die veel verder reikten dan wat ze opstak van haar Bijbelstudie en de basislessen Engels en rekenen van haar moeder. Ze was bij toeval met Darwin in aanraking gekomen, nadat haar vader had verteld dat Mrs. McCrombie, de rijkste weldoenster van de kerk, erover dacht om familie in Australië te bezoeken. Die mededeling had Kitty’s belangstelling geprikkeld, en omdat ze van dat verre continent vrijwel niets wist, had ze de boekenplanken in de bibliotheek doorgesnuffeld en was ze gestuit op De reis van de Beagle, het verslag van de vijf jaar durende wereldreis van de jonge Darwin, die tijdens zijn reis twee maanden in Australië had doorgebracht. Van het ene boek kwam het andere, en Kitty merkte dat de revolutionaire theorieën die Mr. Darwin omhelsde haar zowel fascineerden als in verwarring brachten.

Had ze maar iemand met wie ze over deze ideeën kon discussiëren, maar haar vader zou al razend worden als ze het woord ‘evolutie’ in de mond nam. Het idee dat de schepselen die de aarde bevolkten niet door God waren geschapen maar het resultaat vormden van duizenden jaren aanpassing aan hun omgeving zou hem een gruwel zijn. Om nog maar te zwijgen van de gedachte dat geboorte en dood niet in Gods hand lagen maar dat de sterkste soorten overleefden als gevolg van ‘natuurlijke selectie’. De evolutietheorie maakte bidden een nogal vrijblijvende aangelegenheid, want volgens Darwin bestond er op aarde geen sterkere kracht dan de natuur.

Toen de bibliothecaris klaar was met zijn besognes keek Kitty op de klok en besloot om niet zoals gewoonlijk nog een tijdje langs de boekenplanken te slenteren, maar direct met de tram terug te gaan naar Leith.

Aan het eind van de middag haastte ze zich huiswaarts door de bitterkoude straten. Die werden aan beide zijden geflankeerd door strenge, hoge gebouwen, stuk voor stuk opgetrokken in hetzelfde grauwe zandsteen, in een kleur die zich moeiteloos mengde met het permanente grijs van de lucht. Aan het gelaagde licht van de gaslantaarns kon ze zien dat er een dikke mist op de stad neerdaalde. Ze was moe. Ze had de hele middag zieke parochianen bezocht, zowel de mensen van haar eigen lijst als die van haar moeder. Toen ze bij een huurkazerne aan Queen Charlotte Street kwam had ze tot haar ontzetting moeten vernemen dat Mrs. Monkton, een lieve oude dame die volgens haar vader overspel had gepleegd en zichzelf de armoede in had gedronken, de vorige dag was overleden. Ondanks haar vaders oordeel had Kitty altijd uitgekeken naar haar wekelijkse bezoekjes aan Mrs. Monkton. Het had haar altijd grote moeite en uiterste concentratie gekost om de vrouw te verstaan, wat te wijten was aan haar zware accent en het ontbreken van een aantal tanden. Mrs. Monkton was ooit uit de gratie gevallen – ‘Aye, ik ben dienstmeisje bij een echte dame geweest. Heb in een deftig huis gewoond, totdat mevrouw in de gaten kreeg dat meneer een oogje op me had,’ schepte ze ooit op – en tot armoede afgegleden, en het goede humeur waarmee ze haar toestand accepteerde vormde voor Kitty hét voorbeeld van een goede levenshouding. Ook als haar eigen leven hetzelfde smalle spoor zou blijven volgen had Kitty, anders dan veel mensen in deze buurt, een dak boven haar hoofd en eten op tafel.

‘Ik hoop dat u in de hemel bent, waar u thuishoort,’ fluisterde Kitty tegen de dichte avondlucht toen ze Henderson Street overstak naar de pastorie. Toen ze bijna bij de voordeur was verscheen er vlak vóór haar een menselijke schaduw, zodat ze abrupt bleef staan om een botsing te vermijden. De schaduw bleek toe te behoren aan een jonge vrouw, die bleef staan en haar aanstaarde. Haar rafelige sjaal was van haar hoofd gegleden en liet een uitgehold gezicht zien, waarin grote ogen met een gejaagde blik stonden. Haar bleke trekken werden omlijst door grof, bruin haar. Toch schatte Kitty het arme schepsel niet veel ouder dan zijzelf.

‘Neemt u mij niet kwalijk,’ zei ze, en ze stapte onhandig opzij om haar te laten passeren. Maar de jonge vrouw bleef roerloos staan en staarde haar strak aan, totdat Kitty het oogcontact verbrak en de voordeur opende. Toen ze naar binnen ging voelde ze de ogen van het meisje in haar rug boren, dus sloeg ze de deur snel achter zich dicht.

Ze deed haar cape en muts af en probeerde de opgejaagde blik van zich af te zetten. Ze dacht aan de romans van Jane Austen en haar beschrijving van schilderachtige pastorieën op het Engelse platteland. Die werden steevast omringd door verrukkelijke tuinen, en hun bewoners konden steeds bogen op deftige buren met een even bevoorrecht leven als zijzelf. Kitty stelde vast dat Miss Austen onmogelijk verder naar het noorden kon zijn gereisd, dan had ze gezien hoe stádse zielenherders in een buitenwijk van Edinburgh waren gehuisvest.

Net als de andere panden in de straat was de pastorie een robuust victoriaans gebouw van vier woonlagen, dat niet voor zijn schoonheid maar voor zijn praktisch nut was ontworpen. In de huurflats in de buurt van de havens lag de armoe altijd op de loer. Vader zei vaak dat hij niet beter gehuisvest was dan zijn kudde, maar, dacht Kitty toen ze naar de woonkamer liep om haar handen aan het haardvuur te warmen, de bewoners van de pastorie hadden tenminste een huis waarin het warm en droog was, iets wat veel buurtgenoten niet konden zeggen.

‘Goedenavond, moeder,’ begroette ze Adele, die in haar stoel naast het haardvuur sokken zat te stoppen, die ze samen met het speldenkussen op de lichte zwelling van haar buik liet rusten.

‘Goedenavond, Kitty. Hoe was je dag?’ Het lichte accent van Adele verraadde haar adellijke Schotse afkomst. Haar vader was een laird geweest, eigenaar van een landgoed, in Dumfriesshire. Kitty en haar zusjes hadden het heerlijk gevonden om elke zomer naar het zuiden af te reizen voor een bezoek aan hun grootouders. Waar Kitty vooral van genoot was het te paard doorkruisen van het weidse landschap. Wat haar altijd weer had verbaasd was dat haar vader nooit meeging op die zomerse logeerpartijen. Hij voerde als excuus aan dat hij bij zijn kudde moest blijven, maar Kitty had langzamerhand het vermoeden gekregen dat haar grootouders hem te min vonden. De McBrides waren weliswaar welgesteld, maar afkomstig uit ‘de handel’, een term die Kitty ooit had opgevangen, terwijl haar moeder afstamde van de adellijke Douglas-clan. Adeles ouders hadden regelmatig hun bezorgdheid geuit over het feit dat hun dochter als vrouw van een predikant onder zulke behoeftige omstandigheden moest leven.

‘U moet de hartelijke groeten hebben van Mrs. McFarlane en haar kinderen, en het lijkt erop dat het abces aan Mr. Cuthbersons been is genezen. Maar ik heb ook verdrietig nieuws, moeder. Mrs. Monkton is gisteren helaas overleden.’

‘God hebbe haar ziel,’ zei Adele, en ze sloeg een kruis. ‘Maar misschien was het wel een zegen, want zoals die vrouw moest leven…’

‘Haar buurman zei dat ze haar lichaam naar het mortuarium hebben gebracht, maar aangezien ze noch familie noch een rooie cent had is er geen geld voor een begrafenis of een fatsoenlijk graf. Tenzij…’

‘Ik zal wel met je vader praten,’ troostte Adele haar dochter. ‘Hoewel de kerk op dit moment nogal krap bij kas zit.’

‘Doe dat alstublieft, moeder. Wat vader ook allemaal gezegd heeft over het feit dat ze in zonde is vervallen, ze had aan het eind van haar leven oprecht berouw.’

‘En wat was ze heerlijk gezelschap. O, ik háát de komst van de winter. Het seizoen van de dood… Vooral in deze contreien.’ Adele huiverde even en legde haar hand in een beschermend gebaar op haar buik. ‘Je vader heeft vanavond een vergadering van de kerk, daarna gaat hij eten bij Mrs. McCrombie. Hij hoopt dat ze bereid is om nog eens een donatie aan de kerk te doen. God weet hoe hard dat nodig is. Op eeuwige redding alleen kan de kerk niet draaien.’

Noch op de belofte van iets wat we niet eens kunnen zien, of horen, of aanraken…

‘Dat is zo, moeder.’

‘Zou je misschien naar boven willen gaan, naar je zusjes, lieve Kitty? Neem ze maar mee naar beneden zodra ze hun nachtponnetje aanhebben. Ik voel me vanavond zó moe dat ik simpelweg niet in staat ben om de trap naar de kinderkamer op te gaan.’

Kitty werd door een golf van paniek overvallen. ‘Voelt u zich nog steeds niet goed, moeder?’

‘Op een dag, lieverd, zul je begrijpen hoe een zwangerschap alle energie uit je wegzuigt, vooral op mijn leeftijd. Om acht uur eten jij en ik met zijn tweeën, en je hoeft je niet te kleden voor het diner, want je vader is vanavond niet thuis.’

Terwijl Kitty de eindeloos lange trap naar boven nam vervloekte ze in stilte haar zware, tweevoudige lot als domineesdochter en oudste van een nest van vier, binnenkort vijf, kinderen. Ze liep de kinderkamer binnen, waar Martha, Miriam en Mary aan het kibbelen waren over een potje knikkeren.

‘Ik heb gewonnen!’ riep Martha, die veertien was en hetzelfde temperament bezat als waarmee haar vader zijn religieuze opvattingen koesterde.

‘Nee, ik!’ antwoordde Mary pruilend.

‘Ik dacht eigenlijk dat ik het was,’ zei Miriam op vriendelijke toon. Kitty wist dat dat ook zo was.

‘Nou, wie er ook heeft gewonnen, moeder wil dat jullie je wassen, jullie nachtpon aantrekken en haar in de salon een nachtzoen komen geven.’

‘Moeten we in onze nachtpon naar de salon?’ vroeg Mary geschokt. ‘Wat zal vader wel niet zeggen!’

‘Vader eet vanavond bij Mrs. McCrombie. En laat me nu maar eens zien hoe het ervoor staat met jullie nek en gezicht,’ zei Kitty, toen Aylsa met een waskom binnenkwam.

‘Vindt u het bezwaarlijk om het zelf te doen, Miss Kitty? Ik moet beneden voor het eten zorgen,’ vroeg Aylsa.

‘Natuurlijk niet, Aylsa.’ Kitty wist dat Aylsa als enig dienstmeisje om deze tijd van de dag dood- en doodop was.

‘Dank u wel, Miss Kitty,’ zei Aylsa met een dankbaar knikje, en ze dribbelde de kamer uit.

Nadat de zusjes in hun mousselinen nachtpon waren gestoken marcheerde Kitty ze naar beneden. Terwijl haar moeder hun een voor een een nachtzoen gaf, bedacht Kitty dat haar jeugdige ervaring met de zorg voor kinderen haar goed van pas zou komen als ze eenmaal zelf kinderen had. Maar kijkend naar haar moeders uitdijende buik en vermoeide trekken was haar volgende gedachte dat ze misschien wel helemaal geen kinderen wilde.

Nadat de zusjes naar bed waren gestuurd aten Kitty en haar moeder in de eetkamer een maal van taai vlees, aardappelen en kool. Ze bespraken kerkelijke aangelegenheden en de naderende adventstijd, die voor de McBrides de drukste periode van het jaar vormden.

Adele glimlachte naar haar dochter. ‘Je bent toch zo’n goed kind, Kitty, en ik ben zo blij met je hulp, zowel binnenshuis als buiten, terwijl ik hier… gevangenzit. Natuurlijk wordt het binnenkort tijd dat je zelf een echtgenoot vindt en een gezin sticht. Volgende week word je achttien. Hemeltjelief, ik kan het nauwelijks geloven.’

‘Ik heb geen haast, moeder,’ zei Kitty. Ze dacht terug aan het recente bezoek van de predikant van de North Leith-parochie, die met zijn echtgenote op theevisite was geweest en haar nogal nadrukkelijk aan zijn zoon Angus had voorgesteld. De jongeman wilde in de voetsporen van zijn vader treden en bloosde elke keer als hij daar met zijn vochtige, dikke lippen iets over zei. Hij was vast heel aardig, maar hoewel Kitty nog niet precies wist wat ze wél wilde, de vrouw van een dominee worden was het in elk geval niet. En zeker niet de vrouw van Angus.

‘En wat zou ik hier zonder jou moeten beginnen,’ ging Adele verder, ‘maar op een dag is het zover.’

Kitty besloot het moment aan te grijpen, want het kwam maar zelden voor dat ze alleen was met haar moeder. ‘Ik wilde u iets vragen.’

‘En wat is dat?’

‘Ik vroeg me af of vader het goed zou vinden als ik een opleiding tot onderwijzeres ga volgen. Ik zou zó graag een beroep willen hebben. En zoals u weet vind ik het heerlijk om de zusjes les te geven.’

‘Ik weet niet of je vader het zou goedkeuren als jij een “beroep” zou hebben, zoals jij het formuleert,’ antwoordde Adele fronsend.

‘Maar hij zou dat toch zeker als werk voor de Heer zien? De minder fortuinlijke mensen leren lezen en schrijven,’ hield Kitty vol. ‘En als ik in mijn eigen onderhoud kan voorzien ben ik jullie niet langer tot last.’

‘Lieve Kitty, dat is de taak van een echtgenoot,’ antwoordde Adele op milde toon. ‘Je vader heeft zijn leven volkomen onbaatzuchtig aan de Heer gewijd, en Zijn weg heeft ons hier naar Leith gevoerd, maar we mogen niet vergeten dat jij een afstammeling bent van de Douglas-clan. Geen enkele vrouw in mijn familie heeft ooit gewerkt om de kost te verdienen voor zichzelf, maar uitsluitend werk uit naastenliefde verricht, zoals wij dat beiden doen.’

‘Ik kan me niet voorstellen dat ook maar iemand – ook mijn grootouders of de Heer in de hemel niet – het een schande zou vinden als een vrouw werkt. Ik zag in The Scotsman een advertentie van een opleiding tot onderwijzeres voor jonge vrouwen en…’

‘Natuurlijk, vraag het vooral aan je vader, maar ik weet zeker dat hij wil dat je doorgaat met je goede werk in de gemeente totdat je een geschikte echtgenoot vindt. Zullen we in de salon gaan zitten? Ik heb pijn in mijn rug van deze harde stoel, en het is daar warmer en comfortabeler.’

Gefrustreerd omdat haar moeder het voorstel waarover ze de afgelopen weken had lopen broeden niet steunde, volgde Kitty haar moeder naar de salon. Ze ging bij de haard zitten en deed alsof ze een boek las, terwijl Adele haar breiwerk voor de op komst zijnde baby oppakte.

Twintig minuten later hoorde ze de voordeur opengaan; haar vader kwam thuis.

‘Ik denk dat ik naar bed ga, moeder,’ zei Kitty. Ze was niet in de stemming voor een gesprek met haar vader. Toen ze hem in de gang tegenkwam maakte ze een kleine reverence. ‘Goedenavond, vader. Hebt u een plezierige maaltijd gehad bij Mrs. McCrombie?’

‘Dat heb ik inderdaad.’

‘Nou, welterusten dan,’ zei Kitty, en liep door naar de trap.

‘Welterusten, lieve kind.’

Een paar minuten later stapte Kitty in bed. Het spinnetje had zijn web inmiddels zo vakkundig rond de bromvlieg geweven dat er nauwelijks meer iets van het beestje te zien was, en Kitty hoopte en bad dat haar vader geen huwelijkse variant op een dergelijke val voor haar had uitgezet.

‘Alstublieft, lieve Heer, het kan me niet schelen wie, als het Angus maar niet is,’ kreunde ze.

De volgende ochtend nam Kitty plaats aan het bureau in haar vaders studeerkamer. Ze had aangeboden om de boekhouding van de parochie over te nemen zolang haar moeder daar niet toe in staat was. Dat hield onder andere in dat ze de opbrengst van de collecteschaal en andere giften moest optellen en moest afzetten tegen de naar haar indruk schrikbarend hoge uitgaven. Toen ze bezig was zich door de cijfers van die week heen te worstelen, werd er ineens luid op de voordeur gebonkt. Bang dat haar moeder, die boven lag te rusten, wakker zou worden, rende ze ernaartoe.

Voor de deur stond de jonge vrouw die de vorige avond voor de pastorie had gestaan.

‘Goedemorgen. Kan ik u helpen?’

‘Ik mot Ralph spreke,’ zei de jonge vrouw met iets dwingends in haar stem.

‘Dominee McBride is parochianen aan het bezoeken,’ antwoordde Kitty. ‘Kan ik misschien een boodschap doorgeven?’

‘Je lieg toch niet, hè? Ik wil wedde dat-ie zich voor me verstopt. Ik mót hem spreke. Nu direct.’

‘Zoals ik al zei, hij is niet thuis. Kan ik een boodschap doorgeven?’ zei Kitty resoluut.

‘Zeg maar dat Annie hem wil spreke. Zeg maar dat het niet kan wachte.’

Voordat Kitty kon antwoorden draaide de vrouw zich resoluut om en liep de straat uit. Kitty sloot de deur en vroeg zich af waarom de vrouw haar vader bij zijn voornaam had genoemd.

Toen Ralph een paar uur later thuiskwam klopte ze even later behoedzaam op de deur van zijn studeerkamer.

‘Binnen.’

‘Het spijt me dat ik u stoor, vader, maar er verscheen vanochtend een jongedame aan de deur.’

‘Werkelijk?’ Ralph keek op, legde zijn pen neer en nam zijn leesbril af. ‘En wat wilde ze? Een paar halve stuivers, natuurlijk. Dat willen ze allemaal.’

‘Nee. Ze vroeg me nadrukkelijk tegen u te zeggen dat “Annie hem wil spreken”. En dat het niet kan wachten. Kennelijk,’ zei ze er slapjes achteraan. Het bleef even stil, daarna zette Ralph zijn leesbril weer op zijn neus en pakte zijn pen. Hij begon te schrijven, terwijl Kitty in de deuropening draalde.

‘Ik denk dat ik dat meisje wel ken,’ zei hij ten slotte. ‘Ze staat ’s zondags altijd bij de kerk te wachten. Ik heb haar een keer uit medelijden een paar muntjes uit de collecte toegeworpen. Ik handel het wel af.’

‘Ja, vader. Ik ben nu boodschappen doen.’ Kitty trok zich terug uit de studeerkamer en pakte snel haar muts, sjaal en cape, opgelucht dat ze kon ontsnappen aan de onverklaarbare spanning die haar overviel.

Op de terugweg naar huis nam de ijskoude wind in kracht toe. Kitty torste een zware mand gevuld met eieren, melk, groente en een vetpapieren wikkel met haggis, het Schotse vleesgerecht waar haar vader dol op was, maar dat door de rest van het gezin op zijn hoogst werd gedoogd. Ze wikkelde haar sjaal dichter om haar schouders en besloot haar route naar Henderson Street via een steegje af te snijden. Ze bleef stokstijf staan toen ze vóór haar in de snel invallende schemering een bekend silhouet ontwaarde. Op de drempel van een van de huisjes stond haar vader te praten met Annie, de arme vrouw die die ochtend op hun voordeur had gebonsd. Kitty deed snel een stap terug in de schaduw, haar intuïtie waarschuwde haar dat ze haar niet mochten zien.

De vrouw stond met een ruwe, hese stem tegen haar vader te fluisteren; haar gezicht was vertrokken in een kramp van pijn of woede. Kitty zag dat Ralph Annies handen omklemde, zich naar haar vooroverboog, haar iets influisterde en vervolgens een tedere kus op haar voorhoofd plantte. Daarna draaide hij zich om, zwaaide kort en liep weg. Annie bleef nog even staan, terwijl ze voortdurend haar dikke buik met haar handen omklemde en weer losliet. Daarna verdween ze naar binnen en ging de deur met een klap dicht.

Kitty wachtte nog vijf minuten en ging toen op wankele benen naar huis. Ze deed haar huishoudelijke taken werktuiglijk, maar haar hersenen bleven eindeloos malen over wat ze had gezien en wat dat kon betekenen. Misschien was het niet wat het leek; misschien had haar vader de arme vrouw willen troosten in al haar ellende…

Maar diep vanbinnen wist Kitty het.

In de dagen daarna ontweek ze haar vader zo veel mogelijk. Dat werd haar makkelijk gemaakt doordat haar achttiende verjaardag naderde. Bij het vooruitzicht van die feestelijkheden gonsde het in huis van geheimzinnigheid en vrolijke opwinding. Haar zusjes stuurden haar de kamer uit om samenzweerderige gesprekken te voeren, haar ouders hielden zich op in de salon, met de deur nadrukkelijk gesloten.

Op de avond voor haar verjaardag hield Ralph haar tegen toen ze de trap opging om naar bed te gaan.

‘Lieve Katherine van me, morgen ben je geen kind meer.’

‘Ja, vader.’ Kitty kon het niet opbrengen om zijn blik te beantwoorden.

‘Je bent een sieraad voor je moeder en mij,’ zei Ralph, en hij boog zich voorover en gaf een kus op haar wang. ‘Welterusten, en God zegene je.’

Kitty gaf een knikje als dank en liep verder de trap op.

Eenmaal in bed trok ze, huiverend in de kilte van de late herfst, de dekens over haar hoofd.

‘Heer, vergeef me,’ zuchtte ze, ‘want ik weet niet meer wat voor iemand mijn vader is.’

Toen Kitty de volgende ochtend beneden kwam was Aylsa al druk bezig met het aanleggen van de haardvuren. Kitty had behoefte aan frisse lucht, ze wilde de mist in haar hoofd laten optrekken en was na alweer een onrustige nacht uitgeput. Ze glipte het huis uit en liep in de richting van de havens.

Ze ging op een laag muurtje zitten en keek hoe de hemel langzaam ontwaakte en zijn majestueuze weidsheid vulde met tinten paars en roze. Ineens zag ze een gestalte opdoemen uit het straatje waar ze net uit was gekomen. Het was Annie. Ze had haar natuurlijk zien langskomen en was haar gevolgd.

Hun blikken kruisten elkaar toen de vrouw dichterbij kwam. ‘Hij is bij me op bezoek gewees,’ zei de vrouw nors. Ze had donkere kringen van uitputting onder haar ogen. ‘Hij ken zich niet meer achter God verstoppe. Aye, hij weet wat er aan de hand is!’

‘Ik…’ Kitty schoof een eindje van de vrouw vandaan.

‘Wat mot ik nou doen?’ vroeg Annie dwingend. ‘Hij heb me een paar munte gegeve en gezegd dat ik het moes late weghale. Dat ken niet, ik ben al te ver heen.’

‘Ik weet het niet, het spijt me, ik…’

‘O, het spíjt je! Nou, daar héb ik wat aan! Die papa van jou, díé mot het spijte.’

‘Ik moet ervandoor. Het spijt me werkelijk,’ herhaalde Kitty. Ze stond op, tilde haar rokken op en liep snel weg, in de richting van haar huis.

‘De duivel, dát is-ie!’ riep de vrouw haar achterna. ‘En da’s de zuivere waarheid!’

Op een of andere manier kwam Kitty de rest van de dag door. Ze opende de attente, zelfgemaakte presentjes van haar zusjes en blies de kaarsen uit op de taart die Aylsa speciaal voor haar had gebakken. Ze onderdrukte een huivering toen Ralph haar kuste en omhelsde, een natuurlijk gebaar dat ze tot een paar dagen geleden heerlijk had gevonden. Nu voelde het onzuiver.

‘Lieve kind, je bent opgegroeid tot een goede jonge vrouw,’ zei Adele trots. ‘Ik hoop vurig dat je spoedig je eigen gezin hebt en vrouw des huizes van je eigen huishouden wordt.’

‘Dank u, moeder,’ zei Kitty zachtjes.

‘Mijn lieve Katherine, mijn bijzondere dochter. Van harte gefeliciteerd, en moge de Here je toekomstige leven zegenen. Ik weet zeker dat Hij iets bijzonders voor jou in gedachten heeft, lieve kind.’

Later op de avond werd Kitty naar haar vaders sobere, spaarzaam gemeubileerde studeerkamer geroepen, die aan de achterkant van het huis lag en uitkeek op een bakstenen muur. Hij zei altijd dat het gebrek aan uitzicht hem hielp zich op zijn preek te concentreren.

‘Kom eens even bij me zitten, Katherine,’ zei Ralph, en hij gebaarde naar de rechte, houten stoel die in een hoek van de kamer stond. ‘Welnu, je weet dat ik onlangs bij Mrs. McCrombie heb gegeten?’

‘Ja, vader.’ Als Kitty in de kerk een blik wierp op haar vaders weldoenster, aan de andere kant van het gangpad, zag ze een extravagant geklede, fors gebouwde vrouw van middelbare leeftijd, die een misplaatste indruk maakte tussen de aanzienlijk armere andere parochianen. Mrs. McCrombie kwam nooit bij hen thuis op bezoek, haar vader bezocht haar altijd in haar deftige huis vlak bij Princes Street. De conversatie tussen Mrs. McCrombie en Kitty was dan ook beperkt gebleven tot een beleefd ‘goedemorgen’ als hun wegen zich na afloop van de dienst kruisten.

‘Zoals je weet, Katherine, heeft Mrs. McCrombie zich altijd een ruimhartig weldoenster van onze kerk en onze gemeente betoond,’ zei haar vader. ‘Haar oudste zoon werd geestelijke, maar hij is omgekomen in de Eerste Boerenoorlog. Ik heb het vermoeden dat ze mij als zijn vervanger beschouwt en de donaties aan de kerk ter herinnering aan hem doet. Ze is een goede christenvrouw, die de minderbedeelden wil helpen, en ik ben haar eeuwig dankbaar voor het feit dat ze mijn kerk als bestemming voor haar goede werken heeft uitgekozen.’

‘Ja, vader.’ Kitty vroeg zich af waar dit naartoe ging en hoopte dat er snel een eind kwam aan dit gesprek. Het was tenslotte haar achttiende verjaardag, en het kostte haar de grootste moeite om met hem in één krappe ruimte te verblijven.

‘Zoals je weet heeft Mrs. McCrombie familie in Australië, die ze in geen jaren heeft gezien. Het gaat om haar jongste zuster, haar zwager en twee neven, die in een stad genaamd Adelaide wonen, aan de zuidkust. Ze heeft besloten haar familie te bezoeken nu ze nog in goede gezondheid verkeert.’

‘Ja, vader.’

‘En… nu zoekt ze iemand die haar tijdens die lange reis gezelschap kan houden. Zo’n meisje dient uiteraard van goeden, christelijke huize te komen, én in staat te zijn haar te assisteren bij de zorg voor haar garderobe, haar te helpen met aankleden, enzovoorts. Dus… heb ik jou voorgesteld, Katherine. Je zult zo’n maand of negen afwezig zijn, ik heb het met je moeder besproken en ik denk dat het voor jou een prachtige gelegenheid is om iets van de wereld te zien en tegelijkertijd die rusteloze geest van jou tot bedaren te brengen.’

Kitty schrok zó ontzettend van het voorstel dat ze heel even sprakeloos was. ‘Vader, heus, ik ben volkomen tevreden met mijn leven hier. Ik…’

‘Die rusteloze geest zit in jou, Kitty, zoals hij ook in mij zat voordat ik de Heer vond…’

Haar vaders blik dwaalde af en zwierf naar een ver verleden. Uiteindelijk richtte hij zijn blik weer op haar. ‘Ik weet dat je zoekende bent naar een doel in je leven, en laat ons bidden dat je dat zult vinden door op een dag een goede echtgenote en moeder te zijn. Maar voor nu, wat vind je ervan?’

‘Ik weet echt niet wat ik moet zeggen,’ antwoordde ze naar waarheid.

‘Ik zal je in de atlas laten zien waar Australië ligt. Je hebt misschien gehoord dat het een gevaarlijk en wetteloos land is, en er zijn beslist veel heidense inboorlingen, maar Mrs. McCrombie heeft me verzekerd dat de stad Adelaide een even beschaafde maatschappij vormt als Edinburgh. Velen van ons geloof zijn er in de jaren 1830 naartoe gereisd om aan vervolging te ontkomen. Ze heeft me verteld dat er al verscheidene prachtige lutherse en presbyteriaanse kerkgebouwen zijn opgericht. Het is een godvrezend oord en ik voel geen enkele aarzeling om jou daar onder de hoede van Mrs. McCrombie naartoe te laten gaan.’

‘Word ik… word ik voor mijn diensten betaald?’

‘Natuurlijk niet, Katherine! Mrs. McCrombie betaalt jouw slaapplaats en vergoedt al je overige kosten. Heb je enig idee wat zo’n reis kost? Bovendien is dit wel het minste wat wij als gezin kunnen doen, als je bedenkt wat ze al die jaren zo ruimhartig aan de kerk heeft geschonken.’

Dus als beloning word ik levend opgeofferd…

‘Wel, lieve kind. Wat vind je ervan?’

‘Wat u denkt dat het beste voor me is, vader,’ kon Kitty met moeite uitbrengen. Ze sloeg haar ogen neer zodat hij de woede die daarin huisde niet kon zien. ‘Maar hoe moet het dan met moeder als de baby er is? Dan heeft ze toch mijn hulp nodig?’

‘Dat hebben we besproken, en ik heb je moeder verzekerd dat ik, als het zover is, zorg dat er middelen voor extra hulp beschikbaar zijn.’

In al die achttien jaar in de pastorie had Kitty nog nooit meegemaakt dat er ‘middelen’ voor ‘extra hulp’ waren.

‘Katherine, zeg eens wat,’ vroeg Ralph dwingend. ‘Je bent niet gelukkig met deze regeling?’

‘Ik… ik weet het niet. Het is allemaal zo… plotseling.’

‘Dat begrijp ik wel.’ Ralph leunde voorover, pakte haar handen beet en boorde zijn hypnotiserende blik in de hare. ‘Het spreekt vanzelf dat je in de war bent. Maar luister eens. Toen ik je moeder ontmoette was ik kapitein bij het tweeënnegentigste Highlandersregiment, en onze toekomst lag vast. Totdat ik de Boerenoorlog in werd gestuurd. Daar zag ik hoe veel van mijn vrienden – en vijanden – door geweervuur werden vernietigd. En toen werd ik zelf beschoten, tijdens de Slag van Majuba. In het ziekenhuis kreeg ik een openbaring, en in die nacht heb ik in mijn gebeden verklaard dat ik, als ik het zou overleven, mijn leven aan God zou wijden en in elke ademtocht van mijn bestaan zou strijden tegen het onrecht en de bloederige moordpartijen waarvan ik getuige was geweest. De artsen hadden niet verwacht dat ik de ochtend zou halen, maar ik werd wakker, mijn temperatuur was gedaald en binnen een paar dagen was de schotwond in mijn borst genezen. Toen werd me duidelijk wat mijn verdere levenspad zou zijn. Ook je moeder begreep dat, ze is zelf vervuld van Gods liefde, maar het volgen van mijn roeping heeft haar, én jou en je zusters, veel leed berokkend. Begrijp je dat, Katherine?’

‘Ja, vader,’ antwoordde Katherine werktuiglijk, al begreep ze het niet.

‘Deze reis naar Australië met Mrs. McCrombie biedt toegang tot de kringen waartoe je moeder behoort. Het feit dat ik het als mijn vrome plicht beschouw om zielen te redden mag niet tot gevolg hebben dat de toekomst van mijn dochters wordt geschaad. Ik ben ervan overtuigd dat als jij je tijdens de reis passend gedraagt, Mrs. McCrombie je, zowel hier als in Australië, graag zal introduceren bij een bredere kring van jongemannen die een betere partij vormen dan ik jou gezien onze bescheiden financiële status kan bieden. Ze weet van mijn offer om het werk van de Heer voort te zetten, maar kent ook de ambities van je moeders familie in Dumfriesshire. Ze heeft het beste met je voor, Katherine. Net als ik. Is het je nu duidelijk?’

Kitty keek haar vader aan. Ze keek naar zijn zachte handen die de hare omklemden, en onwillekeurig kwam het beeld van zo’n zelfde gebaar bij haar boven, zodat ze haar handen terugtrok. En op dat moment werd haar eindelijk duidelijk wat voor sluwe list haar vader had bedacht om van haar af te komen.

‘Ja, vader, als u denkt dat dat het beste is ga ik met Mrs. McCrombie naar Australië.’

‘Prachtig! Uiteraard zul je met Mrs. McCrombie moeten kennismaken, zodat ze zelf kan constateren wat een goed kind je bent. Want dat ben je toch, lieve Katherine?’

‘Ja, vader.’ Kitty wist dat ze nú de kamer moest verlaten voordat haar woede haar de baas werd en ze hem in zijn gezicht zou spugen. ‘Kan ik nu gaan?’ vroeg ze koeltjes, en stond op.

‘Natuurlijk.’

‘Goedenacht.’ Na een kleine reverence maakte Kitty rechtsomkeert en rende bijna de studeerkamer uit, de trap op naar haar slaapkamer. Ze deed de deur achter zich op slot en liet zich op het bed neervallen.

‘Hypocriet! Leugenaar! En dan mijn arme moeder – je vróúw! – die ook nog eens een kind verwacht!’ Ze spuugde de woorden in haar kussen.

Ze lag nog een hele tijd te huilen, met wanhopige, gesmoorde snikken. Na een tijdje stond ze op, trok haar nachtpon aan en borstelde haar haar voor de spiegel, die haar gezicht met een bleke glans reflecteerde.

U weet dat ik u doorzie, vader. Daarom stuurt u me weg.

7

‘Ik vind uw vader toch zó’n inspirerend mens, Miss McBride, dat is hij voor u ongetwijfeld ook.’

‘O ja,’ loog Kitty, terwijl ze nipte aan haar earlgreythee in het tere porseleinen kopje. Ze zaten in de grote, veel te warme salon van het deftige huis aan St. Andrew Square, een van de geliefdste adressen in Edinburgh. De kamer was volgestouwd met meer siervoorwerpen dan ze ooit in Miss Andersons galanteriewinkel bij elkaar had gezien. Langs één muur stond een pronkkast die volgepropt stond met cherubijntjes, Chinese vazen en sierborden. Het licht van een kroonluchter waaraan kristallen druppels bungelden zette alles in een zachte gloed en werd weerkaatst in de glimmend gepoetste mahoniehouten meubels. Mrs. McCrombie was duidelijk niet het type dat haar rijkdom onder stoelen of banken stak.

‘Zó toegewijd aan zijn kudde en daarmee ontzegt hij zichzelf én zijn gezin de privileges die hij aan uw moeders geboorterecht zou kunnen ontlenen.’

‘Ja,’ antwoordde Kitty automatisch. Ze keek naar de wazige blik van haar toekomstige werkgeefster en vond dat de oude dame net een verliefd jong meisje leek. Wat haar ook opviel waren de dikke lagen poeder op het gezicht van Mrs. McCrombie, en ze vroeg zich af hoeveel moeite het moest kosten om de talloze rimpels te bedekken die daar kronkelend hun weg zochten. De felle blosjes op haar wangen en de kleur van haar neus verraadden een overdaad aan scheutjes whisky.

‘Miss McBride?’ Mrs. McCrombie was kennelijk nog niet uitgesproken.

‘Neemt u mij alstublieft niet kwalijk. Ik zat net dat prachtige schilderij te bewonderen,’ verzon Kitty, en ze wees naar een oerlelijke afbeelding in grauwe tinten van een Jezus die zijn kruis op zijn schouders torste, op weg naar de Calvarieberg.

‘Dat is door Rupert geschilderd, mijn geliefde zoon, God hebbe zijn ziel. Vlak voordat hij naar de Boerenoorlog ging, waar hij zijn leven eindigde in de armen van Jezus. Alsof hij het wist…’ Ze bood Kitty een warme glimlach. ‘U hebt duidelijk oog voor kunst.’

‘Ik kan beslist van mooie dingen genieten,’ antwoordde Kitty, opgelucht dat ze het juiste antwoord had gegeven.

‘Dat strekt je dan tot eer, lieve kind, want door je vaders offer heb je tijdens je jeugd maar weinig mooie dingen om je heen gehad. Maar daardoor ben je in elk geval voorbereid op wat we in Adelaide wellicht zullen aantreffen. Mijn zuster verzekert me dan wel dat ze daar over hetzelfde moderne comfort beschikken als ik hier in Edinburgh, maar ik kan moeilijk geloven dat zo’n nieuw land het kan opnemen tegen een eeuwenoude cultuur.’

‘Het lijkt me heel interessant om Adelaide te bezoeken.’

‘Nou, mij niet,’ antwoordde Mrs. McCrombie resoluut. ‘Ik beschouw het echter als mijn plicht om mijn zuster en mijn jeugdige neven vóór mijn dood in elk geval eenmaal te bezoeken. En aangezien zij er kennelijk niets voor voelen om hier te komen, zal ik daarnaartoe moeten reizen.’ Mrs. McCrombie slaakte een smartelijke zucht terwijl Kitty nog een slokje thee nam. ‘De reis aan boord van de Orient duurt ten minste een maand. Het schip is volgens mijn zuster Edith van alle gemakken voorzien. Niettemin…’

‘Ja, Mrs. McCrombie?’

‘Als u mij gezelschap houdt mag er aan boord van het schip geen sprake zijn van aanpappen met jongemannen. Geen zwelgpartijen, geen bezoek aan de dansfeestjes in de lounges van de lagere klassen. U deelt een kooi met een andere jongedame en bent te allen tijde beschikbaar. Is dat duidelijk?’

‘Volstrekt.’

‘Verder heeft mijn zuster me erop gewezen dat het daar zomer is, ook al is het hier winter. Ik laat een naaister een aantal kledingstukken van katoen en mousseline maken en ik stel voor dat u ook voor dergelijke kleding zorgt. Het is daar erg warm.’

‘Ja, Mrs. McCrombie.’

‘U weet vast wel dat u erg knap bent, mijn beste. Ik hoop niet dat u een van die types bent die al bezwijmen als er een man naar ze kijkt.’

‘Ik heb mezelf nooit als knap beschouwd,’ zei Kitty, die haar sproetige gezicht voor zich zag, ‘maar u kunt ervan opaan dat ik niet zo’n type ben. Mijn vader is tenslotte predikant en mijn ouders hebben me bescheidenheid bijgebracht.’

‘Van uw vader begrijp ik dat u kunt naaien en verstellen? En kunt u ook haar opsteken?’

‘Ik verzorg altijd het haar van mijn moeder en mijn zusjes,’ loog Kitty. Je gaat naar Australië, niets meer aan te doen, dus maak er maar wat van.

‘Bent u vaak ziek?’ Mrs. McCrombie zette haar monocle voor haar oog om Kitty beter te kunnen bestuderen.

‘Volgens mijn moeder heb ik mazelen en difterie overleefd, en ik ben maar zelden verkouden.’

‘Dat zal in Australië niet onze grootste zorg zijn, hoewel ik uiteraard wel kamferolie meeneem voor mijn borst. Wel, veel meer valt er niet te bespreken. We zien elkaar weer op 13 november.’ Mrs. McCrombie stond op en stak haar hand uit. ‘Een goede dag, Miss McBride. We zullen tezamen met veel gevoel voor avontuur de oceanen bevaren.’

De twee weken daarna besteedde Kitty aan het inpakken van de bescheiden hutkoffer die haar vader voor haar had gekocht. Het feit dat ze al zo snel na het lezen van Darwins boeken in zijn voetstappen zou treden had beslist iets surrealistisch. Misschien zou ze bang moeten zijn, ze had die boeken grondig genoeg gelezen om te weten dat de inheemse bewoners van Australië zich extreem vijandig tegenover blanken gedroegen en er gingen zelfs geruchten over kannibalisme. Ze betwijfelde of Mrs. McCrombie zich zelfs maar in de buurt van zo’n riskante plek zou wagen, vooral omdat een inboorling die haar in zijn kookpot kreeg daar een behoorlijke maaltijd voor zijn hele gezin aan zou hebben.

Het werd steeds stiller in huis als Kitty tot diep in de nacht achter haar naaimachine zat en eenvoudige kledingstukken in elkaar zette die hopelijk geschikt waren om in de warmte te dragen. Ze was blij dat ze dankzij dat werk iets had om zich op te concentreren, want dan zakte het knagende gevoel dat de kop opstak zodra ze aan haar vader en Annie dacht. Kitty besefte dat haar nog één ding te doen stond voordat ze zou vertrekken.

Op de ochtend van haar vertrek was het nog donker toen Kitty wakker werd. Ze wilde niet dat iemand haar zag en haastte zich het huis uit. Toen ze door het steegje liep dat naar de havens leidde, probeerde ze zichzelf te kalmeren door voor een laatste keer de beelden en geluiden van Leith in zich op te nemen. In de achttien jaar van haar bestaan was dit haar enige thuis geweest, en het zou een eeuwigheid duren voordat ze Leith zou terugzien.

Ze kwam aan bij Annies voordeur, haalde diep adem en klopte behoedzaam aan. Pas na een tijdje ging de deur open en kwam Annie tevoorschijn, in een tot op de draad versleten jak en schort. Haar blik dwaalde even over Kitty’s gezicht voordat ze zwijgend opzijstapte om haar binnen te laten.

De kleine kamer was spaarzaam gemeubileerd en het was er bitterkoud. Het gevlekte paardenharen matras op de grond zag er niet bepaald uitnodigend uit, maar de vloer was geveegd en de ruwhouten tafel midden in de kamer was zo te zien grondig geboend.

‘Ik… kwam kijken hoe het met u gaat,’ begon Kitty voorzichtig.

Annie knikte. ‘Aye, met mij gaat het goed. Met het kind ook.’

Kitty dwong zichzelf omlaag te kijken, naar de compacte zwelling met wat binnenkort haar halfbroertje of -zusje zou zijn.

‘Ik ben geen zondares, dat verzeker ik je,’ zei Annie met haar hese stem. Toen Kitty weer opkeek zag ze dat er tranen in haar ogen stonden. ‘Ik ben… ik ben maar twee keer met de dominee samen geweest. Ik vertrouwde op de liefde van God, op de liefde van je vader, dat hij… dat hij me zou leide…’ Ze wendde haar blik af, liep naar een ladekast in de hoek en rommelde in een la.

Ze kwam terug met een leesbril. Kitty herkende hem onmiddellijk, haar vader droeg net zo’n bril tijdens het schrijven van zijn preek.

‘Die heb Ralph de laatste keer dat-ie hier was late ligge. Ik heb tegen hem gezegd dat ik hetgeen wat me is overkomen houd. En ik heb God ook het een en ander beloofd. Geef deze maar aan hem terug. Ik wil niks meer van hem onder m’n dak hebbe.’

Kitty pakte de bril aan en was even bang dat ze op de vloer zou overgeven. Uit een zak van haar rok haalde ze een beursje met een trekkoordje.

‘Ik heb ook iets voor u.’ Ze gaf het beursje aan Annie.

Annie maakte het open, keek erin en haar adem stokte. ‘Miss, dat ken ik niet van u aanneme, ech nie.’

‘Dat kunt u wel,’ drong Kitty aan. Ze had de afgelopen twee weken munten uit de opbrengst van collectes weggenomen en de vorige avond een stapeltje bankbiljetten gepakt uit het trommeltje dat haar vader in een afgesloten la bewaarde. Met het totale bedrag kon Annie voorzien in het onderhoud van haar en haar kind, in elk geval tot ze weer kon gaan werken. Tegen de tijd dat Ralph het geld miste was Kitty al lang en breed op weg naar de andere kant van de wereld.

‘Nou, dank u wel.’ Er zat nóg iets in het beursje. Annie haalde het tevoorschijn. Het was een hanger met een zilveren kruisje. Met onzekere vingers betastte ze het.

‘Dat heb ik van mijn grootouders gekregen toen ik gedoopt werd,’ legde Kitty uit. ‘Ik wil dat u het bewaart voor… voor het kind.’

‘Dat is aardig van u, Miss McBride. Heel aardig. Dank u.’ Annies ogen glinsterden van ingehouden tranen.

‘Ik vertrek vandaag naar Australië, ik zal een paar maanden weg zijn. Maar mag ik als ik terugkom nog eens langskomen om te zien hoe het met u gaat?’

‘Natuurlijk, Miss.’

‘Verder wil ik u graag mijn verblijfadres geven, in geval van nood,’ vervolgde Kitty, die een envelop vasthield maar zich plotseling heel dom voelde. Ze had geen flauw idee of deze vrouw wel kon lezen en schrijven, laat staan of ze wist hoe ze een brief naar een ander land moest sturen. Maar Annie knikte en pakte de envelop aan.

‘We zulle nooit vergeten hoe vriendelijk u ben geweest,’ zei ze toen Kitty naar de voordeur liep. ‘Tot ziens, Miss. Moge de Here u op uw reis bescherme.’

Kitty verliet het woninkje, liep naar de havens en bleef een tijdje op de kade staan kijken naar de zeemeeuwen die om de mast van een de haven binnenvarend schip cirkelden. Ze pakte de leesbril uit de zak van haar rok en gooide hem zo ver mogelijk het grauwe water in.

‘Zelfs Satan vermomt zich als een engel des lichts,’ mompelde ze. ‘God helpe mijn vader en mijn arme, bedrogen moeder.’

‘Ben je klaar?’ Adele verscheen in de deuropening van Kitty’s slaapkamer.

‘Ja, moeder,’ antwoordde ze, terwijl ze de sluitingen van haar hutkoffer dichtklikte en haar mutsje pakte.

‘Ik zal je verschrikkelijk missen, mijn lieve Kitty.’ Adele liep naar haar dochter toe en nam haar in een warme omhelzing.

‘En ik ú, moeder, vooral nu het kindje wordt geboren zonder dat zijn oudste zus erbij is. Zorg alstublieft goed voor uzelf, want ik ben er niet om daarop te letten.’

‘Je moet je om mij geen zorgen maken, Kitty. Ik heb je vader, Aylsa en je zusjes hier. Ik stuur je een telegram zodra de baby zijn entree in de wereld heeft gemaakt. Toe, nou niet huilen, Kitty.’ Adele veegde een traan van haar dochters wang. ‘Denk eens aan alle verhalen die je te vertellen hebt als je weer thuiskomt. Het is maar negen maanden, net zo veel tijd als het een kindje kost om op de wereld te komen.’

‘Vergeef me, moeder, dat komt doordat ik u zo vreselijk zal missen,’ snikte Kitty op haar moeders troostende schouder.

Even later, toen Kitty bij de voordeur stond en haar koffer op het rijtuig van Mrs. McCrombie werd geladen, omhelsde ze haar zusjes. Vooral Miriam huilde ontroostbaar.

‘Mijn lieve Katherine, wat zal ik je missen,’ zei Ralph, en nam haar in zijn armen. Gespannen en met een verstrakt lichaam onderging ze zijn omhelzing. ‘Vergeet niet om elke dag je gebeden te zeggen, en moge de Here met je zijn.’

‘Tot ziens, vader,’ bracht Kitty er met grote moeite uit. Ze bevrijdde zich uit zijn omhelzing, wuifde een laatste keer naar haar geliefde familie en stapte in het rijtuig. De koetsier deed het portier achter haar dicht.

De scheepshoorn van de R.M.S. Orient loeide, het stoomschip zette koers naar zee. Kitty stond op het dek en observeerde haar medepassagiers, die afscheidsgroeten naar hun familieleden aan de wal schreeuwden. De kade stond volgepakt met mensen die, met een Brits of een enkel Australisch vlaggetje in de hand, hun geliefden uitzwaaiden. Kitty had niemand die haar uitzwaaide, maar anders dan veel van haar medepassagiers wist zij dat ze uiteindelijk weer voet aan Engelse wal zou zetten.

Toen de uitzwaaiende mensen tot onherkenbare figuurtjes waren gekrompen en de stomer de monding van de Theems doorvoer, werd het plotseling stil rond Kitty; het drong kennelijk tot de passagiers door hoe ingrijpend hun besluit was geweest. Toen ze zich geleidelijk aan verspreidden hoorde Kitty af en toe gesnik, en ze begreep dat zo’n persoon zich afvroeg of hij zijn geliefden ooit zou terugzien.

Kitty had vaak genoeg de reusachtige schepen gezien die in de haven van Leith aanlegden, maar nu leek het haar voor dit schip ondanks zijn twee kolossale schoorstenen en zijn masten met de enorme zeilen een hachelijke klus om zijn passagiers veilig naar het andere einde van de wereld te vervoeren.

Op de smalle trap naar de tweede klasse overviel Kitty het wonderlijke gevoel dat wat ze meemaakte niet haar, maar iemand anders overkwam. Ze liep de gang door, opende de deur van haar hut en vroeg zich af hoe ze met het gedreun van de zware machines onder haar zou kunnen slapen. Ze moest een hoek van vijfenveertig graden maken om de deur achter zich te kunnen sluiten. De hut – als je dat smalle, korte gangetje al zo kon noemen – bevatte twee doodskistachtige kooien en een kastje voor het opbergen van kleren. In de hoek was een wastafel die, net als de rest van de inrichting, met bouten aan de vloer was bevestigd.

‘Hallo. Ben jij me nieuwe hutgenoot?’

Over de houten rand van de bovenste kooi verscheen een paar hazelnootbruine ogen, omlijst door een bos donker krulhaar.

‘Ja.’

‘Ik heet Clara Dugan. Hoe maak je ’t?’

‘Heel goed, dank je. Ik ben Kitty McBride.’

‘Uit Schotland zeker?’

‘Ja.’

‘Ik kom uit dat goeie ouwe East End in Londen. Waar ga jij naartoe?’

‘Naar Adelaide.’

‘Nooit van gehoord. Ik ga naar Sydney. Wat zie je d’r chic uit. Dienstmeid bij een dame?’

‘Nee. Ik bedoel… ik ben gezelschapsdame.’

‘O! Ik snap het,’ zei Clara niet onvriendelijk. ‘Nou, je hoef mij niks te vertellen over deftig volk, dus as die mevrouw van jou geen ander dienstmeisje bij zich heb ken jij alles doen. Alles ophalen en wegbrengen. En bij ruwe zee d’r kots opruime. Me broer Alfie heb me verteld dat het dagenlang stonk op de boot toen het stormde. Hij zit daar al, en volgens hem hebt-ie daar al een goed leven opgebouwd. Hij zei dat ik moest sparen om niet in het vooronder te hoeve. Bij zijn overtocht zijn d’r vijf mensen doodgegaan,’ vulde Clara voor de volledigheid aan. ‘Ik heb twee jaar lang dag en nacht in een fabriek gewerkt om me hut te betale. Maar dat is het vast wel waard, ás we d’r tenminste aankomme.’

‘Goeie hemel! Laten we hopen dat onze reis voorspoediger verloopt.’

‘Als ik daar ben ken ik doen wat ik wil en worde wat ik wil. Dan ben ik vrij! Da’s toch het mooiste wat er is?’ Clara’s ogen straalden.

Er werd op de deur geroffeld. Toen Kitty opendeed stond een jonge steward haar grijnzend aan te kijken.

‘Bent u Miss McBride?’

‘Ja.’

‘Mrs. McCrombie verzoekt u om naar haar hut te komen. Ze heeft hulp nodig bij het uitpakken van haar koffer.’

‘Natuurlijk.’

Toen Kitty achter de steward aan de hut uit liep, ging Clara met een spottend glimlachje weer liggen. ‘Je héb mensen die vrij zijn!’ riep ze Kitty achterna.

De eerste nacht lag Kitty te draaien en te woelen in haar kooi en had ze half slapend, half wakker onrustige dromen over stormen, schipbreuk, opgegeten worden door inlanders; scènes die werden begeleid door luid gesnurk uit de kooi boven haar. Maar algauw vervielen de dagen in routine en gingen ze snel voorbij. Kitty stond om zeven uur op, als Clara nog sliep, dan waste ze zich, kleedde zich aan en bracht haar haar in orde. Daarna liep ze de licht schommelende gang door en nam ze de trap naar de eerste klasse, die één verdieping hoger lag.

Ze had vrijwel direct zeebenen ontwikkeld, en terwijl zowel Clara als Mrs. McCrombie al bij een ‘lichte deining’ – zoals de bemanning het formuleerde – naar bed was gevlucht, voelde Kitty zich tot haar eigen verbazing uitstekend. Dat had haar veel lof van de bemanning opgeleverd, vooral van George, de privésteward van Mrs. McCrombie, die volgens Clara een oogje op haar had.

Vergeleken bij de zuinige inrichting van de tweedeklashutten was de eerste klasse ronduit weelderig te noemen. Het hoogpolige tapijt was versierd met ingewikkelde patronen van ontwerper William Morris; het vele koper in de ruimtes was diepglanzend gepoetst, de wanden waren bedekt met kunstig bewerkte houten lambrisering. Mrs. McCrombie voelde zich er volledig in haar element en kleedde zich avond na avond in extravagante gewaden.

Kitty besteedde het grootste deel van de ochtend aan de persoonlijke verzorging van Mrs. McCrombie, wat onder meer een enorme hoeveelheid verstelwerk inhield. Ze zuchtte onder de last van losgetornde naden van korsetten en hemden en vermoedde op een gegeven moment dat haar werkgeefster uit pure ijdelheid haar ware omvang voor haar naaister geheim had willen houden. Rond lunchtijd begaf Kitty zich naar de eetzaal van de tweede klasse, waar ze samen met Clara het middagmaal gebruikte. Ze stond er versteld van dat het eten zo vers was en verbaasde zich over de behendigheid van de kelners, die met dienbladen vol drankjes en borden met eten over een deinende vloer konden lopen. ’s Middags maakte ze een verfrissende wandeling op het promenadedek, waarna ze zich met Mrs. McCrombie terugtrok in de salon van de eerste klasse voor een spelletje bezique of cribbage.

Naarmate het stoomschip zuidelijker kwam werd het steeds warmer. De boot voer door de Middellandse Zee, legde kort aan in Napels, koerste vervolgens naar Port Said om van daaruit kalmpjes het Suezkanaal door te varen. Als het schip ergens aanlegde weigerde Mrs. McCrombie aan wal te gaan, met als reden dat men daar ‘een besmettelijke ziekte van de inheemsen kon oplopen’, maar wanneer Kitty uitkeek op die ongelooflijk exotische havenplaatsen werd ze steeds sterker gegrepen door de drang naar avontuur.

Voor het eerst in haar leven lapte ze de regels aan haar laars en ging ze dansen bij de opwindende ceilidhs, de Schotse dansavondjes, die in de rokerige, gasverlichte salon van de derde klasse werden gehouden. De eerste keer had Clara haar ernaartoe moeten sleuren en zat ze stijfjes langs de kant, terwijl ze toekeek hoe haar vriendin maar geen genoeg kreeg van het dansen op de muziek van het Keltische bandje. Maar algauw liet ze zich overhalen om mee te doen en werd ze van de ene jongeman naar de andere gezwierd, mannen die zich stuk voor stuk als ware gentlemen gedroegen.

Ze ontwikkelde ook steeds meer sympathie voor Mrs. McCrombie, die tijdens het cocktailuur na een whisky of drie blijk gaf van een boosaardig soort humor en grove moppen vertelde die haar vader beslist een hartaanval hadden bezorgd. Het was bij zo’n gelegenheid dat ze Kitty toevertrouwde dat ze behoorlijk zenuwachtig was voor de ontmoeting met haar jongere zus.

‘Ik heb Edith voor het laatst gezien toen ze achttien was en naar Australië vertrok om met die beste Stefan te trouwen. Ze was toen niet veel ouder dan jij, lieve kind. Ze is bijna vijftien jaar jonger dan ik en haar komst was een behoorlijke schok voor papa.’ Mrs. McCrombie grinnikte en liet een bescheiden boertje. ‘Ze lijkt ook helemaal niet op mij,’ vervolgde ze, terwijl ze naar de ober gebaarde om haar glas bij te vullen. ‘En je weet vast ook wel dat je vader een echte charmeur was toen mijn familie hem in die tijd meemaakte.’

‘Echt waar? Goh,’ antwoordde Kitty op neutrale toon, in de hoop dat Mrs. McCrombie verder zou uitweiden, maar de aandacht van haar werkgeefster was alweer verhuisd naar het orkestje dat begon te spelen, dus het gesprek strandde.

Toen het schip de haven van Colombo in Ceylon naderde werd de Orient door ruwe golven heen en weer geslingerd. Kitty hield zich staande en verzorgde zowel Mrs. McCrombie als Clara, die met een groen gezicht naar hun bed waren gevlucht. De gedachte kwam bij haar op dat alleen zeeziekte in staat was om zó radicaal elke sociale ongelijkheid uit te wissen, want hoe rijk je ook was, zeeziekte voorkomen was onmogelijk. In elke klasse waren passagiers overgeleverd aan de grillen van de woelige baren, en de stewards waren druk in de weer met het uitreiken van gemberaftreksel, dat de maag tot rust zou moeten brengen. Kitty kon Mrs. McCrombie er niet van weerhouden om haar medicinale drankjes van een flinke scheut whisky te voorzien, want, zo zei ze, ‘tegen dat vreselijke gedraai is niks bestand, dus laat ik het dan maar gelijk goed doen, beste kind’.

Toen ze de uitgestrekte Indische Oceaan overstaken en het continent Australië als het Beloofde Land vóór hen lag, ervoer Kitty een hitte waar ze zich geen voorstelling van had kunnen maken. Met een boek uit de scheepsbibliotheek op schoot hield ze Mrs. McCrombie gezelschap op het promenadedek – de beste plek om nog een zuchtje wind te vangen – en bedacht dat ze een eigen identiteit had ontwikkeld. Ze was niet meer alleen maar ‘de dochter van dominee McBride’, maar een vrouw met eigen capaciteiten, en met volgens steward George de beste zeebenen die hij ooit bij een vrouw had gezien. En op die benen kon ze prima staan, zonder steun van haar vader of moeder.

Kitty keek naar de wolkeloze luchten en constateerde dat de gruwelijke ontdekking die ze kort voor haar vertrek had gedaan goddank samen met Schotland geleidelijk aan in de verte verdween. Toen Mrs. McCrombie aankondigde dat ze nog maar een week van hun bestemming af waren, keerde haar maag zich om, en dat had niets te maken met de bewegingen van het schip. Australië, het land van Darwin, het land van een man die zich niet achter God verschool om zijn motieven of overtuigingen over te brengen, maar die de kracht en het scheppingsvermogen van de natuur prees. Die het beste en het slechtste van de natuur in al haar schoonheid, rauwheid en wreedheid tentoonspreidde. De natuur was eerlijk, kende geen onverdraagzaamheid, was niet schijnheilig.

Op zoek naar een treffende metafoor voor hoe ze zich voelde vergeleek Kitty zichzelf met een Mrs. McCrombie die haar strakke korsetten van zich af had geworpen en besloot weer te ademen.

Op de ochtend dat de kust van Australië in zicht zou komen stonden de meeste passagiers aan dek. Er heerste een bijna tastbare opwinding en onrust onder de passagiers, die hun hals uitstrekten om een blik te werpen op het land dat voor velen van hen een nieuw thuis en een nieuw leven zou betekenen.

Toen de kustlijn in zicht kwam daalde er een ongewone stilte neer op het dek. Ingeklemd tussen het blauw van de zee en de schittering van de hemel lag een smalle strook roodkleurig land.

‘Best wel plat, he?’ zei Clara, haar schouders ophalend. ‘’k Zie helemaal geen heuvels.’

‘Ja, dat is zo,’ antwoordde Kitty dromerig. Ze kon haast niet geloven dat ze met eigen ogen het continent zag dat tot nu toe een onbereikbare vlek in een atlas was.

Toen het schip de haven van Fremantle was binnengevaren en daar aanlegde steeg er een gejuich op. Kitty had de indruk dat de haven nog groter was dan die van Londen, vanwaar ze uiteindelijk waren vertrokken, en ze stond vol verbazing te kijken naar de ongelooflijk hoge passagiers- en vrachtschepen die langs de kade op een eigen plek lagen te wachten, en naar de massa’s arbeiders van allerlei verschillende rassen en met allemaal verschillende huidskleuren die onder hen op de kade druk aan het werk waren.

‘Gossiemijne!’ Clara sloeg haar armen om Kitty heen. ‘Kan je ’t gelove? We zijn helemaal naar Australië gevaren en we hebben het gehaald!’

Kitty keek naar de passagiers die over de loopplank van boord gingen. Ze klemden hun kinderen en aardse goederen stevig tegen zich aan. Een enkeling werd begroet door vrienden of verwanten, maar de meesten stonden in het felle zonlicht verdwaasd en beduusd om zich heen te kijken, totdat een havenambtenaar de eenlingen verzamelde en meenam. Kitty bewonderde de passagiers stuk voor stuk om de moed waarmee ze het leven in hun geboorteland achter zich hadden gelaten om een nieuw en beter leven te beginnen.

‘Ruw volk, zo te zien,’ verklaarde Mrs. McCrombie toen ze in de eetzaal aan de lunch met lamskoteletten zaten. ‘Maar ja, Australië werd in het begin bevolkt door het schuim der natie, die werden van Engeland hiernaartoe gestuurd. Veroordeelde misdadigers en ander gajes. Behalve Adelaide natuurlijk, die stad is gesticht om het wat… beschaafdere deel van de bevolking aan te moedigen daar een nieuw leven te beginnen. Volgens Edith is het een goede, godvrezende stad.’ Er stonden zweetdruppels op haar voorhoofd, ze zwaaide heftig met haar waaier en spitste nerveus haar oren toen door de open ramen Australische stemmen met hun vreemde, nasale klank opstegen. ‘Ik hoop maar dat het in Adelaide koeler is,’ vervolgde ze. ‘Goeie genade, geen wonder dat de inlanders hier zonder kleren aan rondlopen. Die hitte is gewoon onverdraaglijk.’

Na de lunch vertrok Mrs. McCrombie naar haar hut voor een middagdutje en zwierf Kitty over het dek, gefascineerd door de aanblik van het vee dat de boot werd afgevoerd. De meeste dieren waren uitgemergeld en leken totaal van slag toen ze de loopplank afstommelden. ‘Ver weg van de groene weiden van thuis,’ fluisterde ze tegen zichzelf.

De volgende ochtend vertrok de boot weer, met Adelaide als volgende aanlegplaats. De twee dagen vóór de aankomst werden benut om de uitgebreide garderobe van Mrs. McCrombie weer in te pakken.

‘Misschien kun je me komen opzoeken als ik gesetteld ben in Sydney? Zó ver zullen die steden toch niet uit elkaar liggen? Op de kaart leek het helemaal niet ver van elkaar,’ stelde Clara tijdens hun laatste gezamenlijke lunch aan boord voor.

Toen Kitty die avond aan steward George vroeg of dat mogelijk was, moest hij grinniken om zo veel onwetendheid.

‘Hemelsbreed schat ik dat het ruim elfhonderd kilometer is van Adelaide naar Sydney. En dan moet je je ook nog de zwarte inboorlingen met hun speren van het lijf houden, en dan heb ik het nog niet eens over de kangoeroes en de slangen en spinnen die je met één beet al kunnen doden. Hebt u nooit op de kaart gekeken, Miss McBride, en u afgevraagd waarom er in het binnenland van Australië geen steden zijn? Geen enkele blanke kan lang overleven in de outback.’

Voordat Kitty die avond – haar laatste avond aan boord – naar bed ging zond ze een gebed omhoog.

‘Alstublieft, Heer, slangen of kangoeroes, of zelfs wilde inboorlingen, dat vind ik allemaal niet erg, maar zorg alstublieft dat ik niet levend in een kookpot word gestopt!’

Toen de Orient de haven van Adelaide binnenvoer nam Kitty afscheid van een huilende Clara.

‘Nou moeten we afscheid nemen. Leuk je te hebben ontmoet, Kitty. Schrijf je me?’

De meisjes gaven elkaar een stevige knuffel.

‘Natuurlijk schrijf ik je. Pas goed op jezelf, Clara, en ik hoop dat je dromen uitkomen.’

Toen Kitty Mrs. McCrombie de loopplank af hielp stond het huilen haar zelf ook nader dan het lachen. Nú pas, nu ze op het punt stond van boord te gaan, realiseerde ze zich hoe erg ze de vrienden die ze aan boord had gemaakt zou missen.

‘Florence!’ Een slanke, elegante vrouw met een volle bos kastanjebruin haar liep hun zwaaiend tegemoet.

‘Edith!’ De zussen gaven elkaar een zuinig kusje op beide wangen.

Kitty volgde de vrouwen terwijl een chauffeur in livrei hen naar een rijtuig bracht. Ze wierp een steelse blik op de kleding van Edith: een jurk van brokaat die tot aan de hals was dichtgeknoopt, met daaronder natuurlijk de nodige korsetten en lange onderbroeken, en ze vroeg zich af hoe de vrouw de hitte kon verdragen. Kitty was zelf het liefst spiernaakt in het koele water gesprongen dat tegen de kade kabbelde.

Bij het rijtuig was een jongen met een huid zo zwart als Kitty nog nooit had gezien bezig de koffers op het rek aan de achterkant te tillen.

‘Goeie hemel!’ Mrs. McCrombie draaide zich plotseling om naar Kitty. ‘Ik ben zo opgewonden omdat ik jou zie, zusterlief, dat ik helemaal vergeet je voor te stellen aan Miss Kitty McBride, de oudste dochter van een van onze dierbare huisvrienden, dominee McBride. Ze is tijdens de overtocht mijn steun en toeverlaat geweest,’ vervolgde ze met een vriendelijke blik in Kitty’s richting.

‘Dan is het me een genoegen om kennis met je te maken,’ antwoordde Edith, die een koele blik over Kitty liet glijden. ‘Welkom in Australië, en ik hoop dat je zult genieten van je verblijf bij ons in Adelaide.’

‘Dank u, Mrs. Mercer.’

Terwijl Kitty stond te wachten tot de beide zussen waren ingestapt, had ze sterk het gevoel dat de welkomstwoorden van Edith net zo hol waren als ze hadden geklonken.

8

De stoffige reis in de benauwende hitte voerde langs krotten met zinken daken in het gebied rond de haven, waarna de bebouwing geleidelijk overging in rijen bungalows, en de rit eindigde in een brede laan met aan weerszijden elegante huizen.

Alicia Hall, genoemd naar de schoonmoeder van Edith, was een statig, wit, koloniaal herenhuis aan Victoria Avenue. Het huis was goed bestand tegen de hitte van overdag en werd aan alle kanten omringd door koele, beschaduwde veranda’s en terrassen, omheind door verfijnd hekwerk. Bij zonsondergang produceerde een koor van insecten die Kitty niet kende een kakofonie aan geluiden.

Sinds Mrs. McCrombie – of Florence, zoals Edith haar noemde – drie dagen geleden was aangekomen bracht ze haar tijd door met slapen om bij te komen van de zware overtocht, of zaten de twee zusters op de veranda elkaar bij te praten.

De drie vrouwen vormden op dat moment de enige bewoners, aangezien Mr. Stefan Mercer, de echtgenoot van Edith en heer des huizes, kennelijk van huis was om een van zijn talloze zakelijke belangen te behartigen, en ook de beide zonen van het echtpaar niet thuis waren. Kitty bleef het grootste deel van de dag op haar in pasteltinten ingerichte kamer op de bovenste verdieping, behalve tijdens het ontbijt, de lunch en het avondeten. Ze werd tijdens de maaltijden bij binnenkomst en vertrek door de zussen gegroet, maar verder volkomen genegeerd.

In het begin had Kitty geen moeite met haar eenzame bestaan. Ze had een boek uit de bibliotheek op de benedenverdieping gehaald en dat met veel plezier zittend op het terras bij haar slaapkamer gelezen. Maar toen de dagen zich in steeds dezelfde routine voortsleepten gingen Kitty’s gedachten steeds vaker naar thuis. Tijdens het schrijven van een brief aan haar familie kon ze bijna de ijzige, mistige lucht inademen en zag ze in gedachten de enorme kerstboom op Princes Street, die versierd was met slingers met lichtjes die deinden en dansten in de wind.

‘Ik mis jullie,’ fluisterde ze terwijl ze met tranen in haar ogen de brief dubbelvouwde.

Na het ontbijt ging ze meestal een eindje wandelen door de uitgestrekte, weelderige tuin. Die was in secties verdeeld, met duidelijk in het gras uitgesneden paden, die af en toe werden overschaduwd door bloembogen waaromheen blauweregen kronkelde. Er waren perfect in vorm gesnoeide, donkergroene struiken, en even perfect bijgehouden bloemperken met vaste planten. Er waren soorten bij die Kitty nooit eerder had gezien: knalroze en feloranje bloemen, glanzende groene bladeren, naar honing ruikende paarse bloesem waarin blauwe reuzenvlinders een duik naar de zoete nectar namen.

De tuin werd begrensd door reusachtige bomen met een ongewone, bijna spookachtig witte bast. Als Kitty zo’n boom naderde waaide haar een heerlijk frisse en kruidige geur tegemoet, en ze zei tegen zichzelf dat ze Edith naar de naam van de boom moest vragen.

Maar hoe prachtig het allemaal ook was, Kitty begon Alicia Hall langzamerhand als een luxegevangenis te ervaren. Ze had nog nooit in haar leven zo weinig te doen gehad, maar in dit huis werd in elke behoefte van de bewoners voorzien door een leger van bedienden. Daar kwam bij dat waar de tuin ophield Australië op haar lag te wachten, zodat Kitty het gevoel kreeg dat de tijd stilstond.

Op zekere dag, Kerst was al in aantocht, zag Kitty toen ze terugkwam van haar ochtendwandeling een man door het hek aan de achterkant binnenkomen. Ze bleef staan om hem eens goed op te nemen: de laag rode stof die zijn dikke bos haar van onduidelijke kleur bedekte, zijn vuile kleren, zijn laarzen. Haar eerste impuls was om naar binnen te rennen en tegen de bedienden te zeggen dat er een zwerver rondhing op het terrein.

Ze glipte achter een pilaar op de veranda en hield hem in de gaten terwijl hij naar de personeelsingang liep.

‘Goeiedag,’ riep hij naar haar, en Kitty vroeg zich af hoe hij haar ondanks haar schuilplaats kon zien. ‘Ik zie uw schaduw wel, wie u ook bent. Waarom verstopt u zich?’

Ze besefte dat de man haar makkelijk kon grijpen als ze snel de veranda overstak naar een veilig heenkomen, maar zei tegen zichzelf dat ze thuis, met dronken Schotten op de kade, heel wat riskantere situaties had meegemaakt. Dus haalde ze diep adem en kwam tevoorschijn.

‘Ik verstopte me niet, ik wilde even uit de zon zijn.’

‘Die is behoorlijk sterk in deze tijd van het jaar, maar vergeleken met de warmte in het noorden stelt het niks voor.’

‘Dat zou ik niet weten, ik ben hier nog maar net.’

‘Echt waar? Waar komt u vandaan?’

‘Schotland. Moet u hier zijn?’ vroeg ze op bazige toon.

Die vraag leek hem te amuseren. ‘Nou, dat mag ik hopen.’

‘Als Mrs. Mercer terugkomt zal ik zeggen dat er een bezoeker is.’

‘Mrs. Mercer is niet thuis?’

‘Ze komt zó terug,’ antwoordde Kitty, toen haar vergissing tot haar doordrong. ‘Maar er zijn wel veel bedienden in huis.’

‘Dan zal ik met hen het doel van mijn bezoek bespreken,’ verklaarde de man, en hij stevende op de achterdeur naar de keuken af. ‘Nog een goede dag gewenst.’

Kitty haastte zich naar binnen, nam de trap naar haar kamer en stapte haar terras op. Na een paar minuten zag ze een paard-en-wagen de achteruitgang uit rijden. Opgelucht dat de bedienden hem hadden weten af te poeieren liet ze zich op het bed vallen en waaierde ze zichzelf met heftige bewegingen frisse lucht toe.

Toen Kitty zich die avond klaarmaakte voor het avondeten vroeg ze zich voor de zoveelste keer af hoe het mogelijk was dat er aan de andere kant van de wereld, in een land met heidense inboorlingen, elektrische verlichting was én een badkuip die je als je wilde elke dag kon laten vollopen. Ze nam een lang, verfrissend bad, stak haar haar op en liep de elegant bewerkte trap af. Ze bleef roerloos staan bij de aanblik van een verrukkelijk beeld: een kerstboom vol kleine, glinsterende versieringen die glansden in het zachte licht van de kroonluchter. De vertrouwde dennengeur deed haar zó sterk aan het Kerstfeest thuis denken dat de tranen in haar ogen sprongen.

‘God zegene jullie,’ fluisterde ze, terwijl ze verder de trap af liep, en ze troostte zichzelf met de gedachte dat ze volgend jaar om deze tijd weer thuis zou zijn. Onderaan de trap gekomen zag ze een formeel voor het diner geklede man de laatste kerstbal in de boom hangen.

‘Goedenavond,’ groette hij haar, toen hij uit het kerstgroen tevoorschijn kwam.

‘Goedenavond,’ zei Kitty. Ze bleef hem aanstaren: de stem kwam haar bekend voor.

‘Vindt u de boom mooi?’ vroeg hij, en met zijn armen over elkaar liep hij in haar richting om het resultaat van zijn inspanningen te bekijken.

‘Hij is prachtig.’

‘Het is een cadeau voor mijn… voor Mrs. Mercer.’

‘O ja? Wat aardig.’

‘Ja.’

Kitty keek nog eens goed naar de man, naar zijn haar dat glansde in het lamplicht, en…

‘Ik meen dat we elkaar al hebben ontmoet, Miss…?’

‘McBride.’ Kitty kreeg de woorden nauwelijks over haar lippen, want ze wist inmiddels maar al te goed wie hij was en waarom ze hem herkende.

‘Ik ben Drummond Mercer, de zoon van Mrs. Mercer. Dat wil zeggen: zoon nummer twee.’

‘Maar…’

‘Ja?’

‘U…’

Er verschenen pretlichtjes in zijn ogen, en ze voelde zich knalrood worden van schaamte.

‘Het spijt me, ik dacht…’

‘Dat ik een landloper was die de zaak kwam beroven?’

‘Ja. Neemt u het mij alstublieft niet kwalijk.’

‘En wilt u het míj vooral niet kwalijk nemen dat ik me vanochtend niet heb voorgesteld? Ik ben vanuit Alice Springs per kameel hiernaartoe gereisd, daarom zag ik er zo… déshabillé uit.’

‘U bent hier per kameel gekomen?’

‘Ja, per kameel. Daar hebben we er hier in Australië duizenden van, en anders dan wat men u misschien zal vertellen vormen die het betrouwbaarste vervoersmiddel over Australiës verraderlijke bodem.’

‘O, ik begrijp het,’ zei Kitty, die al die informatie probeerde te bevatten. ‘Geen wonder dat u zo vuil was, ik bedoel, u had immers heel Australië doorkruist. Ik ben hier met de boot gekomen, en dat duurde een aantal weken en…’ Kitty wist dat ze maar ‘doorratelde’, zoals haar vader het noemde.

‘Ik vergeef u, Miss McBride. Is het niet ongelooflijk hoe zelfs de smerigst uitziende landloper zo netjes kan worden opgekalefaterd? Ik had toen ik hier aankwam een wagen met pony genomen om de boom voor moeder op te halen, in de haven. We laten er elk jaar een uit Duitsland overkomen en ik wilde zeker weten dat ik het beste van het beste kreeg. Vorig jaar vielen de naalden er al na een dag uit. Nou, zullen we dan maar doorlopen naar de salon voor een drankje?’

Kitty rechtte haar rug, trok haar schouders naar achteren, en nam zijn uitgestoken hand. ‘Heel graag.’

Dankzij de aanwezigheid van Drummond was de sfeer aan tafel die avond luchtiger dan gewoonlijk. Hij plaagde haar genadeloos over haar vergissing van die ochtend, en Mrs. McCrombie moest zo hard lachen dat de tranen over haar wangen liepen. Alleen Edith bekeek de algehele hilariteit met een gezicht als een zuurpruim.

Waarom doet ze toch zo koel tegen me, vroeg Kitty zich af. Ik heb toch niets verkeerds gedaan?

‘En, Miss McBride, hebt u zich al in ons fijne stadje gewaagd?’ vroeg Drummond haar tijdens het dessert.

‘Nee, maar dat zou ik wel graag willen, want ik moet nog kerstpresentjes voor uw familie kopen,’ fluisterde ze hem toe.

‘Wel, ik moet morgen toch naar de stad voor… wat zaken. Als u wilt kan ik u een lift aanbieden op de ponywagen.’

‘Dat zou fijn zijn, Mr. Mercer. Dank u wel.’

Na de niet erg geslaagde ontmoeting van die ochtend moest Kitty toegeven dat Drummond fantastisch gezelschap was. Ze voelde zich sterk tot hem aangetrokken vanwege zijn vlotte manier van doen en zijn lak aan formaliteiten. Bovendien was hij met zijn lengte, zijn felblauwe ogen en zijn dikke, donkere bos golvend haar de knapste man die ze ooit had gezien. Niet dat dat ertoe deed, zei ze tegen zichzelf toen ze die avond in bed stapte, voor haar zou hij toch geen oog hebben, een dochter van een arme predikant met een hoofd vol sproeten. Bovendien huiverde ze bij de gedachte dat een man te dicht bij haar in de buurt kwam. Als het ging om fysieke intimiteit moest ze onmiddellijk denken aan haar vaders hypocrisie.

De volgende ochtend hielp Drummond Kitty op de wagen. Ze installeerde zich naast hem.

‘Klaar?’ vroeg hij.

‘Ja, dank u.’

Het paard kloste het hek uit, de brede laan over. Kitty snoof een verrukkelijke geur op, die ze niet kon thuisbrengen.

‘Wat voor geur is dat eigenlijk?’ vroeg ze.

‘Eucalyptusbomen. Koala’s zijn er dol op. Mijn grootmoeder heeft me eens verteld dat er een aantal koalafamilies in die bomen huisde toen ze Alicia Hall gingen bouwen, dat was in 1860.’

‘Goeie hemel! Over koala’s heb ik alleen nog maar in boeken gelezen.’

‘Het zijn net levende teddyberen. Als ik er een zie zal ik hem u laten zien. En als u ’s nachts een geluid hoort dat het midden houdt tussen gegrom en gesnurk, dan weet u dat er een mannetjeskoala op het terrein is, die op jacht is naar een vrouwtje of op zoek naar eucalyptusbladeren.’

‘Ah, ik begrijp het.’ Kitty begon enigszins te wennen aan Drummonds merkwaardige accent, een mengeling van een Duitse tongval en de licht brouwende ‘r’ van de Schotten, doorspekt met een enkele Australische uitdrukking. De zon brandde en ze trok haar zonnehoed omlaag om haar gezicht te bedekken.

‘Last van de warmte?’

‘Een beetje wel, ja,’ gaf ze toe, ‘en mijn huid verbrandt heel snel.’

‘Die taant gauw genoeg, en ik moet zeggen dat u ongelooflijk aantrekkelijke sproeten hebt.’

Ze wierp een schuine blik op Drummond om te zien of hij alweer de draak met haar stak, maar hij keek strak voor zich uit en concentreerde zich op het mennen van het paard in het steeds drukker wordende verkeer. Ze keek zwijgend om zich heen toen ze de stad binnenreden. De straten waren veel breder dan in Edinburgh, en de gebouwen imposant en stijlvol. Over het trottoir wandelden goedgeklede burgers, en vrouwen die zich met parasols tegen de felle zon beschermden.

‘En, wat vindt u tot nu toe van Adelaide?’ vroeg Drummond.

‘Ik heb nog te weinig gezien om daar iets over te kunnen zeggen.’

‘Als ik me niet vergis bent u het type dat zijn mening voor zich houdt, Miss McBride. Klopt dat?’

‘Meestal wel. Gewoon omdat ik denk dat niemand daarin geïnteresseerd is.’

‘Uw mening interesseert bepaalde mensen wel degelijk,’ was zijn reactie. ‘U bent helemaal het mysterieuze type, nietwaar?’

Ook hierop gaf Kitty geen antwoord, ze wist niet of ze het als een compliment of een belediging moest opvatten.

Drummond verbrak de opnieuw ontstane stilte. ‘Ik ben ooit in Duitsland geweest,’ zei hij. ‘Mijn enige bezoek aan Europa tot nu toe. Ik vond het er koud, donker en nogal saai. Australië mag dan zijn problemen hebben, maar hier schijnt tenminste de zon en het is een spectaculair land. Bent u bestand tegen een beetje spektakel, Miss McBride?’

‘Misschien,’ antwoordde ze neutraal.

‘Dan zal het u hier goed vergaan, want dit is geen land voor angsthazen,’ zei hij, ‘althans buiten de stadsgrenzen,’ voegde hij eraan toe, terwijl hij de ponywagen tot stilstand bracht. ‘Dit is King William Street.’ Hij gebaarde naar een straat met aan beide kanten winkels met gevels in vrolijke kleuren en glanzende reclameborden die hun waren aanprezen. ‘Beschaafder dan deze straat zult u het niet vinden. Ik zet u hier op Beehive Corner af en haal u over twee uur op, om klokslag één uur. Schikt dat u?’

‘Dat is uitstekend, dank u.’

Drummond stapte van de wagen en bood Kitty een hand bij het uitstappen. ‘En gaat u nu maar doen wat jullie dames het allerliefst doen, en als u een brave meid bent neem ik u daarna mee naar Vadertje Kerst, op Rundle Street. Tot zo.’ Drummond gaf haar een knipoog toen hij weer instapte.

Kitty bleef in de stoffige straat even om zich heen staan kijken naar de paard-en-wagens, en de pony’s die door mannen met breedgerande hoeden werden bereden. Toen ze omhoogkeek zag ze wat Drummond ‘Beehive Corner’ had genoemd: een prachtig gebouw opgetrokken uit rode en witte stenen, met bogen en torentjes, en op het dak het beeld van een kunstig geschilderde bij. Erop vertrouwend dat ze dit punt wel terug zou vinden liep ze de straat in en bestudeerde de etalages. Inmiddels zwaar transpirerend ging ze een fourniturenwinkel binnen om daar door de verrassend grote collectie linten en kantwerk te snuffelen. Binnen was het zo mogelijk nog warmer dan buiten. Ze voelde het zweet langs haar nek omlaagdruppelen terwijl ze haar aankopen deed. Ze kocht een el kant voor Mrs. McCrombie en Mrs. Mercer, en voor de mannen een paar lapjes witte katoen. Ze wilde er zakdoeken van maken, met op elke hoek de Schotse distel, de nationale bloem, geborduurd.

Ze rekende af en verliet snel de bedompte winkel met zijn drukkende atmosfeer, bang dat ze zich te schande zou maken door ter plekke flauw te vallen. Ze haastte zich verder de straat door, wankelend en wanhopig op zoek naar beschutting tegen de zon en een verkoelend glas water, tot ze verderop een bord ontwaarde: the edinburgh castle hotel. Ze stoof naar binnen en kwam terecht in een overvolle, rokerige ruimte waar boven haar hoofd enorme ventilatoren draaiden. Ze baande zich een weg naar de bar en had nauwelijks in de gaten dat het bij haar binnenkomst plotseling doodstil was geworden, plofte neer op een kruk en mimede ‘water, alstublieft’ tegen een serveerster met een laag uitgesneden blouse dat haar heel geschikt leek voor deze intense hitte. Het meisje knikte en schepte wat water uit een vat in een mok. Kitty pakte hem gretig aan en dronk hem in één keer leeg, en vroeg om nog een mok. Toen ze na die twee mokken weer een beetje bij zinnen was gekomen, begon ze om zich heen te kijken, om te constateren dat ze door zo’n veertig paar mannelijke ogen werd geobserveerd.

‘Dank u,’ zei ze tegen het barmeisje, en haar waardigheid bij elkaar rapend stond ze op en liep naar de uitgang.

‘Miss McBride!’ Op het moment dat ze haar hand uitstak naar de koperen deurknop pakte iemand haar bij haar arm. ‘Da’s ook toevallig!’

Ze keek omhoog en trof de geamuseerde blik van Drummond Mercer, en opnieuw voelde ze de hitte naar haar wangen stijgen.

‘Ik had dorst,’ zei ze op verdedigende toon, ‘het is vreselijk warm buiten.’

‘Ja, dat is het zeker. Achteraf gezien had ik u als groentje in dit klimaat nooit alleen op pad moeten laten gaan.’

‘Het gaat weer prima, dank u.’

‘Daar ben ik blij om. Bent u klaar met uw boodschappen?’

‘Ik ben helemaal klaar. Hoe iemand in deze hitte kan winkelen begrijp ik echt niet,’ zei ze, zichzelf frisse lucht toewaaierend.

‘Een wee slokje whisky misschien, Miss?’ vroeg een stem achter haar.

‘Ik…’

‘Uitsluitend voor medicinale doeleinden,’ stelde Drummond haar gerust. ‘Ik houd haar gezelschap, Lachlan,’ zei hij tegen de man terwijl ze terugliepen naar de bar. ‘Deze jongedame komt trouwens uit Edinburgh.’

‘Dan is elke borrel die dit lassie wil van het huis. Een hele schok als u hier voor het eerst komt, nietwaar, Miss?’ vervolgde de man terwijl hij achter de bar glipte en een fles opende. ‘Aye, ik herinner me die eerste week nog goed, ik dacht dat ik in de hel was terechtgekomen. Droomde van de mistige, gure nachten thuis. Zo, sla die maar eens achterover, dan toosten we op het oude land.’

Kitty had nog nooit van haar leven alcohol gedronken, maar omdat ze op de Orient Mrs. McCrombie avond aan avond grote glazen whisky had zien wegwerken, stelde ze zichzelf gerust met de gedachte dat één glaasje geen kwaad kon.

‘Op het thuisland,’ proostte Lachlan.

‘Op het thuisland,’ antwoordde Kitty. Terwijl beide mannen het goudkleurige vocht in één keer naar binnen werkten nam ze zelf maar een klein slokje. De drank sijpelde haar keel binnen en zette haar onwennige maag in vuur en vlam. Het verzamelde gezelschap keek vol belangstelling toe, en toen Kitty merkte dat de whisky zich inmiddels heel prettig in haar binnenste had genesteld, hield ze haar glas schuin en dronk het in één keer leeg. En zette het net als haar metgezellen met een klap terug op de bar.

‘Aye, een echte Schotse lass,’ zei Lachlan met een plagerige buiging, en de mannen om haar heen juichten en applaudisseerden. ‘Rondje van de zaak!’

‘Welwel,’ zei Drummond, terwijl hij haar een tweede glas aanreikte, ‘hoogst indrukwekkend, Miss McBride. We maken nog eens een echte aussie van u.’

‘Ik ben geen lafaard, Mr. Mercer, dat zou u inmiddels moeten weten,’ zei Kitty, terwijl ze haar tweede whisky achteroversloeg, zich op haar kruk liet ploffen en zich een stuk beter voelde dan een paar minuten geleden.

‘Dat zie ik, Miss McBride,’ zei Drummond, ernstig knikkend.

‘Zo, heren, en nou zingen we met zijn allen “Over the Sea to Skye” voor de bonnie wee lass die heimwee heeft naar ons land,’ riep Lachlan.

De voltallige bar barstte in gezang uit, en Kitty, die tot nu toe alleen maar lid van een wat bibberig vrouwenkerkkoor was geweest, vond dat er aardig wat melodieuze mannenstemmen tussen zaten. Toen het lied afgelopen was accepteerde ze nog een slokje en deed ze mee met een steeds luider gezongen ‘Loch Lomond’. Ze werd naar een tafel geloodst en ging daar met Drummond en Lachlan zitten.

‘En waar woonde u, Miss?’

‘In Leith.’

‘Aye!’ Lachlan sloeg met zijn vuist op tafel en bediende zichzelf nog een keer uit de fles op tafel. ‘Ik ben in het zuiden geboren. Het arme deel, natuurlijk. Maar genoeg over het oude land, laat nog eens wat van die beroemde Schotse dapperheid zien!’ Hij schonk Kitty’s glas weer vol en trok een vragende wenkbrauw op.

Zonder enig protest bracht ze het glas naar haar mond en dronk het in één keer leeg, met haar blik op Drummond gefixeerd.

Een uur later, nadat Kitty onder gejuich van de toeschouwers samen met Lachlan een aantal Schotse dansen ten beste had gegeven, wilde ze nog een whisky achteroverslaan, maar Drummond legde zijn hand over haar glas. ‘Zo is het genoeg, Miss McBride. Het wordt geloof ik tijd om naar huis te gaan.’

‘Maar… mijn vrienden…’

‘Ik neem u hier nog een keer mee naartoe, dat beloof ik, maar we moeten nu echt naar huis, anders denkt moeder dat ik u heb ontvoerd.’

‘Aye, was ik maar een paar jaar jonger,’ was het commentaar van Lachlan, ‘dan deed ik dat. Een echte schoonheid, onze Kitty. En maak je geen zorgen, meissie. Je gaat het prima doen in Australië.’

Kitty deed een vergeefse poging om op te staan, zodat Drummond haar overeind moest trekken. Lachlan plantte een hartelijke kus op haar beide wangen. ‘Vrolijk Kerstfeest! En vergeet niet dat je altijd bij Lachlan terecht kunt als je in de problemen zit.’

Van de wandeling naar de ponywagen herinnerde Kitty zich niet veel. Wat ze zich wél herinnerde was Drummonds ondersteunende arm om haar middel. Daarna moest ze in slaap zijn gevallen, want haar volgende herinnering was dat hij haar in zijn armen langs de ingang van Alicia Hall droeg, naar boven bracht en zachtjes op bed legde.

‘Dank u vriendelijk,’ mompelde ze, en hikte. ‘U bent een heel aardige man.’

9

Kitty werd in het donker wakker, met een hoofd dat voelde alsof er een kudde op hol geslagen olifanten in rondraasde. Ze ging rechtop zitten en kromp in elkaar, want de olifanten waren met hun enorme poten haar hersenen tot moes aan het stampen en de inhoud van haar maag kwam naar boven.

Ze hing over de rand van het bed en gaf over op de vloer. Kreunend pakte ze de fles water naast haar bed en dronk die helemaal leeg. Ze liet zich achterovervallen in de kussens en probeerde de mist in haar hoofd te laten optrekken, maar toen dat was gelukt had ze daar alleen maar spijt van.

‘Ach, lieve Heer, wat heb ik gedaan?’ fluisterde ze, en ze gruwde bij de gedachte aan het gezicht van Mrs. McCrombie als ze die onder ogen zou komen. Die mocht dan zelf graag een borreltje drinken, maar zou het beslist niet goedkeuren als haar ‘gezelschap’ in bars whisky’s achteroversloeg en enthousiast oude Schotse balladen meebrulde…

O, wat was dit verschrikkelijk… Kitty sloot haar ogen en besloot dat ze maar het beste weer kon wegglijden in bewusteloosheid.

Ze werd gewekt door stemmen en de zurige stank van braaksel. Was ze nog op de Orient? Had het gestormd?

Ze ging overeind zitten en constateerde tot haar opluchting dat de kudde olifanten graziger weiden leek te hebben opgezocht. Het was pikdonker in de kamer, maar toen Kitty de gaslamp naast haar bed aanstak zag ze de plas braaksel op de grond naast haar bed.

‘O god,’ fluisterde ze, en ze stond op, met benen slap als pudding. Haar hoofd begon te bonzen toen ze het rechtop wilde houden, maar ze slaagde erin naar de wastafel te strompelen en een paar katoenen doekjes en de waskom te pakken om de troep op te ruimen. Ze liet de vieze doekjes in de waskom vallen en vroeg zich af wat ze daar in hemelsnaam mee moest doen. Ze hoorde de deur piepend opengaan, en toen ze zich omdraaide zag ze Drummond op de drempel staan.

‘Goedenavond, Miss McBride. Of moet ik u misschien “Kitty, de trots van Schotland én The Edinburgh Castle Hotel” noemen?’

‘Alstublieft…’

‘Ik plaag u alleen maar, Miss McBride. Dat doen we hier in Australië vaak, zoals u ongetwijfeld hebt gemerkt. Hoe voelt u zich?’

‘Ik denk dat u dat zelf heel goed kunt zien.’ Ze keek naar de kom met braaksel op haar knieën.

‘Dan zal ik niet verder komen, deels vanwege de stank – ik stel voor dat u als u naar beneden gaat de deuren naar uw terras opent – maar vooral omdat het hoogst ongepast zou zijn om in de slaapkamer van een dame te worden aangetroffen. Ik heb tegen mijn moeder en mijn tante gezegd dat u, omdat ik niet goed op u heb gepast, tijdens het winkelen een zonnesteek hebt opgelopen en daarom niet in staat bent zich bij ons te voegen voor het diner.’

Ze sloeg beschaamd haar ogen neer. ‘Dank u wel.’

‘Je hoeft me niet te bedanken, Kitty, ik moet eerder jou míjn excuses aanbieden. Ik had je nooit moeten aanmoedigen tot die eerste whisky, laat staan de tweede en de derde, vooral bij die hitte, terwijl ik wist dat je noch aan drank noch aan hitte gewend was.’

‘Ik had mijn hele leven nog geen druppel gedronken,’ fluisterde Kitty. ‘En ik schaam me diep voor mijn gedrag. Als mijn ouders me hadden gezien…’

‘Maar dat hebben ze niet, en uit mijn mond zal niemand het ooit horen. Neem van me aan, Kitty, dat het ver weg van je familie heel prettig kan zijn om jezelf te zijn. Nou, Agnes komt straks naar boven met wat bouillon en om die kom mee te nemen die je als een dickensiaans weeskind in mijn richting houdt.’

‘Ik drink mijn hele leven geen druppel meer.’

‘Nou, ik heb me in tijden niet zo vermaakt, maar ik beschouw mezelf wel verantwoordelijk voor je ellende. Probeer wat te rusten en de bouillon binnen te houden. Morgen is het Kerstavond, en het zou jammer zijn als je die mist. Goedenavond.’

Drummond sloot de deur en Kitty, overmand door afschuw en vernedering, zette de stinkende kom weer op de grond.

Wat zei vader ook alweer altijd over dit soort situaties? Niet precies déze situatie, moest Kitty met een zuur lachje erkennen, maar hij had haar altijd voorgehouden dat je als je een fout maakte ervan moest leren en met opgeheven hoofd verder moest gaan. Dus zou ze hier niet blijven liggen en Drummond laten denken dat ze een frêle muurbloempje was, maar zich bij het gezelschap beneden voegen.

Ik zal hem eens wat laten zien, dacht ze. Ze haalde diep adem en liep op onvaste benen naar haar kledingkast. Tegen de tijd dat Agnes op de deur klopte was ze aangekleed en stond ze haar door zweet geplette haar in een keurig knotje boven op haar hoofd te draaien.

‘Hoe voelt u zich, Miss McBride?’ vroeg Agnes. Het meisje was nog jonger dan Kitty en sprak met een sterk, zangerig Iers accent.

‘Ik ben weer beter, dank je, Agnes. Wil je als je naar beneden gaat tegen Mrs. Mercer zeggen dat ik beneden kom voor het diner?’

‘Weet u dat zeker, Miss? Neem me niet kwalijk dat ik het zeg, maar u ziet nog steeds groen en het zou toch geen pas geven om aan tafel ziek te worden,’ zei Agnes, die haar neus optrok boven de stinkende kom en die met een katoenen doek bedekte.

‘Het gaat prima met me, dank je. En mijn excuses daarvoor,’ en ze wees naar de waskom.

‘O, maakt u zich maar geen zorgen. Ik heb nog veel ergere dingen moeten doen voordat ze hier een wc installeerden,’ zei Agnes, en rolde met haar ogen.

Tien minuten later liep Kitty behoedzaam de trap af. Ze hoopte dat ze geen vreselijke vergissing had begaan, want ze werd al misselijk van de frisse dennengeur. Beneden stond Drummond met zijn armen over elkaar de kerstboom te bewonderen.

‘Goedenavond,’ zei ze, toen ze onderaan de trap was. ‘Ik heb besloten dat ik me goed genoeg voel om me bij jullie te voegen voor het diner.’

‘Is dat zo? En wie mag u dan wel zijn?’

‘Ik… Alstublieft, plaag me niet,’ smeekte ze. ‘U weet heel goed wie ik ben.’

‘Ik verzeker u dat we nog niet officieel aan elkaar zijn voorgesteld, hoewel ik mag veronderstellen dat u Miss Kitty McBride, de gezelschapsdame van mijn tante, bent.’

‘Dat weet u best, meneer, dus hou op met die spelletjes. Als dit wéér een of andere grap is, of een straf voor vandaag… Ik…’

‘Miss McBride, wat fijn u weer op te zien na die akelige zonnesteek!’

Uit de salon kwam nóg een Drummond tevoorschijn, en op dat moment besefte Kitty dat ze nog lang niet in orde was.

‘Mag ik u voorstellen aan mijn broer Andrew,’ zei Drummond nummer twee. ‘U zult begrijpen dat we een tweeling zijn, al is Andrew twee uur eerder geboren.’

‘O,’ zei Kitty, die de lieve Heer dankte voor het feit dat de echte Drummond was verschenen voordat ze zich tegenover Andrew had verraden. ‘Vergeeft u mij, meneer, dat wist ik niet.’

‘Dat geeft helemaal niets, Miss McBride. Ik kan u verzekeren dat die vergissing heel vaak wordt gemaakt.’ Andrew liep naar haar toe en stak zijn hand uit. ‘Het is me een waar genoegen eindelijk kennis met u te maken en ik ben blij dat u zich goed genoeg voelt om u vanavond bij ons aan tafel te voegen. Mag ik u naar de eetkamer begeleiden? Dan zullen we u ook aan onze vader voorstellen.’

Kitty’s benen waren nog wat wiebelig, zodat ze de aangeboden elleboog dankbaar accepteerde. Drummond gaf haar een slinkse knipoog, maar ze draaide haar hoofd weg en negeerde hem.

De eettafel was feestelijk gedekt: gouden servethouders waren gevuld met dennentakjes, versierd met rode kerstballen die glansden in het licht van de kaarsen. Kitty keek gefascineerd toe toen de Mercers in het Duits een gebed opzeiden, waarna Andrew de vierde kaars in de kunstig bewerkte kerstkrans die midden op tafel stond, aanstak.

Toen iedereen was gaan zitten ving Andrew Kitty’s verwonderde blik op.

‘Dat zijn adventskaarsen,’ legde hij uit. ‘Mijn ouders waren zo vriendelijk te wachten tot ik thuiskwam, zodat ik de laatste kaars vóór Kerstavond kon aansteken, iets mooiers kon ik als kind niet bedenken. Het is een oude Duits-Lutherse traditie, Miss McBride,’ vervolgde hij.

Tijdens de maaltijd – met als hoofdgerecht rundvlees, dat Kitty in kleine, fijngekauwde hapjes naar binnen kreeg – observeerde ze de tweelingbroers heimelijk. Met hun donkere haar en blauwe ogen waren ze elkaars evenbeeld, maar een groter contrast in karakter was nauwelijks denkbaar. Andrew, die naast haar zat en beleefde vragen stelde over haar leven in Edinburgh, leek haar het meer serieuze en attente type.

‘Ik moet mij namens mijn broer verontschuldigen. Hij had moeten weten dat de middagzon voor élke jonge vrouw al veel te sterk is, en dat geldt des te meer als ze zo kortgeleden in ons land is aangekomen.’ Andrew keek fronsend over de tafel heen naar Drummond, die nonchalant zijn schouders ophaalde.

‘Je kent me, broertjelief. Ik ben een totaal onverantwoordelijk type. Het is maar goed dat u Andrew nu in de buurt hebt om u te beschermen, Miss McBride,’ was zijn reactie.

Aan het hoofd van de tafel zat Stefan Mercer, de vader van de tweeling. Hij had de blauwe ogen van zijn zoons, maar was vrij gezet en had een grote kale, met sproeten bedekte plek op zijn hoofd. Hij vertelde haar hoe zijn familie zeventig jaar geleden het nieuwe land had betreden.

‘U weet misschien al dat veel van onze voorouders oorspronkelijk naar Adelaide kwamen omdat ze hier de Heer volgens elke religie die ze maar verkozen konden aanbidden. Mijn grootmoeder was Duitse en voegde zich bij een kleine kolonie genaamd Hahndorf, in de Adelaide Hills. Mijn grootvader kwam uit Engeland en was presbyteriaan, en die twee ontmoetten elkaar hier en werden verliefd. Australië is een land van vrijdenkers, Miss McBride, en ik onderwerp mij niet langer aan wát voor door mensen bedachte doctrine dan ook. Als gezin bezoeken we de eredienst in de anglicaanse kathedraal in de stad. Daar bezoeken we morgenavond ook de nachtmis. Ik hoop dat u dan in staat zult zijn ons te vergezellen.’

‘Dat zou ik heel fijn vinden,’ antwoordde Kitty, geroerd door Stefans kennelijke bezorgdheid omdat het niet een presbyteriaanse kerk was.

Worstelend met haar dessert – een verrukkelijke trifle met een toefje echte room – luisterde Kitty terwijl de drie mannen de zakelijke belangen van de familie bespraken. Die hadden voornamelijk te maken met schelpen en hoeveel ton hun bemanningen hadden meegebracht op wat ze ‘loggers’ noemden. Drummond had het over ‘bijeendrijven’, en ze veronderstelde dat het iets te maken had met ‘koppen’ vee. Zijn beste veedrijver was nog niet terug en Drummond verklaarde zonder ironie dat hij ‘door de zwarten in stukjes was gehakt en in de pan gestopt als avondeten’.

Zittend in dat elegante, comfortabele huis trof het Kitty als bizar dat dat soort dingen plaatsvond in de nabijheid van een stad die je, vergeleken met de ruige straten van Leith, beslist deftig kon noemen.

‘U zult onze conversatie wel schokkend vinden,’ verwoordde Drummond haar gedachten.

‘Ik heb een boek gelezen van Darw…’ Kitty onderbrak zichzelf, niet wetend of Drummond zoiets wel zou goedkeuren, ‘… van een schrijver die ook een tijd in dit land heeft doorgebracht en daar melding van heeft gemaakt. Is het echt zo dat de inlanders mensen aan een speer rijgen?’

‘Droevig genoeg wel, ja.’ Drummond liet zijn stem zakken. ‘Naar mijn mening is dat te wijten aan ernstige provocatie door ongewenste indringers. De stammen van de Aboriginals bewonen hun land al duizenden jaren en vormen misschien wel de oudste oorspronkelijke bevolking ter wereld. Hun land en hun manier van leven werden met geweld onder hun neus weggekaapt. Maar…’ Hier hield Drummond even stil. ‘… dat onderwerp kunnen we misschien beter voor een andere keer bewaren.’

‘Natuurlijk,’ zei Kitty, die Drummond weer wat sympathieker begon te vinden. Ze richtte vervolgens haar aandacht op Andrew. ‘En waar woont u?’

‘Aan de noordwestkust in een nederzetting genaamd Broome. Ik heb onlangs de leiding van vaders parelduikbedrijf overgenomen. Het is een… interessant deel van het land, met een lange geschiedenis. Men heeft daar in een rots een voetafdruk van een dinosaurus ontdekt, die bij zeer lage eb te zien is.’

‘Goeie hemel! Die zou ik heel graag eens willen zien. Is Broome hier ver vandaan? Ik zou er per trein naartoe kunnen gaan.’

‘Dat zal helaas niet gaan, Miss McBride.’ Andrew onderdrukte een glimlach. ‘Het zou u over zee al op zijn minst een aantal dagen kosten en per kameel nog veel langer.’

‘Ach, natuurlijk,’ zei Kitty, die zich schaamde voor haar naïviteit op aardrijkskundig gebied. ‘Ik heb wel theoretische kennis van de grootte van dit land, maar ik vind het moeilijk te geloven dat het bereizen ervan ook echt zo veel tijd in beslag neemt. Ik hoop de kans te krijgen meer dan alleen de stad te zien, al was het alleen al om een rots aan te raken die al sinds het begin der tijden bestaat. Ik heb gehoord dat veel rotsen met interessante graveringen en schilderingen zijn versierd.’

‘Die zijn er inderdaad, hoewel kennis van de grotten – met name het gebied rondom Ayers Rock – het terrein is van mijn broer. Dat ligt, althans naar Australische begrippen, dicht bij waar hij de leiding heeft over onze veehouderij.’

‘Ik heb over die rots gelezen en ik zou hem dolgraag eens bezoeken,’ zei Kitty enthousiast.

‘Ik begrijp dat u geïnteresseerd bent in vroege geschiedenis en geologie, Miss McBride?’

‘Ik ben vooral geïnteresseerd in hoe we…’ en weer onderbrak Kitty zichzelf, ‘… in hoe God ons mensen op deze aarde heeft gezet, Mr. Mercer.’

‘Noemt u me alstublieft Andrew. En inderdaad, dat alles ís ook fascinerend. En misschien,’ zei Andrew, en hij verhief zijn stem en richtte zich tot Mrs. McCrombie, ‘vinden tante Florence en Miss McBride het leuk om een boottocht naar de noordwestkust te maken? Uiteraard pas nadat het regenseizoen in maart is afgelopen.’

‘Florence, lieve, dat moet je zelfs niet overwégen,’ kwam Edith plotseling tussenbeide. ‘De laatste keer dat ik naar Broome reisde woedde er een cycloon en strandde onze boot net voorbij Albany. Mijn oudste zoon woont in een primitieve stad vol zwarten, gelen en God mag weten wat voor nationaliteiten nog meer, en het is daar een en al dieven en landlopers! Ik heb mezelf gezworen dat ik er nooit meer een voet aan wal zet.’

‘Nou, nou, lieve.’ Stefan Mercer legde een hand op de arm van zijn vrouw. ‘We moeten ons niet onchristelijk opstellen, zeker niet in deze tijd van het jaar. Broome is beslist een bijzondere stad, Miss McBride, een smeltkroes van rassen en genootschappen. Ik persoonlijk vind het fascinerend, ik heb er tien jaar gewoond toen ik mijn parelduikbedrijf opzette.’

‘Het is een godverlaten, immorele en verdorven stad, beheerst door geldzucht en bevolkt door mannen die alleen maar willen graaien!’ kwam Edith weer tussenbeide.

‘Maar Australië is toch meer dan dat, moeder?’ zei Drummond langzaam en nadrukkelijk. ‘Australië, dat zijn wij toch ook?’ en hij gebaarde naar de enorme eetkamer en de rijkelijk gedekte tafel.

‘Ja, maar wij gedragen ons tenminste beschaafd en we houden er goede, christelijke normen en waarden op na,’ was het weerwoord van Edith. ‘Ga er vooral naartoe als je dat per se wilt, lieve zus, maar ik ga niet met je mee. Wel, zullen wij dames ons dan maar terugtrekken in de salon? Dan kunnen de mannen gaan roken en de weerzinwekkende aspecten van het leven in Australië bespreken.’

‘Wilt u me alstublieft excuseren?’ vroeg Kitty even later, toen ze met Edith en Florence in de hal stond. ‘Ik voel me nog niet helemaal de oude en ik wil morgen in goede conditie zijn vanwege Kerstavond.’

‘Uiteraard. Goedenacht, Miss McBride,’ antwoordde Edith kortaf en met een enigszins opgeluchte blik.

‘Slaap lekker, lieve Kitty,’ riep Mrs. McCrombie haar toe, terwijl ze haar zuster volgde naar de salon.

Toen Kitty bovenkwam liep ze direct door naar haar terras, keek omhoog naar de sterren en zocht naar de kerstster, de ster van Bethlehem, waar zij en haar zusjes op Kerstavond altijd naar keken. Ze kon hem hier aan de nachthemel niet ontdekken, zou dat misschien komen doordat ze zo ver voorliepen op de Britse tijdrekening?

Ze ging naar binnen en liet de terrasdeuren op een kier, want binnen stonk het nog een beetje. Het was zo warm in de kamer dat ze een gewaagd besluit nam en haar nachtpon liet liggen en met alleen een hemdje aan onder de lakens kroop.

De volgende ochtend werd ze door felle zonnestralen gewekt. Ze bedacht dat het die avond Kerstavond was en ging rechtop in bed zitten. Ze wilde net uit bed stappen toen er iets groots en bruins van het plafond precies boven haar dijen op het laken viel. Het ding snelde in volle vaart in de richting van haar buik, en toen Kitty ontdekte dat het een harige reuzenspin was slaakte ze een doordringende gil. Ze bleef verlamd van schrik zitten toen het beest op haar borsten afkoerste en schreeuwde nog een keer, en het kon haar niet schelen wie haar hoorde gillen.

‘Wat krijgen we nou, verdorie?’ zei Drummond toen hij de kamer binnenkwam. Hij zag onmiddellijk wat er aan de hand was en tilde met een geroutineerd gebaar de boosdoener aan een van zijn vele poten op en liep met het kronkelende insect tussen duim en wijsvinger naar het terras. Hij gooide het beest over de balustrade, kwam weer binnen en sloot met een resoluut gebaar de terrasdeuren.

‘Dat krijg je er nou van als je die openlaat,’ zei hij, en zwaaide streng met de wijsvinger waarmee hij nog geen minuut geleden een roofzuchtige spin had vastgehouden.

‘Maar jij zei dat ik ze moest opendoen!’ kaatste Kitty terug, en ze hoorde zelf hoe schel en snerpend dat eruit kwam.

‘Ik bedoelde even, niet de hele nacht. Mooie boel,’ zei hij, haar boos aanstarend. ‘Word ik bij het krieken van de dag, op de dag voor Kerst nota bene, uit mijn slaap gehaald om een dame in nood te helpen en wat krijg ik? Stank voor dank.’

‘Was hij giftig?’

‘De jachtkrabspin? Nee. Ze steken een enkele keer, maar meestal zijn ze aardig als jij dat ook bent. Het zijn gewoon grote, lelijke beesten die nuttig werk verrichten omdat ze de insectenpopulatie onder controle houden. Ze stellen niets voor vergeleken bij wat je tegenkomt in het Noordelijk Territorium, waar ik woon. In de latrine – de buiten-wc zoals jij hem waarschijnlijk noemt – wemelt het ervan, en sommige spinnen zíjn ook gevaarlijk. Ik heb al bij een paar van mijn veedrijvers gif moeten uitzuigen. Nare beesten, die roodrugspinnen.’

Kitty’s hart ging nog als een razende tekeer, maar toen ze eindelijk weer een beetje tot zichzelf kwam concludeerde ze dat Drummond het leuk vond om haar op stang te jagen.

‘Het is daar een totaal ander bestaan,’ zei hij, alsof hij haar gedachten kon lezen. ‘Een kwestie van overleven. Je wordt er hard van.’

‘Dat geloof ik zeker.’

‘Nou, ik laat je alleen, dan kun je nog wat slapen, het is pas half zes.’ Hij gaf haar een knikje en liep naar de deur. ‘Trouwens, Miss McBride, mag ik vragen of u altijd in uw hemdje slaapt? Moeder zou diep geschokt zijn.’ Grinnikend verliet Drummond de slaapkamer.

Drie uur later, bij een ontbijt van vers brood en verrukkelijke aardbeienjam, haalde Mrs. McCrombie een groot pakket tevoorschijn en gaf dat aan Kitty.

‘Voor jou, liefje,’ zei ze glimlachend. ‘Ik moest het van je moeder tot de Kerst bewaren. Ik weet hoeveel heimwee je hebt gehad, en ik hoop dat dit je verlangen naar Schotland enigszins stilt.’

‘O…’ Kitty hield het zware pakje even vast. Er prikten tranen in haar ooghoeken, maar ze knipperde ze weg.

‘Vooruit, kind, maak het open! Ik loop er al weken mee rond en wil nu weleens weten wat erin zit!’

‘Moet ik eigenlijk niet tot morgen wachten?’

‘Het is een Duitse traditie om onze cadeaus op de dag vóór Kerst open te maken,’ reageerde Edith. ‘Al bewaren we die van ons voor vanavond. Vooruit, lieve, ga je gang.’

Toen Kitty het bruine papier losscheurde kwam er een doos met allerlei spullen tevoorschijn, en er welde een heerlijk gevoel in haar op. Het pakket bevatte een blik met haar moeders beroemde eigengemaakte zandkoekjes, en kerstlinten van haar zusjes met tekeningen en kaarten. Haar vader had een in leer gebonden gebedenboek gestuurd, dat Kitty in de doos teruglegde zonder zelfs maar de opdracht binnenin te lezen.

De rest van de ochtend bood ze aan om te helpen met huishoudelijke taken. Ze liet het zwarte keukenmeisje zien hoe je pasteideeg moest uitrollen en het door Mrs. McCrombie meegenomen gehakt over de pasteibakjes moest verdelen. Er stond die avond kennelijk gans op het menu, en in de koelruimte lag een kalkoen, bestemd voor het kerstdiner van de volgende dag. In de verzengende middaghitte zond Kitty in gedachten liefdevolle boodschappen naar haar familie, die nu, op de dag voor Kerst, aan het wakker worden was. En ze dacht aan haar zusjes, die opgewonden zouden zijn in het vooruitzicht van de naderende kerstdagen. Ze deed een middagdutje omdat ze nog doodmoe was van de alcoholische aanslag op haar lichaam. Ze werd wakker toen er op de deur werd geklopt.

‘Binnen,’ zei ze soezerig, en toen ze opkeek zag ze Agnes met een zorgvuldig gedrapeerde massa turquoise zijde over haar arm binnenkomen.

‘Dat is van Mrs. McCrombie, Miss. Het is een kerstcadeau en ze zegt dat u hem vanavond moet aantrekken voor aan het diner.’ Agnes hing het kledingstuk tegen haar kast. Kitty had nog nooit zo’n mooie jurk gezien, maar ze maakte zich nu al zorgen dat ze haar armen niet zou kunnen optillen vanwege de zweetplekken onder haar oksels.

Om vijf uur verzamelde de familie zich in de salon, waar Kitty werd voorgesteld aan grootmoeder Alicia, de beroemde matriarch van de familie Mercer. Kitty had zich een totaal andere voorstelling van haar gemaakt. Grootmoeder Alicia vertoonde niet de permanente blik van afkeuring die typerend was voor Edith, maar had een mollig gezicht vol vriendelijke rimpeltjes, waartussen een paar blauwe ogen vrolijkheid uitstraalden. Kitty vond het jammer dat ze nauwelijks een gesprek met haar kon voeren, want Alicia sprak vrijwel uitsluitend Duits, ook al woonde ze al jaren in Adelaide. Andrew vertaalde Alicia’s excuses voor haar beperkte kennis van het Engels, maar de lichte, hartelijke aanraking van de oude dame was een duidelijke boodschap dat Kitty welkom was in Alicia’s voormalige thuis.

Ze verbaasde zich over het gemak waarmee de tweelingbroers van de ene op de andere taal overschakelden, ze voerden probleemloos gesprekken in zowel Duits als Engels. En ze was geroerd door het feit dat iedereen bij het kopen van cadeautjes zo lief was geweest om aan haar te denken. Van Edith en Stefan kreeg ze een ivoren kam, van Andrew oorbelletjes met een zaadparel en van Drummond een pakje met een handgeschreven briefje.

Beste Miss McBride,

Dit briefje is om u te informeren dat uw echte kerstcadeau onder in de kledingkast in uw slaapkamer is verstopt. Ik beloof u dat het geen levende spin is.

Drummond

Drummond keek tijdens het lezen geamuseerd toe. Uit het pakje kwam een hemelsblauw lint tevoorschijn. ‘Dank je wel, Drummond. Wat een mooie kleur, ik doe het straks in mijn haar voor aan het diner.’

‘Het past goed bij je ogen,’ fluisterde hij haar toe, toen de aandacht voor hun gesprek was verhuisd naar Stefan, die zijn kerstcadeau aan Edith gaf.

‘Vrolijke Kerst, lieveling.’ Stefan kuste zijn vrouw op beide wangen. ‘Ik hoop dat je het mooi vindt.’

In het doosje lag een werkelijk schitterende parel aan een fijn zilveren kettinkje. Met zijn diepe opalen glans weerkaatste het sieraad de laatste stralen van de snel ondergaande zon.

‘Lieve help,’ zei Edith, terwijl ze haar zuster het kettinkje liet omdoen. ‘Nog meer parels.’

‘Maar dit is een heel bijzondere, lieveling. De beste van de oogst van dit jaar. Nietwaar, Andrew?’

‘Ja, vader, dat heeft T.B. Ellies in hoogsteigen persoon verklaard. Een grotere dan deze is er dit jaar in de wateren rond Broome niet gevonden.’

Kitty keek gefascineerd naar het glanzende sieraad dat heen en weer schommelde boven de forse boezem van Edith. Ze verbaasde zich over het formaat van zo’n kostbaar juweel, maar ook over de onverschilligheid waarmee Edith het in ontvangst had genomen.

‘Houdt u van parels?’ vroeg Andrew, die naast haar op een met fluweel beklede chaise longue zat.

‘Ik ben er dol op,’ antwoordde ze. ‘In Leith was ik altijd schelpen aan het zoeken op het strand, en dan maakte ik ze open om te kijken of er een parel in zat, maar ik vond er natuurlijk nooit een.’

‘Nee, en dat zal ook wel nooit gebeuren. De parelkweek vereist een bepaald klimaat en een bepaald type oester, en dan heb ik het nog niet eens over de vele, vele jaren die het duurt voordat ze gerijpt zijn.’

Na het openmaken van de cadeaus trok iedereen zich terug op zijn kamer om zich te kleden voor het diner, en Kitty maakte van de gelegenheid gebruik om te kijken wat Drummond haar voor de Kerst had gegeven. Hem kennende zou ze niet verbaasd zijn een fles whisky of een ingelijste jachtkrabspin aan te treffen… Het pakje was zo klein dat ze de bodem van haar kast grondig moest afspeuren voordat ze het ontdekte. Het was een onopvallend, met een simpel lint dichtgebonden doosje. Gretig maakte ze het open. Genesteld in het doosje lag een grijs steentje.

Ze pakte het eruit, voelde de koelte tegen haar warme handpalm, en vroeg zich verbaasd af waarom hij haar dit als cadeau had gegeven. Het had dezelfde simpele leigrijze kleur als elke willekeurige kiezelsteen die ze op het strand van Leith kon vinden, en zelfs toen ze het tegen het licht hield kon ze er geen bijzondere strepen of groeven in ontdekken.

Maar toen ze het omdraaide zag ze dat het aan de achterkant ribbels had. Gefascineerd liet ze haar vingers over de ribbels en groeven glijden, afgesleten door ouderdom en talloze aanrakingen, maar een afbeelding of woord kon ze er niet in ontdekken.

Ze borg het weg in haar nachtkastje en met een vervelend gevoel over haar kille reactie bij het openen van Drummonds pakje riep ze Agnes binnen om te helpen met het aantrekken van haar nieuwe jurk en het vastmaken van de rij parelmoeren knoopjes die van haar onderrug tot haar nek liep. Ze had het nu al veel te warm en voelde zich opgedoft als de spreekwoordelijke kerstkalkoen, maar dat gevoel verdween toen ze in de spiegel keek. De kleur van de zijde accentueerde zó perfect de kleur van haar ogen dat die door de weerschijn een turquoise glans kregen. Terwijl Agnes het haarlint van Drummond in haar krullen drapeerde depte Kitty wat rouge op haar wangen. Daarna stond ze op en ging naar beneden om zich bij het gezelschap te voegen.

‘Welwel, u ziet er geweldig uit vanavond, Miss McBride,’ zei Mrs. McCrombie op de trotse toon van een moederkloek. ‘Zodra ik de jurk zag wist ik dat de kleur u goed zou staan.’

‘Dank u wel, Mrs. McCrombie! Zo’n mooi kerstcadeau heb ik nog nooit gekregen,’ antwoordde Kitty enthousiast, en op dat moment kondigde de bel de komst van nieuwe gasten aan. Ze liep samen met Mrs. McCrombie door naar de salon, waar ze zich bij de net gearriveerde gasten voegden.

‘Mooiste cadeau, hè?’ zei iemand zachtjes achter haar. ‘Totaal verrukt!’ Het was Drummond, knap en elegant in zijn smoking.

‘Ik was gewoon beleefd. Dank je wel voor het lint… en voor de steen, al moet ik bekennen dat ik geen idee heb wat het is.’

‘Dat, lieve Miss McBride, is een heel zeldzaam en kostbaar voorwerp. Het wordt een tjurunga-steen genoemd en is ooit eigendom geweest van een inlander van de Arrernte-stam. Het moet zijn kostbaarste bezit zijn geweest, hij zal het hebben gekregen bij zijn initiatieritueel, als symbool van zijn bijzondere verantwoordelijkheden.’

‘Goeie hemel,’ reageerde Kitty verbaasd. Maar toen keek ze hem met samengeknepen ogen aan. ‘Je hebt hem toch niet gestolen hè?’

‘Waar zie je me in hemelsnaam voor aan? Ik heb hem, om precies te zijn, een paar weken geleden gevonden toen ik vanaf mijn ranch op weg hierheen de outback doorkruiste. Ik heb onderweg in een grot geslapen, en daar lag hij.’

‘Ik hoop dat de eigenaar ervan hem niet mist.’

‘Die is ongetwijfeld allang dood en zal dus geen klacht indienen,’ zei Drummond, en pakte twee glazen van een dienblad dat langskwam. ‘Wel, Miss McBride, mag ik u een glaasje sherry aanbieden?’

‘Nee, dank u.’ De twinkeling in zijn ogen ontging Kitty niet.

‘Ik moet zeggen dat u vanavond weer aardig opgekrabbeld bent,’ zei hij, terwijl hij het zuinige slokje in één keer achteroversloeg en vervolgens hetzelfde deed met het glas dat Kitty had afgeslagen. ‘Vrolijk Kerstfeest, Kitty,’ zei hij zacht. ‘Het is tot nu toe een hoogst aangenaam… avontuur om kennis met je te maken.’

‘Miss McBride…’

Toen Kitty zich omdraaide stond Andrew naast haar. Ze vond het erg verwarrend om met een identieke tweeling in één ruimte te verkeren, ze kreeg het gevoel dat ze dubbel zag.

‘Goedenavond, Andrew, en bedankt voor de prachtige oorringen. Ik heb ze vanavond in.’

‘Ik zie tot mijn genoegen dat ze goed passen bij uw prachtige jurk. Mag ik u een glaasje sherry aanbieden om te toosten op de kersttijd?’

‘Miss McBride is geheelonthouder. Ze drinkt geen druppel, is het niet?’ mompelde Drummond, die naast haar stond. Hij liep weg en kuierde de kamer door, en Kitty vroeg zich af hoe lang het zou duren totdat ze de aanvechting kreeg om die zelfgenoegzame grijns van zijn gezicht te slaan.

Al snel verzamelden de gasten zich in de eetkamer, waar hun een overvloedig feestmaal wachtte: gebraden gans, de traditionele gebakken aardappels, en zelfs haggis, die Mrs. McCrombie had laten opslaan in de koelruimte van het schip. Aan de deftige kleding en de sieraden van de vrouwelijke gasten kon Kitty zien dat ze zich op deze Kerstavond tussen de hoogste societykringen van de stad bevond. Aan haar rechterzijde zat een vriendelijke Duitse heer die perfect Engels sprak en haar vertelde over zijn brouwerij en zijn kennelijk goed gedijende wijngaarden in de Adelaide Hills.

‘Hier heerst hetzelfde klimaat als in Zuid-Frankrijk, en de druiven doen het hier uitstekend. Let op mijn woorden: over een paar jaar koopt de wereld Australische wijn.’ Hij reikte naar een fles die op tafel stond en liet haar het etiket zien. ‘Dit is er een van ons. Kan ik u verleiden tot een drupje?’

‘Nee, dank u wel, meneer,’ prevelde Kitty, die niet nóg een veelbetekenende blik van Drummond vanaf de overkant van de tafel aankon.

Na het diner verzamelde zich een groepje mensen rond de piano, die ‘Stille Nacht’ in het Duits zongen, gevolgd door traditionele Britse Christmas carols. Toen het repertoire uitgeput was wendde Edith, die aan de piano een verrassend talent tentoonspreidde, zich tot haar oudste zoon.

‘Andrew, wil je voor ons zingen?’

Het gezelschap stuurde hem met beleefd aanmoedigend applaus naar de piano.

‘Vergeeft u mij, dames en heren, want ik ben niet bij stem. Zoals u zich kunt voorstellen heb ik in Broome niet vaak de gelegenheid om te zingen,’ zei Andrew. ‘Ik zal “Ev’ry Valley” uit Händels Messiah zingen.’

‘En ik zal mijn best doen hem te begeleiden,’ zei Edith.

‘Míjn hemel, wát een stem,’ fluisterde de wijnboer naast haar, toen Andrew klaar was en de salon zich vulde met applaus. ‘Hij had operazanger kunnen worden, maar het lot – en zijn vader – beslisten anders. Dát is nou Australië,’ ging hij verder, ‘groots als het gaat om schapen, vee en louche nouveau riche, maar klein als het gaat om cultuur. Op een dag zal ons land veranderen, let op mijn woorden.’

Inmiddels liep het tegen elven. De gasten werden door hun bediende naar hun rijtuig begeleid, waarna de koetsen naar het centrum van Adelaide schommelden, op weg naar de nachtmis.

St. Peter’s Cathedral bood een imposante aanblik, met zijn fraai bewerkte neogotische spiraalvormige torens die naar de hemel wezen, en zijn glas-in-loodramen waaruit een warm kaarslicht naar buiten straalde. Drummond begeleidde zijn moeder en tante de kathedraal in, terwijl Andrew Kitty hielp bij het uitstappen.

‘U hebt een mooie stem,’ zei ze tegen hem.

‘Dank u. Dat zegt iedereen, maar wat je gemakkelijk afgaat waardeer je zelf misschien niet voldoende. Bovendien is het van weinig nut, behalve dat ik er op feestdagen de gasten van vader en moeder mee kan onderhouden,’ merkte hij op toen ze achter de menigte aan de trappen naar de kathedraal op liepen.

Het interieur van de kathedraal was al even indrukwekkend, met hoge gewelven en enorme bogen die zich hoog boven de kerkbanken uit spanden. Tijdens de dienst – die haar vader high church zou noemen – werd er royaal met wierook gezwaaid en droeg de geestelijkheid het soort met gouddraad bewerkte gewaden waar Ralph de spot mee zou hebben gedreven. Kitty ging ter communie en knielde, tussen Drummond en Andrew in, neer bij het altaar. Ze bedacht dat deze keer haar tenen tenminste niet omkrulden van de kou, zoals op Kerstavond in vaders kerk in Leith.

‘Hebt u ervan genoten? Ik weet dat u een dergelijke dienst niet gewend bent,’ zei Andrew toen ze tussen de massa kerkgangers naar buiten liepen.

‘Ik geloof beslist dat het de Heer niet uitmaakt waar of hoe je Hem aanbidt, zolang je Zijn naam maar prijst,’ antwoordde Kitty tactvol.

‘Als er al een God bestaat, wat ik persoonlijk betwijfel,’ klonk Drummonds stem in het donker achter haar.

Toen Kitty zich later terugtrok op haar kamer – na te hebben gecontroleerd of de terrasdeuren goed dichtzaten en of zich op het plafond of in een van de hoeken geen achtpotige, harige monsters ophielden die het bed met haar wilden delen – stelde ze vast dat het een heel interessante dag was geweest.

10

Tussen Kerst en Hogmanay, zoals Oud en Nieuw in Schotland wordt genoemd, werden er uitstapjes georganiseerd om de bewoners van Alicia Hall te vermaken. Ze gingen picknicken in Elder Park en luisterden naar een orkestje dat optrad in de muziekkoepel, en de volgende dag brachten ze een bezoekje aan Adelaide Zoo. Kitty genoot bij het zien van de vele bonte beestjes, zoals de buidelratten met hun grote ogen en de schattige koalabeertjes, maar Drummond troonde haar liever mee naar het reptielenhuis om haar de collectie slangen te laten zien. Hij legde omstandig uit welke soorten onschuldig waren en welke dodelijk.

‘Pythons zijn over het algemeen onschuldig, maar als je per ongeluk op ze gaat staan kunnen ze je lelijk bijten. Vooral de Australische bruine slang is erg giftig, en op de grond zie je hem bijna niet. En dat gestreepte exemplaar daar in de hoek,’ hij wees hem aan op het glas van de slangenbak, ‘die rond een tak gekronkeld zit, dat is een tijgerslang en als die je bijt ben je er net zo beroerd aan toe. Let wel, een slang valt jou alleen lastig als jij hém lastigvalt.’

Drummond stelde Kitty een ritje op een olifant voor, de trots van Adelaide Zoo. Ze werd onelegant op de grijze rug van het bejaarde lastdier gehesen. Boven op de rug van het dier voelde ze zich net een Indiase maharani, van wie ze in boeken illustraties had gezien.

‘Wacht maar tot je op een kameel zit, dát is pas een hobbelig tochtje,’ riep Drummond naar boven.

Die avond schreef ze direct na thuiskomst aan haar familie dat ze op een olifant had gereden, op een plek waar ze zoiets nooit had verwacht.

Hogmanay naderde en Kitty kreeg te horen dat zo’n grootse feestavond steevast door Edith werd georganiseerd.

‘Elk jaar weer laat ze ons die ellende ondergaan,’ kreunde Drummond die ochtend aan het ontbijt. ‘En dan móéten we van haar een kilt dragen.’

‘Dat is in Edinburgh het hele jaar door normaal,’ was Kitty’s repliek.

‘Maar dat ís het nou juist, Miss McBride. Ik ben een geboren en getogen Australiër en heb nog nooit van mijn leven voet gezet op Schotse bodem, sterker nog, ik ben helemaal niet van plan daar ooit naartoe te gaan. Als die jongens op mijn ranch in Kilgarra er ooit achter komen dat ik een avond lang als een meisje in een rok heb rondgehuppeld krijg ik dat mijn hele leven te horen.’

‘Het is toch niet te veel gevraagd om moeder een plezier te doen?’ mengde Andrew zich in het gesprek. ‘Vergeet niet dat ze daar is geboren en haar vaderland mist. En ik denk dat Miss McBride het ook leuk zal vinden.’

‘Ik heb er niet aan gedacht om mijn tartan mee te nemen…’ Kitty beet op haar lip.

‘O, je kunt er vast wel een van moeder lenen. Haar kledingkast puilt ervan uit. Willen jullie me excuseren? Ik heb nog wat dingen in de stad te regelen voordat ik naar Europa vertrek,’ zei Drummond, en stond op van tafel.

‘Uw broer gaat naar Europa?’ vroeg Kitty aan Andrew toen Drummond de kamer uit was.

‘Ja, morgen, samen met vader. Drummond wil een aantal stuks vee kopen, zijn kudde is vorig jaar sterk in aantal verminderd als gevolg van de droogte en de speren van de zwarten, en vader wil een paar schitterende parels uit de oogst van dit jaar verkopen, en dat vertrouwt hij niemand anders toe. Bovendien heerst in het noorden nu het regenseizoen, en dan is het verblijf daar niet erg aangenaam. Onze loggers blijven tijdens het cyclonenseizoen ook meestal in de haven liggen. Ik vertrek binnenkort om zogezegd het roer van het schip over te nemen. In de afgelopen drie jaar heb ik het vak van vader geleerd en van nu af aan ga ik het bedrijf voor hem leiden, voordat moeder van hem wil scheiden vanwege kwaadwillige verlating.’ Andrew gaf Kitty een wrang glimlachje.

‘Ze vond haar verblijf in Broome niet prettig, herinner ik me.’

‘Toen mijn moeder er tien jaar geleden woonde was het een zwaar bestaan voor een vrouw, maar naarmate de parelindustrie zich uitbreidt, groeit ook de stad. En in een plaats met zo’n gemengde bevolking is het nooit saai. Je moet eraan wennen, maar ik persoonlijk vind het opwindend. Ik denk dat u dat ook zou vinden, u hebt een avontuurlijke geest.’

‘Vindt u?’

‘Dat vind ik, ja. En het lijkt me dat u onbevooroordeeld tegenover mensen staat.’

‘Van mijn vader, en uit de Bijbel,’ zei ze er snel achteraan, ‘heb ik geleerd om nooit iemand op zijn afkomst of ras te beoordelen, maar alleen op zijn karakter.’

‘Dat klopt, Miss McBride. En vindt u het niet interessant dat degenen die zichzelf als ware christen beschouwen zich bepaald niet christelijk gedragen? Ach ja…’ zei hij, en verviel in een verlegen stilzwijgen.

‘Ik denk dat ik uw moeder ga opzoeken om mijn hulp aan te bieden voor het feest van vanavond,’ zei Kitty, en ze stond op.

‘Heel aardig van u, maar ik betwijfel of ze uw hulp nodig heeft. U kunt ervan opaan dat de voorbereiding draait als een goed geoliede machine, zoals bij alles wat mijn moeder regelt.’

Toen Kitty die avond haar turquoise jurk wilde aantrekken – door Agnes vakkundig gestoomd zodat de zweetplekken verdwenen waren – werd er op de deur geklopt. Het was Mrs. McCrombie, met een lange strook geruite stof over haar arm.

‘Goedenavond, mijn lieve Miss McBride. Hier is uw sjerp, voor het feest van vanavond. Een geschenk van mij en mijn arme, overleden echtgenoot. Ik zal met trots toekijken als u vanavond de tartan van de McCrombies draagt. U bent in de afgelopen weken zo goed als een dochter voor me geworden.’

‘Ik… Dank u wel, Mrs. McCrombie,’ zei Kitty, diep ontroerd door die woorden. ‘U bent altijd zo aardig voor me.’

‘Mag ik de eer hebben om hem om te doen?’

‘Natuurlijk. Graag.’

‘Zal ik je eens iets zeggen?’ zei Mrs. McCrombie terwijl ze de sjerp om Kitty’s rechterschouder drapeerde. ‘Ik heb je met genoegen zien opbloeien in de weken sinds we uit Edinburgh vertrokken. Je was een beetje een grijze muis toen ik je ontmoette. En kijk nou eens!’ Mrs. McCrombie speldde een fijn bewerkte broche in de vorm van de Schotse distel op Kitty’s schouder. ‘Je bent een schoonheid en een sieraad voor je familie. De man die met jou trouwt kan trots op je zijn.’

‘Echt waar?’ vroeg Kitty, die zich liet omdraaien naar de spiegel.

‘Kijk nou zelf eens, Miss Katherine McBride, met je trotse Schotse afkomst, je goede verstand en je knappe uiterlijk. O, ik heb me toch zo kostelijk vermaakt bij de aanblik van mijn twee neven, die, elk op zijn eigen manier, om je aandacht streden!’ Ze giechelde meisjesachtig, ze had duidelijk al een glaasje op.

‘Dus zei ik tegen mezelf,’ vervolgde ze, ‘wie van de twee zal ze kiezen? Ze zijn zo totaal verschillend. En, liefje, heb je al besloten welke tweelingbroer het wordt?’

Aangezien het bij Kitty zelfs niet was opgekomen om te denken dat de rijke broers meer in haar zagen dan een sportieve meid (Drummond) of een jonger zusje (Andrew), kon ze in alle oprechtheid antwoorden.

‘Maar Mrs. McCrombie, u vergist zich. De Mercers vormen duidelijk een van de machtigste families van Adelaide…’

‘Zo niet van Australië,’ vulde Mrs. McCrombie aan.

‘Inderdaad, en ik zou mijzelf als arme domineesdochter nooit goed genoeg achten voor een van de twee broers. Of voor hun familie…’

Ze werd gered door de bel van de voordeur.

‘Hoe dan ook, liefje,’ zei Mrs. McCrombie, en drukte haar hartelijk tegen haar royale boezem. ‘We zullen zien wat er gebeurt, nietwaar? En voor het geval ik in de loop van vanavond niet de kans krijg je een gelukkig 1907 toe te wensen, doe ik dat nu alvast. Ik wéét gewoon dat het een gelukkig jaar wordt.’

Kitty keek Mrs. McCrombie na toen die als een schip met volle zeilen de kamer uit stevende. Toen de deur dicht was liet ze zich opgelucht en tegelijkertijd in verwarring op haar bed vallen.

Als er íéts was waarvan Kitty wist dat ze er goed in was, dan was dat reels dansen. Haar moeder had haar en haar zusjes de Schotse dansen geleerd, deels omdat ze zelf dolgraag danste, maar voornamelijk omdat er in Leith maar weinig andere dingen waren waarmee je een lange winteravond doorkwam. Bovendien hield het je warm.

En goeie hemel, dacht Kitty, toen ze de ‘Duke of Perth’ danste, vanavond hield het haar zeker warm. Ze benijdde de mannen, die met hun kilt tenminste nog het voordeel van blote benen genoten, terwijl zij in haar korset en zijden jurk, en niet te vergeten die loodzware sjerp, zweette als de spreekwoordelijke otter. Maar vanavond gaf ze daar niets om en danste ze reel na reel met de ene partner na de andere tot ze eindelijk, kort voor middernacht, ging zitten om even uit te rusten en haar dorst leste met een groot glas vruchtenpunch dat Andrew haar kwam brengen.

‘Welwel, Miss McBride, we hebben vanavond alweer een nieuw aspect van uw persoonlijkheid gezien. U bent een talentvol danser.’

‘Dank u,’ zei ze, nog nahijgend, en in de vurige hoop dat Andrew niet nóg dichterbij kwam, zodat hij zou merken hoe erg ze stonk.

Een paar minuten later voerde Andrew haar samen met de overige gasten mee naar de hal, om de Schotse traditie te eren waarbij degene die om klokslag twaalf uur als eerste over de drempel stapt, wordt verwelkomd. Toen de gasten zich rond de kerstboom verzamelden – die met zijn naalden in bergjes op de vloer een troosteloze indruk maakte – stond Kitty naast hem.

‘Nog tien seconden!’ brulde Stefan ergens vanuit de menigte, en de gasten telden in koor af, totdat ze begonnen te juichen en hartelijke nieuwjaarswensen uitwisselden.

Voordat ze het wist werd Kitty omhelsd door Andrew.

‘Gelukkig nieuwjaar, Miss McBride. Wat ik wilde vragen…’ zei hij met een bezorgd gezicht.

‘Ja?’

‘Vindt u het goed als ik u Kitty noem?’

‘Ja, natuurlijk!’

‘Wel, ik hoop dat we in 1907 onze… vriendschap kunnen voortzetten. Ik… Dat wil zeggen, Kitty…’

‘Gelukkig nieuwjaar, mijn jongen!’ Met een klap op Andrews rug onderbrak Stefan hun gesprek. ‘Ik twijfel er geen moment aan dat je me in Broome tot eer zult strekken.’

‘Ik zal mijn best doen, sir,’ antwoordde Andrew.

‘En u ook een gelukkig nieuwjaar, Miss McBride. U hebt met uw verrukkelijke aanwezigheid ons familiekerstfeest opgeluisterd.’ Hij boog voorover en kuste Kitty hartelijk, waarbij zijn krulsnor tegen haar wang kriebelde. ‘En we hopen ongetwijfeld allebei dat u besluit uw verblijf in Australië te verlengen,’ vervolgde hij. En met een nadrukkelijke knipoog naar zijn zoon liep hij door naar de andere gasten.

Andrew excuseerde zich al snel om zijn moeder op te zoeken en Kitty liep naar de veranda voor wat frisse lucht.

Ze stond er nauwelijks of ze werd door een paar sterke armen opgetild en een aantal keren in het rond gedraaid. ‘Gelukkig nieuwjaar, Miss McBride, Kitty… Kat… Ja, die naam past uitstekend bij je, want je bent katachtig, lichtvoetig en volgens mij veel en veel slimmer dan de meeste mensen denken. Je bent, kortom, een overlever.’

‘Vind je?’ Kitty’s hoofd tolde en ze had moeite om haar evenwicht te bewaren. Ze keek Drummond eens goed aan. ‘Ben je dronken?’

‘Ha, en dat zeg jíj, Miss Kitty-Kat! Nou, een tikkeltje misschien, maar ik krijg altijd te horen dat ik een vriendelijke dronk over me heb. Maar ik wil iets tegen je zeggen.’

‘En wat mag dat dan wel zijn?’

‘Je weet net zo goed als ik dat er plannen bestaan om jou op meer permanente basis bij de familie in te lijven.’

‘Ik…’

‘Doe nou niet net alsof je niet weet waar ik het over heb. Iedereen ziet dat Andrew verliefd op je is. Ik heb zelfs mijn ouders erover horen praten. Vader staat er volledig achter, moeder wat minder, om wat voor nare vrouwelijke reden dan ook. Maar mijn vaders wil is wet in dit huis, dus het zal niet lang duren voordat je een aanzoek kunt verwachten.’

‘Ik kan je verzekeren dat zoiets geen moment bij me is opgekomen.’

‘Dan lijd je aan valse bescheidenheid of ben je dommer dan ik had gedacht. Andrew krijgt als oudste natuurlijk de eerste worp, maar ik wil voordat je een besluit neemt ook een gooi doen en tegen je zeggen dat jij voor een vrouw een aantal bewonderenswaardige kwaliteiten bezit. En…’

Voor het eerst sinds ze Drummond kende bespeurde ze iets van onzekerheid in zijn blik.

‘Het gaat namelijk hierom…’ Drummond nam haar in zijn armen en kuste haar stevig op haar mond. Of het van schrik was of van puur genot wist Kitty niet, maar ze maakte zich niet onmiddellijk los uit zijn omhelzing. Haar hele lichaam leek te smelten als een klontje boter in de Australische zon.

‘Zó,’ zei hij toen hij haar eindelijk losliet. Hij boog zich voorover en fluisterde in haar oor: ‘Vergeet niet dat mijn broer je dan wel zekerheid kan bieden, maar dat je bij mij op avontuur kunt rekenen. En zweer me dat je geen besluit neemt voordat ik terug ben uit Europa. En nu vertrek ik naar The Edinburgh Castle om met mijn vrienden Nieuwjaar te vieren tot het ochtend wordt. Goedenavond, Miss McBride.’

Hij zwaaide even en liep terug naar het huis. Kitty hoorde de ponywagen ratelend het hek uit gaan en liet haar vingers aarzelend langs haar lippen glijden. En genoot na van elke seconde van die verrukkelijke aanraking.

Kitty zag Drummond niet, de volgende ochtend. Hij was al vroeg vertrokken naar de boot om toe te zien op het inladen van de koffers. Kitty overhandigde de brieven aan haar familie aan Stefan, die had aangeboden om ze bij aankomst in Europa op de post te doen.

‘Wie weet lever ik ze wel persoonlijk af,’ zei hij met een knipoog. ‘Tot ziens, lieve.’ Hij kuste haar op beide wangen. Daarna stapte hij in het rijtuig en vertrok, nagezwaaid door de voltallige huishouding.

Kitty ontbeet samen met Andrew, want Mrs. McCrombie ontbeet op haar kamer en Edith was naar de haven gegaan om haar man en zoon uit te zwaaien. Na de gesprekken van de vorige dag voelde ze zich in de aanwezigheid van een opvallend matte Andrew niet erg op haar gemak.

‘Miss McBride,’ zei hij na een tijdje.

‘Noem me alsjeblieft Kitty, Andrew.’

‘Ja, natuurlijk, natuurlijk. Rijd je paard, Kitty?’

‘Dat doe ik, of liever gezegd, dat heb ik gedaan. Ik heb het als kind geleerd toen we bij mijn grootouders in Dumfriesshire gingen logeren. Sommige pony’s waren best wel wild, die kwamen van de woeste heidegrond en ik bracht dan ook een groot deel van de tijd liggend op de grond door. Hoezo?’

‘Ik zat zo te denken dat er niets beter is om de spinnenwebben uit je hoofd te verjagen dan een stevige galop. We hebben een bungalow in de Adelaide Hills, met een bescheiden stal. Wat zou je ervan vinden om daar vandaag naartoe te gaan? De lucht is er helderder en koeler, en ik denk dat het je daar goed zou bevallen. Ik heb overigens van mama volledige toestemming gekregen om je te begeleiden.’

Twee uur later kwamen ze bij de bungalow van de familie aan. Kitty had nauwelijks iets meer dan een cottage verwacht, maar stond tot haar verbazing voor een laaggelegen landhuis van één verdieping, omringd door weelderige tuinen en wijngaarden. Ze maakte een langzame draai in de rondte, en wáár ze ook keek werd ze omringd door sterk glooiende heuvels en dalen. Het deed haar een beetje denken aan de Schotse Laaglanden.

‘Wat is het hier prachtig,’ zei ze ademloos, en ze meende het.

‘Ik ben blij dat je het mooi vindt. Kom mee, dan laat ik je de stallen zien.’

Een half uur later gingen ze op weg. Toen ze de vallei waren afgedaald naar een vlakte, waagde Kitty zich aan een galop, waarna Andrew haar inhaalde en het tempo opvoerde. Kitty genoot zo van de frisse lucht op haar huid en het intense groen om haar heen dat ze van pure vreugde hardop lachte.

Toen ze terugkwamen bij de bungalow stond er op de veranda een lichte lunch klaar.

‘Dat ziet er heerlijk uit,’ zei Kitty, die nog hijgde van inspanning toen ze zich op een stoel liet ploffen, en ze pakte zonder veel poespas een stuk brood dat nog warm was van de oven.

‘Er is ook verse citroendrank voor je,’ zei Andrew.

‘Wie heeft dit allemaal klaargemaakt?’

‘De huishoudster hier. Ze woont hier het hele jaar.’

‘Ook al komen jullie hier maar een enkele keer, zoals je me onderweg vertelde?’

‘Ja. Vader is heel rijk, en ik ben van plan dat ook te worden.’

Kitty zweeg even. ‘Ja, dat zal wel,’ antwoordde ze toen.

‘Het is natuurlijk niet mijn voornaamste doel,’ zei Andrew snel, die besefte dat hij iets verkeerds had gezegd, ‘maar vooral hier in Australië kan geld erg handig zijn.’

‘Het is overal handig, maar ik geloof echt niet dat je er geluk mee kunt kopen.’

‘Dat ben ik van harte met je eens, Kitty. Familie en… liefde zijn de belangrijkste dingen in het leven.’

De lunch werd vrijwel in stilte genuttigd. Kitty genoot volop van haar omgeving en probeerde niet te denken aan de vermoedelijke reden voor dit uitstapje.

‘Kitty…’ verbrak Andrew uiteindelijk de stilte. ‘Misschien is het je duidelijk waarom ik je hier mee naartoe heb genomen?’

‘Om me het uitzicht te laten zien?’ antwoordde ze, maar ze hoorde zelf hoe onoprecht dat klonk.

‘Dat ook, ja… maar het zal toch geen complete verrassing voor je zijn als ik zeg dat ik de afgelopen tien dagen heel erg op je… gesteld ben geraakt.’

‘O, maar ik weet zeker dat ik je zou vervelen als je me langer kende, Andrew.’

‘Dat betwijfel ik, Kitty. Je bent als gewoonlijk weer eens bescheiden. Ik heb uitgebreid met mijn tante gesproken, een vrouw die jou al bijna je hele leven kent, en ze wist niets negatiefs over je te zeggen. In haar ogen ben je volmaakt, en in mijn ogen ook. En nu ik mijn vader en moeder al op de hoogte heb gesteld van mijn voornemen en ze daarmee allebei instemmen…’

Bij die woorden stond Andrew abrupt op en knielde hij voor haar: ‘Katherine McBride, ik wil je vragen of je mij de eer wilt doen mijn vrouw te worden.’

‘Goeie hemel,’ zei Kitty na een passende pauze, die hopelijk overtuigend genoeg was om verbazing te veinzen. ‘Daar schrik ik van. Ik had echt niet in de gaten…’

‘Dat is omdat je bent wie je bent, Kitty. Een meisje… of liever gezegd vrouw, die haar eigen schoonheid, innerlijk én uiterlijk, niet kent. Je bent mooi, Kitty, en vanaf het moment dat ik je zag wilde ik jou als echtgenote hebben.’

‘Echt waar?’

‘Ja. Ik zal niet zeggen dat ik romantisch van aard ben, maar…’ Andrew bloosde. ‘… het was een duidelijk geval van liefde op het eerste gezicht. En daarna,’ hij grinnikte even, ‘wist ik dat het in orde was toen je zo’n enthousiasme toonde voor de voetafdruk van de dinosaurus in Broome. De meeste meisjes zouden niet eens weten wat een dinosaurus is, laat staan dat ze geïnteresseerd zijn in het fossiel van zijn voetafdruk. En, wat is je antwoord?’

Kitty keek neer op de geknielde Andrew, keek naar zijn onmiskenbaar knappe gezicht, hief haar hoofd op en keek naar het prachtige landgoed dat deze man hoogstwaarschijnlijk zou erven. Haar gedachten zwierven naar Leith en naar haar vader, die zo nadrukkelijk had verklaard dat hij dol op haar was maar haar vervolgens naar de andere kant van de wereld had verbannen omdat ze te veel wist.

‘Ik…’

Een duiveltje in haar binnenste hield haar een levendig portret van Drummond voor en draaide een reeks herinneringen in haar hoofd af. De manier waarop hij haar plaagde; hoe hij haar niet als een porseleinen pop maar als zijn gelijke behandelde; hoe ze ondanks zichzelf om hem moest lachen, maar vooral hoe ze zich had gevoeld toen hij haar – nog maar een aantal uren geleden – had gekust.

Maar de vraag was: bracht Drummond het beste of het slechtste in haar naar boven? Hoe het ook zat, bij Drummond was ze beslist een ander iemand.

‘Alsjeblieft, Kitty, ik begrijp dat dit een schok voor je is, zo kort na onze kennismaking,’ drong Andrew aan, omdat ze bleef zwijgen. ‘Maar ik moet in februari of maart terug naar Broome, en zoals mama me terecht duidelijk maakte, betekent dat dat er maar weinig tijd overblijft voor de voorbereiding van een bruiloft. Ik wil je niet onder druk zetten, maar…’

Andrews stem stierf weg, en Kitty bedacht wat een lieve man het toch was.

‘Kan ik wat bedenktijd krijgen? Ik was van plan om terug te gaan naar Schotland en mijn familie. En dit zou betekenen… nou, dat ik hier blijf. Voor de rest van mijn leven. Met jou.’

‘Mijn lieve Kitty, dat begrijp ik volkomen. Neem vooral de tijd. Tante Florence heeft me verteld dat je uit een hecht gezin afkomstig bent, en ik besef maar al te goed wat voor offer je brengt als je met mij zou trouwen. En je zou natuurlijk, althans de eerste paar jaar, in Broome moeten wonen.’

‘Een plek die je moeder verafschuwt.’

‘En een plek waar jij volgens mij steeds meer van zou gaan houden. De stad is sterk veranderd sinds de laatste keer dat moeder zich verwaardigde er te komen. Broome is een welvarende stad, Kitty, je gelooft je ogen niet als je ziet wat voor luxe en kostbare spullen daar elke dag weer door schepen uit de hele wereld worden aangevoerd. Maar inderdaad, het is nog een wat chaotische stad, waar het ontbreekt aan algemeen heersende regels voor normaal sociaal gedrag. Toch heb ik het gevoel dat jij die stad even enthousiast in de armen zult sluiten als mijn moeder haar verafschuwt, simpelweg vanwege je egalitaire en edelmoedige karakter. Maar nu moet ik opstaan, voordat mijn knieschijf breekt.’ Andrew kwam overeind en greep Kitty’s handen in de zijne. ‘Hoeveel tijd heb je nodig?’

‘Een paar dagen?’

‘Natuurlijk. Dan laat ik je nu met rust,’ zei hij, en kuste zacht haar hand.

In de daaropvolgende drie dagen overlegde Kitty met zichzelf, met een prachtige parkiet in de tuin en, uiteraard, met God. Geen van drieën kon haar verder helpen. Ze verlangde naar de wijsheid van haar moeder, want háár advies zou puur en alleen gebaseerd zijn op liefde en op wat het beste was voor haar dochter.

Is dat wel zo, vroeg Kitty zich af, terwijl ze door haar kamer ijsbeerde. Het zou heel goed kunnen dat Adele, met hun sobere leven in Leith in gedachten, haar dochter zou aanmoedigen om met zo’n knappe man uit een fijne, rijke familie te trouwen nu die kans zich voordeed.

Kitty wist wel dat de volgende fase in haar leven een huwelijk zou zijn, maar dat had haar altijd heel ver weg geleken. De nuchtere werkelijkheid was dat ze er nu al mee te maken kreeg. De vraag die ze zichzelf steeds weer stelde was of je vanaf het moment dat je hem zag van je toekomstige echtgenoot moest houden. Of had de opwinding rond een verloving misschien een veel pragmatischer reden, namelijk dat juist jíj uit een boom met ongetrouwde vrouwen was geplukt – vooral als je zo arm was als Kitty – en voor de rest van je leven zekerheid had? Misschien groeide er liefde als je samen een bestaan opbouwde en op zekere dag een gezin vormde.

Kitty was er bovendien van overtuigd dat als de Mercers de behoeftige omstandigheden waarin haar familie leefde hadden gekend, ze haar niet als ‘goede partij’ hadden beschouwd en een andere visie op de verbintenis zouden hebben. Maar dit was Edinburgh niet, dit was Australië, waar iedereen die voet op de rulle, rode bodem zette – ook zij – zichzelf opnieuw kon uitvinden en kon worden wat hij of zij wilde.

Trouwens, wat voor toekomst lag er in Schotland in het verschiet? Als ze geluk had trouwde ze met Angus en leidde ze het leven van een domineesvrouw, dat er ongeveer net zo zou uitzien als de eerste achttien jaar van haar bestaan, misschien zelfs nog zwaarder.

Ondanks Drummonds woorden dat ze bij hem ‘kon rekenen op avontuur’ realiseerde Kitty zich dat ze bij elk van de twee broers kon rekenen op avontuur, want in beide gevallen zou ze haar man naar het noorden van dit uitgestrekte land volgen.

En toch… Haar lichaam was gesmolten toen Drummond haar kuste. Toen Andrew haar hand vastpakte was dat niet onprettig geweest, maar…

Doodop van al haar gepieker besloot Kitty Mrs. McCrombie op te zoeken. Ze koos een tijdstip waarop Edith een paar bezoekjes moest afleggen. Ze dronken samen thee en Mrs. McCrombie luisterde terwijl Kitty haar innerlijke worsteling aan haar voorlegde.

‘Welwel.’ Mrs. McCrombie trok een wenkbrauw op en toonde tot Kitty’s verbazing geen blijk van afkeuring of instemming. ‘Je weet dat ik dit verwachtte, maar ik heb met je te doen, liefje. We zijn geen van beiden zo naïef dat we niet weten dat je besluit een onherroepelijk gevolg heeft voor de rest van je leven.’

‘Ja.’

‘Hoe sterk mis je Edinburgh sinds je hier bent?’

‘Ik mis mijn familie.’

‘Maar niet de plek zelf?’

‘Als de zon zo fel brandt mis ik de koelte, maar tot nu toe vind ik wat ik van Australië heb gezien mooi. Het is een land van kansen en mogelijkheden, waar van alles kan gebeuren.’

‘Ten goede of ten kwade,’ onderbrak Mrs. McCrombie haar. ‘Jongedame, ik herhaal nog maar eens wat ik op oudejaarsavond tegen je gezegd heb. Ik kan alleen maar zeggen dat je sinds je komst bent opgebloeid. Ik denk dat Australië bij jou past en dat jij bij Australië past.’

‘Ik voel me hier ook veel vrijer,’ waagde Kitty.

‘Maar als je met Andrew trouwt zul je je erbij moeten neerleggen dat je je familie misschien jarenlang niet ziet. Maar je gaat ongetwijfeld zelf een gezin stichten, liefje. Dat is de natuurlijke gang van zaken, of dat nu in Australië of in Edinburgh is. Hoe het ook zal gaan, als een vrouw eenmaal getrouwd is verandert haar leven. En Andrew zelf? Mag je hem graag?’

‘Ik mag hem heel graag. Hij is attent, aardig en intelligent. En hardwerkend, naar wat hij me heeft verteld.’

‘Dat is hij zeker,’ bevestigde Mrs. McCrombie. ‘Niettemin heeft het bestaan van de zoon van een extreem rijke vader zo zijn nadelen, hoe mooi het naar buiten toe ook lijkt. Hij moet zowel Stefan als zichzelf bewijzen dat hij net zo succesvol kan zijn als zijn vader. Anders dan Drummond, die als tweede zoon niet datzelfde verantwoordelijkheidsgevoel met zich meedraagt. De erfgenaam van de Mercer-troon en zijn reserve,’ grinnikte ze. ‘Mag ik je vragen, Kitty, heeft Drummond nog met je… gesproken voordat hij naar Europa vertrok?’

‘Ja.’ Kitty vond dit niet het moment om haar blos te verbergen. ‘Hij heeft gevraagd of ik op hem wilde wachten.’

‘Ik vermoedde al zoiets. Hij kon zijn ogen nauwelijks van je af houden, vanaf het moment dat hij je zag. En dan al die malle plagerijen… een nogal jongensachtige manier om aandacht te vragen. En wat heb je gezegd?’

‘Ik heb… niets gezegd. Hij ging weg en ik heb hem niet meer gesproken voordat hij op de boot naar Europa stapte.’

‘Wat ontzettend dramatisch. Nou, lieve Kitty, ik wil je niet beïnvloeden door de positieve eigenschappen van elk van mijn neven op te sommen, maar ik kan je wel vertellen dat een jonge vrouw die besluit een huwelijk aan te gaan iets anders nodig heeft van haar aanstaande dan de eigenschappen waarvan ze als jong meisje droomde. En daarmee bedoel ik zekerheid en veiligheid, vooral in een land als dit. Een solide, betrouwbaar type, dat je bescherming kan bieden. Iemand die je kunt respecteren en, inderdaad, voordat je het zelf vraagt, liefde moet groeien. En ik twijfel er niet aan dat Andrew al van jóú houdt.’

‘Dank u wel, Mrs. McCrombie, voor uw wijze advies. Ik zal nadenken over wat u hebt gezegd. En dat moet ik snel doen, want we hebben zó weinig tijd.’

‘Graag gedaan, Kitty. En ik zou heel graag familie van je worden, dat zal duidelijk zijn, maar de beslissing is aan jou. En vergeet één ding niet: Andrew biedt je niet alleen zijn liefde, maar ook een compleet nieuw leven, en alleen jíj kunt daarvan maken wat je wilt.’

Toen ze Andrew later die dag zag thuiskomen met de ponywagen liep ze snel de trap af om hem bij de deur tegemoet te komen en haar besluit mee te delen, voordat ze van gedachten zou veranderen.

‘Andrew, kan ik je even spreken?’

Hij draaide zich om en keek haar doordringend aan. Ze begreep dat hij het antwoord van haar gezicht probeerde af te lezen.

‘Natuurlijk. Laten we even naar de salon gaan.’ Kitty voelde hoe gespannen hij was toen ze de salon binnengingen en daar gingen zitten.

‘Andrew, neem me niet kwalijk dat ik enige tijd nodig had om over je aanzoek na te denken. Zoals je weet gaat het om een voor mij ingrijpende beslissing. Maar ik heb inmiddels een besluit genomen, en ik zou het een eer vinden om je vrouw te worden, onder voorwaarde dat mijn vader instemt met de verbintenis.’ Kitty zweeg, buiten adem na het uitspreken van die woorden, en keek Andrew aan. Hij keek minder blij dan ze had verwacht.

‘Andrew, ben je van gedachten veranderd?’

‘Ik… Nee. Dat wil zeggen… weet je het absoluut zeker?’

‘Ik weet het absoluut zeker.’

‘En er is door niemand druk op je uitgeoefend?’

‘Nee!’ Het leek wel of hij haar aan een kruisverhoor onderwierp over de redenen van haar besluit.

‘Ik… wel, ik dacht dat je jezelf moed insprak voor een afwijzing. Dat er misschien iemand anders was. Ik…’

‘Ik zweer je dat er niemand anders is.’

‘Juist, nou, dus…’

Kitty zag langzaam de wolken in Andrews blik wegtrekken.

‘Goeie genade! Dan ben ik de gelukkigste man op de wereld! Ik moet onmiddellijk je vader schrijven om zijn toestemming te vragen, maar vind je het bezwaarlijk als ik dat bij uitzondering per telegram doe? Zoals je weet doen brieven er erg lang over en het is nu zaak om snel te handelen. En ik zal uiteraard ook vader schrijven en hem vragen zich zo snel mogelijk bij je ouders te voegen zodra hij in Europa is.’ Andrew struikelde over zijn woorden, terwijl hij opgetogen door de salon ijsbeerde. ‘Ik hoop dat je vader bereid is zijn geliefde dochter aan mij toe te vertrouwen. Hij kent onze familie natuurlijk via onze tante.’ Hij stopte met ijsberen en nam haar handen in de zijne. ‘Ik zweer je, Katherine McBride, dat ik voor de rest van mijn leven van je zal houden en je in alles het beste van het beste zal schenken.’

Kitty knikte en sloot haar ogen toen Andrew een lichte kus op haar lippen drukte.

Twee dagen later liet Andrew Kitty het net binnengekomen telegram zien.

andrew stop geef met groot genoegen mijn zegen aan je huwelijk met mijn dochter stop lieve groeten voor jou en katherine stop moeder en familie zenden jullie beiden gelukwensen stop ralph stop

‘De laatste belemmering!’ riep Andrew triomfantelijk. ‘Nu kunnen we het aan iedereen bekendmaken en aan de voorbereidingen voor de bruiloft beginnen. Gezien de beperkte tijd wordt het misschien niet zo’n groots festijn als je zou willen, maar moeder kent iedereen die je moet kennen in Adelaide en kan haar invloed gebruiken om te zorgen dat je in elk geval een prachtige bruidsjurk krijgt.’

‘Heus, Andrew, dat soort dingen vind ik niet belangrijk.’

‘Dat kan wel zo zijn, maar deze bruiloft betekent heel veel voor moeder. Dus we gaan het haar en tante Florence vanavond nog vertellen.’

Kitty knikte, draaide zich om en liep de trap op, want er stonden tranen in haar ogen. Op haar kamer aangekomen liet ze zich op het bed vallen en begon hevig te snikken. Wat ze altijd had vermoed was hiermee bevestigd. Haar vader wilde haar voorgoed weg hebben.

Op de dag dat ze met Andrew in het huwelijk zou treden stond Kitty zichzelf ’s ochtends in de hoge spiegel te bekijken. Edith had inderdaad haar invloed gebruikt, met als resultaat een witte trouwjurk die een prinses waardig was. Van haar taille was bijna niets over, zó sterk was hij ingesnoerd; de hoge hals accentueerde Kitty’s door Agnes fraai opgestoken, kastanjebruine haar. Het rijk bewerkte kant was bezaaid met honderden pareltjes, die bij de geringste beweging glansden en schitterden.

‘U ziet er zó prachtig uit, Miss Kitty, ik moet er bijna van huilen…’ zei Agnes, terwijl ze de tulen sluier over Kitty’s schouders drapeerde.

‘Goedemorgen, Kitty.’ In de spiegel verscheen het beeld van Edith, die de kamer binnenkwam.

‘Goedemorgen.’

‘Is ze geen plaatje, mevrouw?’ vroeg Agnes, die haar neus afveegde.

‘Dat is ze zeker,’ antwoordde Edith stijfjes, alsof ze de woorden nauwelijks over haar lippen kon krijgen. ‘Mag ik Katherine even alleen spreken?’

‘Natuurlijk, mevrouw.’ Agnes snelde de kamer uit.

‘Ik kom je geluk wensen, Katherine,’ zei Edith, terwijl ze om haar toekomstige schoondochter heen liep om de jurk te inspecteren.

‘Dank u.’

‘Ik heb je vader ooit gekend, toen ik nog jong was. Ik ontmoette hem op een dansfeest in de Hooglanden. Ik dacht dat hij net zo smoorverliefd was op mij als ik op hem. Maar ja, je vader is altijd een charmeur geweest, dat zal je ongetwijfeld bekend zijn.’

Kitty’s hart begon sneller te kloppen. Ze gaf geen antwoord, ze wist dat Edith nog meer te zeggen had.

‘Ik had het natuurlijk mis. Hij bleek al snel niet alleen een charmeur maar ook een opportunist te zijn. Een schurk die ervan genoot om een vrouw te verleiden, en als hij genoeg van haar had ging hij door naar de volgende. Om het maar bot te formuleren: hij liet me zitten. Ik zal niet in details treden, maar hij brak niet alleen mijn hart maar ruïneerde ook mijn reputatie. Ik… Wel, laat ik volstaan met te zeggen dat ik geen enkel toekomstperspectief meer had gehad als ik niet toevallig Stefan had ontmoet, die vanuit Australië op bezoek was in Londen en niets wist van de twijfelachtige reputatie die ik had verworven.’

Diep ademhalen, beval Kitty zichzelf, terwijl de huid onder haar jurk kriebelde door de schok en de schaamte.

‘Ik kan je verzekeren dat ik je de waarheid vertel. Hopelijk begrijp je dan ook dat ik onaangenaam verrast was toen mijn zuster schreef dat jij haar zou vergezellen en ik jou dus in mijn huis zou moeten ontvangen. Want wat er werkelijk was gebeurd werd natuurlijk onder het tapijt geschoven en mijn zuster had geen idee wat haar heilige boontje Ralph mij had aangedaan. En nu…’ Edith ging recht voor Kitty staan. ‘Nu ga jij, zijn dochter, met mijn oudste zoon trouwen en worden we familie van elkaar. De ironie van de situatie ontgaat me niet en zal je vader ook zeker niet ontgaan.’

Kitty keek omlaag, naar de poel van meters witte kant rondom haar voeten in hun elegante muiltjes. ‘Waarom vertelt u me dit allemaal?’ fluisterde ze.

‘Omdat jij lid wordt van onze familie en ik niet wil dat er tussen ons geheimen blijven bestaan. En om je te waarschuwen dat als jij mijn zoon ooit zó kwetst als jouw vader mij heeft gekwetst, ik de jacht op jou open en niet zal rusten tot ik je totaal vernietigd heb. Is dat duidelijk?’

‘Ja.’

‘Nou, dat was alles. Ik hoop maar dat je je moeders karakter hebt. Volgens mijn zuster is het een heel lieve, evenwichtige vrouw. Terugkijkend realiseer ik me dat ik aan een hoop ellende ontsnapt ben, want je moeder zal tijdens haar huwelijk met die man veel geleden hebben, net zoals ik veel geleden heb. Hij! Dominee?!’ Edith liet een hees gegrinnik horen, maar herstelde zich toen ze Kitty’s ontstelde gezicht zag. ‘Welnu, Kitty, we zullen het nooit meer over dit onderwerp hebben.’ Edith kwam dichterbij en gaf Kitty een voorzichtige kus op beide wangen. ‘Je ziet er prachtig uit, lieve. Welkom bij de familie Mercer.’

CeCe

Strand van Phra Nang, Krabi, Thailand

Januari 2008

Symbool van de Aboriginals voor een honingmierenhoop

11

Ace spreidde zijn armen, rekte zich uit, geeuwde en gooide het boek op de bank. Ik ging rechtop zitten en dacht na over het verhaal dat ik zojuist had gehoord.

‘Wauw,’ mompelde ik. ‘Kitty Mercer was echt ongelooflijk! Ze reisde naar het andere eind van de wereld, trouwde met een man die ze nauwelijks kende en kreeg wat me een helse schoonmoeder lijkt.’

‘Dat zullen wel meer vrouwen uit die tijd gedaan hebben, vooral die met een leven dat ze niet meer wilden.’ Ace wendde zijn ogen af en richtte ze op iets ver weg. ‘Net als Kitty,’ voegde hij er ten slotte aan toe.

‘Ja, haar vader klinkt als een rasechte rotzak. Vond je het een goede keus van haar om met Andrew in plaats van met Drummond te trouwen?’

Ace bekeek de foto van Kitty op het schutblad van het boek. ‘Wie weet? We maken zo veel keuzes op een dag…’

Toen verstrakte zijn gezicht, dus ik vroeg niet langer door over de keuzes die híj had gemaakt en die ertoe hadden geleid dat hij zich hier in dit paleis schuilhield. ‘De vraag is,’ zei ik, ‘wat heeft ze met mij te maken? Ik denk niet dat we aan elkaar verwant zijn. We lijken in de verste verte niet op elkaar.’ Om dat te illustreren hield ik het boek naast mijn hoofd, en ik probeerde net zo streng als Kitty te kijken. Ace grinnikte en streek met zijn vinger over mijn wang.

‘Je hoeft niet op elkaar te lijken om aan iemand verwant te zijn. Neem mij nou. Mijn vader is van Europese komaf, en ik wil wedden dat jij ook een halfbloed bent. Heb je je dat ooit afgevraagd?’

‘Natuurlijk wel. Eerlijk gezegd heb ik het altijd gewoon geaccepteerd. Mensen probeerden altijd te raden waar ik vandaan kwam als ik zei dat ik geadopteerd was. Ze noemden allerlei delen van de wereld: Zuid-Azië, Zuid-Amerika, Afrika… Het lijkt alsof iedereen je in een hokje wil stoppen en je een etiket wil opplakken, maar ik wilde gewoon mezelf zijn.’

Ace knikte. ‘Ja, dat begrijp ik ook. Hier in Thailand noemen ze ons luk kreung. Letterlijk betekent dat ‘halfkind’. Maar dat ik weet waar mijn bloed vandaan komt, betekent nog niet dat ik begrijp wie ik ben of waar ik thuishoor. Ik voel me nergens thuis. Heb jij het gevoel dat je thuishoort in Australië?’

‘Ik… ik weet het niet.’ Ik begon me opgewonden en verhit te voelen. Het duizelde me van alle vragen die hij stelde. ‘Ik ga nog één keer zwemmen bij zonsondergang,’ zei ik, en liep over het terras naar de trap. ‘En ik wil ook nog een paar foto’s nemen.’

‘Wat bedoel je, nog één keer zwemmen?’

‘Morgen vertrek ik. Ik ga even mijn bikini halen.’

Toen ik een paar minuten later met mijn camera bij de poort aankwam, zag ik dat Ace daar in zijn zwembroek en met een zonnebril en honkbalpet op stond te wachten.

‘Ik ga met je mee,’ zei hij.

‘Oké.’ Ik probeerde hem niet te laten merken dat ik verbaasd was toen hij op de rode knop bij de poort drukte. Ik gaf mijn camera aan Po, en Ace rende op topsnelheid met mij achter zich aan naar de zee. We zwommen een heel eind, veel verder dan wie ook, en hij nam me in zijn armen en kuste me.

‘Waarom heb je me niet eerder verteld dat je wegging?’

‘Eerlijk gezegd had ik geen idee meer welke dag het was. Pas toen ik vanochtend het vliegticket in mijn rugzak bekeek, wist ik het weer.’

‘Het zal raar zijn als je er niet meer bent, CeCe.’

‘Je kan het vast wel aan. Kom mee,’ zei ik, en we verlieten het water. ‘Ik ga even mijn camera halen om nog een paar foto’s van de zonsondergang te nemen voor het te laat is.’

Ik haalde mijn camera op bij Po en liep terug naar het strand om een paar plaatjes van de zonsondergang te schieten, terwijl Ace zich in het gebladerte verschool en me gadesloeg.

‘U willen foto? Ik nemen,’ bood Po aan.

‘Zou je het erg vinden om erop te staan?’ vroeg ik Ace. ‘Met de zonsondergang en zo als achtergrond? Gewoon als aandenken?’

‘Ik…’ Ik zag een angstflits in zijn ogen. Toen ging hij aarzelend akkoord.

Ik zei tegen Po op welk knopje hij moest drukken. Met onze rug naar het strand gekeerd sloeg Ace zijn arm om me heen, en zo poseerden we voor de ondergaande zon op Phra Nang. Po nam gretig foto’s, tot Ace zijn hand opstak om aan te geven dat het genoeg was. Toen toetste hij de toegangscode van de poort in en verdween erdoor. Ik liep achter hem aan en bleef staan om mijn camera van Po aan te nemen.

‘Juffrouw, ik nemen voor u mee naar winkel om af te drukken? Mijn neef, hij hebben goede zaak in Krabi. Ik daar nu heen gaan, foto’s morgenochtend terug,’ bood Po aan.

‘Oké, bedankt,’ ging ik akkoord en haalde het filmrolletje uit het toestel. ‘Laat twee sets afdrukken maken, oké?’ Ik stak twee vingers op en dacht dat het een mooi aandenken voor Ace zou zijn.

‘Geen probleem, juffrouw.’ Po keek me glimlachend aan. ‘Graag doen. Driehonderd baht voor twee set?’

‘Afgesproken.’ Ik liep weg en vroeg me af waarom hij zo behulpzaam was. Misschien werd hij nog steeds gekweld door gewetenswroeging, dacht ik. Misschien wilden mensen eerdere misstappen soms toch rechtzetten.

Die avond vroeg ik me af of ik niet degene was die uit mijn doen was. Ons gewoonlijk zo levendige en geanimeerde gesprek onder het eten was nu onnatuurlijk en krampachtig. Ace was vreemd stil en lachte niet om mijn grappen, wat hij normaal gesproken wel deed, hoe slecht ze ook waren. Zodra ik mijn mes en vork had neergelegd geeuwde hij en zei dat we vroeg naar bed moesten gaan. Ik zei dat ik dat ook vond. In bed stak hij zonder iets te zeggen zijn handen naar me uit en we bedreven de liefde.

‘Welterusten, CeCe,’ zei hij, terwijl we het ons gemakkelijk maakten, hij om te gaan slapen en ik om wakker te liggen.

‘Welterusten.’

Ik luisterde en wachtte tot zijn ademhalingspatroon zodanig zou veranderen dat ik wist dat hij sliep, maar ik hoorde niets. Ten slotte zuchtte hij, stak aarzelend zijn hand uit in het donker en tastte naar me.

‘Slaap je?’ vroeg hij fluisterend.

‘Je weet dat ik bijna nooit slaap.’

‘Kom hier, ik wil dat je je armen om me heen slaat.’

Hij drukte me zo stijf tegen zich aan dat mijn neus tegen zijn borstkas werd geplet en ik bijna niet meer kon ademen.

‘Ik meende wat ik eerder heb gezegd. Ik zal je echt missen,’ zei hij zacht in het donker. ‘Misschien kom ik ook naar Australië. Ik zal je mijn mobiele nummer geven. Beloof je me een doorstuuradres te sms’en?’

‘Ja, natuurlijk.’

‘We zijn een stel apart, hè?’

‘O ja?’

‘Ja, we staan allebei voor een tweesprong in ons leven en weten niet waar we terecht zullen komen.’

‘Misschien, ja.’

‘Dat geldt in ieder geval voor jou. Helaas weet ik precies wat me te wachten staat. Uiteindelijk…’

‘Wat dan?’

‘Dat doet er niet toe, maar ik wil je alleen maar zeggen dat als de dingen anders waren…’ Ik voelde dat hij zijn lippen teder boven op mijn hoofd drukte. ‘Jij bent de echtste persoon die ik ooit gekend heb, Celaeno D’Aplièse. Verander nooit, oké?’

‘Ik denk dat ik niet kán veranderen.’

‘Nee,’ grinnikte hij. ‘Waarschijnlijk niet. Ik wil alleen dat je me nog één ding belooft.’

‘Wat dan?’

‘Als je… in de toekomst dingen over me hoort, probeer dan alsjeblieft niet over me te oordelen. Je weet dat schijn altijd bedriegt. En…’ Ik wist dat hij moeite had om de juiste woorden te vinden. ‘Soms moet je dingen doen om de mensen van wie je houdt te beschermen.’

‘Ja, zoals ik heb gedaan voor Star.’

‘Ja, liefste. Zoals jij hebt gedaan voor Star.’

Hij kuste me opnieuw en ging op zijn rug liggen.

Natuurlijk deed ik die nacht geen oog dicht. Allerlei emoties, waarvan ik sommige nog niet kende, tolden door mijn hoofd. Kon ik maar iemand in vertrouwen nemen, vragen wat die persoon vond van wat Ace tegen me had gezegd. Maar Ace was die ‘iemand’ geworden, mijn vriend. In gedachten herhaalde ik het woord. Behalve mijn zussen had ik eigenlijk nog nooit een vriend gehad, en misschien wist ik niet eens hoe vriendschap werkte. Was ik ook zíjn vriendin? Of had hij me simpelweg gebruikt om zijn eenzaamheid draaglijk te maken… en had ik hetzelfde gedaan met hem? Of waren we meer dan alleen maar vrienden?’

Ik wilde niet langer slapeloos in bed liggen en liep stilletjes naar het strand, hoewel het nog te vroeg was voor de zonsopkomst. Met kloppend hart dacht ik na over het verlaten van het veilige wereldje dat Ace en ik samen hadden gecreëerd. Ik zou hem – en dit paradijs – missen, heel erg missen.

Po was net terug op zijn post voor zijn dagdienst toen ik naar de poort terugliep om het paleis voor de laatste keer binnen te gaan.

‘Hebben uw foto’s, juffrouw.’ Hij stak zijn hand in zijn nylon rugzak en haalde er een stel veelkleurige foto-enveloppen uit. Hij keek er vier van in, om te zien welke erin zaten, en ik vroeg me af of hij ook de andere bewoners van het strand van Phra Nang deze dienst aanbood om een paar baht bij te verdienen.

‘Deze van u,’ bevestigde hij, en hij stopte de andere twee pakjes weer in zijn rugzak.

‘Bedankt,’ zei ik. Ik prentte in mijn geheugen dat ik hem nog moest betalen en een royale fooi moest geven voordat ik vertrok. Toen liep ik het pad naar mijn kamer op om te gaan inpakken.

Een uur later had ik mijn rugzak op mijn rug gehesen en trok ik de deur achter me dicht. Ik voelde me ellendig en liep met grote stappen het terras op, waar ik Ace ijsberend aantrof. Het deed me goed te zien dat hij even neerslachtig en geagiteerd was als ik.

‘Ga je?’

‘Ja.’ Ik haalde de envelop met foto’s uit mijn rugzak en legde hem op de tafel. ‘Deze zijn voor jou.’

‘En hier is mijn mobiele nummer,’ zei hij, en gaf me een velletje papier.

We stonden er bedremmeld bij en keken elkaar aan. Ik wilde dat dit moment voorbij zou zijn.

‘Ontzettend bedankt voor… alles.’

‘Geen dank, CeCe. Het was me een genoegen.’

‘Goed dan.’ Ik wilde de rugzak weer op mijn schouders hijsen, maar toen spreidde hij zijn armen.

‘Kom hier.’ Hij trok me tegen zich aan, sloeg zijn armen om me heen en liet zijn kin boven op mijn hoofd rusten. ‘Beloof je dat je contact zult houden?’

‘Ja, natuurlijk.’

‘En je weet nooit, misschien kom ik nog wel naar Australië,’ zei hij, terwijl hij mijn rugzak voor me naar de poort droeg.

‘Dat zou fijn zijn. Nou, dag dan.’

‘Dag, CeCe.’

Po drukte op de rode knop om me door de poort te laten en ik gaf hem het geld voor de foto’s en de fooi. Tot mijn verbazing sloeg hij het af. Hij schudde zijn hoofd en keek me aan met die schuldige gezichtsuitdrukking van hem.

‘Tot ziens, juffrouw.’

Ik liep over Plebs’ Path naar Railay, maar voelde me te aangeslagen om afscheid van Jack en de anderen te nemen. Niet dat ik dacht dat ze me zouden missen. Toen ik langs de bar liep, zag ik Jay over de rand van de veranda gebogen staan met een Singha-biertje, een accessoire waarmee zijn vingers permanent vergroeid leken te zijn. Ik wilde hem straal voorbijlopen, want ik was niet in de stemming om een praatje met hem te maken.

‘Hé, CeCe,’ sprak hij me aan. ‘Ga je weg?’

‘Ja.’

‘Neem je je nieuwe vriend niet mee?’ Ik zag een glinstering in zijn troebele drankogen en een glimlach die meer weg had van een valse grijns om zijn lippen.

‘Dat zie je verkeerd, Jay. Ik heb geen vriend.’

‘Nee, dat zal wel niet.’

‘Ik moet gaan, anders mis ik mijn vlucht. Dag.’

‘Hoe gaat het met die zus van je?’ riep hij me na.

‘Prima,’ riep ik terug. Ik liep door.

‘Doe haar de groeten van me, wil je?’

Ik deed alsof ik het niet had gehoord en liep verder over het zand naar de langstaartboten die lagen te wachten om passagiers terug te brengen naar Krabi.

Terwijl het vliegtuig opsteeg van de startbaan van de luchthaven Suvarnabhumi en koers zette naar Sydney, dacht ik dat het feit dat ik de laatste uren zo vol van Ace was geweest als voordeel had dat ik tenminste niet had gedacht aan de vliegreis van twaalf uur of wat ik misschien zou vinden wanneer ik op mijn bestemming was aangekomen. Ik was er ook in geslaagd een doosje met wat de luchthavenapotheker ‘slaperige pillen’ had genoemd te kopen om de vlucht door te komen. Voor alle zekerheid had ik er twee van ingenomen toen werd aangekondigd dat we aan boord moesten gaan, maar nu voelde ik me juist wakkerder en alerter dan normaal en ik vroeg me af of er in plaats van een slaapmiddel cafeïne in de pillen zat.

Gelukkig was het vliegtuig relatief leeg en de twee plaatsen naast me waren onbezet. Zodra het veiligheidsgordels-vast-teken was uitgezet, strekte ik me erop uit en maakte het me gemakkelijk. Ik zei tegen mijn hersenen dat ik doodmoe was en een slaapmiddel had ingenomen en vroeg of ze me alsjeblieft een plezier wilden doen en me in slaap wilden laten vallen.

Maar natuurlijk luisterden ze niet en na wat rusteloos gewoel en gedraai ging ik weer rechtop zitten en accepteerde het vliegtuigeten dat me werd aangeboden door de Thaise stewardess. Ik dronk zelfs een biertje om mijn gedachten tot rust te brengen. Ook dat werkte niet. Dus toen de lichten in de cabine werden gedimd, ging ik weer liggen en dwong mezelf na te denken over wat ik in het vooruitzicht had.

Na de landing in Sydney ’s ochtends vroeg zou ik verder reizen naar een plaats in Noord-Australië die Darwin heette. Daar zou ik overstappen op een ander vliegtuig naar de stad Broome. Wat ik echt ergerlijk had gevonden toen ik mijn vluchten had geboekt, was dat ik eerst recht over die beide plaatsen heen moest vliegen naar de onderkant van Australië, om vervolgens weer helemaal terug omhoog te vliegen. Dat betekende nog meer uren in de lucht, om nog maar te zwijgen van de overstaptijd op de luchthaven van Sydney.

Op het vliegveld had ik Broome opgezocht op het internet, en aan de foto’s te zien was er een prachtig strand. Tegenwoordig was het allereerst een toeristenplaats, maar uit de biografie van Kitty Mercer wist ik dat het vroeger een centrum van de parelhandel was geweest. Ik vroeg me af of mijn erfenis daar vandaan kwam…

Als er één ding was wat ik de afgelopen weken had geleerd, was het dat het cliché dat geld niet gelukkig maakt absoluut waar was. Ik dacht aan Ace, die duidelijk superrijk was, maar zich eenzaam en ellendig voelde. Ik vroeg me af of hij me zou missen. Zelf miste ik hem wel vannacht… Niet op een sentimentele manier, dat ik niet zonder hem kon leven of zo, of ernaar verlangde zijn hand vast te houden. Ik bedoel, de seks was goed geweest, veel beter dan ik daarvoor ooit had gehad, maar waarvan ik het meest genoten had, was de band met hem, net zoals met Star.

Ace had de gapende leegte die ze had achtergelaten gevuld. Hij was mijn vriend en tot op zekere hoogte zelfs mijn vertrouweling geweest. Daarom mis ik hem, dacht ik, gewoon omdat hij echt bij me is geweest. In de echte wereld buiten het paleis, wist ik, zouden we elkaar nooit tegengekomen zijn. Hij was een rijke stadsjongen en gewend aan slanke blonde deernen die designerhandtasjes kochten en naaldhakken van twaalf centimeter droegen.

Het was een moment geweest: twee eenzame mensen die op een strand waren aangespoeld en elkaar hadden geholpen. Hij zou verder met zijn leven gaan en ik ook, maar ik hoopte echt dat we voor altijd vrienden zouden blijven.

Toen begonnen het bier of de ‘slaperige pillen’ te werken, want ik was me van niets meer bewust, tot de stewardess me wakker maakte en zei dat we over drie kwartier in Sydney zouden landen.

Twee uur later vertrok ik weer, in een veel kleiner vliegtuig, om mijn eerdere vluchtroute over Australië in omgekeerde richting te vervolgen. Terwijl we Sydney achter ons lieten, keek ik omlaag en zag een leegte. Er was niets, helemaal niets, alleen rood. Maar het was een rood dat niet echt rood was… Ik kon de kleur van de aarde onder me nog het best omschrijven als die van het paprikapoeder dat Star soms in haar gerechten gebruikte.

Ik vroeg me meteen af hoe ik die kleur in een schilderij zou kunnen gebruiken. Een tijdje later realiseerde ik me dat ik alle tijd had om daarover na te denken, omdat de paprikapoederkleurige aarde onder me maar door bleef gaan. Het grotendeels vlakke landschap deed me denken aan een bedorven tomatensoep: bruin aan de randen met hier en daar stroompjes room erop die een weg of rivier aangaven.

Maar toen we in de buurt van Darwin kwamen en mijn eindbestemming naderden, voelde ik me opeens beklemd en begon mijn hart sneller te kloppen. Ik voelde me tegelijk merkwaardig opgetogen en huilerig, zoals bij het kijken naar een ontroerende maar opbeurende film. Het was alsof ik met mijn vuist het raampje van plexiglas wilde inslaan, het vliegtuig uit wilde springen en wilde landen op die harde, stugge rode aarde, die, voelde ik onbewust aan, op een of andere manier deel van me uitmaakte. Of, beter gezegd, waarvan ík deel uitmaakte.

Na de landing maakte mijn opgetogenheid algauw plaats voor hevige angst toen ik aan boord ging van wat eruitzag als een plastic speelgoedvliegtuigje, zo klein was het. Niemand anders aan boord leek zich zorgen te maken terwijl we in de lucht heen en weer geslingerd werden door de turbulentie en vervolgens landden in een plaatsje dat Kununurra heette. Ik had er nog nooit van gehoord en Broome was dit zeker niet. Toen ik toch wilde uitstappen zei iemand tegen me dat Broome de volgende halte was, alsof we met een bus of trein reisden. De enge vliegende bus steeg weer op en ik nam nog een slaappil om mijn zenuwen de baas te blijven. Toen we eindelijk landden, op een landingsstrook die me niet langer leek dan de gemiddelde oprijlaan in Genève, sloeg ik zelfs een kruis.

In de aankomsthal van het kleine vliegveld ging ik op zoek naar het informatiecentrum, en ik zag een meisje met dezelfde huidskleur als ik achter een balie zitten. Zelfs haar haar, een bos donkere krullen, zag er hetzelfde uit.

‘Hallo, wat kan ik voor je doen?’ Ze keek me vriendelijk glimlachend aan.

‘Ik ben op zoek naar een verblijfplaats voor een paar nachten.’

‘Dan ben je hier aan het goede adres,’ zei ze, en overhandigde me een stapeltje folders.

‘Kun je me wat aanbevelen?’

‘Mijn favoriet is Pearl House in Carnarvon Street, maar het is niet de bedoeling dat ik zeg wat mijn persoonlijke voorkeuren zijn,’ voegde ze er grijnzend aan toe. ‘Zal ik voor je kijken of er kamers vrij zijn?’

‘Ja, graag,’ antwoordde ik. Ik voelde mijn benen onder me trillen – ze hadden er kennelijk genoeg van om me duizenden mijlen de wereld over te moeten dragen. ‘Kan het op de eerste verdieping? Of de tweede? Als het maar niet op de begane grond is.’

‘Geen probleem.’

Terwijl ze belde, zei ik tegen mezelf dat ik me aanstelde; tenslotte konden spinnen klimmen, of niet soms? Of door afvoerpijpen omhoogkruipen naar badkamers…

‘Ja, Mrs. Cousins heeft nog een kamer vrij,’ zei ze, en legde de telefoon neer. Ze schreef de gegevens op en gaf ze me aan. ‘De taxistandplaats is hier voor het gebouw.’

‘Bedankt.’

‘Ben je Française?’ vroeg ze.

‘Eigenlijk Zwitserse.’

‘Ben je hier om familie te bezoeken?’

‘Misschien,’ zei ik met een schouderophalen en me afvragend hoe ze dat wist.

‘Nou, ik heet Chrissie, hier heb je m’n kaartje. Bel me maar als je hulp nodig hebt, en misschien kom ik je nog een keer tegen.’

‘Dank je,’ zei ik. Ik liep naar de uitgang, verbaasd over haar vriendelijkheid en opmerkzaamheid.

Ik zweette al toen ik in de taxi stapte. De chauffeur zei dat het niet ver was naar de stad. We stopten voor een laag gebouw met een groot grasveld eromheen. Aan weerszijden van de brede straat stond een verzameling winkeltjes en huizen.

Het hotel was niet luxueus, maar in mijn kamer zag ik tot mijn blijdschap dat het brandschoon was, en, na een grondige inspectie, dat er geen spinnen zaten.

Ik wilde op mijn mobiel kijken hoe laat het was, maar natuurlijk was de batterij leeg. Ik kon alleen op de avondschemering afgaan, dus waarschijnlijk was het een uur of zes ’s avonds. Ook al had ik niets aan mijn mobiel, mijn lichaam vertelde me dat het bedtijd was.

Ik trok mijn vliegtuigkleding uit, kroop onder de lakens en een tijdje later viel ik in slaap.

Toen ik wakker werd, scheen er een felle zon door het kale raam. Ik nam een douche, kleedde me aan en haastte me de trap af om te zien of ik iets te eten kon krijgen.

‘Kan ik ontbijten?’ vroeg ik de vrouw van de receptie.

‘Het ontbijt is een paar uur geleden afgeruimd. Het is bijna twee uur in de middag.’

‘O. Kan ik hier dan ergens iets te eten krijgen?’

‘In de Runway Bar verderop in de straat hebben ze pizza en zo. Daar kun je het best naartoe gaan op dit uur van de dag. Later gaat er meer open.’

‘Bedankt.’

Ik liep de deur uit en voor het hotel bleef ik even staan. Zelfs voor mij was het bloedheet, alsof de zon die nacht een paar duizend kilometer dichter bij de aarde was gekomen. Iedereen die bij zijn volle verstand was, had kennelijk toevlucht binnenshuis gezocht, want er was niemand op straat. Een eindje verderop zag ik vier bronzen standbeelden bij een parkeerplaats staan en ik ging ernaartoe om ze te bekijken. Drie ervan stelden een man in pak voor, alle drie bejaard, aan de rimpels te zien, en de vierde, gehuld in een overall, zware laarzen en een ronde helm die zijn hele gezicht bedekte, zag eruit als een astronaut. Ze waren voorzien van gedenkplaatjes met kleine lettertjes, waar waarschijnlijk op stond wat deze mannen zo bijzonder maakte, maar ik begon me misselijk te voelen in de zon en wist dat ik iets moest eten. Toen ik bij de Runway Bar was aangekomen, gutste het zweet van mijn lijf door de hoge luchtvochtigheid.

Ik liep naar de bar, bestelde direct een fles water en dronk hem helemaal leeg zodra hij voor me was neergezet. Ik besloot een hamburger te nemen, pakte een van de gratis kaarten met alle attracties van de stad erop en ging op een stoel aan een verkleurd plastic tafeltje zitten.

‘Ben je toerist?’ vroeg de jongeman die me de hamburger serveerde.

‘Ja.’

‘Dapper van je. Die krijgen we niet veel in deze tijd van het jaar. Dit is de Big Wet, weet je. Ik zou niet te ver gaan lopen zonder paraplu. Of waaier,’ voegde hij eraan toe. ‘Al heb je aan geen van beide veel in het regenseizoen.’

Ik schrokte mijn hamburger in een hap of vier naar binnen en bestudeerde de plattegrond van de stad nog eens. Zoals gewoonlijk dansten de letters van de woorden voor mijn ogen, maar ik zette door en wist uiteindelijk de plek die ik zocht te vinden. Ik liep terug naar de bar om te betalen en nog wat water te drinken en wees het de ober aan op de kaart.

‘Hoe ver is dat van hier?’

‘Het museum? Een minuut of twintig lopen.’

‘Oké, bedankt.’ Ik draaide me om en wilde gaan, maar hij hield me tegen.

‘Maar vanmiddag is het gesloten. Probeer het morgen maar.’

‘Doe ik. Dag.’

Het zag eruit alsof alles in Broome ’s middags gesloten was. Terug in mijn kamer herinnerde ik me dat mijn mobiel was leeggelopen en ik stak de oplader in het stopcontact naast mijn bed. Vanuit de badkamer hoorde ik verbaasd dat het toestel achter elkaar bleef pingen en ik liep snel terug de kamer in om het te bekijken.

‘Wauw!’ mompelde ik zacht toen ik zag dat er berichten van Star en mijn andere zussen op het schermpje stonden. Ik opende de berichtenpagina van mijn telefoon en scrolde. De berichten bleven maar komen. Ik zag dat er ook een aantal gemiste oproepen bij waren. Ik begon met de sms’jes.

Star: Cee! OMG! Bel me. Xx

Maia: CeCe, waar ben je? Wat is er aan de hand? Bel me! X

Ally: Dat ben jij toch? Bel me. X

Tiggy: Gaat het goed met je? Ik denk aan je. Bel me. X

Electra…

Electra had me ge-sms’t…

Helemaal in paniek omdat al mijn zussen plotseling contact met me wilden, concentreerde ik me op het ontcijferen van Electra’s bericht.

Dat had ik niet van je verwacht!

Er stond geen kus of ‘bel me’ aan het eind van haar sms’je, maar dat had ik ook niet verwacht.

‘Er is iets aan de hand,’ mompelde ik in mezelf terwijl ik verder scrolde en een sms van een nummer dat ik niet kende zag.

Ik vertrouwde je. Ik hoop dat je tevreden bent.

Ik sprong naar mijn rugzak, haalde het papier waarop Ace zijn mobiele nummer had geschreven eruit en zag dat het overeenkwam met het nummer op mijn schermpje.

‘O god, Cee…’ Verstrooid streek ik met mijn handpalmen over mijn wangen. ‘Wat heb je gedaan? Jezus!’ In gedachten ging ik mijn gangen na sinds ik uit Thailand was vertrokken, zoekend naar aanwijzingen van wat ik gedaan zou kunnen hebben.

Je hebt het grootste deel van de tijd in een vliegtuig gezeten…

Nee, ik kon niets vinden. Niets van wat ik had gezegd, of zelfs had gedacht over Ace was ongunstig. Integendeel zelfs. Ik stond op en liep heen en weer in de kleine, betegelde kamer. Toen pakte ik mijn mobiel weer en ik belde het voicemailnummer, om van een stem met een sterk Australisch accent te horen dat het niet het juiste nummer was, maar zonder dat me werd verteld wat het goede dan wel was. Geërgerd smeet ik de telefoon op het bed.

Ook al zou het me een fortuin kosten, ik moest te weten zien te komen wat er was gebeurd. Het beste zou zijn om het uit de eerste hand te horen, en dat was van Ace.

Voor deze ene keer wilde ik dat ik een drinker was – een paar shots whisky doorgespoeld met een tequila of vier hadden misschien geholpen tegen het trillen van mijn handen, waarmee ik Aces nummer intoetste. Ik spande mijn spieren alsof ik op het punt stond een fysiek gevecht aan te gaan en wachtte tot ik verbinding zou krijgen.

Een andere Australische stem zei: ‘Dit nummer is niet beschikbaar.’ Ik dacht dat ik het misschien niet goed had ingetoetst en probeerde het nog zo’n tien, vijftien keer, maar kreeg steeds hetzelfde antwoord.

‘Shit! Dus wat doe ik nu…’ vroeg ik aan mezelf.

Bel Star… Zij zal het wel weten.

Ik liep nog wat heen en weer, want dat zou betekenen dat ik het stilzwijgen tussen ons moest verbreken, en ik wist dat ík ook zou breken als ik voor het eerst in weken haar stem weer hoorde. Maar dan nog wist ik dat ik geen keus had. Ik zou vanavond niet kunnen slapen als ik niet wist wat ik had gedaan.

Ik belde Stars nummer en haar telefoon ging over, dus dat was in ieder geval iets. Toen hoorde ik de stem van mijn zus en ik probeerde een golf van emoties te onderdrukken toen ze hallo zei.

‘Met mij, Sia…’ zei ik. Ik sprak haar automatisch aan met de troetelnaam die ik voor haar gebruikte.

‘Cee! Gaat het goed met je? Waar bén je?’

‘In Australië… In een uithoek.’ Ik slaagde erin te grinniken.

‘Australië? Maar daar wilde je vroeger nooit naartoe!’

‘Dat weet ik, maar nu ben ik er toch. Luister, weet jij waarom ik al die sms’jes van iedereen heb gehad?’

Aan het andere eind van de lijn bleef het stil. Ten slotte zei ze: ‘Ja. Jij niet dan?’

‘Nee, echt niet.’

Ze zweeg opnieuw, maar dat was ik gewend van haar en ik wachtte tot ze haar woorden had gekozen. Wat ze zei was teleurstellend.

‘O,’ zei ze, ‘ik snap het.’

‘Wat snap je? Echt waar, Sia, ik heb geen flauw idee. Kun je het zeggen?’

‘Ik… Ja. Het heeft te maken met die man met wie je gefotografeerd bent.’

‘Met wie ik gefotografeerd ben? Wie bedoel je dan?’

‘Anand Changrok, de speculant die Berners Bank failliet heeft laten gaan en daarna van de aardbodem is verdwenen.’

‘Wie? Wát?! Ik heb zelfs nog nooit van een “Anand Changrok” gehoord.’

‘Een lange, donkere, oosters uitziende man?’

‘O. God. Shit… Dat is Ace!’

‘Dus je kent hem wel?’ vroeg Star.

‘Ja, maar ik weet niet wat hij allemaal heeft uitgespookt. Wat heeft hij gedaan?’

‘Heeft hij je dat dan niet verteld?’

‘Natuurlijk niet! Anders zou ik je niet bellen om het te weten te komen, toch? En wat bedoel je met “een bank failliet heeft laten gaan”?’

‘Ik weet niets over de details, maar het heeft te maken met illegale valutahandel. Hoe dan ook, tegen de tijd dat zijn fraude werd ontdekt, was hij allang uit Engeland vertrokken. Gisteren las ik in The Times dat hij door alle geheime diensten ter wereld werd gezocht.’

‘Jezus, Sia! Daar heeft hij geen woord over tegen me gezegd.’

‘Hoe heb je hem in vredesnaam leren kennen?’

‘Gewoon als een man op het strand van Phra Nang, weet je nog wel, echt een…’ ik slikte het woord ‘coole’ in, ‘knappe man met benen als marmeren zuilen.’

‘Natuurlijk weet ik dat nog.’

Ik dacht dat ik haar stem even hoorde haperen toen ze dat zei.

‘Maar hoe komt het dat de hele wereld lijkt te weten dat ík hem ken?’ ging ik verder.

‘Omdat er een foto van jullie twee is gemaakt, op een strand, met jullie armen om elkaar heen. Die heeft in alle kranten van Engeland gestaan. Ik zag hem vanochtend bij de kiosk naast de boekhandel. Je bent beroemd, Cee.’

Ik zweeg een paar tellen om na te denken, en mijn hersenen genereerden een stroom herinneringen: Aces weigering om zich bij daglicht in het openbaar te vertonen, dat hij erop had gestaan dat ik nooit iemand zou zeggen waar ik verbleef… en, bovenal, Po, de bewaker die de foto had genomen…

‘Cee? Ben je daar nog?’

‘Ja,’ zei ik uiteindelijk. Nu herinnerde ik me hoe graag Po die foto’s van mij en Ace samen had willen nemen. Door hem mijn camera te geven op onze laatste avond samen, had ik hem de perfecte kans geboden. Geen wonder dat hij zo graag mijn filmrolletje naar zijn ‘neef’ in Krabi had willen brengen… Hij had natuurlijk extra kopieën laten maken, dat zou de extra foto-enveloppen die ik in zijn rugzak had gezien verklaren. Toen dacht ik aan Jay, de ex-journalist, en ik vroeg me af of die twee onder één hoedje hadden gespeeld.

‘Gaat het?’ vroeg Star.

‘Niet echt, nee. Het is allemaal mijn fout,’ voegde ik er mat aan toe. Ik herinnerde me de envelop met foto’s die ik voor Ace op de tafel had laten liggen. Als ik ooit iets vanuit het nobelste deel van mijn ziel had gedaan waarvan gezegd kon worden dat het eigenlijk voortkwam uit het slechtste deel, dan was dit het.

‘Zeg me waar je bent, Cee. Echt waar, ik kan vanavond nog op een vliegtuig stappen en morgen bij je zijn. Of in ieder geval overmorgen.’

‘Nee, het is oké. Het gaat prima met me. Gaat het ook goed met jou?’ stamelde ik.

‘Ja, behalve dan dat ik jou mis. Echt waar, zeg het maar als ik je op een of andere manier kan helpen.’

‘Bedankt. Nu moet ik gaan,’ zei ik, voordat ik helemaal zou instorten. ‘Doei, Sia.’

Ik drukte op het toetsje om het gesprek te beëindigen en toen zette ik mijn mobiel uit. Ik ging op mijn rug op mijn bed liggen en keek naar het plafond. Ik kon niet eens meer huilen. Ik had allang geen tranen meer. Het zag er weer eens naar uit dat het me was gelukt een mooie vriendschap te verknallen.

12

De volgende ochtend werd ik wakker met ongeveer eenzelfde gevoel als op de ochtend dat ik had gehoord dat Pa Salt dood was. De eerste paar seconden nadat ik weer bij mijn positieven was gekomen waren oké, maar toen stortte de realiteit zich als een wolkbreuk over me uit. Ik ging op mijn buik liggen en begroef mijn gezicht in het goedkope, met schuimrubbervlokken gevulde kussen. Ik wilde niet wakker zijn, wilde de waarheid niet onder ogen zien. Het was bijna grappig, maar toch ook weer niet, want zelfs als ik had geweten dat Ace een door de politie gezochte misdadiger was, was ik veel te dom geweest om er een slaatje uit te slaan. Maar anderen waren wel zo slim geweest, en nu had ik de schuld gekregen.

Ace moest een hekel aan me hebben. En daar had hij alle recht toe.

Alleen door me voor te stellen wat hij nu van me moest denken speelde mijn maag al op. Dit was echt, realiseerde ik me, terwijl ik naar het toilet rende en overgaf. Ik stond op, spoelde mijn mond, dronk een slokje water en kwam tot de conclusie dat ik alleen de confrontatie met het bewijs kon aangaan. ‘Zie je angsten onder ogen,’ zei ik tegen mezelf, terwijl ik me aankleedde en de trap naar de receptie afliep.

‘Is hier ergens een internetcafé?’ vroeg ik de vrouw achter de balie.

‘Zeker. Rechtsaf, tweehonderd meter lopen. Daar is een steegje, en dan zie je het vanzelf.’

‘Bedankt.’

Buiten liep ik tussen enorme, paprikapoederkleurige plassen door die zich op het ongelijke trottoir hadden gevormd, en ik realiseerde me dat het de afgelopen nacht gegoten moest hebben. Onder het lopen voelde ik me zweverig, alsof ik dronken was, wat waarschijnlijk werd veroorzaakt door de dodelijke cocktail van mijn misère en angst voor wat ik op het computerscherm te zien zou krijgen.

Nadat ik de vrouw voor in het internetcafé een paar dollar had betaald, wees ze me een werkhokje. Ik ging erin zitten en voelde dat mijn maag opnieuw opspeelde. Ik logde in met de code die ik van haar had gekregen en toen staarde ik naar de browser en vroeg me af wat ik zou intypen. Star had me verteld hoe Ace echt heette, maar ik kon me de naam niet herinneren, wat ik ook probeerde. En ook al had ik dat wel gekund, dan had ik hem nog niet kunnen spellen.

Bank valt om.

Ik drukte op enter, maar ik kreeg iets over Wall Street in 1929.

Gezochte criminele bankmedewerker.

Nu kreeg ik een of andere cowboyfilm met John Wayne.

Ten slotte typte ik ‘bankmedewerker houdt zich schuil in Thailand’ in, en ik drukte op enter. Een heel scherm met nieuwskoppen van The Times tot The New York Times tot een Chinese krant flitste op. Ik klikte eerst op ‘afbeeldingen’, omdat ik wilde zien wat iedereen had gezien.

En daar had ik het: de foto van ons tweeën bij zonsondergang op Phra Nang Beach. Ik zag mijn eigen gezicht me scherp in kleur afgedrukt aankijken. Iedereen ter wereld kon het zien, ook in deze one-horse town, zoals John Wayne het genoemd zou hebben.

‘Christus.’ Ik vloekte zacht en bekeek de foto nog eens goed. Ik zag dat ik zelfs glimlachte, wat ik niet vaak deed op foto’s. Met Aces armen om me heen zag ik er gelukkig uit, zo gelukkig dat ik mezelf haast niet herkende. Eigenlijk zie ik er helemaal zo slecht niet uit, dacht ik, terwijl ik onbewust de bos krullen die over mijn schouders hing aanraakte. Nu begreep ik waarom Star het liever lang zag; op de foto zag ik er tenminste als een meisje uit, en niet als een lelijke jongen.

Hou op, zei ik tegen mezelf, want dit was echt niet het moment om ijdel te zijn. Maar toen ik op de eindeloze reproducties van de foto klikte, waaronder ook die in een heleboel Australische kranten, stond ik mezelf een somber lachje toe. Om van alle gezusters D’Aplièse op de voorpagina’s van een wagonlading buitenlandse kranten te belanden was ik de onwaarschijnlijkste. Zelfs Electra was er nog nooit in geslaagd zo’n full house bij elkaar te krijgen.

Toen concentreerde ik me weer op de werkelijkheid, en ik klikte op de artikelen en begon te ontcijferen wat erin stond. Het goede nieuws was in ieder geval dat ik een ‘onbekende vrouw’ was, en dus had ik geen schande over mijn familie gebracht. Maar Ace…

Twee uur later verliet ik het café. Op de heenweg waren mijn benen nog sterk genoeg geweest om over de plassen heen te springen, maar nu kon ik alleen nog maar de ene voet voor de andere zetten. Terug in de lobby van het hotel vroeg ik de receptioniste hoe ik op het strand kon komen. Ik had dringend frisse lucht en ruimte nodig.

‘Ik zal een taxi voor je bellen,’ zei ze.

‘Kan ik er echt niet lopend naartoe?’

‘Nee, dat is te ver in deze hitte.’

‘Oké.’ Ik deed wat ze me had gezegd en ging op een harde, goedkope bank in de lobby zitten wachten op de taxi. Ik stapte in, plofte als verdoofd op de achterbank neer en we vertrokken. Uit het portierraampje zag ik niets wat op menselijk leven wees. Naast de brede weg waren er alleen de rode aarde en veel lege bouwpercelen waar zwermen witte vogels in hoge, bladerrijke bomen zaten en hun kop naar de taxi draaiden toen we voorbijreden.

‘We zijn er. Dat is dan zeven dollar,’ zei de chauffeur. ‘Ga naar de Sunset Bar daarginds als je een lift terug wilt hebben, dan geven ze mij een seintje.’

‘Zeker, bedankt,’ zei ik. Ik gaf hem een briefje van tien dollar en wachtte niet tot hij me het wisselgeld gaf.

Ik zette mijn voeten op het zachte zand en rende naar de grote blauwe zee. Als iemand haar zorgen moest verdrinken, wist ik, dan was ik het. Aangekomen bij de vloedlijn voelde ik het koele water aan mijn tenen, en hoewel ik mijn short en T-shirt nog aanhad, dook ik er meteen in. Ik zwom en zwom in het heerlijke water, zo helder dat ik de schaduwen van boven me vliegende zeevogels in het zand op de bodem langs zag flitsen. Een tijd later waadde ik doodmoe naar de vaste wal terug, en ik ging plat op mijn rug liggen in dit verlaten stukje hemel aan het eind van de wereld. Links en rechts van me leek het strand zich eindeloos ver uit te strekken en de hitte die in het stadje zo drukkend had aangevoeld, werd hier verdreven door een windje van de oceaan. Er was niemand anders te bekennen, en ik vroeg me af waarom de plaatselijke bewoners niet rijen dik in dit perfecte natuurlijke zwembad vlak bij hen thuis kwamen zwemmen.

‘Ace…’ fluisterde ik, met het idee dat ik iets zinnigs tegen de lucht moest zeggen om mijn ontreddering te uiten. Maar zoals gewoonlijk wilden de juiste woorden niet komen, en dus liet ik in plaats daarvan de gevoelens door me heen stromen.

Wat ik uiteindelijk uit alle onlineartikelen bij elkaar had gepuzzeld was dat Ace ‘berucht’ was. Ik had het woord moeten opzoeken in een onlinewoordenboek, zoals Star me had geleerd: algemeen ongunstig bekendstaand…

Mijn Ace, de man die ik had vertrouwd en met wie ik vriendschap had gesloten, was alles wat slecht was. Niemand ter wereld had een goed woord voor hem over. Maar tenzij hij de briljantste acteur van de planeet was, kon ik niet geloven dat de man die ze beschreven dezelfde was met wie ik tot een paar dagen daarvoor had samengewoond en gelachen.

Kennelijk had hij ernstige fraude gepleegd. Het bedrag dat hij had ‘vergokt’ was zo astronomisch dat ik eerst dacht dat ze het aantal nullen verkeerd hadden opgeschreven. Het was gewoon schandalig dat iemand zo veel geld kon verliezen – ik bedoel, waar was het precies gebleven? In ieder geval had hij het niet in een oude sok gestopt.

De reden waarom iedereen nog twee keer zo verontwaardigd was, was dat hij met de noorderzon vertrokken was zodra het allemaal ontdekt was, en sinds november had niemand meer iets van hem vernomen. Tot nu toe, natuurlijk.

Dankzij mij was zijn dekking weggevallen. Maar toch, na alle foto’s van hem in zijn nette Savile Row-pakken te hebben gezien, gladgeschoren en met zijn haar veel korter dan ik dat van mij gewoonlijk droeg, leek het me onwaarschijnlijk dat iemand in Krabi de magere weerwolf op het strand als de meest gezochte man in de financiële wereld herkend zou hebben. Bij nader inzien was zijn geleende Thaise paradijs de perfecte schuilplaats; daar, tussen de duizenden jonge rugzaktoeristen, had hij het perfecte rookgordijn gelegd.

De Bangkok Post van vandaag schreef dat de Britse autoriteiten op het ogenblik met die van Thailand in bespreking waren om hem ‘uitgeleverd’ te krijgen. Ik ging opnieuw naar het onlinewoordenboek en vond dat dit betekende dat ze hem terug naar Engeland zouden slepen om hem daar te berechten.

Ik voelde een paar scherpe speldenprikken op mijn gezicht, keek omhoog en zag dat zich dreigende grijze onweerswolken boven me hadden gevormd. Ik kon nog net op tijd naar de strandbar rennen en ging met een ananassmoothie naar de natuurlijke lichtshow zitten kijken. Het deed me heel sterk denken aan het onweer waarnaar ik vanuit de Prinsessengrot had zitten kijken voordat ik zo’n beetje gearresteerd was, en nu zag het ernaar uit dat Ace echt gearresteerd zou worden als hij weer voet op Engelse bodem zette.

Was het maar niet zo…

Toen we nog bij elkaar waren, had ik gedacht dat Aces problemen iets met een andere vrouw te maken hadden, maar ik had er niet verder naast kunnen zitten. Als onze wegen elkaar nog eens kruisten, zou hij me eerder aan het mes willen rijgen dan omhelzen, dat wist ik zeker.

Wat die stomme brok in mijn keel terugbracht was het feit dat hij me echt had vertrouwd. Hij had me zelfs zijn dierbare mobiele nummer gegeven, en uit talloze films wist ik dat dat gebruikt kon worden om te achterhalen waar de eigenaar zich bevond. Hij moest echt contact met me willen houden als hij dat risico wilde nemen.

Ik wist gewoon zeker dat die schurk Jay erachter zat. Hij had Ace waarschijnlijk herkend met zijn roddeljournalistenblik, was hem gevolgd naar het paleis en had Po omgekocht om foto’s te nemen als bewijs. Ik twijfelde er geen moment aan dat hij de foto en Aces verblijfplaats aan de hoogste bieder had verkocht en nu aan het vieren was dat hij genoeg poen had om zich de eerstvolgende vijftig jaar vol te kunnen gieten met Singha-bier.

Niet dat dat er nu nog toe deed. Ace zou nooit geloven dat ik het niet had gedaan, net zomin als ik hem zou geloven als hij het was geweest. Vooral niet omdat ik opzettelijk voor hem had verzwegen dat Jay hem had herkend, ook al had ik dat alleen gedaan omdat hij zich dan niet ongerust zou maken. Het zou een stel armzalige smoezen bij elkaar lijken. Ik kon nu toch geen contact meer met hem opnemen; ik durfde mijn leven erom te verwedden dat zijn simkaart nu tussen de vissen voor het strand van Phra Nang zwom.

‘O, Cee,’ verweet ik mezelf, terwijl ik aan een diepe verslagenheid ten prooi viel. ‘Je hebt de boel weer eens totaal verknald. Jij kúnt gewoon niks goed doen!’

Ik wil naar huis…

‘Hallo,’ zei een stem achter me. ‘Hoe gaat-ie?’

Ik draaide me om en zag het meisje van de toeristeninformatie staan.

‘Oké.’

‘Wacht je op iemand?’ vroeg ze.

‘Nee, ik ken hier nog niemand.’

‘Vind je het erg als ik bij je kom zitten?’

‘Tuurlijk niet,’ zei ik. Ik dacht dat het onbeleefd zou zijn om iets anders te zeggen, ook al was ik niet bepaald in de stemming voor een kletspraatje met haar.

‘Heb je daarnet gezwommen?’ Ze keek me fronsend aan. ‘Je haar is nat.’

‘Eh… ja,’ zei ik. Ik betastte het nerveus en vroeg me af of het rechtop stond of zo.

‘Jezus! Heeft niemand je dan verteld dat er kwallen zijn? In deze tijd van het jaar zijn ze verschrikkelijk. We gaan hier niet de zee in tot maart, dan is de kust weer veilig. Je hebt geluk gehad. Eén steek van een irukandji, en je had het kunnen schudden. Dan was je dood geweest,’ verduidelijkte ze.

‘Bedankt dat je het hebt gezegd. Zijn er nog meer gevaarlijke beesten die ik moet kennen?’

‘Behalve de krokodillen in de rivieren en de gifslangen die in deze tijd van het jaar overal rondkruipen, nee, niets. Dus heb je al contact kunnen maken met je fam?’

‘Mijn familie, bedoel je?’ Ik vroeg het voor alle zekerheid, om het aussie-slang niet verkeerd te begrijpen. ‘Nee, nog niet. Ik denk eigenlijk niet dat ik hier nog levende familieleden heb. Ik onderzoek mijn familiegeschiedenis, en ze hebben me gezegd dat ik in Broome moest beginnen.’

‘Ja, dat zou weleens kunnen kloppen.’ Het meisje – ik kon me haar naam niet herinneren – wierp me met haar mooie amberkleurige ogen een flitsende blik toe. ‘Je hebt alle kenmerken van iemand die uit deze streek afkomstig is.’

‘O ja?’

‘Ja, je haar, je huidskleur, je ogen… Ik wil wedden dat ik je kan zeggen waar je die vandaan hebt.’

‘Echt waar? Van wie dan?’

‘Ik denk dat je Aboriginalbloed met iets van een witteman erin hebt, en misschien komen die ogen uit de jappenstad, net als die van mij.’ Ze gebaarde vaag landinwaarts. ‘Een paar generaties geleden stikte het van de Japanners in Broome, en nu lopen er heel veel gemengde kinderen zoals wij rond.’

‘Ben jij dan voor een deel Aboriginal?’ vroeg ik. Ik wilde nu dat ik meer tijd aan het onderzoek naar Australië had besteed, want ik kwam echt over alsof ik nergens benul van had. Gelukkig schoot haar naam me te binnen. Ze heette Chrissie.

‘Mijn grootouders zijn Aboriginal. Van de Yawuru, de grootste Aboriginalstam in deze streken. Waar is CeCe de afkorting van?’ vroeg ze.

‘Celaeno. Ik weet dat het een rare naam is.’

‘Het is juist een prachtnaam!’ Nu was het Chrissies beurt om verbaasd te kijken.

‘Vind je?’

‘Ja, natuurlijk! Je bent genoemd naar een van de Zeven Zusters van de Pleiaden, de gumanyba. In onze cultuur zijn dat een soort godinnen.’

Ik was sprakeloos. Niemand had ooit geweten waar mijn naam vandaan kwam.

‘Je weet echt niet veel van je voorouders af, hè?’ vroeg ze.

‘Nee. Niets.’ Toen, me zowel onbeleefd als dom voelend, voegde ik eraan toe: ‘Maar ik zou er heel graag meer over willen weten.’

‘Mijn oma is de echte specialiste op dat gebied. Ik denk dat ze het prachtig zou vinden om je haar Droomtijdverhalen te vertellen. Die zijn van generatie op generatie overgeleverd. Bel me maar een keer op, dan neem ik je mee naar haar toe.’

‘Ja, dat zou fantastisch zijn.’ Ik keek snel naar het strand en zag dat de regen nu een herinnering was en vervangen was door een goudpaarse zon die snel naar de horizon zakte. Toen werd mijn aandacht getrokken door een man en een kameel die over het strand voor de bar sjokten.

Chrissie draaide zich om en zag ze ook. ‘Hé, dat is mijn vriend Ollie. Hij werkt voor het kameeltourbedrijf,’ zei ze en begon enthousiast naar de man te wuiven.

Ollie kwam naar het café om ons te begroeten en liet zijn kameel op het strand staan wachten. Het beest had een makke, slaperige kop. Ollie was donkerder dan wij en had een lang, knap gezicht. Hij moest zich bukken om Chrissie te omhelzen. Ik zat er opgelaten bij terwijl zij erop los begonnen te kletsen en ik realiseerde me dat ze geen Engels spraken, maar een taal die ik nog nooit had gehoord.

‘Ollie, dit is CeCe. Ze is voor het eerst in Broome.’

‘Hallo,’ zei hij, en schudde me de hand met zijn eeltige knuist. ‘Ooit op een kameel gezeten?’

‘Nee,’ zei ik.

‘Heb je nu zin in een ritje? Ik was een eindje met Gobbie aan het wandelen om hem manieren bij te brengen. Hij is nieuw en wild, dus we hebben hem nog niet in de karavaan gezet en aan de andere vastgebonden. Maar ik weet zeker dat twee sheila’s zoals jullie hem wel in bedwang kunnen houden.’ Hij gaf ons een knipoog.

‘Echt waar?’ vroeg ik nerveus.

‘Zeker, een vriendin van Chrissie altijd en zo,’ zei hij vriendelijk.

We volgden Ollie naar Gobbie de kameel, die als een verwende peuter zijn kop afwendde toen Ollie hem beval te knielen. Na het zoveelste bevel deed Ollie eindelijk wat hem was gezegd.

‘Heb jij dit weleens meer gedaan?’ vroeg ik fluisterend aan Chrissie, terwijl we allebei op de rug van de kameel klauterden. Er kwam een overweldigende geur van hem af, oftewel hij stonk.

‘Ja,’ fluisterde ze terug. Haar adem kietelde mijn oor. ‘Bereid je maar voor op een hobbelige rit.’

Opeens sprong Gobbie overeind en ik voelde een van Chrissies handen stevig om mijn middel om me in evenwicht te houden terwijl we plotseling de lucht in gingen. De zon begon naar de oceaan te zakken en de romp van de kameel wierp een lange schaduw op het goudkleurige zand. De poten leken spinachtig, als op een Dalí-schilderij.

‘Gaat het?’

‘Ja, prima,’ antwoordde ik.

De rit was allesbehalve gerieflijk, want Gobbie leek zijn uiterste best te doen om weg te rennen. We hotsten met zijn tweeën over het zand en gilden allebei toen Gobbie begon te draven. Ik realiseerde me hoe snel kamelen zich konden voortbewegen.

‘Kom terug, stom beest!’ riep Ollie, rennend om ons bij te houden, maar Gobbie luisterde niet naar hem. Ten slotte lukte het Ollie de kameel in te tomen, en Chrissie liet haar kin op mijn schouder rusten en blies opgelucht haar adem uit.

‘Allemachtig! Wat een rit!’ zei ze, waarop we in een kalmer tempo verder liepen over het strand. De ondergaande zon baadde de hemel in tinten roze, paars en donkerrood die perfect weerspiegeld werden in de oceaan eronder. Ik voelde me alsof ik door een schilderij gleed, met de wolken als klodders olieverf in het palet.

Gobbie droeg ons terug naar de Sunset Bar, waar hij ons onbeholpen op het zand zette. We zwaaiden Ollie gedag en liepen de trap naar de veranda op.

‘Na al die opwinding kunnen we wel wat kouds gebruiken,’ zei Chrissie, en ze liet zich op een stoel neerploffen. ‘Wat wil jij drinken?’

Ik vroeg om een jus d’orange, en zij ook. Toen gingen we naast elkaar aan de bar zitten om bij te komen.

‘Dus hoe dacht je je familie te vinden?’ vroeg ze. ‘Heb je aanwijzingen?’

‘Een paar,’ zei ik, frunnikend aan mijn rietje, ‘maar ik weet niet echt wat ik ermee aan moet. Behalve de naam van een vrouw die me hierheen heeft geleid, heb ik een zwart-witfoto van twee mannen, een oude en de andere veel jonger, maar ik heb geen idee wie ze zijn of wat ze met mij te maken hebben.’

‘Heb je die foto al aan mensen van hier laten zien? Misschien herkent iemand ze,’ opperde Chrissie.

‘Nee. Morgen ga ik naar het museum. Ik dacht dat ik daar misschien wel een paar antwoorden kan vinden.’

‘Vind je het erg als ik er even naar kijk? Als ze uit dit deel van het land komen, herken ik ze misschien.’

‘Waarom niet? De foto ligt op mijn hotelkamer.’

‘Geen probleem. Ik geef je een lift en dan bekijken we hem samen.’

We liepen de straat op. De avondschemering ging vergezeld van de zoemgeluiden van duizenden rondvliegende insecten die door jagende vleermuizen in de vlucht werden opgepeuzeld. Een donker silhouet stak de verlaten weg over. Eerst dacht ik dat het een kat was, maar toen het beest verstarde en naar me keek, zag ik dat het grote, wijd uit elkaar staande ogen en een spitse roze snuit had.

‘Dat is een opossum, Cee,’ merkte Chrissie op. ‘Ze zijn een soort ongedierte hier. Mijn oma deed ze in haar kookpot voor het avondeten.’

‘O,’ zei ik, terwijl ik achter haar aan over de parkeerplaats naar een gedeukte bromfiets vol roestplekken liep.

‘Vind je het oké om achterop mee te rijden?’ vroeg ze.

‘Na die kamelenrit lijkt het me hemels,’ zei ik lachend.

‘Spring er maar op dan.’ Ze gaf me een oude helm, en ik zette hem op en sloeg mijn handen om haar middel. Na een hobbelige start kwamen we op gang. Ik voelde een welkom windje op mijn gezicht, een onderbreking van deze ook weer ongelooflijk drukkend warme avond, waarop geen zuchtje wind de zware lucht in beweging bracht.

We stopten voor het hotel, en terwijl Chrissie de bromfiets parkeerde, rende ik naar binnen om de foto te gaan halen. Toen ik terugkwam bij de receptie, stond Chrissie met de vrouw achter de balie te kletsen.

‘Ik heb ’m,’ zei ik, en zwaaide ermee naar haar. We gingen op de kleverige leren bank in de piepkleine gastenlounge achter de receptie zitten. Chrissie boog haar hoofd over de foto om hem te bekijken.

‘Het is een bar slechte foto, want hij is recht tegen de zon in genomen en hij is zwart-wit,’ zei ik.

‘Bedoel je dat je niet kan zien welke huidskleur de mensen die erop staan hebben?’ vroeg Chrissie. ‘Ik zou zeggen dat de oudere man zwart is en de jongen heeft een lichtere huid.’ Ze hield de foto in het licht van een lamp. ‘Ik denk dat hij in de jaren veertig of vijftig van de twintigste eeuw is genomen. Er is iets op de pick-up achter hen geschreven. Zie je?’ Ze gaf de foto aan me terug.

‘Ja, er staat “jira” of zo.’

‘Grote goedheid!’ Chrissie wees naar de grotere figuur die voor de auto stond. ‘Ik denk dat ik weet wie dat is.’

Het bleef even stil. Ze gaapte me opgewonden aan en ik keek wezenloos naar haar terug.

‘Wie dan?’

‘Albert Namatjira, de kunstenaar, hij is zowat de beroemdste Aboriginalman van Australië. Hij was geboren in en werkte vanuit een missiepost in Hermannsburg, op een paar uur rijden van Alice Springs. Je denkt toch niet dat hij familie van je is?’

Er liep een rilling over mijn rug. ‘Weet ik veel? Is hij dood?’

‘Ja, hij is al lang geleden overleden, eind jaren vijftig. Hij was de eerste Aboriginalman die dezelfde rechten als een blanke had. Hij mocht land bezitten, stemmen, alcohol drinken, en hij heeft zelfs de koningin van Engeland ontmoet. Hij was een fantastische schilder – ik heb een reproductie van zijn Mount Hermannsburg aan de muur van mijn slaapkamer.’

Chrissie was duidelijk een fan van deze man. ‘Dus voor die tijd hadden de Aboriginals die rechten niet?’

‘Nee, pas aan het eind van de jaren zestig,’ legde ze uit. ‘Maar Namatjira kreeg zijn grondrechten eerder vanwege zijn artistieke talent. Wat een kerel. Ook als hij geen familie van je blijkt te zijn, is dit een belangrijke aanwijzing voor waar je misschien vandaan komt. Hoe oud ben je?’

‘Zevenentwintig.’

‘Dus…’ Ik zag Chrissie hoofdrekenen. ‘Dus dan ben je in 1980 geboren, en zou hij je grootvader kunnen zijn! Je begrijpt toch wat dat betekent, hè?’ vroeg ze, en ze keek me met een stralende glimlach aan. ‘Dat Alice Springs je volgende reisbestemming is. Wauw, CeCe, ik kan haast niet geloven dat hij het is die op die foto staat!’ Chrissie sloeg haar armen om me heen en drukte me stijf tegen zich aan.

‘Oké,’ zei ik, naar adem happend. ‘Ik was eigenlijk van plan om naar Adelaide te gaan, om de notaris die een erfenis voor me heeft geregeld te spreken. Waar ligt Alice Springs?’

‘Precies in het midden van het land, de Never Never, zoals wij het noemen. Daar heb ik altijd nog een keer naartoe gewild. Het is dicht bij Uluru.’ Toen ze mijn verbaasde gezicht zag, rolde ze met haar ogen. ‘Voor jou Ayers Rock, idioot.’

‘Wat voor dingen schilderde die man eigenlijk?’

‘Hij heeft een totale revolutie in de Aboriginalkunst teweeggebracht. Hij schilderde ongelooflijke landschappen in waterverf en heeft een heel nieuwe schilderschool gesticht. Je moet ontzettend vakkundig zijn om een goed waterverfschilderij te maken, dat is veel moeilijker dan klodders olieverf op een linnen doek smijten. Hij maakte zijn landschappen lichtgevend – hij wist echt heel goed hoe hij de laagjes waterverf moest aanbrengen om het spel van het licht precies goed weer te geven.’

‘Wauw. Hoe weet je dat allemaal?’

‘Ik heb altijd van kunst gehouden,’ zei Chrissie. ‘Ik heb aussie-cultuur gedaan als onderdeel van mijn toeristische opleiding en aan de uni heb ik een semester Aboriginalkunstenaars bestudeerd.’

Ik wilde niet zeggen dat ik ook aan de kunstacademie had gestudeerd, maar ermee was gestopt. ‘En heeft die man ooit nog iets anders geschilderd, portretten bijvoorbeeld?’ vroeg ik. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt en ik wilde meer weten.

‘Portretschilderen ligt moeilijk in onze cultuur. Ik bedoel, het is een groot taboe, omdat je iemands essentie dan weergeeft; het zou de geesten daarboven storen, omdat ze hun taak hier hebben verricht en met rust gelaten willen worden. Als iemand van ons volk sterft, mogen we zijn of haar naam niet meer uitspreken.’

‘O ja?’ Ik dacht eraan hoe vaak Star en ik Pa Salts naam hadden genoemd nadat hij was overleden. ‘Is het dan niet goed om de mensen van wie je hebt gehouden en die je mist te gedenken?’

‘Natuurlijk, maar door hun naam uit te spreken roep je ze terug, en ze zijn er tevreden mee om ons van daarboven te helpen.’

Ik knikte en probeerde het allemaal te bevatten, maar het was een lange dag geweest en ik kon niet voorkomen dat ik mijn mond opensperde en geeuwde.

‘Ik verveel je toch niet?’ vroeg ze plagerig.

‘Sorry, ik ben gewoon doodmoe van het reizen.’

‘Geen zorgen, ik zal je een schoonheidsslaapje laten doen.’ Ze stond op. ‘O, en bel me morgen maar als je klaar bent om kennis te maken met mijn oma.’

‘Ik bel je. Dank je, Chrissie.’

Ze maakte een wuivend gebaar naar me en liep het hotel uit. Ik klom de trap op, te uitgeput om te verwerken wat ik zojuist had ontdekt, maar rillend van opwinding over het feit dat de man op de foto een kunstenaar was geweest, net als ik…

13

De volgende ochtend werd ik ongewoon vroeg wakker. Misschien omdat ik een droom had gehad die zo realistisch en levendig was dat ik de grootste moeite had om weer tot mezelf te komen.

In die droom was ik een klein meisje en zat ik bij een oudere vrouw op haar knie. Om een of andere reden was ze naakt, of tenminste, haar bovenlichaam was naakt. Ze nam me bij de hand en leidde me door een rode woestijn naar een plant met een soort insectennest eronder. Ze wees ernaar en zei dat het mijn taak was om ervoor te zorgen. Ik wist bijna zeker dat het iets met honing te maken had, maar het vreemdste was dat ik, ondanks mijn afkeer van wezens die veel meer poten hadden dan ik, toch een van de insecten in mijn hand nam, alsof het een tamme hamster of iets dergelijks was. Ik aaide het met mijn kleine vingertjes en het kroop rond op mijn handpalm. Ik herinnerde me zelfs het kietelende gevoel van de pootjes. Hoe dan ook, ik wist dat het mijn vriend en niet mijn vijand was.

Tot actie aangespoord door alles wat ik de vorige dag had gehoord, belde ik het nummer van het notariskantoor in Adelaide met de hoteltelefoon. Ook al zou ik er niet zelf naartoe gaan, ik dacht dat ze wel een paar vragen van me konden beantwoorden. Nadat de telefoon een paar keer was overgegaan kwam er een kordate vrouwelijke stem aan de lijn.

‘Angus en Tine, wat kan ik voor u doen?’

‘Hallo, kan ik Mr. Angus junior spreken, alstublieft?’

‘Die is een paar maanden geleden met pensioen gegaan,’ zei de vrouw. ‘Maar Talitha Myers heeft zijn zaken overgenomen. Zal ik een afspraak voor u maken?’

‘Ik ben op het ogenblik in Broome en wilde alleen een paar vragen stellen. Moet ik terugbellen als ze vrij is, of…’

‘Blijft u aan de lijn, alstublieft.’

‘Met Talitha Myers,’ zei een andere stem. ‘Wat kan ik voor u doen?’

‘Hallo, ik heb vorig jaar een erfenis gekregen die Mr. Angus naar de advocaat van mijn vader in Zwitserland heeft overgemaakt. Mijn naam is Celaeno D’Aplièse.’

‘Oké. Weet u precies op welke datum die erfenis naar de advocaat van uw vader is overgemaakt?’

‘Ik heb het bedrag in juni vorig jaar gehad, na het overlijden van mijn vader, maar ik weet niet hoe lang daarvoor zijn advocaat het had ontvangen.’

‘En hoe heette die advocaat?’

‘Hoffman en Partners uit Genève.’

‘Klopt, hier heb ik het.’ Het bleef even stil. ‘Dus wat kan ik voor u doen?’

‘Ik probeer mijn familie op te sporen, dus ik hoopte dat u had vastgelegd van wie de erfenis was?’

‘Laat me de computeraantekeningen even bekijken, hoewel die me helaas niet veel duidelijk zullen maken, omdat Mr. Angus liever alles opschreef, net als alle oude mensen… Nee, er staat hier niets. Maar blijft u nog even aan de lijn, dan controleer ik of er nog iets in de registers staat.’

Er klonk een kletterend geluid en daarop hoorde ik dat er bladzijden werden omgeslagen.

‘Hier heb ik het. Dus… wat ik ervan begrijp, staat er dat dit verwijst naar aantekeningen van januari 1964, “trust opgezet door de overledene, Katherine Mercer”.’

Katherine, Kitty… Ik schrok zo hevig dat ik de telefoon bijna uit mijn handen liet vallen. ‘Kitty Mercer?’

‘Kent u haar?’

‘Een beetje,’ stamelde ik. ‘Hebt u enig idee voor wie ze die trust heeft opgezet?’

‘Dat kan ik niet uit deze aantekeningen opmaken, helaas, maar ik kan wel naar de kelder gaan en het grootboek van 1964 bekijken. Zal ik u terugbellen als ik het gevonden heb?’

‘Dat zou fantastisch zijn, dank u.’ Ik gaf haar mijn mobiele nummer en beëindigde het gesprek. Mijn hart klopte in mijn keel. Was ik toch op een of andere manier verwant aan Kitty?

Ik verliet het hotel en liep weer langs de weg naar het internetcafé, want ik wilde tijd besteden aan mijn onderzoek naar Albert Namatjira. Maar toen zag ik een bekend gezicht op de voorpagina van The Australian en bleef ik staan voor een kiosk.

changrok geeft zichzelf aan en vliegt naar huis

‘Shit!’ bracht ik haperend uit, terwijl ik de foto aandachtiger bekeek: Ace daalde geboeid en omringd door een groot aantal mannen in uniform een vliegtuigtrap af.

Ik kocht de krant, want ik wist dat het lang zou duren voordat ik had ontcijferd wat er in de alinea eronder stond. Het verhaal werd ook ‘vervolgd op pagina vier’. Ik draaide me om en liep terug naar het hotel. Het had geen zin meer om naar het internetcafé te gaan. Mijn hersenen waren onder de beste omstandigheden al niet in staat tot multitasken, en dit was nou echt niet het moment om ook nog eens onderzoek naar Albert Namatjira te doen.

Terug op mijn kamer realiseerde ik me hoe afhankelijk ik van Star was geweest om de schrijftaal van krantenartikelen, e-mails en boeken voor me te vertalen. Hoewel ze me sinds de avond tevoren een paar keer had ge-sms’t om te checken of het goed met me ging, en ik zeker wist dat ze me graag zou helpen, vond ik het ook belangrijk om mezelf te bewijzen dat ik het alleen kon. Dus ging ik met gekruiste benen op mijn bed zitten en probeerde ik te ontcijferen wat er over mijn Ace in de krant stond.

Anand Changrok, de speculant die in november van het vorige jaar Berners Investment Bank failliet liet gaan, is vandaag vanuit zijn schuilplaats in Thailand terug naar huis gevlogen en heeft zichzelf aangegeven op Heathrow. Changrok weigerde commentaar te geven toen hij werd weggeleid door de politie. Berners Bank, een van de oudste banken van het Verenigd Koninkrijk, is voor één pond opgekocht door Jinqian, een Chinese investeringsbank.

Het nieuws over Changroks arrestatie trok een menigte boze investeerders naar de ingang van de bank aan The Strand in Londen, waar ze protesteerden tegen het verlies van hun kapitaal. Velen van hen hadden hun pensioen geïnvesteerd in fondsen die door Berners werden beheerd en hebben al hun spaargeld verloren. David Rutter, de ceo van Berners, weigerde commentaar te geven op de mate van schadeloosstelling die de investeerders zal worden geboden, maar de raad van bestuur heeft aangekondigd dat er een volledig onderzoek zal worden uitgevoerd naar de reden waarom men de situatie uit de hand heeft laten lopen zonder dat iemand het opmerkte.

Changrok is inmiddels overgebracht naar de gevangenis van Wormwood Scrubs en zal dinsdag voor de rechtbank verschijnen op aanklacht van fraude en documentvervalsing. Bronnen achten het onwaarschijnlijk dat hij op borgtocht vrij zal komen.

Dus Ace zat op het ogenblik in een gevangenis in Londen. Ik beet geërgerd op mijn onderlip en dacht dat hij, als ik Po niet had gevraagd die foto te nemen, misschien naar me toe zou zijn gekomen in Australië, en dat we dan met zijn tweeën als voortvluchtige bandieten in de outback hadden kunnen gaan wonen. Misschien moest ik hem persoonlijk gaan opzoeken en proberen hem te vertellen wat er echt gebeurd was… Hij kon tenslotte niet vluchten vanwaar hij nu was. Maar als hij me niet wilde zien zou het een lange reis zijn.

Ik keek op mijn mobiel en zag dat het na elven was. Het Historisch Museum van Broome zou nu open moeten zijn.

Ik ging ernaartoe met de toeristenkaart van Broome in mijn handen. Lopend over de brede avenue keek ik in de etalages van de winkels, waar ik schalen vol parels zag, niet alleen witte, maar ook zwarte en roze aan halssnoeren, of verwerkt in verfijnde oorbellen. In een van de bomen ontstond een enorm kabaal toen ik langskwam.

Links van me, aan de andere kant van een strook dicht op elkaar groeiende mangroves, ging de uitgestrekte oceaan naadloos over in de hemel aan de horizon. Na een tijdje kreeg ik het Historisch Museum in zicht. Het zag eruit als de meeste andere gebouwen in Broome: één verdieping met een dak van golfplaten en een veranda aan de voorkant.

Binnen viel ik meteen op, omdat ik de enige bezoeker was. Een vrouw die aan een bureau achter een computerscherm zat, hief haar sproetige gezicht en keek me flauwtjes glimlachend aan.

Ik slenterde wat rond en zag dat alles hier ging over de parelhandel. Er stonden een heleboel modellen van boten en er hingen zwart-witfoto’s van de mensen die erop hadden gevaren. Mijn ogen werden glazig van de kleine lettertjes op de bordjes met beschrijvingen en ik liep naar een hoek met oud uitziende gereedschappen. Er was een pak bij dat als twee druppels water op het pak van het bronzen astronautenbeeld leek, en de ronde gaten in de metalen helm staarden me als lege ogen aan. Ik tuurde naar het kaartje eronder en begreep ten slotte dat dit een pak was om parels in op te duiken, uit de tijd lang voor de uitvinding van het neopreen.

De volgende display toonde houten kistjes met parels op kussens van rood fluweel. Een heleboel leken me misvormd, als glinsterende tranen die zojuist op de grond waren gevallen. Ik was nooit een meisje dat om sieraden gaf geweest, maar deze roomwitte bolletjes hadden iets wat maakte dat je je hand ernaar wilde uitsteken en ze wilde aanraken.

‘Kan ik iets voor u doen?’

Schuldbewust sprong ik weg van de display, hoewel ik niets verkeerd had gedaan.

‘Ik vroeg me af of u ooit van een zekere Kitty Mercer hebt gehoord?’

‘Kitty Mercer? Maar natuurlijk. Volgens mij is er niemand hier in Broome die die naam niet kent. Ze was een van de beroemdste mensen die hier ooit hebben gewoond.’

‘O, dat komt goed uit dan,’ zei ik. ‘Hebt u informatie over haar?’

‘Zeker. Is het voor je schoolwerk of zo?’

‘Voor de universiteit eigenlijk,’ improviseerde ik. Ik was beledigd dat ze me zo jong inschatte.

‘Ik krijg hier veel studentes die onderzoek naar Kitty Mercer doen. Ze was een van de grote vrouwelijke pioniers van Australië. In de eerste jaren van de twintigste eeuw bestuurde ze deze stad min of meer. Daar op dat rek staat een vrij recente biografie van haar, geschreven door een historicus van hier. Ik heb het boek gelezen en ben allerlei dingen over haar te weten gekomen die ik nog niet wist. Een boek dat ik je kan aanbevelen.’

‘O, ik denk dat ik het al heb,’ zei ik snel toen ik zag dat het de biografie was die Ace voor me had gekocht. Ik vroeg me af of dit de enige informatiebron over Kitty was; misschien moest ik vragen of ik ook een tv-documentaire over haar kon bekijken, omdat het me letterlijk jaren zou kosten om het boek te lezen. Toen viel mijn blik op een tafel bij het rek waarop een kleine collectie audioboeken was uitgestald. Ik herkende de cover van een ervan.

‘Is dat een cd van de biografie?’

‘Ja.’

‘Geweldig, bedankt. Dan neem ik die,’ zei ik opgelucht.

‘Dat is dan negenentwintig dollar. Je bent zeker niet van hier?’ vroeg ze, terwijl ik drie briefjes van tien neertelde.

‘Nee.’

‘Teruggekomen om je eigen geschiedenis te onderzoeken?’ polste ze.

‘Ja. Daarvoor en vanwege het essay voor de universiteit.’

‘Nou, als je verder nog hulp nodig hebt, laat het dan maar weten.’

‘Doe ik. Dag dan.’

‘Dag. Ik ben blij te zien dat een van jullie het tot de universiteit heeft geschopt.’

En ik was blij dat ik het museum kon verlaten, want iets aan de manier waarop de vrouw me had aangekeken, met een mengeling van sympathie en onbehagen, beviel me niet. Ik probeerde er niet meer aan te denken door een kijkje te nemen in een discountwinkel die ik op de heenweg had gezien. Ik kocht een draagbare cd-speler en een goedkope koptelefoon, omdat ik er redelijk zeker van was dat de overige hotelbewoners er niet in geïnteresseerd zouden zijn urenlang verhalen over het leven van Kitty Mercer aan te horen door de dunne scheidingswandjes tussen de kamers heen.

Ik lunchte weer met een hamburger in het café, liep terug naar het hotel en zag een paar donkere tieners op het grasveld voor het hotel neerhurken. Een van hen lag zelfs plat op zijn rug en leek te slapen. Een tiener die bij zijn positieven was knikte me toe en ik zag dat een andere een slok uit een bierfles nam.

Ik zag een vrouw met een grote boog om hen heen lopen, alsof ze haar op klaarlichte dag zouden overvallen of zoiets. Ze leken me wel oké, gewoon een groepje jongeren die je op elke straathoek in elke stad of elk dorp kon vinden.

Ik was net terug in mijn hotelkamer toen mijn mobiel ging. Ik zag dat het Ma was. Ik voelde me schuldig omdat ik haar sms’jes niet had beantwoord en nam het gesprek aan.

‘Hallo?’

Het bleef lang stil. Waarschijnlijk lag dat aan de slechte verbinding met Zwitserland.

‘CeCe?’

‘Ja. Hallo, Ma.’

‘Chérie! Hoe gaat het met je?’

‘Goed. Nou ja, gewoon oké.’

‘Star heeft me verteld dat je in Australië bent.’

‘Dat klopt.’

‘Dus je bent weg uit Thailand?’

‘Ja.’

Het bleef opnieuw even stil, en nu wist ik zeker dat het aan Ma lag. Ik kon haar hersenen bijna horen werken, terwijl ze besloot of ze me vragen over Ace zou stellen of niet.

‘En je bent gezond?’ vroeg ze ten slotte.

‘Dat ben ik altijd, Ma,’ zei ik. Ik vroeg me af wanneer ze ter zake zou komen.

‘Chérie, je weet dat ik er voor je ben als je me nodig hebt.’

‘Dat weet ik. En daar ben ik je dankbaar voor.’

‘Hoe lang blijf je in Australië?’

‘Dat weet ik nog niet, eerlijk gezegd.’

‘Nou, ik ben gewoon blij je stem weer eens te horen.’

‘Ik ook,’ zei ik.

‘Dus dan neem ik nu weer afscheid van je.’

‘Ma…’ Zij wilde er kennelijk niet over beginnen, dus deed ik het.

‘Ja, chérie?’

‘Denk je dat Pa boos geweest zou zijn over die foto?’

‘Nee. Ik weet zeker dat je niets verkeerds hebt gedaan.’

‘Dat heb ik ook niet. Ik wist echt niets over Ace en wat hij had gedaan. Hebben ze contact met je opgenomen? De pers, bedoel ik?’

‘Nee, maar ik zal niets zeggen, ook als ze me alsnog benaderen.’

‘Ik weet dat je je mond zult houden. Bedankt, Ma. Welterusten.’

‘Welterusten, chérie.’

Ik beëindigde het gesprek en realiseerde me hoeveel ik hield van deze vrouw. Zelfs als ik er tijdens mijn reis door Australië achter zou komen wie mijn biologische moeder was, kon ik me niemand voorstellen die vriendelijker, begripvoller en ondersteunender was dan Ma. Ze had met heel haar hart van ons meisjes gehouden – meer dan mijn natuurlijke moeder, kennelijk, want tenzij Pa me uit haar armen had gegrist, had ze me weggegeven. Waarschijnlijk was daar een verklaring voor, misschien was ze ziek geweest, of arm, en had ze gedacht dat ik een beter leven zou hebben bij Pa Salt.

Maar… zou de band tussen moeder en kind niet sterker zijn?

Ik ging op het bed zitten en vroeg me af of ik wel door wilde gaan met deze bizarre reis en of ik de mensen die me hadden weggegeven wel echt wilde vinden. Want misschien zouden ze me niet terug willen. Maar Maia, Ally en Star leken alle drie een nieuw en gelukkiger leven te hebben gevonden omdat ze hun spoor hadden gevolgd…

Mijn mobiel ging weer en ik zag dat het Chrissie was. Terwijl ik het gesprek aannam, vroeg ik me af hoe het kwam dat ze er altijd leek te zijn als ik me niet zo goed voelde.

‘Hallo, CeCe? Ben je vandaag in het museum geweest?’

‘Ja.’

‘En ben je nog iets te weten gekomen?’

‘Aardig wat, maar ik weet nog niet wat het met mij te maken heeft.’

‘Wil je later vandaag met me meegaan? Ik heb mijn oma gesproken, en ze zou je echt graag ontmoeten.’

‘Ja hoor.’

‘Dus wat vind je ervan als ik om drie uur bij je langskom in je hotel en je meeneem naar haar?’

‘Goed idee, Chrissie, als het voor jou niet te lastig is.’

‘Helemaal niet. Tot vanmiddag, CeCe.’

Ik wilde net mijn mobiel in de zak van mijn short stoppen toen hij opnieuw ging. Ik zag dat het Star was.

‘Hoi.’ Star klonk een beetje gespannen. ‘Gaat het met je?’

‘Ja hoor, prima. En met jou?’

‘Ook goed. Luister, Cee, ik dacht, ik moet je waarschuwen dat ik vandaag een telefoontje heb gehad. Van een krant.’

‘Wat?’

‘Ik weet niet hoe ze mijn nummer hebben gevonden, maar ze vroegen of ik wist waar jij was. Toen zei ik natuurlijk dat ik dat niet wist.’

‘Jezus,’ mompelde ik. Opeens voelde ik me even opgejaagd als Ace. ‘Ik weet echt van niks, Sia.’

‘Ik geloof je, lieve Cee, natuurlijk geloof ik je. Ik wilde je alleen even laten weten dat ze je volledige naam hebben. Heb je enig idee hoe ze eraan gekomen kunnen zijn?’

‘Ik wil wedden dat Jay uit Railay erachter zit, die gast die een oogje op jou had, weet je nog? Hij is vroeger journalist geweest, en ik denk dat hij die foto aan de pers heeft verkocht. Hij is bevriend met Jack van het Railay Beach Hotel en ze hebben al onze gegevens, telefoonnummers, adressen en zo, van toen we daar hebben gelogeerd. En Jacks vriendin vertelde me dat Jay Ace had herkend. Ze is er receptioniste. Waarschijnlijk heeft Jay haar omgekocht om in de administratie te kijken.’

Aan de andere kant van de lijn hoorde ik opeens gegrinnik.

‘Wat is er zo grappig?’

‘Niks. Ik bedoel, je moet toch ook om dit hele verhaal kunnen lachen? Alleen jij kon met de meest gezochte man in de financiële wereld op de voorpagina van elke krant terechtkomen en niet eens weten wie hij was!’

Ik hoorde haar opnieuw giechelen, en opeens klonk ze weer als de oude Star. ‘Ja, ik wil wedden dat Electra echt jaloers op me is,’ zei ik grinnikend.

‘Dat denk ik ook. Waarschijnlijk is ze op dit moment met haar pr-mensen aan het telefoneren. Het is al moeilijk om op één voorpagina te komen, laat staan op allemaal tegelijk. O, Cee…’

Star bleef lachen en ik deed met haar mee, omdat de hele situatie zo dwaas en belachelijk was; ten slotte hield ik mijn buik vast en kreeg ik een aanval van de ‘slappe’, zoals we het noemden toen we nog kind waren.

Na verloop van tijd kwamen we allebei weer tot bedaren en ik haalde een paar keer diep adem voordat ik weer iets kon zeggen.

‘Maar ik vond hem echt leuk,’ jammerde ik. ‘Hij was echt een aardige man.’

‘Dat zag ik op die foto. Aan je ogen. Je zag er echt gelukkig uit. Ik vond je haar ook leuk, trouwens, en dat topje dat je aanhad.’

‘Bedankt, maar dat doet er niet meer toe, want hij haat me nu. Hij denkt dat ik de media heb verteld waar hij was, omdat die foto op mijn camerarolletje stond. De bewaker had het voor me laten ontwikkelen en ik heb Ace er zelfs een set van gegeven bij wijze van afscheidscadeau. Alsof ik hem er met zijn neus op drukte, of zo.’

‘O, dat is verschrikkelijk, Cee. Je moet er kapot van zijn.’

‘Dat ben ik zeker, maar wat kan ik eraan doen?’

‘Hem zeggen dat jij het niet hebt gedaan?’

‘Dat zou hij nooit geloven. Echt waar, Sia, hij was helemaal niet zoals hij in die kranten wordt beschreven.’

‘Denk je dat hij het heeft gedaan?’

‘Misschien, maar er klopt iets niet.’

‘Nou, als je je er beter door voelt, Mouse zegt dat hij ervan overtuigd is dat Ace gewoon is opgeofferd. Iemand anders van die bank moet geweten hebben wat er gaande was.’

‘Ja, ja,’ zei ik. Ik wist niet of ik blij of teleurgesteld moest zijn dat haar vriend ‘Mouse’ aan mijn kant stond, aangezien hij van het begin af aan een belangrijke rol had gespeeld in de problemen tussen Star en mij.

‘Hoor eens, als we hier iets kunnen doen om je te helpen, bel dan alsjeblieft.’

Haar gebruik van het woordje ‘we’ ergerde me nog meer. ‘Bedankt. Dat zal ik doen.’

‘Zorg dat je veilig blijft, Cee. Ik hou van je.’

‘Ik ook van jou. Dag.’

Ik beëindigde het gesprek en voelde me stukken beter nu we met zijn tweeën hadden gelachen zoals vroeger. Maar ik was gedeprimeerd doordat één woord me eraan had herinnerd hoeveel er was veranderd. Star had haar Mouse, die haar elke avond in zijn armen hield. Ze had haar reis naar het verleden beëindigd en was haar toekomst begonnen, terwijl ik nog lang niet aan het een noch het ander toe was.

Stipt om drie uur kwam Chrissie de receptieruimte binnen. Hoewel het heet was, droeg ze een verbleekte spijkerbroek, een strak T-shirt en een rode bandana om haar krullen uit haar gezicht te houden.

‘Hallo, CeCe, klaar om te gaan?’

Ik stapte achter op haar bromfiets en we reden weg. Ik herkende het vliegveld, omdat we evenwijdig met de landingsbaan reden. Toen sloegen we een paar scherpe bochten om en kwamen we uit op een stoffige weg met hutjes met golfijzeren daken aan weerszijden. Het was geen krottenwijk, maar het was duidelijk dat de mensen die er woonden niet de middelen hadden om hun woningen te verfraaien.

‘Hier is het.’ Chrissie bracht de bromfiets tot stilstand en hield hem voor me in balans terwijl ik eraf stapte. ‘Ik waarschuw je dat mijn oma misschien raar op je zal overkomen, maar ik verzeker je dat ze niet gek is. Ben je er klaar voor?’

‘Ik ben er klaar voor.’

Chrissie leidde me over een pad door wat strikt genomen een voortuin was, maar meer weg had van een zitkamer. Er stonden een versleten bruine bank, een paar houten stoelen en een divan met een kussen en een laken, alsof iemand erop had liggen slapen.

‘Ha, Mimi,’ riep Chrissie naar een plek achter de bank. Ik liep er samen met haar omheen en zag een klein oud vrouwtje met gekruiste benen op de grond zitten. Haar huid had de kleur van pure chocolade en haar gezicht was doorgroefd met honderden rimpels. Ze was de oudste mens die ik ooit had gezien, maar net als haar kleindochter had ze een trendy bandana om haar voorhoofd geknoopt.

‘Mimi, ngaji mingan? Dit is Celaeno, het meisje over wie ik je heb verteld,’ zei Chrissie tegen haar.

De oude vrouw keek naar me op en ik zag dat ze ongelooflijk vrolijke, heldere ogen had, alsof er per ongeluk een jong meisje in haar oude huid terechtgekomen was. Ze deden me denken aan twee hazelnoten in plassen witte melk.

‘Mijala juyu,’ zei ze. Ik stond er onbeholpen bij, want ik had geen idee wat ze zojuist had gezegd. Ze klopte op de grond naast zich en ik ging bij haar zitten, verward door de onbezette bank en de stoelen.

‘Waarom zit ze op de grond?’ vroeg ik aan Chrissie.

‘Omdat ze de aarde onder zich wil voelen.’

‘Aha.’

Ik voelde dat de oude vrouw nog steeds naar me keek alsof ze mijn ziel onderzocht. Ze stak een knoestige hand naar me uit en streek over mijn wang. Tot mijn verbazing voelde haar huid zacht aan. Toen trok ze aan een van mijn krullen en glimlachte. Ik zag dat ze een grote spleet tussen haar twee bovenste voortanden had.

‘Kennen Droomtijdverhaal over gumanyba?’ vroeg ze in gebroken Engels.

‘Nee…’ Ik keek haar wezenloos aan.

‘Ze heeft het over de Zeven Zusters, Cee. Zo worden ze in onze taal genoemd,’ tolkte Chrissie.

‘O. Ja, daar heb ik over gehoord. Mijn vader heeft me alles over ze verteld.’

‘Zij onze kantrimen, Celaeno.’

‘Dat betekent onze familie,’ zei Chrissie.

‘Wij familie, één volk van zelfde kantri.’

‘Aha.’

‘Ik leg een andere keer wel uit wat ze daarmee bedoelt,’ fluisterde Chrissie.

‘Alles begint in de Droomtijd,’ zei de oude dame.

‘Wat begint er?’

‘Het verhaal over de Zeven Zusters,’ zei Chrissie. ‘Ze zal het je nu vertellen.’

En terwijl Chrissie vertaalde, luisterde ik naar het verhaal.

Kennelijk waren de Zeven Zusters van hun verblijfplaats in de hemel naar de aarde gevlogen, en geland op een hoge heuvel die vanbinnen hol was, als een grot. Er was een geheime gang die ernaartoe leidde en dus konden de zussen ongezien komen en gaan tussen hemel en aarde. Terwijl ze hier bij ons waren, woonden ze in de grot. Toen ze op een dag op jacht naar voedsel waren, zag een oude man hen, maar ze hadden het te druk met jagen en zagen hem niet. Hij besloot hen te volgen, omdat hij een jonge vrouw als echtgenote wilde. Toen ze uitrustten bij een rivier, sprong hij tevoorschijn en greep de jongste zus. De anderen renden in paniek terug naar hun grot, kropen door de geheime gang naar de top van de heuvel, vlogen de hemel in en lieten het aan de arme jongste zus over om te proberen te ontsnappen aan de oude man.

Toen ik dat hoorde, vond ik het echt gemeen van de anderen dat ze haar hadden achtergelaten.

Hoe dan ook, het lukte de jongste zus te ontsnappen en ze rende terug naar de grot. Ze realiseerde zich dat de anderen al waren weggevlogen en ze wist dat de oude man achter haar aan zat, dus klom ook zij omhoog via de geheime gang en vloog haar zussen achterna. Kennelijk was dit de reden waarom de jongste zus – haar naam was Merope, dacht ik, hoewel de oude vrouw haar anders noemde – die de weg terug naar haar ‘land’ kwijt was, niet zo vaak werd gezien.

Toen de oude vrouw klaar was met vertellen hulde ze zich in een diep zwijgen, met haar ogen nog steeds op mij gericht.

‘Wat echt raar is,’ zei ik ten slotte tegen Chrissie, ‘is dat we maar met zes zussen zijn, want Pa heeft nooit een zevende zus mee naar huis genomen.’

‘In onze cultuur is alles een spiegel van daarboven,’ antwoordde Chrissie.

‘De oude man over wie je oma het had moet Orion zijn, over wie Pa ons uit de Griekse verhalen heeft verteld.’

‘Dat zou kunnen,’ zei ze. ‘In de verschillende tradities zijn er een hoop legendes over de zussen, maar dit is die van ons.’

Hoe kan het toch dat die verhalen uit alle delen van de wereld zo veel op elkaar lijken, dacht ik opeens. Ik bedoel, toen ze oorspronkelijk verteld werden, duizenden jaren geleden, konden de Grieken nog geen e-mail naar de Aboriginals sturen, of de Maya’s in Mexico de Japanners bellen. Zou er meer verband tussen hemel en aarde zijn dan ik had gedacht? Misschien was er iets mystieks, zoals Tiggy zou zeggen, aan de hand met ons zussen en het feit dat we naar de beroemde zussen aan de sterrenhemel waren genoemd, en het gegeven dat de zevende zus ontbrak…

‘Waar jij vandaan?’ vroeg de oude vrouw aan me, en ik keerde weer terug naar de werkelijkheid.

‘Dat weet ik niet. Ik ben geadopteerd.’

‘Jij hiervandaan.’ Ze pakte iets wat eruitzag als een lange stok met tekens erop en stampte ermee op de stoffige aarde. ‘Jij kantrimen.’

‘Familie,’ bracht Chrissie me in herinnering, waarna ze zich weer tot haar oma wendde. ‘Zodra ik haar voor het eerst zag, wist ik dat een deel van haar dat was.’

‘Belangrijkste deel: hart. Ziel.’ De oude vrouw sloeg op haar borst, met haar hazelnootbruine ogen vol liefde. Ze stak haar hand uit en drukte die van mij met een kracht die ik niet van haar had verwacht. ‘Jij thuiskomen. Horen hier.’

Ze hield mijn hand vast, en ik voelde me opeens duizelig worden en begon bijna te huilen. Misschien had Chrissie het gezien, want ze stond op en hielp me voorzichtig overeind.

‘We moeten nu gaan, Mimi, want CeCe heeft een afspraak.’

Ik knikte Chrissie dankbaar toe en steunde meer op haar arm dan ik wilde. ‘Ja. Hartelijk bedankt dat u me dit verhaal verteld hebt.’

‘Ik jou nog veel meer vertellen. Kom terug,’ moedigde de vrouw me aan.

‘Dat zal ik doen,’ beloofde ik haar. Haar accent was het vreemdste wat ik ooit had gehoord, dacht ik. Ze sprak haar weinige Engelse woorden uit met een sterk Australisch accent, maar rondde ze af met extra medeklinkers, zodat ze zachter klonken. ‘Tot ziens.’

‘Galiya, Celaeno.’ Ze zwaaide me uit terwijl Chrissie me door de voortuin annex zitkamer naar haar bromfiets leidde.

‘Ga je mee iets drinken? Er is een servo om de hoek.’

‘Ja, dat zou geweldig zijn,’ antwoordde ik. Ik had geen idee wat een ‘servo’ kon zijn, maar was nog niet klaar voor de terugreis op de wiebelige bromfiets.

Het bleek een tankstation annex levensmiddelenwinkeltje te zijn. We kochten allebei een cola en gingen buiten op een bankje zitten.

‘Sorry voor mijn oma. Ze is echt… heftig.’

‘Geeft niet. Het was heel interessant. Ik voelde me alleen een beetje vreemd, dat is alles. Om dat allemaal te horen over die…’ ik zocht naar het woord, ‘cultuur waartoe ik misschien behoor. Ik wist er maar heel weinig over voordat ik hier aankwam.’

‘Daar hoef je je niet slecht over te voelen. Waarom zou je er iets over moeten weten, Cee? Je bent geadopteerd en als baby meegenomen naar Europa. En trouwens, de oudjes willen ervoor zorgen dat hun verhalen verteld blijven worden, vooral in onze cultuur. Bij ons wordt alles mondeling overgeleverd, snap je? Van generatie op generatie. Er wordt nooit iets opgeschreven.’

‘Bedoel je dat jullie niet een soort van Bijbel of Koran hebben waarin alle verhalen en regels en zo zijn opgetekend?’

‘Nee, niets. Het is zelfs zo dat we ons geen raad zouden weten als mensen het opschreven. Alles wordt verteld, en een heleboel ook geschilderd. Maar Cee.’ Ze wierp een snelle blik op mijn verblufte gezicht. ‘Je ziet er echt uit alsof je in de war bent. Wat is er aan de hand?’

‘Het is gewoon dat, nou ja…’ Ik slikte en had het gevoel dat alles met de seconde vreemder werd. ‘Ik ben eigenlijk dyslectisch, dus ik kan niet goed lezen, hoewel ik het beste onderwijs heb gevolgd dat mijn vader me kon bieden. De letters dansen gewoon voor mijn ogen, maar ik ben wel, eh… kunstenares.’

‘O ja?’ Nu was het Chrissies beurt om verbaasd te kijken.

‘Ja.’

‘Waarom heb je me dat niet eerder verteld? Dat is gewoon schitterend! Vooral omdat je misschien familie van Namatjira bent!’

‘Ik ben niet zo bijzonder, Chrissie…’

‘Alle kunstenaars zijn speciaal. En maak je geen zorgen, ik ben ook meer auditief en visueel ingesteld. Misschien zit dat gewoon bij ons in de genen.’

‘Misschien. Kan ik je wat vragen, Chrissie?’

‘Tuurlijk, ga je gang.’

‘Ik weet dat het idioot zal klinken, zoals gewoonlijk, maar bestaan er… vooroordelen tegen Aboriginals in Australië?’

Chrissie draaide haar knappe gezicht naar me toe en knikte langzaam. ‘Zeker, maatje, maar dat is geen onderwerp om te bespreken nu we bij een servo een colaatje zitten te drinken. Ik bedoel, vraag het aan een blanke, en die zal zeggen dat het niet zo is. In ieder geval zullen ze ons niet bij duizenden tegelijk vermoorden en ons land afnemen. Dat hebben ze een paar honderd jaar geleden al gedaan, en ze hebben het grootste deel nog steeds niet teruggegeven. Elk jaar in januari vieren de blanken Australia Day, de dag dat een Britse vloot ons land opeiste. Wij noemen het Invasion Day, want het is ook de dag dat de genocide op ons volk begonnen is. We zijn hier vijftigduizend jaar geweest, en zij hebben geprobeerd om ons en onze manier van leven te vernietigen. Nou ja,’ voegde ze er met een schouderophalen aan toe, ‘het is oud nieuws, maar een andere keer vertel ik je er meer over.’

‘Oké,’ zei ik. Ik wilde haar niet vragen wat ze met ‘genocide’ bedoelde, maar het woord klonk echt niet best.

‘Schrik je ervan?’ vroeg ze, na even te hebben gezwegen. ‘Ik bedoel, je realiseren dat je een van ons, of in ieder geval gedeeltelijk een van ons bent?’

‘Nee. Ik ben altijd anders geweest. Een buitenbeentje, weet je wel?’

‘Ik weet wat je bedoelt.’ Ze legde een warme hand op mijn arm. ‘Goed, dan breng ik je nu terug naar je hotel.’

Nadat Chrissie me had afgezet en had gezegd dat ik haar moest bellen als ik nog iets nodig had, ging ik naar mijn kamer en daar plofte ik op het bed neer. Voor de eerste keer in mijn leven viel ik onmiddellijk nadat ik was gaan liggen in slaap.

Toen ik wakker werd, deed ik één oog open om op mijn mobiel te kijken hoe laat het was. Na achten ’s avonds, dus ik had drie uur aan één stuk door geslapen. Misschien had alle informatie van de afgelopen dagen hetzelfde effect gehad als een slaappil: mijn hersenen wisten dat ik het niet aankon, en dus hadden ze zichzelf uitgeschakeld. Of misschien, heel misschien… was het een soort diepe opluchting omdat ik, alleen al doordat ik het lef had gehad hierheen te reizen, te weten aan het komen was wie ik werkelijk was.

Je bent thuisgekomen…

Maar ook al geloofde ik dat, wilde ik dan wel door mijn genen getypeerd worden, en niet door iets wat deel uitmaakte van mijn opvoeding? Ik stond op om te gaan plassen. Daarna keek ik naar mijn platte neus in de spiegel, en ik besefte dat het de neus van zowel de oude vrouw als mijn nieuwe vriendin Chrissie was. Ze waren zelfverzekerd en trots op hun cultuur, en misschien had ik dat ook wel nodig: een beetje trots. Misschien hoorde ik niet meer bij Star – ik had op de pijnlijke manier geleerd dat je iemand nooit kon bezitten. Maar misschien kon ik zowel aan mezelf als aan een cultuur die me typeerde toebehoren.

In de grote wereld was ik een verliezer, maar toen ik vandaag bij Chrissie en haar oma had gezeten hadden ze mijn afkomst als een kracht gezien. Met andere woorden, ik had mensen aan mijn kant die me begrepen, omdat ze net als ik waren. Mijn… kantrimen. Familie.

Ik liep terug naar mijn slaapkamer met het gevoel dat ik nieuwe energie had opgedaan. Ik besloot Chrissie te bellen om te vragen of zij me meer over de Aboriginalcultuur kon vertellen. Ik pakte mijn mobiel en zag dat ik twaalf nieuwe sms’jes en een paar voicemailberichten had.

De eerste twee sms’jes waren van Star:

Fantastisch om elkaar te spreken en te lachen gisteravond. Je weet waar ik ben als je me nodig hebt. Hou van je, S xxx

Ben ik weer, er hebben nog meer kranten gebeld! neem je telefoon niet op!!

En toen…

Dit is een bericht voor CeCe D’Aplièse. Hai. Mijn naam is Katie Coombe. Ik ben journaliste bij de Daily Mail. Ik zou je graag interviewen over je relatie met Anand Changrok. Je kunt altijd mijn mobiele nummer bellen om jouw kant van het verhaal te vertellen.

En nog een…

Dit is een sms voor CeCe D’Aplièse van de bbc-nieuwsdienst in Londen. We zouden je graag willen spreken over Anand Changrok. Bel alsjeblieft Matt op het hieronder volgende nummer. Alvast bedankt.

En nog een…

Hallo, is dit CeCe’s mobiele nummer? Ik ben Angie van News of the World. Laten we de voorwaarden afspreken voor een uitvoerig interview met jou.

Enzovoort, enzovoort…

‘Shit!’ Het was duidelijk dat de pers me op het spoor was. Nu Ace achter slot en grendel zat en door de politie en de rechtbank werd beschermd, konden ze van hem niets wijzer worden, en dus zochten ze mij. Een ogenblik dacht ik eraan Wormwood Scrubs te bellen om te vragen of ik Ace kon spreken en hem te vragen of hij wilde dat ik iets namens hem tegen de media zou zeggen.

Doe niet zo gek, Cee, zei ik tegen mezelf. Hij zou je nog niet vertrouwen om een mangosmoothie bij een strandtent voor hem te gaan halen…

Linda kent de waarheid, had hij een keer tegen me gezegd.

Dus wie was Linda? Een vriendin? Of zijn vrouw misschien, hoewel er in de kranten niet had gestaan dat hij een partner had. Behalve mij, natuurlijk, maar aangezien een van de tabloids me zijn ‘vriendin du jour’ had genoemd, zagen ze mij natuurlijk als een van een hele serie voorgangsters.

Maar dan nog zei mijn intuïtie me dat ik iets voor hem moest doen. Hij had mij tenslotte ook geholpen toen ik hulp nodig had. De vraag was wat? En hoe?

Ik kon één ding doen…

Ik haalde het simkaartje uit mijn mobiel en controleerde of alle nummers die ik nodig had bij de contacten in het adresboek van mijn telefoon stonden. Ik liep met het simkaartje naar het toilet, omwikkelde het met een stukje wc-papier en gooide het in de pot. Vervolgens spoelde ik krachtig door. Tevreden omdat niemand me nu nog kon vinden liep ik mijn kamer uit en de straat op, waar ik in een winkel een nieuwe simkaart kocht. Ik sms’te Star en Ma het nieuwe nummer. Een halve minuut later ging mijn mobiel.

‘Ha, Sia,’ zei ik.

‘Ik bel alleen om te controleren of het werkt.’

‘Het werkt, maar het is betalen per belminuut, en de dame in de winkel zei dat ik ook moest betalen voor inkomende gesprekken uit het buitenland, dus waarschijnlijk heb ik nog maar een halve minuut van mijn twintig dollar over.’

‘Het was een goed idee van je om je simkaart te dumpen. Ik heb vandaag een heleboel andere telefoontjes gehad. Mouse zei dat ze je waarschijnlijk ook kunnen opsporen via de administratie van de luchtvaartmaatschappijen, als ze slim zijn, dus…’

Opeens werd Star afgebroken, en ik zag een tekstbanner boven aan mijn telefoonschermpje waarop stond dat mijn beltegoed op was.

‘Dit is belachelijk aan het worden,’ kreunde ik, terwijl ik over de straat naar het hotel terugliep. Ik was niet James Bond en ook niet Pussy Galore, of hoe ze ook mocht heten.

‘Hallo, Miss D’Aplièse,’ begroette de receptioniste me. ‘Weet u al hoe lang u nog blijft?’

‘Nee, nog niet.’

‘Nou, laat het me weten zodra u eruit bent.’ Het viel me op dat de receptioniste me onderzoekend aankeek. ‘U hebt hier toch nog nooit eerder gelogeerd, hè? Uw gezicht komt me bekend voor.’

‘Nee, nog nooit,’ antwoordde ik. Ik probeerde mijn stem sterk te laten klinken. ‘Bedankt en tot ziens,’ zei ik, en ik klom de trap naar mijn kamer op.

Door het open raam hoorde ik het avondconcert van de kikkers. Ik knipte de plafondlamp in mijn kamer aan en zag de cd-speler op het nachtkastje staan. Dat herinnerde me eraan dat ik verder naar Kitty’s verhaal moest luisteren, want ik had afleiding nodig. Ik ging op het bed liggen, voorzag het apparaat van nieuwe batterijen en stopte de tweede schijf erin. Ik zette mijn koptelefoon op, leunde achterover, drukte op play en sloot mijn ogen om te weten te komen hoe het verder was gegaan met Kitty Mercer.

Kitty

Broome, West-Australië

Oktober 1907

14

Kitty werd wakker omdat Andrew haar op haar voorhoofd kuste.

‘Ik ga naar de kade,’ zei hij. ‘Over een uur wordt er een logger verwacht en ik wil voorkomen dat die verrekte Koepangers parels verbergen op hun sluwe, onbetrouwbare lichamen. Rust vandaag goed uit, liefste, wil je?’

‘Zeker.’ Kitty keek naar haar man en zag dat hij zoals gewoonlijk zijn fraaie parelhandelaarsuniform aanhad: een glimmend wit kostuum met een Chinese kraag en parelmoerknopen en een witte tropenhelm. Wanneer hij naar huis zou komen om te lunchen, wist ze, zou het pak onvermijdelijk bedekt zijn met rood stof en moest hij andere kleren aantrekken voordat hij de deur weer uitging. Hier in Broome was het elke dag wasdag, maar ze hoefde zich niet zelf zwetend over pannen heet water te buigen. In plaats daarvan werden de pakken opgevouwen door haar dienstmeid en met de eerstvolgende tweewekelijkse stoomboot naar Singapore gestuurd om daar te worden gewassen.

Het was maar een van de vele bijzonderheden van Broome die ze snel had moeten accepteren, nu ze niet langer de dochter van een predikant, maar de vrouw van een rijke parelhandelaar was.

Kort na hun bruiloft had ze zich met Andrew in Fremantle ingescheept op de kustvaarder Paroo, en na een paar dagen van ruwe zee had Kitty eindelijk in de verte land gezien, een vlak, geel strand en een verzameling dicht op elkaar staande huizen met golfijzeren daken. Het schip meerde af aan een kade van bijna anderhalve kilometer lang waar het donkerbruine water tegen de houten palen klotste. De kust was begroeid met een dicht mangrovebos, en erachter stond een rij schuurtjes die gemaakt waren van golfplaten. Voor in de baai lagen de beruchte parelloggers, met hun masten dicht bij elkaar in de weidse, helderblauwe hemel.

Nadat ze van boord waren gegaan, werden ze met paard-en-wagen door de piepkleine enclave gereden en Kitty vond wat ze zag niet echt aanmoedigend. Vanaf de stoomboten en loggers die aanlegden stroomde rauw volk naar de bars en hotels aan Dampier Terrace, de hoofdstraat van de stad, en die werden gevuld met pianomuziek, harde stemmen en sigarenrook. Het deed Kitty denken aan het Wilde Westen van Amerika, waarover ze had gelezen. Het was onvoorstelbaar heet en overal in de vochtige, windstille lucht stonk het naar ongewassen lichamen.

De bungalow met het golfijzeren dak, gebouwd door haar schoonvader, alleen om Edith en hemzelf tijdelijk onderdak te bieden terwijl hij zijn parelzaak vestigde, was niet bepaald opwindend. Andrew had Kitty een gerieflijker huis beloofd en de bouwwerkzaamheden waren nog maar een paar maanden geleden voltooid.

Zeven maanden na haar aankomst begon Kitty langzamerhand te wennen aan deze vreemde, afgelegen plaats, aan de ene kant ingesloten door de zee en aan de andere kant door de onmetelijke rode woestijn. Het handjevol huizen aan de stoffige en vaak overstromende Robinson Street, waar het merendeel van de rijke blanke bevolkingsgroep woonde, was gelegen op maar een paar minuten van de overbevolkte krottenwijk. Broome had geen enkel elegant of gracieus bot in zijn bruisende multiculturele mix, maar was niettemin het centrum van de mondiale parelhandel. Wanneer ze door Fred, haar Aboriginalstalknecht, naar de stad werd gebracht, ontmoette ze een mengelmoes van mensen van verschillende rassen, die afkomstig waren van de schepen die op die dag hadden aangelegd en die op zoek waren naar vermaak. Het geld stroomde hier als water en er waren genoeg ondernemingen die zich er maar wat graag meester van maakten. Yamasaki en Mise hadden een keur aan kostbare Japanse goederen op voorraad, alsook zachte zijden stoffen waarvan schitterende baljurken gemaakt konden worden, waarmee de vrouwen van de parelhandelaren konden pronken tijdens het balseizoen.

Kitty ging moeizaam rechtop in bed zitten. Haar rug deed pijn door het gewicht van haar opgezwollen buik, en ze dankte de hemel dat de baby over drie maanden geboren zou worden. Dokter Blick, die Kitty toen ze hem bij een paar feestelijkheden had leren kennen een fles whisky had zien leegdrinken, had haar verzekerd dat ze de best mogelijke zorg zou krijgen als het zover was. Andrew – of eigenlijk zijn vader – was niet voor niets de eigenaar van het grootste parelbedrijf in Broome, met een vloot van zesendertig loggers die elk jaar met honderden tonnen schelpen in de haven aanlegden.

In het begin was ze onbekend met de uitdrukkingen die Andrew vaak gebruikte, zoals ‘loggers’, ‘opleggers’ en ‘schelpgraad’, maar omdat hij over weinig anders sprak terwijl ze ’s avonds met hem dineerde, had ze zich gaandeweg een beeld gevormd van hoe de zaak functioneerde.

Dit seizoen had de Mercer Pearling Company een moeilijke start gehad, toen een logger en de hele bemanning in een cycloon waren vergaan. Kitty had algauw geleerd dat een mensenleven hier kwetsbaar en heel goed vervangbaar was. Het was een feit waarmee ze nog steeds moeite had. Ze wist dat ze de wreedheid en hardheid van het leven in Broome – en vooral de behandeling van de plaatselijke Aboriginalbevolking – nooit helemaal zou kunnen accepteren.

Ze was geschokt toen ze voor het eerst een groep geboeide Aboriginalmannen had gezien, die met banden om hun nek, aan elkaar vastgeketend en onder leiding van een bewaker met een geweer het puin van een door een cycloon verwoest huis aan het ruimen waren. Andrew had haar meegetrokken toen ze in tranen was uitgebarsten van afschuw.

‘Je begrijpt nog niet hoe het er in Broome aan toegaat, liefste,’ had Andrew troostend tegen haar gezegd. ‘Het is voor hun eigen bestwil. Op deze manier kunnen ze een bijdrage leveren aan de samenleving.’

‘Geboeid?’ Kitty beefde van ingehouden woede. ‘Van hun vrijheid beroofd?’

‘Het is een humane manier van werken. Ze kunnen er nog steeds een eind mee lopen. Kalmeer alsjeblieft, liefste.’

Kitty luisterde machteloos terwijl Andrew uitlegde dat de gezagsdragers meenden dat de ‘zwarten’ zodra ze de kans kregen terug naar de woestijn zouden rennen. En dus werden ze overdag aan elkaar en ’s nachts aan een boom vastgeketend.

‘Het is wreed, Andrew. Zie je dat dan niet?’

‘Als ze werken krijgen ze tenminste tabak of zakken meel die ze mee kunnen nemen naar hun familie.’

‘Maar geen loon waarvan ze kunnen leven?’ had ze hem indringend gevraagd.

‘Dat hebben ze niet nodig, liefste. Deze mensen zouden bij de minste aanleiding hun eigen vrouwen en kinderen verkopen. Ze zijn als wilde dieren en helaas moeten ze ook zo worden behandeld.’

Na wekenlange twistgesprekken over het onderwerp hadden Kitty en Andrew eenvoudigweg geconstateerd dat ze het er niet over eens zouden worden. Ze was ervan overtuigd dat de verstandhouding aanzienlijk verbeterd kon worden met wat vriendelijkheid en begrip en wat respect voor het feit dat deze mensen al veel langer dan de blanke kolonisten in Australië waren. Andrew verzekerde haar dat dat al vaker was geprobeerd en dat het altijd jammerlijk was mislukt.

Maar de wetenschap dat deze ongelijkheid verkeerd was, knaagde aan haar geweten. Ze had zelfs een speciale vergunning moeten aanvragen bij de plaatselijke politiefunctionaris om Fred ’s nachts bij hen op het terrein te mogen houden, omdat hij anders elke avond met de anderen zou worden verzameld en afgevoerd naar een kamp buiten het stadje, bij zijn blanke ‘meesters’ uit de buurt.

Die situatie, plus het pijnlijk regelmatige verlies van mensenlevens in de overbevolkte krottenwijk en op de oceaan, was de prijs die iedereen in Broome voor de veel hoger dan gemiddelde lonen moest betalen. En voor de hoofdprijs, het vinden van de perfecte parel. Maar die was slechts voor een enkeling weggelegd.

Kitty was zo naïef geweest om aan te nemen dat er in elke schelp een parel zat, maar dat was niet zo. De branche overleefde hoofdzakelijk op de schelpen met parelmoer. In de lelijke, gespikkelde bruine schelpen die op de zeebodem lagen zat een schitterend materiaal dat wereldwijd per ton werd verkocht, en gebruikt om kammen, doosjes en knopen te verfraaien.

Het gebeurde maar zelden dat een triomfantelijke kapitein een rammelend parelkistje aan de parelhandelaar overhandigde. In dat kistje – dat niet kon worden geopend als de parel er eenmaal in was gegooid, omdat alleen de parelhandelaar zelf er de sleutel van had – zat dan een kostbaarheid van mogelijk onschatbare waarde. Kitty wist dat Andrew er elke nacht van droomde om een schitterende parel te vinden, die hem niet alleen rijk maar ook beroemd zou maken. Een parel waardoor hij, en niet zijn vader, de geschiedenis zou ingaan als de grootste parelhandelaar van Broome, en dus van de wereld.

Het was een paar keer gebeurd dat hij was thuisgekomen met een parel zo groot als een flinke knikker, en met ogen die schitterden van opwinding had hij haar de vaak vreemd gevormde edelstenen laten zien. Hij was ermee naar de zaak van T.B. Ellies aan Carnarvon Street gegaan om te zien of zijn vondst goed was. T.B. stond bekend als de vakkundigste parelslijper ter wereld.

Net als diamanten moesten parels bewerkt en gepolijst worden om hun ware schoonheid zichtbaar te maken. Kitty’s belangstelling was gewekt toen ze had gehoord dat de parels uit dunne schilletjes bestonden, zoals die van een ui. T.B.’s vakkundigheid lag in zijn vermogen om elk onvolmaakt schilletje weg te vijlen zonder de glans van het laagje eronder aan te tasten. Ze had T.B. een parel in het licht zien houden, alsof hij met zijn scherpe bruine ogen de kern kon zien. Dan tastte hij met zijn gevoelige vingers naar minuscule randjes en werkte die weg met zijn vijlen en mesjes, terwijl hij tuurde door zijn juweliersbril.

‘Het is maar oesterspeeksel,’ had hij een keer droogjes gezegd terwijl Kitty had toegekeken bij zijn werk. ‘Het dier wordt geïrriteerd door iets, een zandkorreltje misschien, en omringt het met laagjes speeksel om zich ertegen te beschermen. En ziedaar, dan is er een prachtig mineraal ontstaan. Maar soms…’ Hij fronste en schilde er nog een flinter af. ‘Soms beschermen die laagjes alleen een holle ruimte met een beetje modder erin.’ Hij hield de parel op, zodat Kitty en Andrew hem konden zien, en er sijpelde echt een bruin vlekje uit een gaatje. Andrew had nauwelijks een kreun kunnen bedwingen toen T.B. dat deed. ‘Een schaalparel. Jammer. Misschien toch nog aardig als hoedenspeld.’ Onder zijn snor gingen zijn mondhoeken omhoog in een spottend lachje, en hij werkte verder.

Kitty vroeg zich af of de stille Singalese man zich ervan bewust was dat hij meer macht had dan wie dan ook in Broome. Hij was de droommaker – in zijn bescheiden werkplaatsje met de houten voorgevel kon hij voorzichtig fijne laagjes van een parel afschillen en er een majestueus, levensveranderend juweel van maken, of een hoopje parelstof op zijn werkbank hoopgevend maken.

Broome was een unieke, intense microkosmos die helemaal op zichzelf stond en elke ziel die er woonde maakte er deel van uit. Kitty was nu een radertje in die machine en ze speelde de rol van plichtsgetrouwe echtgenote van een parelhandelaar.

‘Op een dag, liefste,’ had Andrew gezegd toen hij haar in zijn armen hield na een nieuwe teleurstelling in de winkel van T.B., ‘zal ik een schitterende parel voor je meebrengen. En dan zul je hem dragen, zodat iedereen hem kan zien.’

Kitty betastte het snoer met kleine, delicate pareltjes die Andrew voor haar had uitgekozen en aan elkaar had geregen. Hij was niet alleen bezeten van het vinden van een grote schat, maar ging ook tot het uiterste om het haar naar de zin te maken. Kitty had geleerd dat ze niet met hem over haar dromen moest praten, want anders zou Andrew de grootste moeite doen om ze te vervullen. Hij had het huis vol prachtige antieke meubelen laten zetten, die hij had gekocht op de schepen uit alle delen van Azië die Broome aandeden. Een keer had ze gezegd dat ze van rozen hield, en een week later had hij haar bij de hand genomen en naar de veranda geleid, waar rozenstruiken omheen waren geplant terwijl ze sliep.

In de huwelijksnacht had hij haar teder en hoffelijk behandeld. Hoewel de daad op zich iets was waaraan Kitty zich onderwierp zonder er actief van te genieten, was het zeker niet ondraaglijk geweest. Misschien was Andrew opgetogener dan zijzelf toen ze hem vijf maanden daarvoor, terwijl het kind in haar buik nog niet veel groter dan een parel was, had verteld dat ze zwanger was. Andrew had haar al gezegd dat zijn ‘zoon’ in de voetsporen van zijn vader zou treden, naar het Immanuel College in Adelaide zou gaan, en dan naar de universiteit in die stad. Een week later had Kitty een prachtige, met snijwerk verfraaide wieg uit mahoniehout en talloze speelgoedjes in ontvangst genomen.

‘Wat is alles toch oneerlijk verdeeld in Broome,’ verzuchtte ze, terwijl ze moeizaam uit bed kwam en naar haar zijden kamerjas reikte. Negenennegentig procent van de bewoners leefde in de grootste armoede, maar wat de rijkste ingezetenen ook maar wilden hebben kon binnen twee weken in deze piepkleine, afgelegen buitenpost afgeleverd worden.

Kitty pakte haar pantoffels op en schudde ze eerst grondig uit, want ze had geleerd dat spinnen en kakkerlakken zich graag in het knusse binnenwerk verstopten. Ze gooide ze op de vloer en wrong haar opgezwollen voeten erin. Ze was het gewend om bezig te zijn, en ook al werd haar buik steeds dikker, ze had geweigerd zich op te sluiten in haar huis, omdat ze wist dat ze gek zou worden van verveling als ze binnenbleef.

Tijdens het ontbijt maakte ze een lijstje van alle dingen die ze in de stad moest kopen. Vóór haar zwangerschap legde ze de tien minuten naar de rij winkels aan Dampier Terrace altijd te voet af. Er was van alles en nog wat te koop, van kaviaar uit Rusland tot het malse rundvlees van de Hyland Star-slagerij. Ze aten goed en overvloedig en hadden een keus en kwaliteit die verreweg superieur was aan alles wat in Leith verkrijgbaar was. Tarik, hun Maleise kok, had haar bekendgemaakt met curry’s, die Kitty tot haar verbazing heerlijk vond.

Ze zette haar zonnehoed op, pakte haar mand en parasol en liep langs de zijkant van het huis naar het stalgebouw, waar Fred lag te slapen op het stro. Ze klapte in haar handen en een paar seconden later was hij wakker en opgesprongen. Hij keek haar glimlachend aan. Een van zijn voortanden ontbrak, maar Kitty wist dat dat normaal was bij Aboriginalmannen, en dat het iets met een ritueel te maken had.

‘Stad?’ Ze wees ernaar, want Freds beheersing van het Engels was op z’n best minimaal. Hij sprak de taal van de Yawuru-stam, de inheemse bewoners van Broome.

‘Gaan naar stad,’ zei hij instemmend, en Kitty keek toe terwijl hij de pony voor de wagen spande. Ze was opgelucht dat hij er was. Fred had er een handje van om, zoals hij het noemde, ‘op walkabout gaan, Missus Boss’. Kitty had geleerd dat wekenlang verdwijnen in het ongetemde, gevaarlijke achterland van Broome iets was wat bij de meeste Aboriginals hoorde, net als de ontbrekende voortand. In het begin had ze het verschrikkelijk gevonden dat Fred op een strozak in de stal sliep.

‘Liefste, die zwarten wíllen niet binnen leven. Ook al zouden we een hut voor hem bouwen, dan nog zou hij buiten blijven slapen. De maan en de sterren zijn het dak boven het hoofd van de Aboriginal.’

Niettemin had Kitty zich ongemakkelijk over de regeling gevoeld en terwijl hun eigen huis gerenoveerd werd, had ze erop aangedrongen dat Andrew een onderkomen voor Fred zou laten bouwen, met wasvoorziening, een bed en een keukentje waarvan hij gebruik kon maken als hij dat wilde. Tot dusver had Fred zich nog niet van die voorzieningen bediend. Hoewel ze ervoor zorgde dat zijn uniform fris en gewassen was, kon ze hem nog steeds op een paar passen afstand ruiken.

Kitty klom met Freds hulp op de wagen, ging naast hem zitten en genoot van het windje op haar gezicht terwijl de pony met klepperende hoeven door de stad draafde. Kon ze maar met Fred praten, hemzelf en de manieren van zijn volk begrijpen. Maar hoewel ze had geprobeerd hem te helpen zijn Engels te verbeteren, toonde Fred geen enkele belangstelling.

Toen ze waren aangekomen op Dampier Terrace, hief Kitty haar hand en zei: ‘Stop!’ Fred hielp haar van de wagen.

‘Ik hier blijven?’

‘Ja.’ Kitty keek hem glimlachend aan en liep naar de slagerij.

Na haar boodschappen voor de avondmaaltijd te hebben gedaan en wat te hebben gekletst met Mrs. Norman, de vrouw van een andere parelhandelaar, stapte ze het felle zonlicht weer in. Ze voelde zich slap in de drukkende hitte, en terwijl ze zich met haar waaier koelte toewuifde, liep ze een smalle steeg in die wat schaduw bood. Ze stond juist op het punt terug te lopen naar de pony en de wagen toen ze van de andere kant van de steeg een zacht gejammer hoorde.

Ze liep naar de hoop afval die daar lag en dacht dat er misschien een gewond dier onder lag. Ze trok een stinkende krat weg en zag dat er een tot een bal opgerold mens achter lag. Aan de huidskleur te zien was het een Aboriginal, en uit de lichaamsvormen maakte ze op dat het een vrouw moest zijn.

‘Hallo?’

Er kwam geen antwoord, en dus boog Kitty zich over haar heen en stak haar hand uit om de bruine huid aan te raken. De menselijke bal kromp ineen en ontrafelde zich om een jonge vrouw te onthullen die haar met doodsbange ogen aankeek.

‘Ik niet verkeerd doen, missus…’

Het meisje deinsde nog verder in de stinkende afvalhoop terug. Terwijl ze dat deed, zag Kitty haar bolle buik.

‘Dat weet ik. Ik ben hier niet om je pijn te doen. Spreek je Engels?’

‘Ja, missus. Ik spreken beetje.’

‘Wat is er met je gebeurd? Ik zie dat we in dezelfde… toestand verkeren.’ Kitty wees naar haar eigen bolle buik.

‘U en ik hebben baby, maar ik beter dood zijn. Ik weggaan. Leven hier niet goed voor ons, missus.’

Met veel moeite knielde Kitty bij haar neer. ‘Wees niet bang. Ik wil je helpen.’ Ze waagde het opnieuw een hand uit te steken om het meisje aan te raken, en deze keer schrok ze niet terug. ‘Waar kom je vandaan?’

‘Komen uit groot huis. Grote man baas, hij gezien,’ het meisje klopte op haar buik, ‘geen huis meer voor mij.’

‘Nou, maar je moet hier blijven. Ik heb een paard-en-wagen, daar op de weg. Ik neem je mee naar mijn huis en zal je helpen. Begrijp je?’

‘Mij laten, missus. Ik niet goed.’

‘Nee. Ik neem je mee naar mijn huis. Je kunt bij mij blijven. Je bent niet in gevaar.’

‘Beter ik dood,’ herhaalde het meisje. Er stroomden tranen uit haar gesloten ogen.

Kitty stond moeizaam op en vroeg zich af wat ze in vredesnaam kon doen om het meisje ervan te overtuigen dat ze de waarheid sprak. Ze maakte het parelsnoer om haar hals los, bukte zich en duwde het in de hand van het meisje, met het idee dat ze, als het ‘niet goed’ was, allang vertrokken zou zijn wanneer zij terugkwam, maar zo niet…

‘Pas hier even op voor me, dan ga ik de wagen halen. Ik vertrouw je, en jij moet mij vertrouwen.’

Kitty liep zo snel ze kon weg om Fred te gaan zoeken en hem te zeggen dat hij met de wagen naar de ingang van de smalle steeg moest komen. Ze maakte hem duidelijk dat hij eraf moest komen en haar moest volgen. Tot haar opluchting was het meisje er nog. Ze was rechtop gaan zitten en omklemde het parelsnoer.

‘Nou dan, Fred, kun jij deze dame op de wagen helpen?’ Kitty sprak de woorden uit en maakte ze ook duidelijk met gebaren.

Fred keek zijn mevrouw vol ongeloof aan. Ze zag hem naar het meisje kijken, en zij keek terug.

‘Doe wat ik je gezegd heb, Fred, alsjeblieft!’

Ze begonnen te praten in het Yawuru. Fred nam de taak op zich om het meisje dat met de parels van Missus Boss in haar handen op de afvalhoop zat te ondervragen. De emoties liepen een paar keer hoog op, maar ten slotte knikte hij.

‘Zij oké, Missus Boss.’

‘Schiet op dan en help haar op de wagen.’

Fred stak aarzelend zijn hand uit, maar het meisje pakte hem niet aan. Langzaam en trots stond ze zelf op.

‘Ik lopen,’ zei ze en liep met geheven hoofd langs Kitty.

‘Waar haar zetten?’ vroeg Fred.

‘Het beste is om haar achterin te laten liggen en de huif over haar te spannen.’

Nadat Kitty dit had geregeld, hielp Fred haar op de bok van de wagen.

‘Nou, en dan nu naar huis, Fred.’

Thuis aangekomen haalde Kitty schone lakens voor de hut die Fred nooit gebruikte en hielp het meisje – dat tegen die tijd bijna niet meer op haar benen kon staan – op het matras. Ze ging wat toverhazelaar halen om een zwelling rond het oog van het meisje te behandelen en zag dat ze op haar wangen en kin nog meer blauwe plekken had.

Kitty zette een karaf met water naast het bed en keek haar glimlachend aan.

‘Ga nu maar slapen. Hier ben je veilig,’ zei ze, duidelijk sprekend.

‘Niemand me komen slaan?’

‘Niemand.’ Kitty liet haar de grote ijzeren sleutel in het slot zien. ‘Ik ga weg,’ gebaarde ze, ‘en dan doe jij de deur op slot. Je bent veilig. Begrijp je?’

‘Ja, begrijpen.’

‘Later breng ik je wat soep,’ zei ze, en opende de deur.

‘Waarom u zo goed voor mij, missus?’

‘Omdat je een mens bent. Ga nu maar slapen.’ Kitty deed de deur voorzichtig achter haar dicht.

Die avond, na Camira – want zo had het meisje gezegd dat ze heette – wat bouillon te hebben gegeven, had Kitty bij de avondmaaltijd een fles goede rode wijn voor Andrew geopend. Nadat hij er twee grote glazen van had gedronken, begon ze over het jonge meisje dat nu in de hut verbleef.

‘Ze heeft me verteld dat ze dienstmeid is geweest in een huis aan Herbert Street. Toen haar toestand duidelijk werd, is ze eruit gegooid. Ze was ook flink afgerost.’

‘Weet je wie haar meester is?’ vroeg Andrew.

‘Nee, dat wilde ze niet zeggen.’

‘Dat verbaast me niks,’ zei hij, en nam nog een slok wijn. ‘Ze weet donders goed dat we naar hem toe kunnen gaan om te horen hoe de vork in de steel zit.’

‘Andrew, ik geloof dat zíj al heeft verteld wat er echt met haar gebeurd is. Niemand wil een zwangere dienstmeid. De kans is ook groot dat ze verkracht is.’ Kitty sprak het woord zonder erbij na te denken uit. Zulke dingen gebeurden zo vaak hier in Broome, waar dronken zeelui rondliepen die belust waren op ‘black velvet’, zoals ze Aboriginalvrouwen noemden.

‘Dat kun je niet weten.’

‘Nee, maar ik kan je wel zeggen dat het meisje me heeft verteld dat ze onderwijs heeft gevolgd bij de christelijke missiepost in Beagle Bay, en ze spreekt redelijk Engels. Ze is zeker geen hoer.’

Andrew leunde achterover op zijn stoel en keek haar vol ongeloof aan. ‘Dus we moeten een zwangere Aboriginalmeid onderdak en voedsel gaan geven op ons eigen terrein? Goeie god! Misschien sluipt ze het huis wel in als wij er niet zijn en gaat ze er met al onze bezittingen vandoor!’

‘In dat geval hebben wij het geld om andere spullen te kopen. Maar ik geloof niet dat ze dat zal doen. In hemelsnaam, Andrew, ze is zwanger! In verwachting van nieuw leven. Had ik, als christenvrouw, haar dan in de goot moeten laten liggen?’

‘Nee, natuurlijk niet, maar je moet wel begrijpen dat…’

‘Ik ben hier nu zeven maanden, en er is niets aan dit stadje wat ik niet begrijp. Alsjeblieft, Andrew, je moet me vertrouwen. Ik geloof niet dat dit meisje ons zal bestelen en als ze het toch doet, komt dat voor mijn rekening. Het is bijna zeker dat ze eerder zal bevallen dan ik. Moeten we dan de dood van twee zielen op ons geweten hebben?’

‘En ik zeg je dat ze moet gaan zodra ze haar kind gekregen heeft.’

‘Alsjeblieft, Andrew.’ Kitty hield haar vingertoppen tegen haar voorhoofd. ‘Ik begrijp dat je terughoudend bent, maar ik weet ook hoe gemakkelijk het hier is om je af te sluiten voor het leed van anderen. Stel je voor dat ik in haar schoenen zou staan…’

‘Goed, goed,’ zei hij uiteindelijk, en knikte. ‘Je toestand heeft je gevoelig gemaakt voor anderen die het niet zo goed hebben als jij en er ook zo aan toe zijn. Ze kan blijven, voor vannacht, tenminste,’ voegde hij eraan toe.

‘Dank je! Dank je, schat.’ Kitty stond op, liep naar hem toe en sloeg haar armen om zijn schouders.

‘Maar zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb. Morgen is ze vertrokken met alles wat ze mee kan nemen,’ zei hij. Hij moest altijd het laatste woord hebben.

De volgende ochtend klopte Kitty op de deur van de hut en trof ze Camira als een claustrofobische dingo heen en weer lopend aan.

‘Goedemorgen. Ik kom je ontbijt brengen.’

‘U mij houden hier?’ Camira wees naar de deur.

‘Nee, ik had je toch gezegd dat de sleutel in het slot zit? Je bent vrij om te gaan wanneer je maar wilt.’

Het meisje keek haar onderzoekend aan.

‘Ik kunnen vrij gaan nu?’

‘Ja, als je wilt.’ Kitty deed de deur wijd open en gebaarde met haar hand naar het pad.

Zonder iets te zeggen liep Camira naar de deur. Kitty keek toe terwijl ze aarzelend op de drempel bleef staan, links, rechts en naar Fred keek, die tabak kauwde en probeerde het paard te roskammen. Ze stapte de kamer uit en zette aarzelend haar voeten op de rode aarde, haar zintuigen gespitst op een plotselinge aanval. Maar die bleef uit en ze liep verder, de oprit naar de weg op. Kitty liep de hut uit en ging het huis weer in.

Ze keek uit het raam van de salon en zag Camira’s tengere gestalte in de verte verdwijnen. Een zucht ontsnapte aan haar lippen, en ze besefte dat Andrew waarschijnlijk toch gelijk had gehad. Opeens trappelde de baby in haar buik, en ze liep de salon in om te gaan zitten. Het was drukkend heet vandaag.

Er ging een uur voorbij, en juist op het moment dat ze de hoop bijna had opgegeven zag ze Camira weer naar het huis komen, even blijven staan en toen de oprit oplopen. Na nog tien minuten te hebben gewacht, liep Kitty naar de hut. Ze nam een glas van de koele limonade mee die Tarik zojuist had gemaakt, met ijsschaafsel van het pas afgeleverde blok.

De deur van de hut stond op een kier, maar toch klopte ze aan.

Camira deed open en Kitty zag dat ze alles op het ontbijtblad dat ze eerder had gebracht had opgegeten.

‘Ik heb dit voor je meegebracht. Het is goed voor je baby.’

‘Dank u, missus.’ Camira pakte de limonade van Kitty aan en nam aarzelend een slokje, alsof de drank vergiftigd kon zijn. Toen dronk ze het glas in één teug leeg. ‘Mij niet gevangen houden?’

‘Natuurlijk niet,’ zei Kitty kordaat. ‘Ik wil je helpen.’

‘Waarom u mij helpen, missus? Wittemannen dat niet willen.’

‘Omdat…’ Kitty zocht naar het gemakkelijkste antwoord. ‘We allebei hetzelfde zijn.’ Ze wees naar haar buik. ‘Hoe lang ben je op de missiepost geweest?’

‘Tien jaar. Lesman zegt ik goede leerling.’ Camira’s donkere ogen kregen een zweem van trots. ‘Ik ook kennen Duits.’

‘O ja? Mijn man spreekt het ook, maar ik niet.’

‘Wat u willen, missus?’

Kitty stond op het punt om ‘niets’ te zeggen, maar op dat moment besefte ze dat Camira nog niet zover was dat ze het concept ‘vriendelijkheid’ van een ‘witteman’ kon begrijpen.

‘Nou, als je hier wilt blijven, kun je om te beginnen Fred misschien wat Engels leren.’

Camira trok haar neus op. ‘Hij stinken. Niet wassen.’

‘Misschien kun je hem dat ook leren.’

‘Ik lesvrouw zijn, baas?’

‘Ja. En ik ben ook…’ Kitty dacht staande na. ‘… op zoek naar een kindermeisje om te helpen wanneer de baby komt.’

‘Ik weten over baby’s. Ik voor zorgen in missiepost.’

‘Dat is dan geregeld. Je blijft hier,’ ze wees naar de hut, ‘en we geven je eten in ruil voor je hulp.’

Camira keek Kitty ernstig en onderzoekend aan. ‘Niet op slot doen deur.’

‘Nee, ik doe de deur niet op slot. Hier.’ Kitty gaf haar de sleutel. ‘Afgesproken?’

Eindelijk kwam er een flauw glimlachje op Camira’s gezicht. ‘Afgesproken.’

‘Zo, is dat zwartje van je al aan de haal gegaan met alles wat ze kon stelen nadat je haar je rug had toegekeerd?’ vroeg Andrew toen hij thuiskwam om te lunchen.

‘Nee, ze ging een eindje lopen en toen kwam ze terug. Ongelooflijk dat ze naast Engels ook een mondje Duits spreekt, hè? En ze is christelijk opgevoed.’

‘Ik betwijfel of dat erg diep gaat. Dus wat ben je met haar van plan?’

‘Ze heeft verteld dat ze heeft gezorgd voor de baby’s die naar de missiepost waren gebracht. Ik heb voorgesteld dat ze in de hut kan wonen als ze mij helpt met de nieuwe baby en Fred wat simpel Engels leert.’

‘Maar Kitty, liefste, die meid is zwanger! De kans bestaat dat het een kind van een blanke is. En je weet hoe de regels voor halfbloeden zijn.’

‘Andrew!’ Kitty legde haar mes en vork met een klap op haar bord. ‘Camira is niet ouder dan ik! Wat wil je dan dat ik met haar doe? Haar weer op die afvalhoop gooien waar ik haar gevonden heb? En wat die regels betreft… die zijn wreed en barbaars. Een moeder scheiden van haar baby…’

‘Het is voor hun eigen bestwil, liefste. De overheid doet haar best om ervoor te zorgen dat die kinderen niet sterven in de goot. Ze willen ze van de straat halen en een christelijke levenswijze bijbrengen.’

‘Ik kan me met geen mogelijkheid voorstellen hoe ík me zou voelen als óns kind bij me werd weggehaald.’ Kitty beefde. ‘En waarom we, nu we ten minste een van hen kunnen helpen, zouden weigeren dat te doen. Het is niet minder dan onze plicht als christen. Maar neem me niet kwalijk, ik voel me… onwel.’ Kitty stond op, liep naar de slaapkamer en ging liggen. Haar hart bonsde.

Ze wist alles over de regels voor halfbloedkinderen, had de dienders van het plaatselijke protectoraat de ronde door Broome zien doen, met een kar op zoek naar alle baby’s en kinderen die opvielen door hun lichtere huidskleur. En dan hoorde ze de jammerklachten van de moeders, terwijl de baby’s en kinderen op de kar werden gezet en afgevoerd naar een missieweeshuis, waar hun Aboriginalafkomst uit hen zou worden geslagen en vervangen door een God die kennelijk geloofde dat het beter was Hem te dienen dan op te groeien met de liefde van een moeder.

Een paar minuten later werd er op de deur geklopt en Andrew kwam binnen. Hij ging naast haar op het bed zitten en pakte haar hand vast.

‘Hoe voel je je nu?’

‘Een beetje zwakjes, dat is alles. Het is erg benauwd vandaag.’

Andrew pakte een mousselinen doek van een stapel op het nachtkastje, doopte die in een kan met water, vouwde hem dubbel en legde hem op haar voorhoofd. ‘Jouw tijd is ook bijna gekomen, liefste. Als je het prettig vindt om een moeder in een vergelijkbare toestand te helpen, wie ben ik dan om je dat te verbieden? Ze kan blijven, in ieder geval tot haar kind geboren is. En dan moeten we… even zien.’

Kitty wist dat hij ‘zien welke huidskleur de baby heeft’ bedoelde, maar dit was niet het juiste moment om hem te zeggen wat ze daarvan dacht.

‘Dank je, liefste. Dat je zo lief voor me bent.’

‘Nee, jij bent degene die lief is. Ik ben te lang in Broome geweest. En misschien ben ik aan het lijden om ons heen gewend geraakt. Er is een frisse blik voor nodig om het opnieuw te zien. Maar ik moet mijn positie en goede naam in ere houden. Ik kan de wet niet in de wind slaan, evenmin als jij. Begrijp je dat, Kitty?’

‘Zeker.’

‘Dus wanneer zie ik dat zwartje van je?’

Kitty knarsetandde toen ze hem dat hoorde zeggen. ‘Haar naam is Camira. Ik zal een paar jurken voor haar laten maken. Ze heeft alleen de kleren die ze nu aanheeft, en die zijn vuil.’

‘Ik zou ze verbranden, als ik jou was. God mag weten waar ze allemaal geweest zijn, maar we zullen er in ieder geval snel achter komen. Als ze ergens dienstmeid is geweest, zullen we haar voormalige werkgevers kennen. Goed dan.’ Andrew kuste haar teder op haar voorhoofd en stond op. ‘Ik moet naar de stad. Ik heb een afspraak met T.B. De Edith heeft een prima partij aan wal gebracht en ik wil dat hij een paar parels schilt. Misschien is er een heel bijzondere bij.’ Andrews ogen schitterden van genoegen en hebzucht.

Hebben we er dan nog niet genoeg, dacht Kitty zuchtend, terwijl Andrew de kamer uit liep.

Ze wist wie de echte God in dit stadje was. Zijn naam was Geld.

15

In januari, toen de barometer aan de muur van de salon sterk daalde en het begin van het regenseizoen aankondigde, werd Kitty met zweetdruppeltjes op haar voorhoofd wakker. Het kind kon nu elke dag komen en ze bad tot God dat Hij het snel zou laten gebeuren. De vochtige lucht omgaf haar als een ondoorzichtige, verstikkende deken en het kostte haar moeite om adem te halen. Ze was te uitgeput om op te staan, bleef in haar bed liggen, wenste dat het zou gaan stortregenen en dat haar water zou breken. Ze luidde de bel om de keuken te laten weten dat ze wilde ontbijten. De afgelopen dagen was ze in bed gebleven. Ze moest er niet aan denken haar korset – hoewel het speciaal voor haar toestand was gemaakt – plus de vele onderrokken en daarover nog een jurk aan te trekken. Het was gemakkelijker om in haar nachtjapon in bed te blijven liggen, zonder dat haar buik was ingesnoerd, en met een betrekkelijk koele huid.

Kitty’s gedachten gingen opnieuw uit naar Camira, en uit frustratie beet ze hard op haar onderlip. Het was allemaal zo goed gegaan; zelfs Andrew had gezegd dat ze een verstandig ding was, nadat hij haar een paar vragen in het Duits had gesteld. Omdat de beide vrouwen een ‘afspraak’ hadden gemaakt, en omdat Camira had beseft dat ze niet opgesloten en ook niet ’s nachts in de plaatselijke gevangenis gegooid zou worden voor vergrijpen waarvan ze zelf niet wist dat ze ze had gepleegd, had ze zich bereidwillig opgesteld en hielp ze waar ze kon. Bij haar vroegere werkgever, wie het ook was, had ze een goede leerschool doorlopen. Ze was algauw aan het werk in het huis, mopperend op wat ze kennelijk zag als nalatigheid van de dienstmeid, een Singalees meisje met schuinstaande ogen dat Medha heette en meer tijd besteedde aan het kijken naar haar gezicht in de spiegel dan dat ze die schoonmaakte.

Kitty liet niets van haar geamuseerdheid blijken toen Camira haar taken overnam en beval dat de vloeren minstens drie keer per dag geveegd moesten worden om het hardnekkige stof weg te houden, en om de dag geschrobd. De meubelen van mahoniehout glommen van lagen bijenwas en de spinnenwebben in de hoge hoeken werden verwijderd, evenals de bewoners ervan. Terwijl Camira zich licht als een vlinder door de salon bewoog, keek Kitty toe van achter haar schrijfbureau. Ze had nauwelijks de kracht meer om haar vulpen op te pakken. Ze wist zo goed als zeker dat Camira langer zwanger was dan zij, maar het meisje leek er geen last van te hebben.

Tien dagen daarvoor had Kitty het er zelfs met Andrew over gehad om Medha de laan uit te sturen en Camira haar taken te laten overnemen.

‘Laten we nog even afwachten en zien wat er gebeurt nadat haar baby is geboren. Haastige spoed is zelden goed. Als ze dan de benen neemt, hebben we niemand op een moment waarop jij alle hulp die je kunt krijgen nodig hebt.’

Toen Kitty de dag daarop naar de hut was gegaan, had ze die verlaten aangetroffen, alsof Camira Andrews woorden had gehoord.

‘Waar is Camira, Fred?’ had ze gevraagd toen ze eruit gekomen was.

‘Zij weg.’

‘Heeft ze gezegd waarheen?’

‘Nee, Missus Boss. Weg,’ had Fred haar ingelicht.

‘Ik had je gewaarschuwd, liefste. Die zwarten houden zich gewoon niet aan dezelfde regels als wij,’ had Andrew later gezegd. ‘Goed dat we Medha niet hebben ontslagen.’

Kitty had zich groen en geel geërgerd aan Andrews onmiskenbare voldoening omdat hij van meet af aan gelijk had gehad. Sinds Camira’s verdwijning was Kitty elke dag naar de hut gegaan, maar dan trof ze hem even verlaten als de dag tevoren aan. En omdat ze Andrew had beloofd niet aan de grote klok te hangen dat ze Camira hadden opgenomen in hun huishouding, kon Kitty niet in de stad rondvragen of iemand haar had gezien.

‘Zij op walkabout, missus,’ zei Fred alleen.

Kitty was niet alleen boos omdat Camira na al haar vriendelijkheid was vertrokken zonder ook maar gedag te zeggen, maar ze miste haar ook. Ze had ontdekt dat Camira het Engels heel goed beheerste en een ondeugend gevoel voor humor had. Ze had gemerkt dat ze voor het eerst sinds ze in Broome was aangekomen weer binnenpretjes had en ze beschouwde Camira – ondanks het grote cultuurverschil – als een geestverwante. Toen Kitty’s tijd steeds dichterbij kwam, had ze zich getroost gevoeld door het kalme, bekwame optreden van het meisje.

‘Geen zorgen, Missus Boss, ik uw baby de wereld in zingen, geen probleem.’

En Kitty had haar ook echt geloofd en ze had zich ontspannen en ze had geglimlacht tot zelfs Andrew het verschil had opgemerkt en blij was dat ze Camira hadden.

Een traan uit een van Kitty’s ogen rolde over haar wang. Ze zou die fout geen tweede keer maken.

Er werd kort op de deur geklopt. Kitty ging rechtop zitten en de deur ging open.

‘Morgen, Missus Boss, ik brengen uw ontbijt. Medha nog slapen onder werk.’

Stomverbaasd zag Kitty dat Camira – een nieuwe, slanke Camira – onberispelijk gekleed in haar witte uniform, en haar glanzende, ravenzwarte krullen bij elkaar gehouden door een hoofdband, met dansende passen naar haar toe kwam lopen met het dienblad. ‘Tarik mij vertellen u stoute meid geweest en niet goed eten. Ik maken ei voor u en brengen melk voor baby,’ kirde ze terwijl ze het ontbijtblad op Kitty’s dijen zette.

‘Waar…?’ Kitty slikte en zocht naar woorden. ‘Waar ben je geweest?’

‘Ik op walkabout gaan, baby krijgen.’ Ze haalde haar schouders op alsof ze naar de bakker was geweest om brood te kopen. ‘Zij komen goed en gemakkelijk. Vrouwen zeggen zij knap en gezond. Maar wel veel eten.’ Camira liet haar ogen rollen en wees naar haar borsten. ‘Ik niet kunnen slapen.’

‘Waarom heb je me in vredesnaam niet gezegd waar je naartoe was, Camira?’ Boosheid begon in de plaats te komen van haar opluchting om het weerzien. ‘Ik maakte me de grootste zorgen om je!’

‘Geen zorgen, Missus Boss. Gemakkelijk. Zij eruit komen als slak uit huis!’

‘Dat bedoelde ik niet, Camira. Hoewel ik natuurlijk blij ben dat jij en je baby het goed maken en gezond zijn.’

‘U na ontbijt meekomen naar hut en ik u baby laten zien. Ik u helpen eten?’ Camira gaf haar het lepeltje aan nadat ze handig het kopje van het gekookte ei had gekapt met een mes.

‘Nee, dank je. Ik ben heel goed in staat om zelf te eten.’

Terwijl Kitty het ei at, ging Camira druk aan het werk in de kamer. Ze zette dingen recht en klaagde over de laag rood stof die zich na haar vertrek op de vloer had verzameld. Kitty besefte dat ze waarschijnlijk nooit zou weten waar het meisje was geweest. Ze was alleen maar opgelucht dat Camira’s bevalling voorbij was en benijdde haar om haar ongelooflijke herstel.

Later die ochtend volgde Kitty Camira naar de hut, en het meisje deed voorzichtig de deur van het slot. Daar op de vloer, in een lade die Camira uit de kast getrokken had, lag een heel klein kindje uit alle macht te huilen.

‘Ik u vertellen zij honger,’ zei Camira. Ze pakte het kind op van de grond, ging op het bed zitten en maakte prompt de lusjes om de knopen aan de voorkant van haar blouse los. Kitty zag de enorme, gezwollen borst, waarvan de tepel begon te druipen van een melkachtige vloeistof toen Camira de baby eraan legde. Het gekrijs stopte meteen. De baby begon te drinken en Kitty kon haar ogen niet van het gebeuren afhouden. Ze had nog nooit de borsten van een andere vrouw gezien – haar eigen baby zou flesvoeding van een verpleegster krijgen, omdat borstvoeding als iets voor wilden werd beschouwd. Maar terwijl Kitty moeder en baby dit natuurlijke ritueel zag uitvoeren, besloot ze dat het toch zo zijn schoonheid had.

Toen de lippen van de baby de tepel ten slotte loslieten en het hoofdje tegen Camira’s borst rolde, legde ze het meisje snel tegen haar schouder en begon het stevig over het ruggetje te wrijven. De baby boerde en Camira knikte bevestigend.

‘Haar vasthouden?’ Ze hief de baby op naar Kitty.

‘Het is een meisje, zei je?’

‘Zij heten Alkina – dat maan betekenen.’

Kitty nam de naakte baby in haar armen en liefkoosde de zachte, volmaakte huid. In vergelijking met haar moeder had Alkina duidelijk een lichtere huidskleur. Opeens opende de baby haar oogjes en keek haar aan.

‘Lieve hemel! Ze zijn…’

‘Vrouwen zeggen geel,’ zei Camira, terwijl ze haar blouse weer dichtknoopte. ‘Van geleman in japstad. Hij slecht.’

Kitty staarde naar de onmiskenbare tekenen van een afkomst die dit babymeisje had gezegend met de prachtigste ogen die ze ooit had gezien. Ze hadden een verbazingwekkend ambergele, bijna goudkleurige tint, en hun amandelvorm in het piepkleine gezichtje deed ze nog groter lijken.

‘Welkom in de wereld, Alkina, en God zegene je,’ fluisterde Kitty in een piepklein oortje.

Misschien was het haar verbeelding, maar de baby leek te glimlachen om haar woorden. Toen sloot ze haar ongelooflijk mooie oogjes en viel vredig in slaap in Kitty’s armen.

‘Ze is mooi, Camira,’ zei Kitty ten slotte zacht. ‘Haar ogen doen me denken aan die van een kat.’

‘Vrouwen dat ook zeggen. Dus ik haar noemen “Cat” als bijnaam,’ zei ze giechelend. Ze nam het kind over van Kitty, wond het een luier om de billetjes en maakte die links en rechts vast.

Zo heeft iemand mij ook ooit genoemd, dacht Kitty. Camira legde de baby terug in haar geïmproviseerde wieg, streek over het voorhoofd van haar dochtertje en fluisterde een paar onverstaanbare woordjes met haar lippen tegen haar huid. Toen kregen haar ogen een ernstige uitdrukking en ze hield een vinger voor haar lippen. ‘Cat geheim, ja? Of slechte babymannen haar komen halen. U begrijpen?’

‘Ik beloof je, Camira, dat Cat veilig bij ons zal zijn. Ik zal tegen Fred zeggen dat hij op haar moet letten als jij aan het werk bent in het huis.’

‘Hij nog steeds stinken, maar Fred goede man.’

‘Ja, Fred is een beste kerel,’ beaamde Kitty.

Twee weken later waren er nog steeds geen stortregens losgebarsten en had Kitty, die stilaan ongeruster werd, zelf nog steeds geen baby. Andrew droeg niet aan de sfeer bij door te mokken over twee parels die hij aan T.B. Ellies vaardige handen had toevertrouwd, alleen om hem ze voor zijn ogen tot stof te zien vijlen.

‘Het is gewoon niet eerlijk. Vader vraagt me altijd waarom de loggers nooit meer de schatten ontdekken die hij vond toen hij er zelf het bevel over had. Lieve hemel, Kitty, toen hij voor het eerst in Broome aankwam, kon je over Cable Beach wandelen en ze met de hand uit het ondiepe water trekken! Begrijpt hij dan niet dat de hele wereld sinds die tijd hiernaartoe gekomen is en ernaar vist? We wagen ons elke dag in dieper en gevaarlijker water. Vorige week nog maar hebben we weer een duiker verloren aan de caissonziekte.’

Kitty kende de aandoening en de symptomen ervan nu even goed als die van een verkoudheid. Ze had het interessant gevonden toen ze voor de eerste keer een duiker had gezien, een jonge Japanner die een nieuw duikpak werd aangepast dat Andrew in Engeland had besteld. De kleine man was in het enorme canvaspak gestapt en er was een zware ronde helm van brons op zijn hoofd gezet en goed vastgemaakt om zijn hals. Zijn voeten werden verzwaard met laarzen met loden zolen en zijn collega’s ondersteunden hem terwijl ze controleerden of er genoeg lucht door de smalle buis kon stromen.

Ze had gehuiverd bij de gedachte aan de waterdruk van vele tonnen die op de man zou worden uitgeoefend als hij vijfendertig meter diep dook, alleen beschermd door het dunne canvas en de kostbare lucht die door zijn levenslijn stroomde. Die intense druk kon de oren en gewrichten zwaar beschadigen, en als een duiker te lang onder water bleef, kon hij een dodelijke verlamming krijgen, een aandoening die bekendstond als de caissonziekte.

‘God hebbe zijn ziel.’ Kitty sloeg een kruis. ‘Het zijn dappere mannen.’

‘Die een fortuin betaald krijgen om moedig te zijn,’ hield Andrew haar voor. ‘Ik heb alweer een verzoek om loonsverhoging gekregen, en ik hoor nog steeds dat er in Broome over invoering van dat belachelijke ‘geen zwarten’-beleid gepraat wordt. Kun je je voorstellen dat een blanke ooit voor dit werk zou tekenen?’

‘Nee,’ antwoordde ze, ‘maar welke huidskleur ze ook hebben, ik kan me niet voorstellen dat iemand alleen om geld te verdienen dagelijks de dood riskeert.’

‘Liefste, jij hebt nooit honger geleden of de verantwoordelijkheid gehad die deze mannen voelen om zo veel mogelijk geld voor hun familie te verdienen.’

‘Je hebt gelijk,’ zei ze zacht, geërgerd over hoe Andrew zowel hebzucht als moreel besef in een paar korte zinnetjes kon verenigen. Ze stond op. ‘Ik denk dat ik een dutje ga doen.’

‘Natuurlijk. Zal ik dokter Blick zeggen dat hij vanavond bij je moet komen?’

‘Ik betwijfel of hij me meer kan vertellen dan dat de baby er nog niet klaar voor is om ter wereld te komen, en dat weet ik zelf ook heel goed.’

‘Moeder heeft me verteld dat de meeste eerste baby’s te laat komen.’

Maar de meeste moeders van die baby’s woonden niet in Broome waar het regenseizoen naderde, dacht Kitty, terwijl ze naar hem knikte en de kamer uit liep.

Later die avond werd ze wakker gemaakt door Camira, die een kop met een kwalijk riekend brouwsel op haar nachtkastje zette.

‘Baby niet komen, Missus Boss. Niet goed. Wij helpen kleine mensje, ja?’ Ze bood Kitty de kop aan. ‘Mijn vrouwen dit drinken. Uw tijd gekomen, Missus Boss.’

‘Wat zit erin?’

‘Natuurlijk. Van aarde. Kan geen kwaad. Drinken nu.’

En Kitty deed in haar wanhoop wat haar was gezegd.

Een paar uur later begonnen de weeën, en toen Kitty opstond om het toilet te gebruiken, kondigde een gespetter aan dat haar vliezen waren gebroken. Ze riep Andrew, die op dat ogenblik in zijn kleedkamer lag te slapen, en Kitty liep terug naar de slaapkamer en ging liggen.

‘De baby komt,’ zei ze toen ze hem in de deuropening zag.

‘Ik zal onmiddellijk dokter Blick laten halen.’

‘En Camira,’ zei Kitty, terwijl ze een wee kreeg. ‘Ik wil Camira bij me hebben.’

‘Ik ga haar nu halen,’ beloofde Andrew. Hij kleedde zich snel aan en rende weg.

Van de hele lange, koortsige nacht, waarin de donderwolken zich samenpakten boven Broome, kon Kitty zich weinig meer herinneren dan de pijn en de geruststellende stem van Camira.

Dokter Blick was aangekomen – aan zijn waggelende loop te zien regelrecht uit een drankhol aan Sheba Lane.

‘Wat doet die zwarte in de kraamkamer?’ vroeg hij Andrew brabbelend.

‘Laat haar!’ riep Kitty, terwijl Camira zacht neuriënd over Kitty’s rug streek.

Andrew haalde zijn schouders op, keek de dokter aan en knikte. Na een snel onderzoek zei dokter Blick tegen haar dat ze nog tijd genoeg hadden en dat ze hem erbij moest halen als het nodig was. Toen liep hij de kamer uit. En dus was Camira degene die haar aanmoedigde om op te staan, op en neer te lopen en ‘de baby eruit lopen en ik hem zingen naar hier’.

’s Ochtends om vier uur braken de wolken eindelijk en de regen roffelde op het golfijzeren dak.

‘Hij komen, hij komen, Missus Boss, heel snel nu… U geen zorgen maken.’

En terwijl de bliksem boven hen flitste en de tuin buiten en Camira’s verrukte gezicht verlichtte, bracht Kitty geweldig persend en terwijl er een enorme donderslag klonk haar baby ter wereld.

Kitty lag op het bed en kon alleen hijgen van opluchting omdat de pijn over was. Ze hief haar hoofd om de baby te zien, maar in plaats daarvan zag ze Camira tussen haar benen op iets bijten.

‘Wat doe je?’ fluisterde ze schor.

‘Ik hem vrijmaken, Missus Boss. Hier.’ Ze nam de baby in haar armen, keerde hem ondersteboven op haar handpalm en gaf hem een fikse tik op de billen. De baby gaf een harde schreeuw vanwege deze vernederende behandeling en begon te huilen.

‘Hier nu, Missus Boss. Houden uw baby. Ik dokterman gaan halen.’ Daarop streek ze Kitty over haar voorhoofd. ‘Hij grote sterke jongen. U slimme vrouw.’

En daarop verliet ze de kamer.

Dokter Blick, die kennelijk in de salon zijn roes had uitgeslapen na het vermaak van de avond daarvoor, kwam waggelend binnen.

‘Allemachtig! Dat was een snelle bevalling,’ merkte hij op, en probeerde de baby uit Kitty’s armen te nemen.

‘Hij is gezond, dokter, en ik wil dat hij bij me blijft.’

‘Maar ik moet hem bekijken. Is het een “hij”?’

‘Ja, en hij is perfect.’

‘Dan zal ik u reinigen daar beneden.’

Ze keek toe terwijl dokter Blick het schone laken dat Camira over haar heen had gelegd optilde.

‘O, goed, ik zie dat het niet meer nodig is.’ Dokter Blick had het fatsoen om te blozen toen hij zich realiseerde dat hij dwars door het hele gebeuren heen geslapen had.

‘Wilt u mijn man vragen hierheen te komen om zijn zoon te zien?’

‘Natuurlijk, mevrouw. Ik ben blij dat het zo snel en probleemloos is gegaan.’

Zeker, omdat Camira erbij was en niet jij, dacht Kitty.

Toen Andrew de slaapkamer binnenkwam, dankte Kitty alle sterren aan de hemel dat Camira naar haar teruggekomen was.

Broome, West-Australië

December 1911

16

‘Liefste, ik moet iets met je bespreken,’ zei Andrew. Hij vouwde zijn The Northern Times op en legde de krant netjes naast zijn ontbijtbord.

‘Wat dan?’

‘Vader wil dat ik na Nieuwjaar de boot naar Singapore neem en vandaar met hem naar Europa reis. Hij wil me voorstellen aan zijn connecties in Duitsland, Frankrijk en Londen, omdat hij eindelijk genoeg heeft van het reizen en wil dat ik ook de parelverkoop van hem overneem. We zullen drie maanden van huis zijn. Ik had je willen vragen of je met me mee wilt gaan, maar vanwege de ruwe zeeën in die tijd van het jaar zal het een zware reis zijn. En voor een kind van nog geen vier helemaal. Ik neem aan dat je Charlie niet bij Camira wilt achterlaten?’

‘Lieve hemel, nee!’ antwoordde Kitty. Charlie was het zonlicht van haar ochtenden en het maanlicht van haar nachten. Ze miste hem al na een uur, dus drie maanden zou echt veel te lang zijn. ‘Weet je zeker dat hij niet met ons mee kan?’

‘Zoals je zelf weet, kan het leven aan boord van een schip saai en onaangenaam zijn. We zullen niet langer dan een dag of twee in de aanloophavens doorbrengen. Eind maart begint het nieuwe parelseizoen en dan moet ik terug zijn.’

‘Zou ik met Charlie vanuit Londen naar Edinburgh kunnen reizen? Ik zou hem dolgraag kennis laten maken met mijn moeder en andere familieleden. Mijn jongste broer Matthew is nu bijna vijf, en hij heeft zijn grote zus nog nooit gezien.’

‘Liefste, volgend jaar zal ik eindelijk kunnen doen en laten wat ik wil, en ik beloof je dat we dan samen naar Schotland zullen reizen. Wat dacht je van de kersttijd?’

‘O, ja!’ Genietend sloot Kitty haar ogen.

‘Dan kunnen jullie twee een paar weken in Edinburgh doorbrengen terwijl ik mijn zaken doe. Maar dit jaar, met vader erbij, is dat gewoon niet mogelijk.’

Kitty wist dat Andrew bedoelde dat zijn vader niet wilde dat ze een klein kind zouden meenemen. Ze wist ook uit ervaring dat Andrew niet tegen hem in zou gaan en voor hem zou zwichten. ‘Nou, ik kan Charlie hier niet achterlaten, punt uit.’

‘Zou je dan met Charlie naar Adelaide willen gaan terwijl ik er niet ben? Dan heb je tenminste gezelschap van mijn moeder en je bent veilig in Alicia Hall,’ stelde Andrew voor.

‘Nee, ik blijf hier. Camira en Fred zullen me beschermen en drie maanden is niet zo lang.’

‘Ik heb niet graag dat je hier alleen bent, Kitty, vooral niet tijdens het regenseizoen.’

‘Ach, Andrew, het zal wel gaan met ons. Al onze vrienden zullen op me letten. En nu dokter Suzuki naar de stad is gekomen en zijn nieuwe ziekenhuis heeft gevestigd, weet ik zeker dat Charlie en ik gezond zullen blijven,’ voegde ze eraan toe.

‘Misschien moet ik de reis uitstellen tot we volgend jaar samen kunnen gaan, maar ik wil niets liever dan zelfstandig zijn en niet het gevoel hebben dat vader me constant op de vingers kijkt.’

‘Ook al zullen we je missen, schat, wij zijn hier toch veilig?’ zei Kitty, en ze wendde zich tot Charlie, die tussen hen in zat en zijn ei en toast at.

‘Ja, mama!’ Charlie, een klein, blond engeltje met vegen eidooier en kruimels op zijn gezicht, sloeg met zijn lepeltje op zijn bord.

‘Stil, Charlie.’ Andrew pakte hem het lepeltje af. ‘Nou, ik moet naar kantoor. Ik zie jullie bij de lunch.’

Toen hij de kamer uit liep, kwam Camira binnen om Charlies gezicht af te vegen en hem mee te nemen naar de tuin om met Cat te spelen. Fred had zich als een handige timmerman ontpopt en had een houten kinderschommel gemaakt en die met twee sterke touwen aan de takken van een baobab vastgemaakt. Fred was onherkenbaar veranderd, dacht Kitty vergenoegd. Hij stonk niet meer en dankzij Camira’s onvermoeibare onderricht begreep hij eindelijk wat Engels.

De doorbraak in de relatie tussen Fred en Camira had bijna vier jaar geleden plaatsgevonden, vlak na de geboorte van Charlie. Mrs. Jefford, de vrouw van een van de machtigste parelhandelaren van de stad, had besloten onaangekondigd op bezoek te komen – op zich al iets ongewoons, aangezien die dingen gewoonlijk minstens een week van tevoren geregeld werden.

‘Ik kwam toevallig langs, Kitty, lieve, en toen bedacht ik me dat ik nog altijd niet mijn opwachting bij je had gemaakt na de geboorte van je zoon. Ik was in Engeland, weet je, op bezoek bij mijn familie.’

‘Het is heel aardig van u dat u aan ons gedacht hebt.’ Kitty had haar naar de salon geleid. ‘Kan ik u iets koels te drinken aanbieden?’ vroeg ze, terwijl ze Mrs. Jefford de kamer zag bekijken met haar kraalogen.

‘Ja, dank je. Wat een beeldig huisje is dit,’ merkte ze op terwijl Kitty Medha gebaarde dat ze een kan limonade moest brengen. ‘Zo… gezellig.’

Kitty ging zitten, keek uit het raam en zag Camira met grote angstogen een snijgebaar voor haar keel maken. Mrs. Jefford vertelde Kitty over de kostbaarheden die ze de laatste tijd voor haar eigen huishouding bemachtigd had. ‘We denken dat het weleens een mingvaas zou kunnen zijn,’ zei ze giechelend.

Kitty was het gewend dat de parelhandelaarsvrouwen, die nog harder dan hun echtgenoten leken te wedijveren om de kroon van de succesvolste parelhandelaar van Broome te kunnen opeisen, elkaar altijd een slag voor probeerden te blijven.

‘Vorig jaar had Mr. Jefford het geluk om acht prachtige parels te vinden, waarvan hij er kortgeleden een voor een vorstelijke prijs verkocht heeft in Parijs. Op een dag zal uw man natuurlijk ook zo’n succes boeken, maar hij is nog jong en onervaren. Mr. Jefford heeft op de harde manier geleerd dat veel van de waardevolle parels nooit in zijn handen zullen vallen. En dus heeft hij manieren en middelen bedacht om te zorgen dat dat wel gebeurt.’

Kitty vroeg zich af hoe lang deze lofrede van Mrs. Jefford op haarzelf en haar man zou duren. Toen Mrs. Jefford eindelijk haar lijst van recente extravaganties had doorlopen, vroeg Kitty haar of ze de kleine Charlie wilde zien.

‘Hij slaapt nu, maar we kunnen hem wel wat vroeger wakker maken. Voor deze ene keer,’ voegde ze eraan toe.

‘Ik heb er zelf ook drie gehad, lieve, en ik weet wat een zegen een slapende baby is, dus voor mij hoef je dat niet te doen. Trouwens, Mrs. Donaldson heeft me kortgeleden verteld dat je hem laat verzorgen door een zwarte kindermeid?’

‘Dat klopt, ja.’

‘Dan moet ik je waarschuwen haar nooit met je kind alleen te laten. Bij die zwarten zijn blanke kinderhoofdjes veel waard!’

‘Echt waar? Willen ze ze soms in een kookpot stoppen?’ vroeg Kitty met een onbewogen gezicht.

‘Wie weet, lieve?’ Mrs. Jefford huiverde. ‘Maar ik zeg je nog eens dat ze niet te vertrouwen zijn. Een paar maanden geleden nog maar heb ik mijn eigen dienstbode moeten ontslaan, toen me duidelijk werd dat ze haar inkomen aanvulde door haar lichaam te verkopen in de bordelen van de jappenstad. En als ik zeg dat het me duidelijk werd, bedoel ik dat die meid al meer dan een paar maanden zwanger was. Ze probeerde natuurlijk om het voor mij en Mr. Jefford geheim te houden, maar uiteindelijk moesten we het wel zien. Toen ik haar zei dat we niet langer van haar diensten gebruik wensten te maken, wierp ze zich letterlijk op me en smeekte me haar te vergeven en te laten blijven. Ik moest haar met geweld van me afhouden. Toen is ze in de krottenwijk verdwenen en we hebben haar nooit meer teruggezien.’

‘O ja? Wat vreselijk.’

‘Zeker.’ Mrs. Jefford bekeek Kitty’s gezichtsuitdrukking. ‘Het was zo goed als zeker dat het kind dat ze verwachtte een halfbloed zou zijn, en omdat het intussen geboren moet zijn, moet het door het protectoraat worden opgespoord en naar een missiepost worden gebracht.’

‘Lieve hemel! Wat een tragisch verhaal.’ Nu wist Kitty zeker waarom Mrs. Jefford bij haar op bezoek gekomen was.

‘Ik moet zeggen dat ze hard werkte en dat ik haar gemist heb sinds ze bij ons weg is, maar als christenvrouw kan ik een onwettig kind onder mijn dak niet dulden.’ Mrs. Jefford wierp haar een blik toe met haar kraalogen.

‘Nee, dat gaat zeker niet. O, ik geloof dat ik Charlie zojuist hoorde huilen. Wilt u me even excuseren?’ Kitty stond op van haar stoel en liep zo bedaard mogelijk naar de deur. Ze deed hem achter zich dicht, liep snel naar de keuken, zei tegen Medha dat ze Charlie wakker moest maken, pakte het zwartsel van naast het fornuis en liep snel het achtererf op. Kitty ging de hut binnen zonder te kloppen en ze zag dat Camira zich met haar dochtertje tegen haar borst gedrukt onder het ledikant verstopt had.

‘Maak je baby zwart.’ Kitty schoof het zwartsel naar haar toe. ‘Fred is je mán, begrijp je?’

In het halfdonker kon Kitty alleen Camira’s verschrikte ogen zien. ‘Begrijpen,’ fluisterde ze.

Toen rende Kitty terug naar de keuken, waar Medha met een huilende Charlie in haar armen stond. ‘Kom jij met een flesje naar de salon,’ beval ze, waarop ze de baby van Medha overnam en terugliep naar Mrs. Jefford.

‘Neemt u me niet kwalijk dat ik zo lang wegbleef. Hij had een volle luier,’ zei ze, terwijl Medha met het flesje kwam aanlopen.

‘Doet je kindermeid die dingen dan niet voor je?’ vroeg Mrs. Jefford.

‘Natuurlijk, maar Camira was naar de fourniturenwinkel om nog een paar lappen mousseline te kopen, en haar man was met de wagen naar de stad om ijs te halen. Ze waren nog maar net terug.’

‘Wat een mooi kereltje,’ merkte Mrs. Jefford op terwijl Charlie enthousiast aan zijn flesje sabbelde. ‘Zei je dat je kindermeid Camira heet?’

‘Ja, en ik heb geboft met haar. Ze is opgeleid in de missiepost van Beagle Bay, waar ze voor de baby’s in de crèche zorgde.’

‘Weet je,’ zei Mrs. Jefford na een paar tellen te hebben gezwegen, ‘ik weet bijna zeker dat de zwangere dienstmeid die ik moest ontslaan Camira heette. Wij noemden haar natuurlijk Alice.’

‘Natuurlijk,’ zei Kitty. ‘Ik moet die dingen nog steeds leren.’

‘Zei je nou dat ze getrouwd is?’

‘O, ja, met Fred, die jarenlang zowel voor mijn schoonvader als voor mijn man heeft gewerkt. Hij ment de wagen, verzorgt de paarden en onderhoudt het terrein. En hij is o zo trots op zijn nieuwe babydochter. Alkina is twee weken voor Charlie geboren. Fred en Camira zijn dol op elkaar en doen regelmatig aan Bijbelstudie,’ merkte Kitty voor de goede orde op.

‘Nou, nou, ik wist niet dat Alice een man had.’

‘Wilt u misschien kennismaken met het gelukkige gezin?’

‘Ja, natuurlijk, ik zou het… leuk vinden Alice en haar pasgeboren kindje te zien.’

‘Komt u dan maar mee.’ Kitty leidde Mrs. Jefford naar het achtererf.

‘Fred? Camira?’ Kitty’s hart klopte in haar keel toen ze op de deur van de hut klopte, want ze wist niet of Camira haar instructies had begrepen. Tot haar grote opluchting verscheen ‘het gelukkige gezin’, Fred, Camira en de baby, genesteld in haar moeders armen, in de deuropening van de hut.

‘Mijn lieve vriendin Mrs. Jefford wilde kennismaken met je man, en je nieuwe baby zien,’ legde Kitty uit, terwijl ze probeerde de angst in Camira’s ogen te sussen. ‘Is het geen mooie baby? Ik vind dat ze veel op haar vader lijkt.’

Camira stootte Fred aan en ze fluisterde hem iets toe. Het pleitte voor Fred dat hij zijn armen over elkaar sloeg en knikte alsof hij de trotse vader was.

‘Goed,’ zei Kitty, die zag dat het zwartsel op het babygezichtje begon uit te lopen door de hitte, ‘Fred, zorg jij voor Alkina terwijl ik Charlie aan Camira geef om hem te voeden? Ik moet eerlijk zeggen dat ik doodmoe ben!’

‘Ja, missus,’ bracht Camira schril uit. Ze wisselden van baby en Fred verdween weer in de hut.

‘Lieve deugd,’ zei Mrs. Jefford, die zich in de hitte krachtig koelte toewuifde terwijl ze achter Camira aan naar het huis terugliepen. ‘Ik wist niet dat Alice getrouwd was. Dat zijn ze meestal niet, weet je, en…’

‘Dat begrijp ik wel, Mrs. Jefford.’ Kitty had een troostende arm om haar schouders geslagen en genoot van elk moment van de ontdaanheid van het mens. ‘En het was heel attent van u om de moeite te nemen mij en Charlie te bezoeken.’

‘Het was niets, lieve. Maar ik moet nu direct verder, want ik zou bij Mrs. Donaldson gaan bridgen. Kom snel een keer met Andrew bij ons dineren. Tot ziens.’

Kitty zag Mrs. Jefford snel over het pad naar haar rijtuig lopen. Toen liep ze naar de keuken, waar een zichtbaar bevende Camira Charlie het restant van zijn flesje voerde.

‘Ze geloofde het! Ik…’ Kitty begon te giechelen en toen Freds wanhopige gezicht in de deuropening van de keuken verscheen en hij de kleine Cat als een ritueel offer naar haar uitstak, liet Kitty hem binnen en nam de zwartgeschminkte baby van hem over.

‘Missus Jefford denken Fred mijn man?’ Toen Kitty de uitdrukking van afkeer op Camira’s gezicht zag, begon ze nog harder te lachen. ‘Ik niet trouwen man die stinken zoals hij.’

Fred had zich op zijn borst geklopt. ‘Ik haar man!’

En met zijn drieën hadden ze gelachen tot ze er buikpijn van kregen.

Vanaf dat moment nam Fred zijn denkbeeldige taken serieus. Wanneer Camira in het huis aan het werk was en voor Charlie zorgde, hield Fred de wacht over Cat, alsof de dag dat Mrs. Jefford op bezoek gekomen was hen drieën als een echt gezin verenigd had. Hij was zich gaan wassen en zag er veel toonbaarder uit, en tegenwoordig ruzieden hij en Camira alsof ze al jaren getrouwd waren. Fred aanbad haar duidelijk, maar Camira wilde niets van hem weten.

‘Wij niet goede huid voor elkaar, Missus Kitty.’ Het had maanden overreding gekost voordat Camira haar mevrouw met haar voornaam was gaan aanspreken, in plaats van met ‘boss.’

Kitty wist niet wat dat te betekenen had of waar Camira’s religieuze loyaliteit lag; het ene moment fluisterde ze tot haar ‘Voorouders’ in de hemel en zong ze vreemde liederen met een hoge, lieve stem als de kinderen koorts hadden, en het volgende moment zat ze met Fred in de stal en las ze hem de Bijbel voor.

Sinds het bezoek van Mrs. Jefford waren er geen dreigementen van het plaatselijke protectoraat geweest. Het stond Camira vrij met Cat en Charlie tegen elkaar genesteld in de kinderwagen te gaan en staan waar ze wilde in Broome. Voor de blanken was ze nu een getrouwde vrouw die door haar ‘man’ beschermd werd.

Kitty ging zitten om een brief aan haar moeder te schijven en sloot een recente, door de fotograaf van het stadje genomen foto van haarzelf, Andrew en Charlie bij. Zo ver van haar familie vandaan vond ze Kerst de moeilijkste tijd van het jaar, vooral omdat het feest samenviel met het begin van de ‘Big Wet’, zoals Camira het noemde. Ze dacht na over Andrews reis naar Europa in januari en wilde dat zij en Charlie met hem mee konden gaan om haar moeder en zussen in Edinburgh te bezoeken, maar ze wist uit ervaring dat het zinloos zou zijn om het hem nog eens te vragen.

In de afgelopen vier jaar was haar man nog meer aan zijn zaak verknocht geraakt. Kitty zag de spanning op zijn gezicht als er een logger met een vangst binnenliep, en de stress van de teleurstelling als later op de dag bleek dat er geen schat in was gevonden. Niettemin ging het goed met de zaak, zei hij, en daar was zijn vader blij om. De vorige maand nog maar hadden ze weer een logger en bemanning aan hun vloot toegevoegd. Kitty was blij dat ze haar handen vol had aan Charlie, want haar man hield zich voortdurend met andere dingen bezig. Er was één ding waar hij bovenal naar verlangde – de perfecte parel vinden.

‘Wat is hij toch gedreven,’ zei ze in zichzelf terwijl ze de envelop verzegelde en op een stapeltje legde dat Camira later op de post zou doen. ‘Was hij maar tevreden met wat hij heeft.’

‘Ik heb Drummond geschreven,’ zei Andrew die avond onder het eten, ‘en hem uitgelegd dat jij nog steeds in Broome wilt blijven terwijl ik in Europa ben. In januari is hij meestal in Darwin, om toezicht te houden op de verscheping van zijn vee naar de overzeese markten. Ik heb hem voorgesteld jou een keer te bezoeken als hij zijn zaken daar heeft gedaan.’

Kitty’s maag speelde acuut op toen hij Drummonds naam noemde. ‘Wij zullen ons wel redden, zoals ik je heb gezegd. Je hoeft je broer niet met ons lastig te vallen.’

‘Het zal hem goeddoen. Hij kent zijn neefje nog niet en ik ben bang dat hij nog eens als een inboorling zal worden, daar op die godverlaten ranch van hem, helemaal zonder beschaafd gezelschap.’

‘Is hij nog steeds niet getrouwd?’

‘Was het maar zo,’ zei Andrew snuivend. ‘Hij is veel te verliefd op zijn beesten om op zoek naar een vrouw te gaan.’

‘Ik weet zeker dat dat niet zo is,’ zei Kitty. Ze vroeg zich af waarom ze haar zwager verdedigde. Ze had in bijna vijf jaar niets meer van hem gezien of gehoord – nog niet eens een telegram om hen beiden met de geboorte van Charlie te feliciteren.

Maar dat weerhield haar er niet van om terug te denken aan hun kus op oudejaarsavond, nu er van haar huwelijksleven niet veel meer over was. Vaak ging Andrew voor haar naar bed, en als zij dan de slaapkamer binnenkwam, lag hij al in een diepe slaap, doodmoe na de spanningen van de dag. Sinds de geboorte van Charlie, nu bijna vier jaar geleden, kon Kitty het aantal keren dat hij haar in zijn armen had genomen en de liefde met haar had bedreven op de vingers van één hand tellen.

Het uitblijven van een tweede kind lokte vaak opmerkingen uit in de kring van praatzieke parelhandelaarsvrouwen. Dan antwoordde Kitty dat ze veel te veel op Charlie was gesteld om aan een andere zwangerschap te beginnen en dat ze bovendien nog jong was. In werkelijkheid verlangde ze naar een nieuwe baby en een even groot gezin als dat waarin ze was opgegroeid. En ook, eerlijk gezegd, naar de liefkozingen van een man…

‘Dus je wilt per se hier blijven en je gaat niet naar Alicia Hall?’ vroeg Andrew haar terwijl Camira de borden afruimde.

‘Voor de laatste keer, schat, ja.’

‘Dan zal ik de reis met vader bevestigen. En volgend jaar, Kitty, zal ik jou en Charlie meenemen om je familie te bezoeken. Dat beloof ik je.’ Andrew stond op en gaf zijn vrouw een schouderklopje.

Een maand later stond Andrew met tranen van schuldgevoel en spijt in zijn ogen aan dek van de Koombana, en omhelsde zijn vrouw en kind.

‘Auf wiedersehen, mein Kleiner. Pass auf deine Mutter auf, ja?’ Andrew zette Charlie neer toen de bel van de Koombana luidde om alle niet-passagiers te laten weten dat ze van boord moesten gaan.

‘Tot ziens, Kitty. Ik zal je een telegram sturen wanneer we in Fremantle zijn aangekomen. En ik beloof je dat ik iets bijzonders voor je zal meenemen als ik weer naar huis kom.’ Hij gaf haar een knipoog en tikte tegen zijn neus, terwijl Kitty Charlie in haar armen nam en optilde.

‘Zorg goed voor jezelf, Andrew. Charlie, zeg dag tegen je vader.’

‘Auf wiedersehen, papa,’ kraaide Charlie. Op aandringen van Andrew hadden ze zowel Engels als Duits met hem gesproken, en hij wisselde met gemak tussen die twee talen.

Kitty en Charlie liepen de loopplank af en wachtten in de menigte afscheidnemers op de kade. Wanneer de Koombana in Broome afmeerde, waren de inwoners altijd in een feestelijke stemming. Het schip was de trots van de Adelaide Steamship Company – het toppunt van luxe en een fraai staaltje van ingenieurskunst, gebouwd met een platte bodem, zodat het zelfs bij laag tij Roebuck Bay kon binnenvaren. De scheepshoorn loeide en de inwoners wuifden de Koombana uit.

Terwijl Kitty en Charlie in de tram met open dak over de pier van een mijl lang naar de stad terugreden, keek Kitty naar het glinsterende water onder haar. Het was heet en de luchtvochtigheid was zo ontzettend hoog dat ze de haast onbedwingbare neiging kreeg om al haar kleren uit te trekken en erin te springen.

Wat waren de sociale gedragsregels toch belachelijk, dacht ze voor de zoveelste keer; het idee dat een blanke vrouw in zee zou zwemmen was simpelweg ondenkbaar. Ze wist dat Camira vaak met Cat naar het heerlijk zachte zand en ondiepe water van Cable Beach ging wanneer er geen kwallen waren, en ze had aangeboden om Charlie ook mee te nemen. Toen Kitty het had voorgesteld aan Andrew, had die beslist nee gezegd.

‘Echt, liefste, soms heb je de belachelijkste ideeën! Ons kind met de zwarten laten zwemmen?’

‘Noem ze alsjeblieft niet zo! Je weet heel goed hoe ze allebei heten. Onze zoon woont bij de zee, net als jij en ik, dus dan moet hij toch leren zwemmen? Dat heb jij toch ook geleerd in Glenelg?’

‘Dat was… anders,’ had Andrew gezegd, hoewel Kitty niet wist waarom. ‘Het spijt me, Kitty, maar deze keer laat ik me niet ompraten.’

Kitty glimlachte flauwtjes, met Charlie, die doodmoe was van de hitte en de opwinding, sluimerend tegen haar schouder.

Als de man van huis is, danst de ‘Kat’ op tafel…

De volgende dag vroeg Kitty aan Camira of er niet ergens een verscholen baai was waar Charlie in het water kon spelen. Camira trok haar wenkbrauwen op bij de vraag van haar mevrouw, maar ze knikte.

‘Ik weten goeie plek zonder prikbeesten.’

Die middag reed Fred met de paard-en-wagen naar de andere kant van het schiereiland. Voor de eerste keer sinds ze in Australië was aangekomen, ervoer Kitty de pure verrukking van het pootjebaden in het koele water van de Indische Oceaan. Riddell Beach was niet zo lang en uitgestrekt als Cable Beach, maar wel veel interessanter, met de grote rode rotsformaties en getijdenpoeltjes vol vis. Met wat aanmoediging van Camira, die onschuldig als een kind haar blouse en rok had uitgetrokken, speelde Charlie algauw welgemoed schreeuwend en spattend met Cat in het water. Terwijl Kitty met haar onderrokken omhoog in het ondiepe water rondspatte, kon ze de verleiding om hetzelfde te doen nauwelijks weerstaan.

Toen wees Camira naar de hemel en snoof de lucht op. ‘Onweer komen. Tijd om te gaan naar huis.’

Hoewel Kitty geen wolkje aan de lucht zag, had ze geleerd op Camira’s intuïtie te vertrouwen. En toen Fred de paard-en-wagen hun oprit op mende, hoorden ze de donder rommelen en begonnen de eerste druppels van de Big Wet te vallen. Kitty zuchtte en liep met Charlie het huis in, want ook al verlangde ze nog zo naar de verrukkelijk koele lucht die het onweer zou brengen, de tuin zou binnen een paar minuten in een rivier van rode modder veranderen.

Het bleef de hele nacht en een groot deel van de volgende dag regenen en Kitty probeerde Charlie binnenshuis te vermaken met boeken, papier en kleurpotloden.

‘Spelen met Cat, mama?’ Hij keek haar bedroefd aan.

‘Cat is bij haar eigen mama, Charlie. Later mag je naar haar toe.’

Charlie pruilde en hij kreeg tranen in zijn ogen. ‘Ik wil nu.’

‘Later!’ snauwde ze.

De laatste tijd was het Kitty opgevallen dat Charlie alleen maar bij Cat wilde zijn, welke spannende dingen zij ook voorstelde om met zijn tweeën te doen. Camira’s dochter was een heel lief meisje, met een zachtaardig karakter, waardoor ze een matigende invloed op Kitty’s veel actievere zoontje had. Het was nu al duidelijk dat ze een schoonheid was, met haar prachtige zachte huid die glansde als mahonie en haar fascinerende amberkleurige ogen. De afgelopen maanden had ze zich ook gerealiseerd dat Charlie niet alleen twee- maar zelfs drietalig was. Soms hoorde ze de kinderen in de tuin spelen en in Cats moedertaal het Yawuru praten.

Kitty had er niets over tegen Andrew gezegd, maar ze was er trots op dat Charlie slim genoeg was om drie talen te spreken en te verstaan, terwijl ze soms zelf de grootste moeite had om het juiste woord in één taal te vinden. Maar toen ze Charlie wanhopig zoekend naar Cat uit het keukenraam zag turen, vroeg ze zich af of ze hem niet meer tijd met haar had laten doorbrengen dan goed voor hem was.

Ten slotte hield het op met regenen. Haar dierbare rozen waren echter met rode modder overdekt, en met Freds hulp besteedde ze de volgende ochtend aan het zo goed mogelijk reinigen van de perken. Ze wist dat het die middag eb was en ze vond het belangrijk om tijd met haar zoontje door te brengen, dus reed ze met Charlie op de wagen naar Gantheaume Point om hem het dinosaurusspoor te laten zien.

‘Monsters!’ zei Charlie, terwijl Kitty hem probeerde uit te leggen dat de enorme spleten in de rots ver onder hen waren gemaakt door een reusachtige poot. ‘God die maken?’

‘Het is “heeft God die gemaakt”, Charlie,’ berispte ze hem. Ze besefte dat hij het Pidginengels van Cat en Camira aan het overnemen was. ‘Ja, die heeft Hij gemaakt.’

‘Toen Hij maken het kind Jezus.’

‘Voordat Hij het kind Jezus máákte,’ zei Kitty, in de wetenschap dat Charlie nog veel te jong was om zulke filosofische vraagstukken te kunnen bevatten. Terwijl ze terug naar huis reden, overdacht ze dat het leven alleen maar verwarrender werd als je het door de ogen van een onschuldig kind bezag.

Die avond stopte Kitty Charlie in bed en las hem een verhaaltje voor. Toen ging ze naar beneden en at haar avondeten van een dienblad in de salon, nu Andrew er niet was. Ze pakte een boek van de plank en hoorde opnieuw gerommel van de donder in de verte. Ze wist dat er nog meer regen op komst was, en dat de Big Wet nu echt begonnen was. Ze ging zitten en begon te lezen in Bleak House, dat haar zintuigen op alle niveaus tot rust bracht, en hoorde de regen op het golfijzeren dak plenzen. Andrew had beloofd dat hij het het jaar daarop met pannen zou laten dekken, waardoor het oorverdovende gekletter boven hen aanzienlijk zou afnemen.

‘Goedenavond, Mrs. Mercer.’

Kitty schrok zich wild. Ze draaide zich om en zag Andrew, of tenminste een met rode modder bespatte versie van hem, in de deuropening van de salon staan.

‘Schat!’ zei ze, terwijl ze opstond en naar hem toe snelde. ‘Wat doe jij nou hier?’

‘Ik verlangde er wanhopig naar om jou te zien, natuurlijk.’ Hij omhelsde haar en ze voelde dat zijn doorweekte kleren die van haar vochtig maakten.

‘Maar hoe zit het dan met je reis naar Singapore? Je reis naar Europa? Wanneer heb je besloten terug te komen?’

‘Kitty, wat voelt het goed je weer in mijn armen te houden. Wat heb ik je gemist, mijn liefste.’

Het was iets aan zijn geur – muskusachtig, sensueel – dat haar ten slotte wakker schudde.

‘Lieve hemel! Jij bent het!’

‘Je hebt gelijk, Mrs. Mercer, ík ben het. Mijn broer vroeg me te komen kijken of het goed met je ging terwijl hij er niet was. En aangezien ik toch in de buurt was…’

‘In hemelsnaam!’ Kitty maakte zich los uit zijn omhelzing. ‘Je hebt er nog plezier in ook om me voor de gek te houden? Ik dacht dat je Andrew was!’

‘En dat het heel fijn was…’

‘Je had jezelf behoorlijk moeten aankondigen. Het is toch niet mijn schuld dat jullie als twee druppels water op elkaar lijken?’ Kitty verloor haar zelfbeheersing door zijn vrijpostigheid en gaf hem een fikse klap in zijn gezicht. Toen liet ze zich, ontsteld door wat ze had gedaan, op een stoel neerploffen. ‘Neem me niet kwalijk, Drummond, dat was echt niet mijn bedoeling,’ excuseerde ze zich, toen ze zag dat hij over zijn rood kleurende wang wreef.

‘Nou, ik heb wel erger meegemaakt, en ik zál het je vergeven. Hoewel ik niet geloof dat Andrew je “Mrs. Mercer” noemt als hij binnenkomt voor het avondeten en naar het gezelschap van zijn vrouw verlangt. Maar jij hebt natuurlijk gelijk,’ gaf hij toe. ‘Ik had moeten zeggen dat ik het was toen ik binnenkwam, maar – neem me mijn ijdelheid niet kwalijk – ik dacht dat je me zou herkennen.’

‘Ik had je eigenlijk niet verwacht…’

‘Maar Andrew had je toch verteld dat hij me had gevraagd bij je op bezoek te komen?’

‘Ja, maar niet zo snel na zijn vertrek.’

‘Ik was al in Darwin toen ik het telegram ontving, in december. Ik besloot dat het geen zin had om terug te gaan naar de ranch, en dan nog een keer terug te gaan om te doen wat mijn broer me had gevraagd. Zeg, heb je toevallig cognac in huis? Het klinkt misschien vreemd bij deze hitte, maar ik sta gewoon te rillen.’

Kitty zag rode stroompjes van hem af druipen en een plas op de vloer vormen. ‘Lieve hemel, neem me niet kwalijk dat ik je daar heb laten staan terwijl je doorweekt en waarschijnlijk doodmoe bent. Ik zal mijn dienstmeid roepen en zeggen dat ze de badkuip voor je moet vullen. En dan ga ik op zoek naar de cognac. Andrew had ergens een fles voor gasten.’

‘Ben je nog steeds geheelonthoudster?’

Hij keek haar met een scheve grijns aan, en Kitty glimlachte krampachtig. ‘Natuurlijk.’ Ze pakte een glas en een fles uit een kast en deed wat Drummond haar had gevraagd. ‘Ik ga zeggen dat ze je bad moet vullen.’

‘Je hoeft je dienstmeid er niet bij te roepen. Zeg me maar waar ik het water en de badkuip kan vinden.’ Hij sloeg de cognac in één teug achterover en bood haar het glas aan om het nog eens vol te schenken.

‘Heb je honger?’ vroeg ze hem.

‘Als een paard, en als je toevallig een vetgemest kalf hebt, eet ik dat met alle genoegen op. Maar eerst moet ik deze natte plunje uittrekken.’

Na Drummond naar Andrews kleedkamer te hebben geleid en hem de kannen te hebben gewezen waarmee hij de badkuip moest vullen, ging ze naar de keuken om het brood, de kaas en de soep die van de lunch over waren klaar te zetten.

Twintig minuten later kwam Drummond met een handdoek om zijn middel de keuken binnen. ‘Alle kleren die ik bij me had zijn vuil geworden. Mag ik iets van mijn broer lenen om aan te trekken?’

‘Natuurlijk, neem wat je wilt.’ Kitty wierp onwillekeurig een blik op zijn ontblote borst met de strakke pezen en de spieren van zijn bruine schouders, die getuigden van zware arbeid.

In Andrews slippers en zijden kamerjas kwam Drummond de salon binnen. Hij at de soep hongerig en zonder iets te zeggen op en schonk zichzelf nog een glas cognac in.

‘Ben je met de boot van Darwin naar Broome gekomen?’ vroeg ze beleefd.

‘Nee, over land, gedeeltelijk te paard. Toen kwam ik toevallig de kameelhoeders uit Ghan tegen, aan de rivier Ord, waar ze hun kamp hadden opgeslagen. Het water in de rivier stond hoog, dus ze wachtten tot het ver genoeg gezakt was om de kamelen aan een touw naar de overkant te kunnen trekken. Die arme beesten houden niet van zwemmen. Ik ging verder met hen, dat was een stuk plezieriger dan alleen reizen. Wat een verhalen die kameelhoeders niet kunnen vertellen… en ze nemen er ook alle tijd voor. Het duurde dagen voordat we hier aankwamen.’

‘Ik heb gehoord dat de woestijn rond Broome gevaarlijk is.’

‘Dat is zo, maar nog niet half zo gevaarlijk als de gespleten tong van sommigen van je buurvrouwen. Geef mij maar elke dag de speer van een zwarte of een slang, daar heb ik veel minder moeite mee dan met afstompende gesprekken voeren met de koloniale middenklasse.’

‘Je stelt het voor alsof ons leven hier erg saai en alledaags zou zijn,’ zei Kitty geërgerd. ‘Waarom doe je toch altijd zo neerbuigend tegen me?’

‘Neem me niet kwalijk, Kitty. Ik begrijp best dat alles betrekkelijk is. Het feit dat jij hier nu zit, een vrouw alleen en onbeschermd in een plaats mijlenver van de beschaving vandaan, waar moord en doodslag schering en inslag zijn, getuigt van je kracht en moed. En dan heb je nog een klein kind ook.’

‘Ik ben niet onbeschermd. Ik heb Camira en Fred.’

‘Wie zijn die Camira en Fred?’

‘Fred zorgt voor het terrein en de paarden en Camira helpt me in de huishouding en met Charlie. Ze heeft zelf een dochtertje dat even oud is als mijn zoontje.’

‘Ik neem aan dat het zwarten zijn?’

‘Ik gebruik dat woord liever niet. Ze zijn van de Yawuru-stam.’

‘Dat is fijn. Het is ongewoon dat je zo’n familie-eenheid voor je hebt werken.’

‘Zo zou ik het niet precies noemen. Het ligt gecompliceerder.’

‘Dat is altijd zo,’ zei Drummond instemmend, ‘maar ik ben blij voor je. Als zulke mensen je eenmaal toegewijd zijn, zijn het de trouwste bedienden en beschermers die er zijn. Eerlijk gezegd sta ik er versteld van dat mijn broer je toestemming heeft gegeven om zo’n stel in dienst te nemen.’

‘Het is geen stel.’

‘Het doet er niet toe wat de verhouding tussen hen is. Wat er wel toe doet is dat Andrew zijn vooroordelen heeft overwonnen en ze in zijn omgeving heeft toegelaten. Nu ben ik er niet meer zo bezorgd over dat je hier alleen in Broome bent. Ik moet je eerlijk zeggen dat ik geschokt was toen ik het telegram kreeg. Waarom heeft mijn broer je niet meegenomen?’

‘Hij zei dat het een zakenreis was en dat Charlie onrustig zou worden aan boord van een schip. Hij wilde dat ik naar Adelaide zou gaan om bij jullie moeder te logeren, maar ik weigerde.’

‘Een lot erger dan de dood.’ Drummond trok zijn wenkbrauwen op en schonk zijn cognacglas nog eens vol. ‘Je zult intussen wel weten dat Andrew zich vóór alles wil bewijzen tegenover vader. En rijker wil worden dan hij, natuurlijk.’

‘Die dingen zijn belangrijk voor hem, zeker, net als voor iedere man…’

‘Voor mij doen ze er niet toe.’

‘Voor iedere andere man dan jij dan.’ Kitty zag Drummond opnieuw een glas cognac achteroverslaan en onderdrukte haar ergernis.

‘Misschien heb ik nooit geweten dat de oudste zoon van een rijke man onder zware druk staat. Ik heb vaak gedacht dat die twee korte uren die het me kostte om na Andrew de wereld in te komen een godsgeschenk waren. Ik ben blij dat hij de Mercer-kroon heeft overgenomen. Misschien besef je intussen dat ik een hopeloos geval ben, iemand die niet in de beschaafde wereld thuishoort. In tegenstelling tot Andrew, die er een onverstoorbare steunpilaar van is, en dat altijd is geweest.’

‘Hij is zeker een goede echtgenoot voor mij en een liefhebbende vader voor Charlie. Het ontbreekt ons aan niets, ik heb geen klachten.’

‘Nou, ik wel.’ Opeens zette Drummond zijn glas met een klap op de tafel. ‘Ik had je gevraagd te wachten tot ik terug was uit Europa voordat je Andrew het jawoord zou geven. En dat heb je niet gedaan.’

Verontwaardigd over zijn ijdelheid keek Kitty hem aan. ‘Dacht je dan echt dat ik dacht dat je serieuze bedoelingen had? Ik had geen woord meer van je gehoord!’

‘Ik was op een schip toen mijn broer je zijn aanzoek deed. Ik vond het niet gepast om je een telegram te sturen met de vraag waarom zijn verloofde niet had gedaan wat ík wilde!’

‘Drummond, je was dronken die avond, net als nu!’

‘Dronken of nuchter, wat maakt het uit? Je wíst dat ik je wilde!’

‘Ik wist niets! Genoeg!’ Kitty stond op. Ze beefde nu van woede. ‘Ik wil die onzin van je niet langer aanhoren. Ik ben Andrews vrouw. We hebben een kind en een leven samen, en daarmee uit.’

Er viel een stilte tussen hen; het enige geluid was dat van de regen die op het dak boven hen kletterde.

‘Neem me niet kwalijk, Kitty. Ik heb een lange reis gemaakt. Ik ben doodmoe en niet gewend aan beschaafd gezelschap. Ik denk dat ik maar eens naar bed ga.’

‘Dat is misschien beter, ja.’

Drummond stond lichtjes wankelend op. ‘Welterusten.’ Hij was al op weg naar de deur, maar toen keerde hij zich om en keek haar aan. ‘Ik herinner me die kus toen met Oud en Nieuw nog heel goed. En jij?’

Na dat gezegd te hebben stapte hij de kamer uit.

17

Kitty had die nacht nauwelijks geslapen omdat Drummonds woorden als een zwerm vliegen die zich aan een karkas tegoed deden door haar gedachten bleven gaan.

‘Trek je alsjeblieft niets aan van wat ik heb gezegd, ik was aan het razen omdat ik doodmoe was en gedronken had,’ zei hij de volgende ochtend tijdens het ontbijt. Toen nam hij Charlie in zijn armen, gooide hem hoog de lucht in, ving het lachende kind weer op en legde zijn mollige beentjes over zijn eigen brede schouders.

‘Zo, neef van me, nu gaan wij mannen er samen op uit. Laat jij me maar eens zien wat er hier te zien is.’

Ze liepen prompt de oprit af en bleven zo lang weg dat Kitty zich de grootste zorgen maakte toen ze eindelijk terugkwamen.

‘Charlie heeft me de stad laten zien,’ zei Drummond, terwijl hij hem weer op zijn benen zette. Kitty zag dat het gezicht van haar zoontje onder de chocolade- en ijsvlekken zat, en wie weet van wat allemaal nog meer.

‘Ja, mama, en iedereen dacht dat hij papa was! Hij er zelfde uitzien!’

‘Hij zíét er hetzelfde uit, ja, Charlie.’

‘We hebben een paar mensen voor de gek gehouden, hè, Charlie?’ Drummond lachte en veegde de vuile mond van het kind af.

‘Ja, oom Drum.’

‘Misschien krijgen we een paar verwarde buren aan de deur die geloven dat je man eerder is teruggekomen van zijn reis. Wat mij betreft kunnen ze niet vlug genoeg komen,’ zei Drummond, en hij gaf Kitty een knipoog.

En inderdaad kwam er de volgende dagen een stoet stadsbewoners bij haar langs. Drummond begroette hen elke keer beleefd en gedroeg zich als de perfecte gastheer. Hij was veel uitbundiger dan zijn broer, maakte beminnelijk grappen met hen over hun vergissing en nam iedereen met wie hij kennismaakte voor zich in. Het eindresultaat was een brievenbus vol uitnodigingen voor etentjes.

‘Weer een,’ zei Kitty, terwijl ze een envelop opende. ‘Van de Jeffords! Echt, Drummond, we moeten ze allemaal afslaan.’

‘Waarom? Ik ben je zwager toch? En Charlies oom en de zoon van mijn vader? Was ik niet op uitdrukkelijk verzoek van mijn tweelingbroer hier uitgenodigd?’

‘Kortgeleden heb je zelf gezegd dat een slangenbeet minder dodelijk was dan de gespleten tong van een buurvrouw. Voor jou is zoiets een sport, en hoe saai je onze kennissen uit de “koloniale middenklasse” misschien ook vindt, ik wil niet dat je ze beledigt,’ diende Kitty hem van repliek.

‘Ik heb je gezegd dat ik die avond dronken was. Ik herinner me er niets meer van,’ riep hij haar na terwijl ze door de gang naar de salon liep.

‘Wat aan de hand, Missus Kitty? U kijken verdrietig.’ Met de plumeau in de hand keek Camira haar onderzoekend aan.

‘Niets, ik zal wel moe zijn.’

‘Mister Drum u maken van streek?’

‘Nee.’ Kitty zuchtte. ‘Het is te gecompliceerd om uit te leggen.’

‘Hij houden van licht in hemel; Mister Andrew van donker, houden van aarde. Allebei goed, alleen anders.’

Kitty vond dat Camira de tweelingbroers heel goed inschatte.

‘Charlie hem graag mogen, Fred en ik hem graag mogen. Hij hier nu goed voor ons.’

Maar niet voor mij…

‘Ja, het is goed dat hij er is. En je hebt gelijk, Charlie lijkt dol op hem te zijn.’

‘Mister Drum maken leven beter voor u, Missus Kitty. Hij grappigman.’

Kitty stond op. ‘Ik ga maar eens een dutje doen, denk ik, Camira. Kun jij zolang voor Charlie zorgen?’

Camira keek haar achterdochtig aan. ‘Ja. Ik leiding kleineman hebben.’

Kitty ging liggen en vroeg zich af of ze ziek was. Ze had in ieder geval een gevoel alsof ze koorts had, en ondanks haar goede voornemens zette het idee dat Drummond maar een paar meter van haar vandaan achter een vliesdunne muur was haar zinnen in vuur en vlam. Sinds die eerste avond had hij geen enkel intiem woord meer tegen haar gezegd, en hij had toegegeven dat hij toen dronken was geweest…

Kitty ging op haar rug liggen. Ze probeerde het zich gemakkelijk te maken en haar vermoeide hoofd wat rust te gunnen. Misschien was hij hier echt met de beste bedoelingen: om te zorgen voor zijn schoonzus, zoals zijn broer hem had gevraagd.

in singapore stop hoor drummond bij je stop blij dat je niet alleen bent stop zaken gaan goed stop hou van jou en charlie stop andrew stop

Kitty las het telegram tijdens het ontbijt en kreunde afkeurend. Zelfs haar man leek het fantastisch te vinden dat Drummond bij hen logeerde. En tot dusver had haar gast nog geen aanstalten gemaakt om te vertrekken. Uiteindelijk moest ze wel een paar van de uitnodigingen voor etentjes aannemen, en bijgevolg waren ze de afgelopen week drie keer uit eten geweest. Tot haar grote verbazing had Drummond zich bij al die gelegenheden onberispelijk gedragen, de vrouwen gecharmeerd en de mannen bloedstollende verhalen verteld over zijn leven in de outback. En, het belangrijkste, hij was de hele avond nuchter gebleven.

‘Komen jullie alsjeblieft nog eens langs!’ had Mrs. Jefford gekwetterd terwijl Drummond haar hand kuste bij het afscheid. ‘De lunch volgende week zondag, schikt dat?’

‘Dank u, Mrs. Jefford, ik zal u laten weten of we vrij zijn zodra ik mijn agenda heb geraadpleegd,’ had Kitty beleefd geantwoord.

‘Doe dat. Het moet vreemd voor je zijn om Drummond te gast te hebben. Hij lijkt zó veel op je man, maar hij is zo… ánders.’ Mrs. Jefford bloosde als een jong meisje. ‘Goedenacht, lieve.’

Hoewel het onophoudelijk regende, wist Drummond manieren te bedenken om Charlie en Cat te vermaken. Ze speelden verstoppertje in het huis, dat weergalmde van opgewonden kreten terwijl de drie erin rondrenden. Voor de vestibule was een miniatuur cricketveld opgezet – Drummond verklaarde dat hij het verschrikkelijk vond dat Andrew de basisregels van het spel nog niet aan zijn zoon had geleerd. Fred kreeg opdracht een paar wicketpaaltjes en bats te snijden, en had dat, zoals Drummond het uitdrukte, ‘verdomd goed gedaan’.

Terwijl de regen bleef neerdalen, kwamen er putjes in de voordeur door de bal die Drummond bij wijze van cadeau in het warenhuis voor Charlie had gekocht, en Cat speelde voor wicketkeeper of fielder, terwijl Kitty de stand van de runs en overs bijhield. Maar ook al hield Kitty nog zo nauwkeurig de score bij, aan het eind van de partij verklaarde Drummond het altijd gelijkspel.

‘Huis blij wanneer hij er zijn,’ zei Camira op een middag, terwijl ze de dolenthousiaste kinderen de keuken in loodste om thee te drinken. ‘Wanneer hij weggaan, Missus Kitty?’

‘Ik zou het echt niet weten,’ antwoordde ze naar waarheid. Ze wist ook niet of ze wel wilde dat hij zou vertrekken.

‘Als het ophoudt met regenen, denk ik,’ zei Drummond nadat Kitty het hem de avond erop tijdens het eten had gevraagd.

‘Dat kan nog weken duren,’ antwoordde Kitty. Ze speelde met de te gare kip op haar bord. Tarik wist nog steeds niet hoe lang je een vogel moest braden.

‘Is het een probleem voor je? Als ik hier niet welkom ben, ga ik, hoor.’

‘Nee. Dat is het niet…’

‘Wat is het dan?’ Drummond keek haar aan.

‘Niets. Misschien ben ik vanavond alleen maar moe.’

‘Misschien stoort het je dat ik er ben. Ik heb je nog nooit zo gespannen meegemaakt. Ik dacht nog wel dat ik mijn beste beentje voor had gezet, door me zo keurig te gedragen bij je vrienden thuis en mijn best te doen om Charlie en Cat te vermaken. Cat is een lief kind, en later zal ze nog een schoonheid worden ook. En bovendien help ik Fred om het pad moddervrij te houden en…’

‘Stop! Hou alsjeblieft je mond.’ Kitty sloeg haar handen voor haar gezicht.

‘Goeie hemel, Kat, wat heb ik gedaan?’ Drummond keek haar aan, oprecht geschokt door haar ontzetting. ‘Zeg het me, alsjeblieft, en ik zal proberen er iets aan te doen. Ik laat de drank zelfs staan omdat ik weet dat je daar een hekel aan hebt. Ik…’

‘Begrijp je het dan niet?’

‘Wat?’

‘Ik weet niet waarom je hier bent of wat je wilt. Wat het ook is, ik ben eenvoudig… doodmoe!’

‘Ik begrijp het,’ zei hij met een zucht. ‘Neem me niet kwalijk. Ik wist niet dat mijn aanwezigheid hier je zo van streek maakt. Morgenochtend vertrek ik, meteen.’

‘Drummond.’ Kitty bracht haar hand naar haar voorhoofd. ‘Ik vroeg je niet of je morgen wilde vertrekken, maar wannéér je wegging. Waarom maak je toch overal een drama van? Denk je soms dat je iedereen er weer eens in hebt laten lopen als je ’s avonds naar bed gaat? Of is dit je echte ik en de andere Drummond schijn? Of misschien heeft dit niets met ons hier te maken, en is het omdat je niets aan het feit kunt veranderen dat je twee uur later dan je broer bent geboren en hij alles heeft wat jij wilt hebben, hoewel jij daar bezwaar tegen maakt en zegt dat het niet zo is!’

‘Genoeg!’ Drummond sloeg met zijn vuist op tafel, en het gevolg was een rinkelende kakafonie van porselein, glas en bestek, die klonk als een surrealistisch orkest.

‘Nou? Hoe zit het? Wat is de echte reden dat je hier bent?’ vroeg Kitty hem opnieuw.

Hij zweeg een hele poos. Toen keek hij haar weer aan. ‘Ligt dat dan niet voor de hand?’

‘Voor mij niet, nee.’

Drummond stond op, liep de kamer uit en trok de deur met een klap achter zich dicht. Ze vroeg zich af of hij zijn spullen was gaan pakken en direct zou vertrekken. Het zou typisch iets voor hem zijn om zo te reageren.

Een paar seconden later was hij terug, niet met zijn bagage, maar met een karaf cognac.

‘Ik heb een glas voor je meegebracht, maar ik neem aan dat je het niet wilt.’

‘Nee, dank je. Dat is in ieder geval een les die ik van jou geleerd heb, en ik ben je er dankbaar voor.’

‘En verder niets?’

‘Ik zou het zo gauw niet weten. Hoewel ik heb geleerd te scoren bij cricket, ook al zeg jij altijd dat het gelijkspel is.’

Hij keek haar glimlachend aan en nam een slokje cognac. ‘Dan heb ik in ieder geval iets bereikt. Maar je hebt gelijk, natuurlijk.’

‘Gelijk waarin? Alsjeblieft, Drummond,’ smeekte ze hem, ‘geen raadsels meer.’

‘Dan zal ik open kaart met je spelen. Een paar minuten geleden zei je dat ik in mijn hart misschien alles wil hebben wat mijn broer heeft. Nou, dat had je goed gezien, want er was – en is – iets wat ik heel graag wil. Toen ik jou die Kerst leerde kennen, bewonderde ik je om je geestkracht, en ja, ik vond je aantrekkelijk, maar welke man zou dat niet vinden? Je bent een mooie vrouw. En toen zag ik dat mijn broer zijn zinnen op je had gezet, en ik geef nu toe dat je nog begeerlijker voor me werd toen ik zag hoe graag hij je wilde. Zo zijn broers nu eenmaal, Kitty, en zo is het altijd geweest, vooral bij identieke tweelingen.’ Drummond nam nog een slok cognac. ‘Maar het begon allemaal als een spelletje, dat spijt me, want toen die Kerst zag ik dat jij je aan ons aanpaste, zo geduldig was je met mijn broer en tante, je klaagde niet één keer dat je je familie miste, en je stortte je met heel je hart op alles wat je aangeboden werd. Ik zal nooit vergeten dat je op die olifant klom, zonder op je uiterlijk of het fatsoen te letten. Op dat moment veranderde alles. Want ik keek in je ziel, zag dat die vrij was, zoals die van mij, en niet gebonden door conventies. Ik zag een vrouw van wie ik kon houden.’

Kitty concentreerde zich ingespannen op het water in haar glas en durfde hem niet meer aan te kijken.

‘Toen ik je vroeg op me te wachten, bedoelde ik dat heel serieus, maar het was te laat. Ik wist het toen ik vertrok, en als ik jou was, zou ik eerlijk gezegd hetzelfde besluit genomen hebben. Twee broers, die als twee druppels water op elkaar leken, de één een dronkaard en een grappenmaker en de andere… nou ja…’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Je kent Andrew. Toen het onvermijdelijke gebeurde en ik hoorde dat je met mijn broer zou trouwen, wist ik dat ik verloren had. De tijd ging voorbij en ik leidde mijn leven zoals ieder ander. Toen kreeg ik het telegram van Andrew met de vraag of ik je in Broome wilde opzoeken. Je zult wel geschokt zijn als ik je beken dat ik er uren over heb nagedacht. Uiteindelijk besloot ik dat het het beste zou zijn om hiernaartoe te komen, de geesten te bezweren en dan verder te trekken. Ik kwam hier binnen uit de regen, leeg en uitgeput, wierp één blik op je en wist dat er niets veranderd was. Mijn bewondering en respect voor je namen zelfs nog toe toen ik zag met hoeveel kracht en vastberadenheid je jezelf en je kind een leven had verschaft in deze vijandige omgeving, die de meeste mannen, laat staan vrouwen, uitdagend zouden vinden. Of simpeler gezegd, mijn lieve Kat, jij bent verreweg de moedigste, koppigste, intelligentste, ergerlijkste en aantrekkelijkste vrouw die ik ooit zo ongelukkig ben geweest te leren kennen. En om een of andere bijzondere reden die ik niet kan doorgronden, hou ik van elk botje in je prachtige, verdomde lichaam. Dus,’ hij hief zijn glas naar haar, ‘nu weet je het.’

Kitty kon haar oren niet geloven, of durfde ze niet te vertrouwen. Met elk woord dat hij had gesproken had hij precies haar gevoelens weergegeven. Maar ze wist dat ze zakelijk moest reageren.

‘Ik ben de vrouw van je broer en jij hebt toegegeven dat je begeert wat hij heeft. Weet je wel zeker dat dat gevoel waarvan je zegt dat je het voor me hebt daar niets mee te maken heeft?’

‘Goeie hemel! Ik heb zojuist mijn hart op een dienschaal aan je aangeboden, dus ik vraag je het niet met je scherpe tong in stukjes te snijden. Maar het doet er niet toe of jij me gelooft, het gaat erom of ik mezelf geloof. Je vroeg me waarom ik nog steeds hier was, en ik heb het je eerlijk gezegd: omdat je me mag hebben. Maar als je wilt dat ik vertrek, dan ga ik.’

‘Natuurlijk mag je blijven. Tenslotte heeft mijn man je zelf uitgenodigd. Trek je niets aan van mijn vreemde stemming van vanavond. Waarschijnlijk komt het door iets wat ik gegeten heb.’

Hij probeerde aan haar gezicht te zien of ze de waarheid had gesproken, maar ze hield haar gedachten diep verborgen.

Ik zal níét zoals mijn vader zijn…

‘Ik ben moe, Drummond. Neem me niet kwalijk, maar ik ga naar bed. Welterusten.’

Ze liep naar de deur en voelde dat hij haar nakeek.

‘Goedenacht, Mrs. Mercer,’ zei hij.

De Big Wet had Broome in zijn greep; de straten overstroomden en werden onbegaanbaar. Er werden zandzakken voor de winkels aan Dampier Terrace gelegd en Fred waadde dapper door de modder om levensmiddelen te gaan halen. Kitty keek uit een raam en zag dat een rivier van rode modder haar geliefde tuin had overspoeld. Met tranen in haar ogen dacht ze eraan terug met hoeveel liefde ze dit stukje thuis had geprobeerd te herscheppen.

Het feit dat ze het huis niet uit konden maakte de situatie met Drummond nog zenuwslopender. Ook al had hij willen gaan, met dit weer kon hij alleen blijven zitten waar hij zat. Na een paar lange dagen, waarin Kitty dacht dat ze gek zou worden van frustratie en verlangen, hield het eindelijk op met regenen, en gingen ze allemaal als mollen met hun ogen knipperend in het felle zonlicht staan. Enkele minuten later stonden Charlie en Cat tot hun knieën in de rode, zompige aarde, en schreeuwend en gillend spatten ze elkaars gezicht en lichaam ermee onder.

De lucht voelde frisser en koeler aan, maar er hing een onaangename geur van rioolslib, als iets wat er later aan was toegevoegd.

‘We kunnen maar beter voorzichtig zijn, want dit is het choleraseizoen. Schrob de kinderen goed schoon, Camira, wil je?’ zei ze, terwijl ze Charlie uit de modder sleurde.

‘Ja, Missus Kitty. Slechte tijd voor erg ziek zijn na ophouden van regens.’

En inderdaad, algauw daarna vernamen ze het nieuws dat er vijf patiënten met cholera in het ziekenhuis van dokter Suzuki waren opgenomen, en daarna werden er nog veel meer gevallen gemeld.

‘Voorlopig blijft het in ieder geval beperkt tot de krottenwijk,’ zei Drummond geruststellend nadat hij de stad in was gelopen om zijn benen te strekken. ‘Tot dusver zijn er geen blanke patiënten gemeld.’

Maar het duurde niet lang voordat ze van blanke gevallen hoorden, en nadat ze even uit hun huizen waren ontsnapt, hielden de inwoners de deuren opnieuw potdicht, deze keer tegen een dodelijke plaag.

Fred was de eerste van de Mercer-huishouding die werd geveld, en hij lag ijlend op zijn strozak in het stalgebouw. Het verbaasde Kitty dat Camira erop stond hem zelf te verplegen en dat ze niet wilde dat hij in het ziekenhuis werd opgenomen.

‘Hij goed voor mij geweest en ik doktermannen niet vertrouwen,’ zei ze beslist.

‘Natuurlijk,’ zei Kitty. Ze wist dat de verpleging van Aboriginals in het ziekenhuis op de laatste plaats kwam. Ze pakte Camira’s handen beet. ‘Laat me weten als ik je kan helpen.’

Kitty trok zich met bonzend hart in het huis terug en dacht aan de vele malen per dag dat Fred contact met Charlie had.

‘Maak je niet ongerust. De Aboriginals hebben veel minder weerstand tegen de cholera dan wij. Wij hebben onze westerse ziekten meegebracht naar Australië en de inheemse bewoners met duizenden tegelijk afgeslacht,’ zei Drummond.

‘Hoe verschrikkelijk dat ook is, voor mij is het een troost vanwege Charlie.’ Ze keek hem flauwtjes glimlachend aan. ‘Ik ben blij dat jij er bent.’

‘Nou, dat zijn de eerste positieve woorden die je in dagen tegen me gezegd hebt. Het is me een genoegen, mevrouw.’ Drummond maakte een spottende buiging.

Terwijl Fred zwetend de volgende twee nachten overleefde, meldde Camira dat ze ‘niet weet of hij zal halen’, waarop ze zich met kwalijk riekende drankjes uit de keuken terug naar de hut spoedde.

‘Wat zeg je ervan om met de kinderen op de wagen naar het strand te gaan?’ stelde Drummond voor.

‘Zouden we dat wel doen?’

‘Riddell Beach is een eind van de stad vandaan. En ik denk dat wat frisse lucht ons allemaal goed zal doen,’ voegde hij eraan toe.

Kitty wilde net zo graag als hij het huis uit, en dus pakten ze een kleine picknick in en gingen ze op weg. Drummond nam de langere weg om de stad heen, zodat ze er niet door hoefden te rijden.

Kitty ging op het zachte zand zitten en Drummond trok zijn kleren uit en liep in een lange onderbroek het water in.

‘Sorry, maar het moet gebeuren,’ zei hij plagend tegen haar. ‘Kom, jongens, wie het eerst in het water is!’

Ze keek toe terwijl Charlie en Cat schreeuwend en gillend met Drummond in het ondiepe water speelden. Ze was blij weg te zijn uit de benauwende atmosfeer van het huis, maar ergerde zich aan het beeld van een gezinsuitje met een man die zich niets van de maatschappelijke regels aantrok, die eruitzag als Andrew, maar Andrew niet was. Een man die kon lachen en in het hier en nu leefde.

En ja, gaf Kitty eindelijk toe, ze wenste vurig dat alles anders zou zijn.

Toen ze weer thuiskwamen, stond Camira al met een opgelucht gezicht in de keuken. ‘Fred beter worden.’

‘Goddank,’ zei Kitty, en ze omhelsde Camira. ‘Goed, we stoppen de kinderen in bad en dan gaan we over het eten nadenken.’

Die nacht in de kleine uurtjes voelde Kitty dat ze ziek en koortsig was. Toen kreeg ze buikpijn en ze wist maar net op tijd het privaat te bereiken, waar Camira haar de volgende ochtend op de vloer gezakt aantrof.

‘Mister Drum! Komen, snel!’

Misschien droomde ze dat Camira tegen Drummond schreeuwde: ‘Niet naar ziekenhuis, Mister Drum! Daar veel mensen ziek. U gaan halen medicijn, wij zorgen voor Missus Kitty hier.’

Ze opende haar ogen en zag Andrews – of misschien Drummonds – gezicht haar dwingen een of andere zilt smakende vloeistof te drinken waarvan ze moest kokhalzen en toen overgeven, en het viel haar op dat er constant een vieze, zurige stank in de lucht hing.

Zachte handen wasten haar met koel water terwijl de buikkrampen bleven aanhouden. Toen droomde ze dat ze naar Camira’s Voorouders in de hemel opsteeg, of misschien zelfs naar God… Een keer opende ze haar ogen en zag ze een schitterend witte engel voor zich staan die een hand naar haar uitstak. Een mooie, hoge stem zong in haar oor.

Wat fijn zou het zijn, dacht ze, om van de pijn af te zijn.

Toen verscheen er een tweede persoon voor de engel, die tegen haar zei: ‘Vecht, mijn lieve Kitty. Ga nu niet bij me weg, ik hou van je, ik hou van je…’

Ze moest opnieuw in slaap gevallen zijn, want toen ze haar ogen weer opende, zag ze kleine, horizontale lichtstreepjes door de luiken.

‘Waarom heeft niemand de gordijnen dichtgedaan?’ vroeg ze zacht. ‘Ik doe ze altijd dicht. Helpt om de hitte buiten te houden…’

‘Nou, Majesteit, neemt u me alstublieft mijn nalatigheid niet kwalijk. Ik had andere dingen aan mijn hoofd de laatste tijd.’

Drummond boog zich met zijn handen voor zijn middel gevouwen over haar heen. Hij zag er verschrikkelijk uit: bleek en gekweld, met donkerpaarse wallen onder zijn ogen.

‘Welkom terug in het land der levenden,’ zei hij tegen haar.

‘Ik droomde dat een engel me mee kwam nemen naar de hemel…’

‘Dat zal best. We hadden je bijna verloren, Kitty. Ik dacht dat je het op zou geven. Maar het lijkt erop dat God je nog niet wilde en je heeft teruggestuurd.’

‘Misschien is er dan toch een God,’ fluisterde ze, terwijl ze probeerde rechtop te gaan zitten. Maar toen werd ze verschrikkelijk duizelig en leunde ze achterover in de kussens.

‘Nou, daar zullen we het een andere keer over hebben, nadat ik een dutje heb gedaan. Je lijkt helder, tot op zekere hoogte, en je hebt het bed al twaalf uur niet meer bevuild,’ verklaarde Drummond.

‘Het bed bevuild?’ Kitty sloot haar ogen en gebruikte het kleine beetje energie dat ze weer had om zich vol afkeer en schaamte van hem af te wenden.

‘Cholera is een smerige ziekte. Maak je geen zorgen, ik ben de kamer uit gegaan wanneer jij en de lakens verschoond moesten worden. Dat heeft Camira allemaal gedaan. Maar ik zeg eerlijk dat ik, als je was overleden, naar het politiebureau zou zijn gegaan om erop aan te dringen dat ze haar zouden arresteren wegens moord op haar mevrouw. Toen ik probeerde je naar het ziekenhuis te brengen, vocht ze als een tijgerin om me tegen te houden. Ze is ervan overtuigd dat ‘wittemanziekenhuizen’ vol ziektes zitten, wat waarschijnlijk nog waar is ook. Als je niet aan je eigen bacteriën sterft bij een epidemie, overlijd je er waarschijnlijk aan die van je buurman of buurvrouw. Uiteindelijk wilde ik van haar af zijn en gaf ik toe, God sta me bij.’

‘Er was een engel hier, ik zweer…’

‘Ben je nu weer aan het ijlen, Kitty? Ik hoop het echt niet.’ Drummond trok zijn wenkbrauwen op. ‘Nou, ik zal je over engelen laten praten en tegen zuster Camira gaan zeggen dat je nog leeft en binnenkort weer kerngezond zult zijn.’

Kitty keek hem na terwijl hij naar de deur liep. ‘Dank je,’ bracht ze uit.

‘Het was me een genoegen, mevrouw. Altijd tot uw dienst.’

‘Ik heb écht een engel gezien,’ hield ze vol. Uitgeput door het gesprek sloot ze haar ogen en viel toen weer in slaap.

‘Mister Drum, hij dag en nacht bij u. Verlaten u nooit. Alleen als ik stinkende lakens verwisselen.’ Camira trok haar neus op. ‘Hij goed witteman, hij naar mij luisteren toen ik zeggen geen ziekenhuis.’

Kitty zat rechtop in bed en probeerde van de kop waterige, zoute soep op het dienblad voor haar te nippen. Ze keek naar Camira’s dromerige gezicht en realiseerde zich dat haar kindermeid en hulp in de huishouding ook helemaal in de ban van ‘Mister Drum’ was.

‘Hij van u houden, Missus Kitty.’ Ze knikte beslist.

‘Ach welnee! Of tenminste,’ Kitty probeerde haar instinctieve reactie op de woorden van Camira te temperen, ‘hij houdt van me zoals een zwager.’

Camira was het niet met haar eens en rolde met haar ogen. ‘U gelukkig vrouw, Missus Kitty. Meeste mannen niet goed zoals hij. Nu eten en sterk worden voor uw jongen.’

Twee dagen later had Kitty genoeg zelfvertrouwen om Charlie te zien zonder dat hij doodsbang van haar werd.

‘Mama! Ben je beter?’ vroeg hij terwijl hij in haar armen rende, en ze voelde zijn pure levenskracht.

‘Veel beter, Charlie, schat. En ik ben o zo blij om jou weer te zien.’

‘Oom Drum heeft papa getelegrafeerd dat je ziek was, en hij zei dat hij naar huis zou komen.’

Kitty’s maag verkrampte instinctief, net als tijdens de ergste dagen van haar recente ziekte. ‘O ja? Dat is heel aardig van hem.’

‘Ja, maar toen werd je beter en oom Drum ging weer naar het telegraafkantoor om het tegen papa te zeggen, en nu komt hij niet meer terug.’

‘Dan zul je wel teleurgesteld zijn, Charlie.’

‘Ja, maar oom Drum zorgt ook voor ons, en hij ziet er net zo uit, maar hij is grappiger en hij speelt cricket en hij zwemt met ons. Waarom wil papa niet met ons zwemmen?’

‘Misschien wil hij het wel als we het hem vriendelijk vragen.’

‘Hij gaat niet mee, want hij is altijd aan het werk.’ Charlie gaf haar een natte zoen op haar wang en sloeg zijn mollige knuistjes om haar nek. ‘Ik ben blij dat je niet dood bent. Cat en ik gaan Fred helpen om een hut te bouwen in de tuin.’

‘Wat voor hut?’

‘Ons eigen huis. We kunnen erin wonen, en soms gaan we erin eten.’ Met smekende ogen keek Charlie zijn moeder aan. ‘Mag dat?’

‘Soms, misschien,’ zei Kitty. Ze was te vermoeid om bezwaar te maken en ging akkoord.

‘En later gaan we trouwen, net als jij en papa. Dag, mama. Eet je soep op, dan word je weer sterk.’

Kitty keek hem na terwijl hij kloek de kamer door liep. Zelfs in de afgelopen dagen leek hij gegroeid, zowel geestelijk als lichamelijk.

Hoewel er niets mis was met kinderspelletjes, vroeg Kitty zich opnieuw af of het niet fout van haar was geweest om zo veel van de zorg voor Charlie aan Camira over te laten, maar dat moest ze laten rusten voor een andere keer. Ze concentreerde zich op het opeten van haar soep.

De ochtend erop hield ze vol dat ze zich sterk genoeg voelde om een bad te nemen en haar kleren aan te trekken. Eten was nog steeds een probleem. Dat maakte haar telkens wanneer ze het zag misselijk, maar ze probeerde wel om wat binnen te krijgen. Charlie en Cat waren in de tuin bezig met Fred, die aan het zagen en spijkeren was om hun speelhut in elkaar te zetten.

‘Hij is een goeie kerel,’ merkte Drummond tijdens het eten op. ‘Je hebt hem en Camira met respect behandeld, en ze hebben je er tienmaal zo veel voor teruggegeven.’

‘Jij bent ook een goede man. Bedankt voor je goede zorgen toen ik ziek was. Ik weet niet wat ik gedaan zou hebben als jij er niet was geweest.’

‘Het was me een genoegen, of in ieder geval mijn plicht. Ik had je toch niet dood kunnen laten gaan terwijl ik over je waakte? Dat zou mijn broer me nooit vergeven hebben. Het goede nieuws is dat de epidemie voorbij lijkt te zijn, al heeft dokter Suzuki me verteld dat er in het ziekenhuis tien mensen overleden zijn, en in de krottenwijk waarschijnlijk drie keer zo veel. Helaas was Mrs. Jefford er ook bij.’

‘Dat is tragisch. Ik zal haar man onmiddellijk schrijven.’

‘Over de doden niets dan goeds, nietwaar?’ Drummond keek haar met een spottend lachje aan. ‘Maar goed, nu je weer gezond bent en het beter weer is, ga ik er waarschijnlijk morgen of zo vandoor.’

‘Maar er komt toch nog meer regen?’

‘Misschien, maar ik wil je niet langer voor de voeten lopen.’

‘Blijf alsjeblieft tot het definitief beter weer is,’ smeekte ze, want ze moest er niet aan denken dat hij zou vertrekken. Ze wist zeker dat het zíjn stem was die haar had teruggeroepen toen ze aan de rand van de dood stond. ‘Charlie aanbidt je.’

‘Aardig van je om dat te zeggen. En jij?’

‘Mama! Oom Drum!’ Charlie kwam binnenrennen. ‘Onze hut is klaar. Komen jullie kijken?’

‘Natuurlijk.’ Kitty stond op, dankbaar dat haar zoontje hen op dat moment kwam storen.

Ze gingen dicht op elkaar in de piepkleine hut zitten, dronken thee en aten de geglazuurde broodjes die Tarik had gebakken. Ze waren keihard, maar dat vond niemand erg.

‘Mogen we hier vanavond slapen, mama?’ smeekte Charlie.

‘Sorry, schat, maar dat zal niet gaan. Cat slaapt bij haar moeder, en jij in je slaapkamer.’

Charlie pruilde toen de volwassenen opstonden en zich klein maakten om de claustrofobie veroorzakende ruimte te verlaten.

Die avond nam Kitty meer tijd dan normaal om toilet te maken. Of het nu lag aan Drummonds verpleging, zijn stem die haar terug naar het leven had geroepen, of aan zijn ongedwongen spel met Charlie en Cat, ze kon het niet langer ontkennen. Ze depte wat parfum op haar hals, ook al wist ze dat ze daardoor muggen aantrok, en bekeek haar gezicht in de spiegel.

‘Ik hou van hem,’ zei ze tegen haar spiegelbeeld. ‘God bewaar me, maar ik kan er niets aan doen.’

Die avond dineerden ze samen en Kitty werkte zich met bevende handen door de drie gangen. Ze had geen idee of Drummond de plotselinge spanning in de lucht al dan niet voelde. Hij liet zich het eten goed smaken en genoot van de fles wijn uit een vat dat Andrew uit Adelaide had laten opsturen. Hij leek zich totaal niet bewust te zijn van de seismische verandering die zich in haar had voorgedaan.

‘Wil je mij ook een glaasje wijn inschenken?’ vroeg ze.

‘Zou dat wel verstandig zijn?’ Drummond fronste toen ze het vroeg. ‘Gezien je zwakke gezondheidstoestand lijkt het me geen goed idee.’

‘Misschien niet, maar ik wil toosten op het feit dat ik nog steeds een gezondheid heb om me zorgen over te maken, en omdat ik nog niet in het mortuarium lig, zoals die arme Mrs. Jefford.’

‘Goed dan.’ Hij schonk een bodempje voor haar in.

‘Een beetje meer, alsjeblieft.’

‘Kitty…’

‘In hemelsnaam, ik ben toch een volwassen vrouw! Als ik een glaasje wijn wil drinken, doe ik dat.’

‘Ik zie dat je weer beter bent.’ Hij trok zijn wenkbrauwen op. ‘Je hebt die bazige manier van doen terug.’

‘Ben ik bazig?’ vroeg ze hem.

‘Ik zei het voor de grap, Kitty. Ik zeg de meeste dingen voor de grap. Wat heb je toch vanavond? Je bent zo prikkelbaar als een ongetemde merrie.’

Kitty nam een slokje van haar wijn. ‘Ik denk dat het bijna verliezen van mijn leven me heeft… veranderd.’

‘Ik begrijp het. Hoe dan?’

‘Ik zal wel tot het besef gekomen zijn hoe vluchtig het kan zijn.’

‘Dat kan het zeker zijn. En hier in deze grote nieuwe wereld van ons geldt dat sterker dan in de meeste andere streken.’

‘Ik moet ook eerlijk zeggen dat ik in het verleden aan het bestaan van God getwijfeld heb, maar die avond voelde ik dat Hij er was. Ik voelde Zijn liefde.’

‘Allemachtig!’ Drummond schonk zijn glas nog eens vol wijn. ‘Dan heb je een openbaring gehad. Ga je de plaatselijke predikant nu smeken of hij jou hier als eerste het habijt wil laten aanmeten?’

‘Hou nou eens een keer op met dat geplaag!’ Kitty dronk haar glas leeg en ze voelde zich al licht in het hoofd. ‘Het gaat erom dat ik… dat het…’

‘In hemelsnaam, Kitty, voor de draad ermee.’

‘Zoals ik Zijn liefde heb gevoeld, hou ik ook van jou, Drummond. En ik geloof dat ik vanaf het moment waarop we elkaar hebben leren kennen van je gehouden heb.’

Kitty reikte naar de fles wijn, maar Drummond griste hem weg. ‘Niet meer drinken, juffertje. Dan komen er te veel slechte herinneringen boven. En,’ hij greep haar bij de pols, ‘ik wil graag geloven dat je meent wat je zegt.’

‘Ik meen het. Ja.’ Opeens begon Kitty te lachen. ‘En nee, ik ben niet dronken van dat bodempje wijn, maar opgelucht! Heb je enig idee hoe uitputtend het de afgelopen weken voor me is geweest om mijn gevoelens te ontkennen? Alsjeblieft, ik smeek je, Drummond, kunnen we niet simpelweg vieren dat we blij zijn om te leven? Op dit moment? En dat we ons geen zorgen hoeven te maken over morgen, of over wat goed of slecht is…’

Na een poos te hebben gezwegen gaf hij eindelijk antwoord. ‘Je hebt geen idee hoe blij ik ben dat je dat hebt opgebiecht. Maar afgezien van het glaasje wijn dat je daarnet gedronken hebt, denk ik dat je waarschijnlijk dronkener bent van het leven zelf, omdat je het kortgeleden bijna hebt verloren. Al wil ik niets liever dan op alle mogelijke manieren van je houden, ik stel voor dat je nog even wacht, voor je eigen bestwil. Dat je tijd voor jezelf neemt om weer op krachten te komen en na te denken over wat je me vanavond hebt gezegd. En over de gevolgen die het zou hebben voor onszelf en de familie.’

Kitty staarde hem ongelovig aan. ‘Hier ben ik, en ik bied je doelbewust mijn lichaam en mijn ziel aan, en jij kiest er uitgerekend op dit moment voor om verstandig te zijn! Tijd is een luxe waar een eind aan komt, en mijn god, ik wil geen seconde meer verliezen.’

‘Het is geen tijdverspilling om na te denken over wat je hebt gezegd. Als je er over een paar dagen nog zo over denkt, dan…’

‘Nu spreek ík uit mijn hart, en jij uit je hoofd… Goeie genade!’ Kitty wrong haar handen. ‘Weet jij dan altijd een manier te vinden om tegendraads te zijn? Of komt het misschien doordat je mij zo ziek hebt gezien en mijn lichaam… zo onbeheerst, dat je van gedachten bent veranderd?’

‘Ik heb elke centimeter van je lichaam gezien en ik kan je verzekeren dat het heel mooi is.’ Drummond stak zijn hand naar haar uit, maar ze wilde hem niet aanraken en ging op haar nog altijd wankele benen staan.

‘Ik ga naar bed.’ Ze liep naar de deur en hield haar rug zo recht mogelijk, maar een arm greep haar en trok haar naar hem toe.

‘Kat, ik…’ Toen kuste hij haar ruw, en haar toch al duizelige hoofd begon nog meer te tollen. Toen hij zijn lippen terugtrok en zijn greep op haar liet verslappen, zakte ze bijna op de vloer.

‘Je bent zo slap als een lappenpop,’ zei hij teder, en hij ondersteunde haar met zijn armen. ‘Kom, dan loop ik met je door de gang naar je slaapkamer.’

Voor de deur bleef hij staan. ‘Ben je al sterk genoeg om je uit te kleden of moet ik je helpen?’ Hij keek haar met een spottend lachje aan.

‘Ik doe het zelf wel,’ stamelde ze.

‘Ik moet weten of je het zeker weet, Kitty, omdat ik hier niet meer van terug kan komen als het eenmaal in gang is gezet. Nooit meer.’

‘Ik begrijp het. Welterusten, Drummond.’

De paar dagen bedenktijd die hij had gevraagd gingen zo langzaam voorbij dat het leek alsof ze een grote rots tot zand zag vergaan. Gelukkig hadden de kinderen hun hut om in te spelen – Kitty had geen idee wat ze er deden, maar ze hoorde steeds een hoog gegiechel als ze ging kijken.

Drummond had aangekondigd dat hij een paar zaken voor zijn vader moest regelen in de stad en was meestal niet thuis, terwijl Kitty rusteloos door het huis heen en weer liep, gek van de drukkende hitte en haar koortsige verlangen. Hoe vaak ze zichzelf ook voorhield om ‘na te denken’, zoals hij haar had gevraagd, haar verstand leek haar geheel verlaten te hebben. Zelfs toen er een teder telegram van Andrew kwam, kon ze niet het nodige schuldgevoel opbrengen om haar verraderlijke gedachten het zwijgen op te leggen.

echt opgelucht dat je weer gezond bent stop blij dat drummond er was stop hoop terug te komen met een geschenk voor een vorstin stop andrew stop

Twee dagen later kon Kitty het niet langer verdragen. Ze lag in bed en hoorde Drummonds deur dichtgaan. Sinds Andrews vertrek had ze de gewoonte aangenomen om haar naaktheid alleen met een laken te bedekken als ze sliep. Ze wachtte tot de klok in de vestibule middernacht sloeg, stond op en trok haar kamerjas aan. Ze sloot de deur zachtjes achter haar om Charlie niet te storen en liep op haar tenen de gang in. Zonder aan te kloppen ging ze Drummonds kamer binnen. Hij had de luiken niet gesloten, en in het maanlicht dat door de glazen ruiten scheen, zag ze hem naakt en languit op zijn bed liggen.

Ze maakte de ceintuur van haar kamerjas los en liet hem op de vloer glijden. Ze liep naar het bed en stak haar handen naar hem uit.

‘Drummond?’

Hij opende zijn ogen en keek haar aan.

‘Ik heb erover nagedacht. En hier ben ik.’

18

‘U beter nu, Missus Kitty,’ merkte Camira een week later op. ‘U goed herstellen, ja?’

‘Ik ben goed hersteld, ja,’ herhaalde Kitty. Ze zat een kopje thee te drinken op de veranda, terwijl ze naar haar verwoeste perk met rozen keek en zich afvroeg of het wel de moeite waard was om nieuwe te planten. Ze staarde dromerig naar Camira, die water op de hard geworden rode modder goot en die met een harde bezem wegveegde.

‘U anders.’ Camira leunde op haar bezem en dacht na over haar mevrouw. ‘U stralen als ster!’ zei ze. Toen ging ze verder met poetsen.

‘Ik ben opgelucht dat ik weer gezond ben, zeker, en misschien waren dit de laatste stortbuien van het jaar.’

‘Dat allemaal goede reden om gelukkig te zijn, maar ik denken Mister Drum maken u ook blij, Missus Kitty.’ Camira tikte tegen haar neus, knipoogde en ging een nieuwe emmer water halen.

Kitty’s hart sloeg over bij Camira’s woorden. Hoe wist ze dat? Ze kon toch niets gezien hebben? Ze waren allebei heel voorzichtig geweest, hadden alle omhelzingen achterwege gelaten tot Camira in haar hut bij Cat was en Charlie in een diepe slaap in zijn bed lag. Maar het geluid van gelach om Drummonds voortdurende plagerijen of omdat hij Charlie kietelde tot die om genade smeekte was anders. Het huis had een nieuwe energie, en zijzelf ook. Eigenlijk, mijmerde Kitty, voelde ze zich voor het eerst van haar leven echt leven.

Haar lichaam tintelde dag en nacht van verlangen naar Drummond, of hij nu bij haar in de kamer was of als ze hem had weggestopt in haar verbeelding. Ze had nu zelfs plezier in de eenvoudigste genoegens als hij bij haar was. Bij de minste of geringste aanraking van zijn hand leek het alsof ze onder stroom stond, en als ze ’s ochtends wakker werd, verlangde ze al naar de avond, wanneer ze naar hem toe kon gaan en hun geheime wereld van extase met hem kon delen.

Na die eerste nacht waren ze overeengekomen om eenvoudig in het heden te leven, dat wat ze samen hadden gevonden niet te laten bederven door te denken aan de toekomst. Kitty was verbaasd en beschaamd tegelijk dat ze dit zo gemakkelijk vond. Hoewel het rationele deel van haar geest wist dat Andrew binnen een maand terug zou zijn, werd het overvleugeld door de veel emotionelere tegenhanger ervan. Ze rechtvaardigde wat ze deed met de gedachte dat Drummonds aanwezigheid tijdens het lange regenseizoen niet alleen haar leven had gered, maar ook een zegen was geweest voor Charlie. Drummonds creatieve geest kon van een stoel een piratenschip maken vanwaar schatten in zee werden gegooid, of een tafel in een hut in de jungle waar leeuwen en tijgers omheen slopen. Het was een welkome afwisseling van de saaie kaartspelletjes die Andrew altijd voorstelde wanneer het regende.

Drummond is zelf ook nog een kind, dacht Kitty, terwijl ze hem woest grommend door de gang zag kruipen. Maar ’s nachts was hij wel degelijk een man…

Aangezien het weer was opgeklaard, hadden ze ook tochtjes naar Riddell Beach gemaakt, en in de verste hoek, afgeschermd door de rotsformaties, had Kitty zich aangesloten bij Cat, Drummond en Charlie, die zich nu als een vis in het heerlijke zeegroene water voelde.

‘Mama! Trek je rok uit!’ had Charlie naar haar geroepen. ‘Oom Drum heeft gezegd dat kleren je zwaar maken.’

Kitty was nog nooit zover gegaan waar Charlie bij was, en ze had hem laten zweren dat hij nooit iets over de zwempartijtjes zou zeggen, maar ze had Charlie wel een paar keer bij Camira achtergelaten onder het voorwendsel dat ze voor zaken naar de stad moest. Daarop waren zij en Drummond met de wagen naar het strand gereden en hadden ze naakt gezwommen. Toen ze weer op het zand stonden en hij haar in zijn armen had gehouden, haar gezicht en hals had gekust en het zoute water van haar borsten had gelikt, wist ze dat ze nooit meer zo gelukkig zou zijn.

‘Schat,’ zei Drummond toen ze eind februari met elkaar in zijn bed lagen en Kitty nog half versuft was na hun vrijpartij, ‘ik heb een telegram van mijn vader gehad. Hij wil dat ik me eind volgende week bij hem en Andrew aansluit, wanneer ze uit Europa in Adelaide aankomen. Het heeft te maken met het Mercer-handelsimperium. Hij wil zijn belangen verdelen tussen mij en Andrew, zodat er geen verwarring over zal ontstaan, mocht hij onverwacht komen te overlijden. Ik moet naar Alicia Hall om de juridische documenten te ondertekenen bij de notaris, en Andrew en ik moeten ieder ons eigen testament opstellen.’

‘Ik begrijp het.’ Kitty’s hart, dat de afgelopen tijd zo vol liefde en voldoening was geweest, leek even stil te staan. ‘Wanneer vertrek je?’

‘Over twee dagen neem ik de boot. Vraag je me niet wat ik van hem krijg? Zodat je weet wat mijn vooruitzichten zijn?’

‘Je weet dat me dat geen zier kan schelen. Als het moet, zou ik met je kunnen samenleven in een gomboom, met alleen het hoognodige.’

‘Toch zal ik het je vertellen. Zoals je je wel kunt indenken, zal Andrew de Mercer-parelhandel krijgen, die op het ogenblik goed is voor zeventig procent van het familie-inkomen. Ik krijg duizend vierkante mijl dorre woestijn en half verhongerd vee, met andere woorden, de Kilgarra-ranch. O, en ook nog een paar hectare grond op een paar uur rijden van Adelaide. Er gaan geruchten dat de streek geschikt is voor een vorm van mijnbouw, en mijn vader heeft zich prompt ingeschreven. Misschien wordt het niks, maar mijn vaders goede neus voor geld kennende, als een dingo die een dode vaars ruikt, zal het waarschijnlijk winst opleveren. Ik erf ook een bungalow in de Adelaide Hills, en de wijngaard eromheen. Na het overlijden van mijn ouders zal mijn broer Alicia Hall erven.’

‘O! Maar de bungalow is toch veel mooier! Ik ben er geweest en het uitzicht is spectaculair!’ zei Kitty. Ze herinnerde het zich nog levendig. ‘Daar heeft Andrew me zijn huwelijksaanzoek gedaan…’ Haar stem stierf beschaamd weg.

‘O ja? Wat… vreemd.’

‘Neem me niet kwalijk. Het was tactloos van me om dat te zeggen.’

‘Daar ben ik het helemaal mee eens.’ Drummond streek een sliert haar uit haar gezicht. ‘Helaas, Mrs. Mercer, ik denk dat de werkelijkheid oprukt naar ons afgelegen liefdesnest. Ook al hebben we de afgelopen gelukzalige weken nog zo geprobeerd het te ontkennen, voor jou is het tijd om een paar beslissingen te nemen.’

Ze wist het maar al te goed. ‘En voor jou toch zeker ook? Tenslotte is Andrew je broer.’

‘Ja, een broer die er niet voor terugschrok om me mijn favoriete speelgoed af te pakken toen we nog klein waren.’

‘Ik hoop dat ik niet op een of andere manier een vergelding voor zijn vroegere misstappen ben,’ wierp Kitty tegen.

‘Mocht je dat wel zijn, dan is dat des te beter,’ zei Drummond grinnikend. Toen zag hij haar gezichtsuitdrukking en hij bond in. ‘Kitty… Mijn Kat, ik plaag je maar, zoals gewoonlijk. Hoewel het me wel dwarszit dat ik nog nooit een gevecht dat Andrew de moeite waard vond van hem heb gewonnen.’

‘Dat heb je wel.’ Kitty hief haar hoofd naar hem op en kuste hem teder op zijn wang. ‘Je weet hoe je gelukkig moet zijn. En zodoende weet ik het ook.’

‘Ik zal waarschijnlijk heel óngelukkig worden als we niet over onze toekomst praten, liefste. Als ik naar Adelaide vertrek, wil je dan dat het voorgoed is?’

‘O, Drummond.’ Wanhopig schudde ze haar hoofd. ‘Ik weet het niet.’

‘Dat zal wel. Goeie hemel, wat een problemen hebben we. Misschien zou het voor mij helpen als ik je vertelde wat ik heb bedacht.’

‘Zeg het maar.’

‘Ik vind het idee om jou te moeten missen eenvoudig onverdraaglijk. Misschien zal ik als een meisje in tranen uitbarsten als jij erop staat om bij mijn broer te blijven.’ Drummond keek haar flauwtjes glimlachend aan.

‘Wat stel je dan voor?’

‘Om er samen met Charlie vandoor te gaan.’

‘Waarnaartoe?’

‘Het liefst naar de maan, maar aangezien dat verder dan mijn ranch is en we dan vleugels zouden moeten hebben, is Kilgarra waarschijnlijk de beste keuze.’

‘Wil je dat ik met je meega?’

‘Ja, maar ik waarschuw je, Kat, het leven is er hard en wreed. Dan is Broome nog een centrum van beschaving. De kameelkaravaan uit Ghan komt er maar twee keer per jaar langs met voorraden, en de dichtstbijzijnde nederzetting, Alice Springs, is twee dagen rijden. Er is geen dokter of ziekenhuis en alleen een buitenplee om de roep der natuur te volgen. Maar het heeft één voordeel.’

‘En dat is?’

‘Het is een dag rijden naar de dichtstbijzijnde buren, dus je hoeft er niet naar etentjes waar geen eind aan komt.’

Kitty glimlachte geforceerd. Ze wist dat Drummond probeerde haar op te beuren.

‘En Andrew dan? Hoe kunnen wíj hem dit aandoen? Het zou zijn ondergang zijn. Zijn vrouw verliezen, om nog maar te zwijgen van zijn geliefde zoon…’ Ze schudde haar hoofd. ‘Dat heeft hij niet verdiend.’

‘Nee, en ja, het zal hem diep raken, vooral omdat Andrew nog nooit iets heeft verloren in zijn leven. Hij was altijd de uitblinker op school, de jongen die de laatste try scoorde om de wedstrijd te winnen.’

‘Ik ben nou niet bepaald een rugbybal, en Charlie evenmin.’ Ze keek hem aan. ‘Weet je zeker dat dit er niet om gaat dat jíj wint?’

‘Onder de gegeven omstandigheden, absoluut niet. Ik zweer je dat ik van hem hou, Kat, ook al maak ik grappen over hem. Hij is mijn tweelingbroer en ik wil tot het uiterste gaan om hem niet te kwetsen, maar dit is een kwestie van leven of dood en daar is niets aan te doen.’

‘Wat bedoel je?’

‘Ik kan fysiek niet zonder je. Helaas, maar het is nou eenmaal zo. Zo staat de zaak ervoor. Dus nu, mijn Kitty-Kat, heb jij de bal stevig in handen, om nog maar eens een rugbyterm te gebruiken. De beslissing is aan jou.’

Kitty vond het ook nu weer moeilijk te beslissen, omdat ze niet alleen over háár toekomst moest nadenken. Als ze met Drummond meeging, wist ze dat ze Charlie het recht zou ontnemen om bij zijn vader op te groeien. Nog verontrustender was de gedachte dat Andrew misschien zou proberen het tegen haar op te nemen om Charlie terug te eisen. Het was in ieder geval zeker dat haar zoontje zijn oom Drum aanbad en een liefhebbende oom en vaderfiguur aan hem zou hebben die hem tijdens het opgroeien de weg zou wijzen. De hemel mocht weten wat ze Charlie zou vertellen als hij ouder was; Kitty was zich heel goed bewust van de schok die het ontdekken van de naakte waarheid over een ouder die je had aanbeden zou veroorzaken.

Ze bleef twijfelen, ging zelfs naar de plaatselijke kerk, waar ze neerknielde en om raad vroeg.

‘Heer, alstublieft, ik heb altijd geleerd dat God liefde is. En ik hou zielsveel van Drummond, maar ook van Charlie…’

Terwijl ze daar op haar knieën zat, zag ze haar vader weer voor zich in de deuropening, terwijl hij Annies handen omklemde. En haar arme, onschuldige moeder, die toen ook zwanger was en niet wist dat haar echtgenoot haar ontrouw was.

‘Ik ben geen huichelaarster en ik kan niet liegen,’ fluisterde ze tegen een somber schilderij van engelen die met de doden naar de hemel vlogen. Hoewel ik zelf, dacht ze terwijl ze opstond, geen haar beter dan mijn vader ben, nu ik elke nacht met de broer van mijn man in bed lig…

‘O Heer, misschien heb ik een openbaring gehad,’ dacht ze met een zucht, ‘maar sindsdien lijk ik het merendeel van Uw geboden overtreden te hebben.’

Buiten in de zon ging Kitty de graven van de overledenen bekijken.

‘Heb je ooit van iemand gehouden zoals ik voordat je de wereld achterliet?’ fluisterde ze tegen de stoffelijke resten van Isobel Dowd. De arme ziel was overleden op haar drieëntwintigste – even oud als Kitty nu was.

Kitty sloot haar ogen en slaakte een diepe zucht. ‘Het is al veel te ver gegaan en ik wil mijn man niet voor de rest van ons leven bedriegen,’ zei ze, en slikte krampachtig. ‘God sta me bij, maar ik moet de gevolgen accepteren.’

‘Ik heb besloten dat we na je afspraak in Adelaide met je meegaan naar Kilgarra,’ zei Kitty kalm toen ze die avond met Drummond aan de maaltijd zat.

Hij keek haar verbaasd aan. ‘Goeie genade, mens! We waren net aan het bespreken of we Charlie mee naar het strand zouden nemen voor een laatste zwempartij, en nu begin jij dáár over!’

‘Ik vond dat je dit moest weten,’ zei ze. Ze genoot in ieder geval van Drummonds verblufte gezicht.

‘Ja, daar heb je gelijk in.’ Hij schraapte zijn keel. ‘Nou, dan moesten we maar eens een plan maken.’

‘Ik heb ook besloten om het zelf aan Andrew te vertellen als hij weer thuis is. Ik zal me niet als een lafaard gedragen, Drummond. Camira zal eerst met Charlie het huis uit gaan en ik zal een koffer pakken en me klaarmaken. Ik zal onmiddellijk vertrekken, Charlie bij Camira ophalen en dan komen we naar jou toe, waar je ook bent.’

‘Dat klinkt alsof je het al helemaal hebt uitgezocht.’

‘Ik ben praktisch ingesteld en heb ontdekt dat het in lastige situaties helpt om goed voorbereid te zijn.’ Kitty wilde niet dat hij zou zien dat ze achter haar kalme uiterlijk een heel gamma van emoties doorliep.

‘Mag ik je zeggen dat ik ontzettend blij ben dat je dat besloten hebt?’ vroeg hij haar.

‘Zeker, maar ik wil ook weten waar we elkaar zullen zien nadat ik… het hem heb gezegd.’

‘Goed dan.’ Drummond liet zijn hand over de tafel naar haar toe glijden. ‘Kitty, weet je wel zeker dat je niet wilt dat ik erbij ben als je het Andrew vertelt?’

‘Heel zeker. Ik ben bang dat hij je ter plaatse neer zal schieten.’

‘Het zou heel goed kunnen dat hij jou ook neerschiet.’

‘Ik zou niet beter verdienen.’ Kitty slikte. ‘Maar ik betwijfel het. Als hij zijn vrouw zou neerschieten, zou dat zijn reputatie in Broome geen goed doen.’

Ze keken elkaar vreugdeloos glimlachend aan.

‘Weet je het zeker, Kat?’

‘Ik heb geen keus. Andrew verdient veel beter dan een ontrouwe vrouw die nooit van hem zal kunnen houden.’

‘Als je er wat aan hebt, ik weet zeker dat het niet lang zal duren voordat de parelmoeders van Broome hun plichtsgetrouwe dochters op een rij op het pad naar zijn voordeur zullen hebben staan. Maar genoeg daarover nu. Ik ben er nog steeds voor om met de boot naar Darwin te gaan, omdat ik mijn vader en Andrew allebei al heb verteld dat ik dat van plan ben. En dan kunnen jij en Charlie met de volgende boot naar Darwin ontsnappen en me daar weerzien.’

‘Misschien zal Andrew ons achternakomen.’

‘Misschien, ja, en als hij dat doet, moeten we er wat aan doen.’ Drummond kneep in haar hand. ‘Als het zover komt, zal ik je helpen.’

‘Moet jij per se naar Adelaide? Kun je die zakenbespreking met je vader niet op een andere datum houden?’ Kitty voelde dat haar voornemen om onaangedaan te blijven geleidelijk verdween.

‘Het laatste wat ik wil is jou hier achterlaten; bovendien vrees ik dat je van gedachten zult veranderen als ik weg ben.’ Hij keek haar somber glimlachend aan. ‘Maar als wij drieën op een of andere manier een toekomst willen hebben, moet ik gaan om mijn handtekening onder de stukken van de Kilgarra-ranch en de andere bezittingen te zetten. Ik twijfel eraan of mijn vader ze zal willen overdragen als hij eenmaal weet wat er gebeurd is.’

‘En hoe moet het met Charlie?’ Kitty voelde tranen achter haar ogen prikken. ‘Hoe leg ik hem dit alles uit?’

‘Zeg gewoon dat hij mee naar de outback gaat om zijn oom Drum en zijn duizenden koeien te bezoeken. Ik heb hem een heleboel verhalen over Kilgarra verteld en weet dat hij het graag met zijn eigen ogen zou zien.’ Drummond haalde zijn brede schouders op. ‘En dan gaat de tijd voorbij en gaan jullie gewoon niet terug naar huis.’ Toen zweeg hij. ‘Weet je dit allemaal wel zeker, Kat?’

‘Nee.’ Kitty schudde haar hoofd even terwijl hij haar hand naar zijn lippen hief en er teder een kus op drukte.

‘Natuurlijk niet. Waarom zou je?’

De nacht voor Drummonds vertrek huilde Kitty zacht met haar hoofd tegen zijn schouder, en toen hij sliep, bekeek ze hem en prentte elke vierkante centimeter van zijn lichaam in haar geheugen. Datgene waarmee ze tussen nu en de volgende keer dat ze elkaar zouden zien geconfronteerd zou worden, was eenvoudigweg te groot om over na te denken.

Hun openlijke afscheid de volgende ochtend op de kade verliep zoals het hoorde – ze kuste hem kuis op beide wangen en wenste hem het beste. Alle emotie die ze voelde werd door een ontroostbare Charlie op zich genomen.

‘Kom gauw bij me langs,’ riep Drummond terwijl hij de loopplank opliep.

‘Zeker, oom Drum, ik beloof het je.’ Charlie huilde openlijk.

‘Ik hou van je,’ riep hij terug, hoewel hij zijn ogen op Kitty gericht hield. ‘Ik ben sneller bij je terug dan je denkt.’

En na nog een laatste keer gewuifd te hebben verdween Drummond uit het zicht.

Kitty probeerde zichzelf bezig te houden, hield voorjaarsschoonmaak in het huis en stond er zelfs op dat Fred haar zou helpen een paar rozenstekjes te planten. Ze wist niet of ze zouden uitgroeien, en als dat gebeurde, zou ze er toch niet meer zijn om het te zien.

Maar ze was vastberaden. Ze kon niet met dit leugenachtige leven doorgaan. Het was alsof haar leven met Andrew als een schaalparel was geweest: schitterend en groot vanbuiten, maar vanbinnen niets dan grijze modder. Nu hadden zij en Drummond hun eigen perfecte parel gecreëerd, met gladde randen van blijdschap en een kern van ondoordringbare liefde.

Een paar dagen later kreeg ze twee telegrammen, een van haar man, die haar vertelde dat hij veilig in Adelaide was aangekomen en dat Stefan samen met hem en Drummond met de Koombana naar Broome terug zou keren om zijn kleinzoon te zien.

Het andere telegram was van Drummond, die hetzelfde zei en eraan toevoegde dat de ‘juridische beslommeringen’ aardig opschoten. De mannen van Mercer werden op 22 maart in Broome verwacht. Dat was al over tien dagen, dacht Kitty.

Die nacht begon ze haar koffer te pakken, want ze moest wat haar nu nog onwerkelijk leek werkelijkheid maken.

‘Wat u doen, Missus Kitty?’ vroeg een stem achter haar.

Ze schrok zich een hoedje en wilde voor deze ene keer dat Camira zich niet zo stil als een kat voortbewoog.

‘Ik berg wat babykleertjes van Charlie op,’ improviseerde ze en liet het deksel van de koffer dichtvallen.

‘Maar dat hemd hem nog goed passen.’

Kitty voelde dat Camira naar haar keek en ze stond op. ‘Is het nog geen tijd om de kinderen in bed te stoppen?’

‘Ja.’ Camira maakte aanstalten om weg te lopen en draaide zich toen weer om naar Kitty. ‘Ik alle kleine dingen zien, ik weten waarom u koffer pakken. Maar u ons niet vergeten. Wij met u meekomen en Fred u beschermen tegen slechte zwartemannen.’ Na dat te hebben gezegd liep ze de kamer uit.

Verbaasd en geërgerd schudde Kitty haar hoofd. Camira leek de emotionele woelingen in haar binnenste als door een onzichtbare osmose te raden.

Die nacht tolden er koortsachtige plannen door haar hoofd, en ze probeerde alles wat fout kon gaan te bedenken en er rekening mee te houden. Het enige wat ze zeker wist was dat Drummond haar nooit zou laten vallen, en zodra ze in Darwin was en veilig in zijn armen lag, zou alles goed zijn.

Ze schreef een paar oprechte brieven aan haar moeder en Mrs. McCrombie, waarin ze hun vroeg of ze haar wilden vergeven en begrijpen, en verstopte ze achter de voering van haar koffer. Toen wilde ze beginnen aan een brief aan Edith, maar ze besloot hem niet te schrijven, omdat ze haar domweg niets kon zeggen wat de situatie zou verbeteren. Voor Edith zou het in ieder geval een troost zijn dat ze het de hele tijd bij het rechte eind had gehad. Kitty had een aardje naar haar vaartje.

‘Ik zou niet beter voorbereid kunnen zijn,’ fluisterde ze.

De volgende ochtend kwam er weer een telegram van Andrew.

zal je bij aankomst op allerlei manieren verrassen stop vader kan het uitleggen stop nog paar dingen te regelen maar zal veilig en wel thuiskomen stop groeten aan jou en charlie stop

Kitty fronste en vroeg zich af wat Andrew in vredesnaam bedoelde, maar toen kwam Charlie voor een knuffel en een verhaaltje voor het slapengaan en ze dacht er verder niet meer over na.

De avond voor haar geplande ontsnapping was het weer in overeenstemming met Kitty’s roerige emoties. De wolken hingen zwart en onheilspellend in de lucht, de aarde beefde van de donder, en bliksemschichten leken de hemel aan stukken te rijten. Kitty liep heen en weer door het huis terwijl de luiken voor de ramen rammelden van de moeite die het ze kostte om de elementen buiten te houden.

De dag erop stond ze op dezelfde tijd als de andere stadsbewoners op, en toen ze naar buiten ging, zag ze opgelucht dat het noodweer wel had gedreigd maar niet was losgebarsten. Haar rozenstekjes stonden er nog en Fred zei dat de wind boven de Pindanvlaktes in het zuiden was gaan liggen. Maar ze had geen oog dichtgedaan. De Koombana zou die avond in Broome aankomen en ze wist dat ze zelfs nadat ze Andrew verteld had dat ze bij hem wegging nog een lange, zware reis naar Darwin voor de boeg had. En ze was nog steeds af en toe misselijk en haar maag speelde nog geregeld op, maar dat hoorde bij de nasleep van haar ziekte, had dokter Suzuki haar verzekerd.

Moet ik het Andrew vanavond vertellen, of is morgenochtend beter, vroeg Kitty zich voor de zoveelste keer af. Het maakte het er allemaal niet bepaald makkelijker op dat Stefan ook in Broome zou zijn, en ze zou moeten wachten tot hij niet in de buurt was. Met handen die hevig trilden, waste en kleedde Kitty zich. Ze trof Camira in de keuken, waar ze eieren voor Charlies ontbijt klaarmaakte.

‘U bleek uitzien, als geesten in lucht, Missus Kitty,’ merkte ze op. Toen gaf ze haar een schouderklopje. ‘U niet maken zorgen. Fred en ik, wij zorgen voor Charlie op strand wanneer u willen spreken Mister Boss.’

‘Dank je.’ Kitty legde haar hand over die van Camira. ‘En ik beloof jou en Fred bericht te sturen zodra we veilig in Kilgarra zijn.’

‘Wij met u meekomen,’ zei Camira met een knikje. ‘Wij hier zijn voor u, Missus Kitty.’

‘Dank je, Camira. Echt, ik zou niet weten wat ik zonder jou moest beginnen.’

De Koombana zou met het avondgetij de haven binnenlopen, maar toen Kitty – die nu zo gespannen was dat ze een slokje cognac moest nemen om haar zenuwen de baas te blijven – daar aankwam, was er in de baai nog niets van het schip te zien.

‘Er is een cycloon opgestoken,’ zei de havenmeester tegen de mensen die zich er al hadden verzameld. ‘We denken dat ze misschien toevlucht hebben gezocht in Derby om te wachten tot de storm voorbij is. Het heeft geen zin om hier te blijven wachten, dames en heren. Ga naar huis en kom later terug.’

Kitty verwenste het slechte weer dat had toegeslagen op dezelfde dag waarop ze zich zo zorgvuldig had voorbereid. In de tram die over de pier terugreed groetten de buren haar, en ze kletsten over de storm van de vorige nacht en hoeveel schepen toevlucht hadden gezocht. Mr. Pigott, een van Andrews collega-parelhandelaren, kwam naast haar zitten.

‘Ik hoop dat het schip snel komt. Mijn halve familie is aan boord. Die van u ook, hoorde ik.’

‘Ja. Denkt u dat de Koombana veilig is? Ze is tenslotte het nieuwste schip van de vloot.’

‘O, zeker,’ antwoordde Mr. Pigott, ‘maar het was wel een verschrikkelijk zware storm gisternacht, Mrs. Mercer, en ik heb wel grotere schepen dan de Koombana gekend die toch zijn vergaan. Nou, we kunnen er alleen het beste van hopen. En bidden.’ Hij gaf haar een tikje op haar hand en stond op toen de tram stilhield. Kitty voelde de eerste angsttinteling als een zijden draad over haar rug kruipen.

Thuis liep ze heen en weer in de salon. Camira zei dat ze iets moest eten, maar ze wilde niet. Fred, die ze naar de haven had gestuurd om er de wacht te houden en haar te waarschuwen zodra het schip in zicht was, kwam rond middernacht thuis.

‘Geen boot, Missus Boss.’

Kitty ging naar bed, maar kon de slaap niet vatten omdat ze zo bezorgd was.

Nadat Fred haar de volgende ochtend naar de haven had gebracht, sloot ze zich aan bij de drommen mensen die zich in de stad hadden verzameld en fluisterend het lot van de Koombana bespraken. Kitty besloot met hen de heuvel aan het eind van Dampier Terrace te beklimmen, vanwaar de bewoners uitzicht over Roebuck Bay hadden.

‘We weten niet waar ze is, Mrs. Mercer,’ zei Mr. Rubin, een andere parelhandelaar. ‘De postdirecteur zegt dat hij denkt dat de telegraaflijn bij Derby omver is gewaaid en dat er daarom geen antwoord komt. Maar er zal snel nieuws komen, dat weet ik zeker.’

De verraderlijke oceaan beneden was nu zo glad als een molenvijver, en degenen met verrekijkers meldden dat ze nog steeds niets van een schip zagen. Er werd ook een aantal parelloggers vermist, en terwijl de dag verstreek en het heter werd, sloten steeds meer vrienden en familieleden zich bij de mensen op de heuvel aan. Kitty liep met de menigte mee de heuvel af naar het telegraafkantoor om de postdirecteur te vragen of er nieuws was. Hij zei dat hij nog steeds berichten naar het kantoor in Derby stuurde, maar geen antwoord kreeg.

Toen de zon onderging en de telegraaf eindelijk tot leven kwam, zwegen de mensen voor de hut. Het zoemen van insecten in het halfdonker en het getik van het toestel waren de enige geluiden die nog te horen waren.

De postdirecteur kwam met een somber gezicht de hut uit. Hij hing een aankondiging op het bord buiten en daarop trok hij zich terug.

koombana niet in derby, stond er op het zwart omrande papier.

Kapitein Dalziel, de havenmeester, deed een beroep op alle mannen om mee te doen aan de zoektocht naar het schip, en Kitty hoorde Noel Donovan, de manager van de Mercer Pearling Company, beloven dat zijn loggers zouden meehelpen. Thuis kon Kitty niet helder meer denken omdat ze doodsbang en uitgeput was. Ze werd in bed geholpen door Camira, die haar haren van haar vochtige voorhoofd streek.

‘Ik bij u blijven en u in slaap zingen,’ zei Camira troostend terwijl Kitty haar hand omklemde, niet in staat om de onverdraaglijke gedachten die in haar hoofd rondtolden tot uiting te brengen.

Omdat er de volgende dagen niets veranderde, luisterde Kitty als verdoofd naar iedereen die met het laatste nieuws over de situatie bij haar aan de deur kwam. De stapel exemplaren van The Northern Times op haar stoep werd steeds hoger, want ze wilde zelfs de koppen niet bekijken.

Bijna twee weken nadat de Koombana in Broome had moeten aanleggen, liep Kitty naar de keuken. Haar gezicht betrok toen ze Camira tegen Freds schouder geleund zag huilen.

‘Wat is er?’

‘De Koombana, Mrs. Kitty. Het zinken. Iedereen vermist. Iedereen weg.’

Later kon Kitty zich niet veel van de rest van die dag herinneren; misschien had de schok haar geheugen gewist. Ze wist nog vagelijk dat Fred haar met de wagen naar het kantoor van de havenmeester had gebracht, waar zich een rouwende menigte had verzameld. Kapitein Dalziel verzocht om stilte en las een telegram van de Adelaide Steamship Company voor:

‘Met oprechte deelneming maakt de maatschappij bekend dat zij de vondst van wrakstukken door de SS Gorgon en SS Minderoo, die zijn geïdentificeerd als afkomstig van de SS Koombana, beschouwt als bewijs dat de Koombana met alle opvarenden is gezonken in de buurt van Bedout Island tijdens de cycloon van de twintigste en eenentwintigste maart…’

Hij las de passagierslijst voor aan de verslagen toehoorders.

‘… McSwain, Donald,

Mercer, Andrew,

Mercer, Drummond,

Mercer, Stefan…’

Er werden een paar dekstoelen gehaald, zodat de vrouwen konden gaan zitten. Velen in de menigte waren al flauwgevallen waar ze stonden.

Mr. Pigott was een van de eersten geweest die waren flauwgevallen en hij snikte luid. Kitty was niet in staat haar gedachten of gevoelens te verwerken. Ze dankte God voor de kleine genade dat ze tenminste geen kind verloren had. Mr. Pigott had zijn vrouw en twee dochters verloren.

Ten slotte liepen de verslagen stadsbewoners wankelend naar huis om hun familieleden te vertellen dat er geen overlevenden waren. Kapitein Dalziel had gezegd dat de naaste familieleden en dierbaren van de slachtoffers op datzelfde moment per telegram op de hoogte werden gesteld. Terwijl Fred haar op de wagen hielp, besefte Kitty dat zij het alleen haar zoontje hoefde te vertellen. Maar toen ze thuiskwam, pakte ze toch werktuiglijk haar vulpen om een kort condoleancebriefje aan Edith te schrijven. Ze begreep wel dat ze een vrouw die door één wrede slag van het lot een man en twee zonen had verloren niet met woorden kon troosten, maar toch vroeg ze Fred met het bericht naar het telegraafkantoor te gaan. Toen sloot ze zich op in haar slaapkamer, deed de deur op slot en staarde voor zich uit.

Andrew leeft niet meer.

Drummond leeft niet meer…

De woorden hadden geen betekenis. Kitty ging met al haar kleren aan op het bed liggen dat ze met hen beiden had gedeeld, sloot haar ogen en viel in slaap.

‘Charlie, schat, ik moet iets met je bespreken.’

‘Wat dan, mama? Wanneer komt papa thuis?’

‘Nou, Charlie, papa komt nooit meer thuis. Tenminste, niet meer thuis bij ons.’

‘Waar is hij dan naartoe?’

‘Je papa, oom Drum en opa Mercer zijn in de hemel bij de engelen.’ Kitty voelde de eerste tranen achter haar ogen prikken. Ze had nog geen traan kunnen vergieten sinds ze het nieuws had gehoord en wist dat ze absoluut niet mocht en kon huilen in het bijzijn van haar zoontje. ‘Ze zijn bijzonder, zie je, en God wilde hen bij Hem daar boven hebben.’

‘Bedoel je bij de Voorouders? En de andere geesten?’ Charlie zwaaide met zijn wijsvinger naar haar. ‘Mama, als iemand in de hemel is, mogen we zijn naam niet meer zeggen. Dat zegt Cat.’ Hij legde zijn vinger op zijn lippen. ‘Sst.’

‘Wij kunnen hun namen best nog noemen, Charlie. En hen gedenken.’

‘Cat zegt dat het niet…’

‘Het kan me niet schelen wat Cat zegt!’ Al Kitty’s opgekropte spanning kwam tot uitbarsting toen hij dat zei. ‘Ik ben je moeder, Charlie, en jij hebt naar me te luisteren!’

‘Sorry, mama.’ Charlies onderlip trilde. ‘Dus ze zijn naar de hemel? En we zullen ze nooit meer zien?’

‘Ik vrees van niet, schat. Maar we zullen altijd aan hen blijven denken,’ antwoordde Kitty zachter. Ze voelde zich verschrikkelijk omdat ze op zo’n moment tegen hem had geschreeuwd. ‘En ze zullen vanuit de hemel over ons waken.’

‘Kan ik niet af en toe bij hen op bezoek?’

‘Nee, schat, nog niet, hoewel je ze op een dag zult weerzien.’

‘Misschien komen ze naar hier. Cat zegt dat haar Voorouders soms naar haar toe komen als ze droomt.’

‘Misschien, maar jij en zij zijn anders, Charlie, en…’ Kitty schudde haar hoofd. ‘Ach, dat doet er nu niet toe. Het spijt me heel erg, schat.’ Ze nam Charlie in haar armen en drukte hem tegen zich aan.

‘Ik zal ze missen, vooral oom Drum. Hij speelde altijd zulke leuke spelletjes.’ Charlie maakte zich los uit zijn moeders armen en legde een hand op haar arm. ‘Maar ze waken over ons. Cat zegt…’ Charlie hield zich in en zei niets meer.

‘Misschien gaan we in Adelaide bij oma Edith logeren.’ Kitty probeerde wanhopig haar evenwicht te hervinden. Het leek alsof haar vierjarige kind háár troostte.

‘Nee.’ Charlie trok zijn neus op. ‘Ik vind het hier leuk, bij Cat en Camira. Zij zijn onze familie.’

‘Ja, mijn dappere jongen.’ Ze keek hem aan en glimlachte flauwtjes. ‘Dat zijn ze zeker.’

Drummond is er niet meer!

Kitty schoot overeind, opgelucht dat ze uit de verschrikkelijke nachtmerrie was ontwaakt. Toen kwam ze bij haar positieven en besefte ze dat het geen nachtmerrie was. Of tenminste, dat het wel een nachtmerrie was, maar niet een die zou verdwijnen als zij weer bij bewustzijn kwam, omdat Drummond nooit meer bij bewustzijn zou komen.

Of Andrew. Denk ook eens aan je man. Hij is ook dood…

Of misschien, dacht ze, was zíj dood; misschien was ze naar de hel gestuurd om te boeten voor wat ze had gedaan.

‘Alstublieft, Heer, laat dit niet gebeuren. Het kán niet waar zijn…’ Ze begroef haar gezicht in het kussen om de droge snikken die aanvoelden als grote golven van ondraaglijke pijn te onderdrukken.

En Andrew, wat had hij ooit gedaan om haar minachting te verdienen? Hij had van haar gehouden op de enige manier die hij kende. Was het opwindend geweest? Nee, maar was dat belangrijk? Was er nog iets belangrijk?

‘Niets is belangrijk, niets is belangrijk. Ik…’ Kitty stopte een prop van het laken in haar mond en besefte dat ze op het punt stond om het uit te schreeuwen. ‘Ik ben een slet! Niets beter dan mijn vader! Ik kan hier niet mee leven, ik kan niet leven met mezelf! O god!’

Toen stond ze op, liep heen en weer door de kamer en schudde haar hoofd van de ene naar de andere kant. ‘Ik kan niet leven. Zo kan ik niet leven!’

‘Missus Kitty, u naar buiten komen en met me meelopen.’

Ze zag paarse en rode lichten voor zich en het duizelde haar, maar ze voelde een arm om haar schouders die haar naar de voordeur leidde. En toen door de tuin, over de verse rode aarde die Fred daar had verspreid en die vochtig als drogend bloed onder haar voeten aanvoelde.

‘Ik ga schreeuwen, ik móét schreeuwen!’

‘Missus Kitty, wij lopen gaan, met aarde onder ons en wij omhoogkijken en zien zij daar omlaagkijken.’

‘Ik heb ze gedood, allebei op een andere manier. Ik heb geslapen met een man die niet mijn echtgenoot was, maar zijn tweelingbroer. Ik hield van hem! God sta me bij, ik hield zo veel van hem. Ik hou nu nog van hem…’ Kitty viel op haar knieën op de grond.

Camira hief voorzichtig haar kin op. ‘Begrijpen niet u bepalen lot. Zij daarboven doen.’ Camira wees naar de lucht. ‘Ik weten u houden van die man. Ik ook van hem houden. Maar wij niet hem doden, Missus Kitty. Slechte dingen, zij gebeuren. Ik heleboel slechte dingen zien. Die mannen, zij goed leven hebben. Leven heeft begin en einde. Niemand dat veranderen.’

‘Dat kan niemand veranderen.’ Kitty liet haar hoofd op haar knieën zakken en huilde. ‘Dat kan niemand veranderen…’

Toen het ten slotte leek alsof elke druppel vocht in haar lichaam door haar ogen was weggestroomd, hielp Camira haar op te staan.

‘Ik u meenemen om gaan slapen nu, Missus Kitty. De kleineman, hij u morgen nodig hebben. En de volgende dag daarna.’

‘Ja, je hebt gelijk, Camira, neem me niet kwalijk dat ik zo raar doe. Ik heb gewoon…’ Kitty schudde haar hoofd. Ze kon niets meer zeggen.

‘In grote woestijn, wij gaan schreeuwen heel hard naar maan en sterren als u willen. Goed voor u, eruit laten die dingen. Dan u voelen beter.’

Camira hielp Kitty in bed, ging naast haar zitten en pakte haar hand vast. ‘U niet zorgen maken. Ik mannen naar huis zingen.’

Kitty sloot haar vermoeide ogen en ze hoorde dat Camira met haar hoge, lieve stem een zachte, eentonige melodie begon te zingen.

‘Dat God me mag vergeven voor wat ik heb gedaan,’ mompelde ze. Toen werd ze eindelijk overmeesterd door de slaap.

CeCe

Broome, West-Australië

Januari 2008

Symbool van de Aboriginals voor een ontmoetingsplaats

19

Ik streek de tranen uit mijn ogen, ging rechtop zitten en probeerde mijn hartslag onder controle te krijgen.

Ik dacht na over het verdriet dat ik had gevoeld voor Pa toen hij was overleden en probeerde dat te vermenigvuldigen met alle mensen die Kitty op de Koombana had verloren. Alle mensen die deze stad had verloren…

Ik zette de koptelefoon af, wreef over mijn pijnlijke oren en ging bij het open raam staan om wat buitenlucht in te ademen. Ik probeerde me voor te stellen dat alle bewoners van Broome zich hadden verzameld op de heuvel aan het eind van Dampier Terrace, een straat waardoor ik had gelopen, en dat ze daar allemaal stonden te wachten op het slechtste nieuws van hun leven.

Ik sloot het raam om het nachtkoor van wilde dieren buiten te sluiten. Hoewel de airconditioning vol aanstond, had ik het heet en voelde ik me zweterig. Ik kon me met geen mogelijkheid voorstellen hoe Kitty het hier een eeuw geleden had volgehouden, met een korset, pofbroek en de hemel mocht weten hoeveel rokken aan. En dan dacht ik nog maar niet aan het baren van een kind in deze hitte – dat moest zo ongeveer de zweterigste ervaring zijn die er bestond.

Ook al had ik er niet echt diep over nagedacht wat Kitty voor me betekende voordat ik hier aankwam, ergens vanbinnen wilde ik nu maar al te graag aan haar verwant zijn. Niet alleen omdat ze om te beginnen zo dapper was geweest om naar Australië te vertrekken, maar ook vanwege de manier waarop ze was omgegaan met de dingen waarmee ze was geconfronteerd nadat ze er was aangekomen. In vergelijking met haar ervaringen stelden die van mij niets voor. Om net als zij in het Broome van honderd jaar geleden te gaan wonen moest je echt ballen hebben. En ze had haar hart gevolgd, waar het haar ook naartoe leidde.

Ik wierp een blik op de foto van haar op de cd-hoes en kon me niet voorstellen dat ik aan haar verwant zou zijn, ook al had de notaris gezegd dat mijn erfenis oorspronkelijk van haar afkomstig was. Het was veel waarschijnlijker dat ik verwant was aan haar dienstmeisje Camira. Vooral omdat haar dochter Alkina kennelijk de ogen van haar vader, een Japanner, had. Het leek me dat ze op mijn ogen leken.

Camira en haar dochter kwamen hier vandaan, en ze hadden ooit door de straten gelopen waar ik was geweest. Morgen zou ik proberen meer te weten te komen. Ik ging op mijn bed liggen en dacht dat dit stille plaatsje aan het eind van de wereld voor mij tot leven was gekomen door het beluisteren van Kitty’s verhaal. Vroeger, toen zij hier woonde, hadden er een hoop mensen gewoond. Ik wilde de dingen zien die zij had gezien, maar hoeveel daar nog van over was, wist ik niet.

De volgende ochtend werd ik gewekt door het geluid van de hoteltelefoon. Het was de receptioniste.

‘Miss D’Aplièse? Er zit een man op u te wachten in de gastenlounge. Hij zegt dat hij van The Australian is.’

‘Goed, eh… Dank u. Zegt u maar dat ik over vijf minuten bij hem ben.’

Met een bevende hand legde ik het toestel neer. Dus de pers had me opgespoord. Ik wist dat ik geen moment te verliezen had, kroop uit bed, kleedde me snel aan, propte mijn andere spullen in mijn rugzak en hees hem op mijn rug. Ik telde de dollars die ik voor mijn verblijf verschuldigd was uit en legde ze met de sleutel op het nachtkastje, zodat ik niet gearresteerd zou worden omdat ik mijn rekening niet had betaald. Toen rende ik door de gang naar de nooduitgang, waar ik gisteravond iemand een sigaret had zien roken. Ik drukte op de sluitbalk, en tot mijn opluchting ging de deur open zonder dat er een alarm afging. Ik zag een kale ijzeren trap die naar een terreintje achter het hotel leidde. Ik rende zo geruisloos als ik met mijn zware wandelschoenen kon naar beneden. De muur om het terrein was laag, en dus gooide ik mijn rugzak eroverheen en sprong erachteraan. Na het doorkruisen van nog een paar achtererven kwam ik op de straat aan het andere eind uit.

Oké, wat doe ik nu?

Ik belde Chrissie, die opnam nadat de telefoon een keer was overgegaan.

‘Waar ben je?’ vroeg ik, nog steeds buiten adem.

‘Achter mijn bureau op het vliegveld. Wat is er?’

‘Kun jij gemakkelijk een vlucht weg van hier boeken?’

‘Dat kan, als je voor het toeristeninformatiebureau tegenover de verkoopafdeling van de luchtvaartmaatschappij werkt, ja. Waar wil je naartoe?’

‘Alice Springs. Hoe kan ik daar het best komen?’

‘Dan moet je eerst een vlucht naar Darwin hebben, en daar stap je over op een vlucht naar The Alice.’

‘Kun je dat vandaag nog voor me regelen?’

‘Ik weet dat er over een paar uur of zo een vlucht van hier naar Darwin gaat. Ik ga vragen of er nog plaatsen vrij zijn.’

‘Boek maar voor me als het zo is. Ik kom eraan zodra ik een taxi kan vinden.’

‘Ik zal er nu een naar je toe sturen. Loop naar de bronzen standbeelden aan het eind van de straat, en hij is er over tien minuten.’

‘Dank je, Chrissie.’

‘Geen probleem.’

Op het vliegveld stond Chrissie bij de ingangsdeuren op me te wachten.

‘Vertel me maar wat er aan de hand is nadat we je boekingen hebben bevestigd,’ zei ze, terwijl ze me een arm gaf en met me naar de incheckbalie van Qantas liep. ‘Dit is m’n maat Zab.’ Chrissie wees naar de man achter de balie. ‘Alle boekingen zijn klaargemaakt voor vertrek. Je hoeft alleen nog maar te betalen.’

Ik trok mijn creditcard en legde hem met een klap op de balie. Zab deed de betaling en gaf me mijn boardingpassen en een betalingsbewijs.

‘Hartstikke bedankt, Chrissie.’

‘Ik loop met je mee door de veiligheidscontrole,’ zei ze. ‘Dan hangen we nog een beetje in het eetcafé rond en kun je me alles over Thailand vertellen.’

Shit! Dus Chrissie wist het ook. Het verbaasde me niets, want haar bureau stond recht tegenover een kiosk. Waarschijnlijk had ze dagenlang naar mijn gezicht op de voorpagina’s van alle kranten zitten kijken. Maar toch had ze er geen woord over gezegd.

We gingen samen door de veiligheidscontrole en liepen naar een cafeetje, waar Chrissie voor ons allebei een fles water en een sandwich bestelde. Ik koos ervoor om achter een muur in een hoek te gaan zitten, voor alle zekerheid.

‘Zo, dus waarom moet je zo plotseling weg?’

‘Vanochtend was er een verslaggever van The Australian naar me op zoek in het hotel. Je weet waarschijnlijk wel waarom hij me wilde interviewen.’ Ik wierp haar een blik toe.

‘Ja, dat weet ik wel. Ik herkende je zodra je de eerste keer naar mijn bureau kwam. En…?’

‘Ik heb een man ontmoet op een strand in Thailand en ben een tijdje met hem opgetrokken. Toen bleek dat hij werd gezocht voor een of andere bankfraude.’

‘Anand Changrok?’

‘Oftewel Ace, zo kende ik hem.’ Daarop vertelde ik Chrissie hoe ik hem had leren kennen.

‘Hoe was hij?’ vroeg ze toen ik klaar was met vertellen.

‘Fantastisch. Hij hielp me in een tijd dat ik het nodig had.’

‘Waren jullie close?’

‘Ja. Ik mocht hem echt graag, en ook al was dat niet zo geweest, dan had ik hem alsnog nooit zo’n rotstreek geleverd. Zelfs niet als ik had geweten wie hij was.’

‘Ik weet dat je dat niet zou doen, Cee.’ De uitdrukking in Chrissies ogen wees eerder op begrip dan op achterdocht. ‘Dus hij denkt dat jij het aan de pers verteld hebt?’

‘Hij heeft me een sms’je gestuurd waarin hij schreef dat hij dacht dat hij me kon vertrouwen. Ik voelde me er echt beroerd over, nog steeds, maar hij zal me nooit geloven, zelfs niet als ik alles kon uitleggen. Ik denk dat een gast die Jay heet onze bewaker heeft omgekocht om een foto in handen te krijgen, en ik bood hem de perfecte kans.’

‘Je kunt hem altijd nog schrijven in de gevangenis.’

‘Dat is niet goed genoeg voor wat ik hem te zeggen heb.’ Ik keek haar flauwtjes grijnzend aan. ‘En ik ben dyslectisch, weet je nog?’

‘Dan zou ik hem toch voor je kunnen schrijven?’

‘Misschien. Lief dat je het voorstelt.’

‘Denk je dat hij het heeft gedaan?’

‘Hoe moet ik dat nou weten? De rest van de wereld lijkt het te denken. Ik weet het niet, Chrissie, er klopt gewoon iets niet. Dingetjes die hij tegen me zei… Het is maar een vermoeden, maar ik denk dat er meer achter zijn verhaal zit dan hij me heeft verteld.’

‘Misschien moet je te weten zien te komen wat.’

‘Maar hoe dan? Ik ben geen detective en ik weet niets over banken.’

‘Je bent slim, je bedenkt wel iets,’ zei ze glimlachend.

Ik bloosde, want niemand had me ooit slim genoemd. ‘Hoe dan ook, ik ga me concentreren op meer over mijn familie te weten komen.’

‘Hé, als je nog een detective nodig hebt om je te helpen in The Alice, dan ga ik met je mee,’ zei Chrissie opeens. ‘Het is toch tijd dat ik er ’s een keer tussenuit ga, en hier is het rustig in deze tijd van het jaar, dus wat vind je ervan als ik je daar zie?’

‘Meen je dat echt? Ik bedoel, ik wil je tijd niet in beslag nemen, maar als je het voor elkaar kunt krijgen, zou ik het fantastisch vinden als je me hielp,’ zei ik. Ik vond het echt een spannend idee. ‘Je hebt gezien hoe weinig ik van het leven in Australië weet.’

‘Ach joh, je hebt gewoon iemand nodig die je het klappen van de zweep leert. Het zal ontzettend leuk zijn, en ik heb The Alice altijd al een keertje willen zien.’ Chrissie keek op naar het vertrektijdenbord. ‘Nou, tijd om te gaan.’

‘Ik heb een hekel aan vliegen,’ zei ik, terwijl ze met me naar de vertrekpoort liep.

‘O ja? Ik heb altijd de rest van de wereld willen zien. Ik sms je zodra ik zeker weet dat ik kan komen en dan zie ik je daar.’ Ze sloeg haar armen om me heen. ‘Goeie reis.’

‘Bedankt voor alles.’

Toen ik aan boord van het vliegtuig ging, voelde ik me opeens verloren, want ik had in Chrissie een vriendin gevonden. Ik moest alleen zorgen dat ik het niet verknalde, zoals met Ace.

Toen we de landing naar Alice Springs inzetten, zag ik een opmerkelijke verandering in het landschap onder me. Vanuit de lucht zag het eruit als een groene oase in de woestijn – en dat was het ook echt, dacht ik – maar dan met veel dramatischer kleuren. Ik zag een bergketen die paars glinsterde in het heiige licht en waarvan de onregelmatig gevormde toppen als een stel massieve tanden omhoogstaken uit de aarde. Het vliegtuig kwam met gierende banden en een paar schokken tot stilstand op de korte landingsbaan, en vervolgens daalden de passagiers achter elkaar de trap naar het asfalt af.

‘Wauw!’ mompelde ik in mezelf toen een golf lucht me tegemoetkwam die zo heet was dat een lucifer zou ontbranden als je hem erin hield. Inademen deed pijn aan mijn neusvleugels, en ik was blij toen ik het geklimatiseerde luchthavengebouw bereikte.

De luchthaven was niet veel groter dan die in Broome, maar hier waren veel meer toeristen. Na een fles water en een paar folders over hotels en interessante plekken te hebben meegegraaid, ging ik op een plastic stoel zitten om te proberen ze te lezen voordat ik zou besluiten waar ik zou gaan proberen een kamer te krijgen. Ik realiseerde me dat alle toeristen hier waren omdat Alice Springs de toegangspoort tot Ayers Rock was – of Uluru, zoals Chrissie had gezegd dat de Aboriginals het noemden. In de folder stond dat het een van hun heiligste plekken was, op ‘maar’ zes uur rijden van waar ik me nu bevond.

Toen las ik verder over Alice Springs, of ‘The Alice’, zoals het soms liefkozend werd genoemd. Inheemse kunst was kennelijk heel belangrijk hier. Er waren verschillende galerieën, zowel in als buiten de stad, variërend van het door Aboriginalkunstenaars geleide Many Hands Centre tot het Araluen Arts Centre, dat zo modern was dat het leek op een midden in de woestijn geland ruimteschip.

Ik rilde opnieuw van opwinding en iets zei me dat als ik ergens antwoorden zou vinden het hier zou zijn.

‘Mijn kantri,’ mompelde ik. Ik herinnerde me dat Chrissies oma dat woord had gebruikt. Toen opende ik de folder over de missiepost van Hermannsburg, en ik zag dat het nu een museum op een paar uur rijden van de stad was. Er stond ook in dat Albert Namatjira er geboren was. Ik had nog nooit van hem gehoord tot gisteren, maar in de folders had ik gezien dat er hier galerieën, straten en gebouwen naar hem waren vernoemd. Ik probeerde verder te lezen, maar de woorden dansten de polka op het papier, vooral ook omdat het voor het merendeel Aboriginalnamen waren.

Toen herinnerde ik me dat ik mijn telefoon nog moest aanzetten, en ik kreeg twee sms’jes binnen, allebei van Chrissie.

Hoi! Ik heb een hotel voor je geregeld – vraag het Keith van de toeristeninformatie op het vliegveld van ASP, en hij geeft je de details!

C x

Ik heb zojuist het bureau van Qantas gesproken. De leiding geeft me vrij reizen als een cadeautje vanwege alle toeristenvluchten die ik bij ze heb geboekt. dolblij! Ik land morgenmiddag.

Zie je dan! X

Het verbaasde me dat dit meisje dat ik amper kende de moeite nam om een vlucht van honderden kilometers te maken om mij te zien. Ook al zou ik er nooit achter komen wie mijn familie was, dan zou mijn reis naar Australië toch de moeite waard geweest zijn omdat ik Chrissie had leren kennen.

Ik liep door de aankomsthal naar de toeristeninformatie, waar een lange man met sproeten en blond haar tot op zijn schouders achter een computerscherm zat.

‘Hoi, ben jij Keith?’ vroeg ik.

‘Ja, en wie ben jij?’

‘Volgens mij heeft mijn vriendin Chrissie uit Broome je eerder gesproken. Ze zei dat je een hotelreservering voor me hebt?’

‘Ah, de vriendin van Chrissie, CeCe! Ik heb een speciale deal voor je. Hier is-ie.’ Hij gaf me een boekingsformulier aan. ‘Neem een taxi naar Leichhardt Terrace, bij de rivier Todd.’

‘Bedankt voor al je hulp.’

‘Voor een vriendin van Chrissie altijd,’ zei hij met een vriendelijke grijns. ‘Prettig verblijf hier.’

In de taxi verwonderde ik me erover hoe goed Chrissie het met iedereen die ze leerde kennen kon vinden. Ze leek lekker in haar vel te zitten, tevreden te zijn met wie ze was.

Door de genade Gods ben ik wie ik ben…

Voor het eerst kon ik wijs worden uit het citaat van Pa Salt op het armillarium, omdat ik ook zo wilde zijn.

Een half uur later had ik mijn intrek genomen in een ‘deluxe kamer’, die in ieder geval was voorzien van een behoorlijke douche en een waterkoker. Ik keek uit het raam en verwachtte een rivier te zien, zoals Keith had gezegd, maar het verbaasde me dat het niet meer dan een droge, zanderige bedding was, met hier en daar een knoestige boom. Opeens drong het tot me door dat ik midden in de woestijn was.

Toen het donker begon te worden, waagde ik me buiten, en ik realiseerde me dat de lucht hier anders rook: droog en geurig, niet bedompt en vochtig zoals in Broome. Ik stak een brug over de bedding van de Todd over en at eenzaam pizza in een restaurant vol kletsende en lachende families. Ik miste Chrissies gezelschap en was echt blij dat ze morgen bij me zou zijn.

Terug in het hotel zag ik een krant op een salontafeltje in de receptieruimte liggen. Ik pakte hem op, zag dat het een exemplaar van The Times van een dag geleden was en vroeg me af of er nog ontwikkelingen in de situatie rond Ace waren. Het verhaal was teruggebracht tot een veel kleinere kop op de voorpagina:

changrok bekent schuld aan fraude

Er stond een foto van Ace bij – of tenminste van zijn hoofd en schouders – die omringd door een woedende menigte een gerechtsgebouw binnenging. Ik kon ‘het volledige verhaal’ lezen op pagina zeven, en dus nam ik de krant mee naar mijn kamer om daar te proberen wijs te worden uit de woorden.

Anand Changrok is vandaag voorgeleid in Woolwich Crown Court op aanklacht van fraude. De heer Changrok zag er mager en gekweld uit en bekende schuld op alle aanklachten. De rechter kende geen borgtocht toe en de heer Changrok zal tot de rechtszaak tegen hem, die naar verwachting in mei zal beginnen, in hechtenis blijven. Voor het gerechtsgebouw gooiden honderden klanten van Berners Bank eieren naar hem, en ze zwaaiden met spandoeken waarop ze schadevergoeding voor hun verliezen eisten.

De directeur van Berners, de heer David Rutter, probeerde hun angst te sussen.

‘We zijn ons bewust van de treurige en moeilijke situatie waarin onze klanten terechtgekomen zijn. We blijven doen wat we kunnen om de getroffen klanten schadeloos te stellen.’

Op de vraag hoe de heer Changrok de verliezen zo lang verborgen heeft kunnen houden en over zijn daaropvolgende schuldbekentenis van vandaag, wilde de heer Rutter geen commentaar geven.

Ik ging op het bed liggen en viel uiteindelijk in een onrustige slaap, waarin ik Ace met opgetrokken knieën op een dun gevangenismatras zag liggen.

Ik schrok wakker omdat de telefoon ging. Ik nam slaperig op.

‘Ja?’

‘Cee!’

‘Chrissie?’

‘Ja, ik ben er! Kom op, slaapkop, het is al half vier in de middag! Ik ben zo bij je.’

Er klonk een klik toen ze de verbinding verbrak, en ik kroop uit bed en kleedde me aan. Een paar minuten later hoorde ik dat ze een sleutel in het sleutelgat stak, en de deur ging open.

‘Ha, schat, goed je te zien.’ Chrissie begroette me met een brede glimlach en gooide haar rugzak op het andere bed.

‘Je vindt het toch niet erg dat ik bij je blijf pitten, hè? Keith zei dat er geen andere kamers vrij waren.’

‘Geen probleem, ik heb mijn hele leven een kamer met mijn zus gedeeld.’

‘Dan heb je geluk gehad. Ik moest mijn kamer met mijn twee broers delen.’ Chrissie lachte en trok haar neus op. ‘Het stonk er altijd naar jongen, weet je wel?’

‘Ik heb vijf zussen, weet je nog? Bij ons op de gang stonk het altijd naar parfum.’

‘Da’s bijna net zo erg,’ zei ze grijnzend. ‘Hier, ik heb ook wat te snacken meegebracht.’

Ze gaf me een plastic doos aan en ik opende hem en zag dat er vierkante, met kokosschaafsel bestrooide chocoladecakejes in zaten. Ze roken verrukkelijk.

‘Eet maar,’ moedigde ze me aan. ‘Het zijn lamingtons, zelfgemaakt. Ontbijt ermee, en dan kunnen we de boel hier gaan verkennen.’

Met mijn mond vol heerlijk gebak dat smaakte naar een prima Victoria cake gingen we naar buiten, waar de namiddagzon zo ontzettend heet was dat het leek alsof de bovenkant van mijn hoofd in brand stond. Op de kaart leek het gemakkelijk om de weg in Alice Springs te vinden, omdat het niet groot was. We liepen Todd Street in, met aan weerszijden galerieën met één verdieping, nagelsalons en eetcafés met stoelen onder palmbomen. Bij een ervan hielden we stil om iets te eten en te drinken, en ik zag een enorm stippelschilderij in het raam van de galerie ertegenover hangen.

‘Wauw, kijk daar, Chrissie! De Zeven Zusters!’

‘Die zijn algemeen bekend hier,’ zei ze grijnzend. ‘Je kunt beter niet zeggen dat je naar een ervan genoemd bent, anders bouwen ze hier zo een tempel om je heen!’

Na door Chrissie gerustgesteld te zijn probeerde ik voor het eerst kangoeroevlees. Tiggy zou het me nooit vergeven als ze erachter kwam, dacht ik. Ze was dol op Roe uit de Winnie de Poeh-verhalen die Pa ons vroeger altijd voorlas, en in die tijd had ze ook besloten vegetariër te worden.

‘Wat vind je van de ’roe?’ Chrissie stootte me aan.

‘Lekker, een beetje als hertenvlees. Maar is het geen bedreigde diersoort?’

‘Ach welnee, er springen er duizenden rond, overal in Australië.’

‘Ik heb er nog nooit een gezien.’

‘Hier in de buurt zul je ze zeker te zien krijgen, in de outback stikt het ervan. Heb je trouwens al meer over Albert Namatjira te weten kunnen komen?’ Chrissie keek me aan, haar stralende ogen vol verwachting.

‘Nee, ik ben hier gisteren pas aangekomen, weet je nog? En ik heb geen idee waar ik moet beginnen.’

‘Nou, ik denk met een reisje naar de missiepost van Hermannsburg, morgen. Maar dat is een paar mijl buiten de stad, dus we zullen moeten rijden.’

‘Ik kan niet rijden,’ bekende ik.

‘Ik wel, als het maar in een automaat is. Als jij de dollars hebt om vervoer te huren, ben ik je chauffeur. Deal?’

‘Deal. Bedankt, Chrissie,’ zei ik dankbaar.

‘Weet je, als je echt familie van Namatjira bent, zullen ze zéker een tempel voor je oprichten hier, en ik zal ze helpen! Ik popel om je werk te zien, Cee. Je moet een linnen doek en penselen kopen, en het landschap hier schilderen, net als Namatjira.’

‘Misschien, maar het laatste half jaar waren mijn schilderijen waardeloos.’

‘Haal jezelf toch niet zo onderuit, Cee. Iemand die slecht schildert wordt niet toegelaten tot een van de topkunstacademies van Londen,’ antwoordde Chrissie vinnig, en ze prikte het laatste stukje kangoeroevlees aan haar vork.

‘Nou, maar de schilderijen die ik aan die academie heb gemaakt waren wel slecht. Op een of andere manier raakte ik in de war door de docenten. En nu weet ik niet meer wat ik moet schilderen,’ bekende ik.

‘Ik snap het.’ Chrissie legde haar warme hand op die van mij. ‘Misschien moet je weten wie je bent voordat je weet wat je wilt schilderen.’

Na onze maaltijd zwaaide Chrissie met een toeristenfolder voor mijn gezicht.

‘Zullen we Anzac Hill gaan beklimmen?’ stelde ze voor. ‘Dat is niet ver lopen, en je hebt er het beste uitzicht op Alice Springs en de zonsondergang.’

Ik zei niet dat ik al genoeg zonsondergangen had gezien op deze reis, maar haar energie was besmettelijk, en dus stapten we de hitte weer in en begonnen de heuvel in een ontspannen tempo te beklimmen.

Op de top waren fotografen die de zonsondergang wilden vastleggen al in de weer met driepoten, en wij vonden een stille plek waar we naar het westen konden kijken, en gingen zitten. Ik wierp een zijdelingse blik op Chrissie en zag dat ze met een tevreden gezicht, waar goudkleurige en paarse tinten over gleden, naar de ondergaande zon zat te kijken. Beneden ons zagen we de twinkelende straatlichten van Alice Springs, en de zon zakte achter de bergen en liet alleen een donkerrode gloed tegen de indigoblauwe lucht achter.

Na op de terugweg in de stad een pitstop te hebben gemaakt en een cola te hebben gedronken, liepen we terug naar het hotel, en Chrissie bood me de eerste douche aan. Toen ik het koele water op mijn bezwete huid voelde, hief ik mijn gezicht ernaar op en glimlachte. Het was fantastisch om Chrissie bij me te hebben, ze was zo enthousiast over alles. Ik sloeg een handdoek om me heen, liep de slaapkamer weer in en moest vervolgens twee keer kijken naar wat ik zag. In de tien minuten dat ik in de douche was geweest, leek Chrissies rechterbeen eraf gevallen te zijn, en er was nog maar een klein stukje onder de knie van over.

‘Ja, ik heb een kunstbeen,’ zei ze langs haar neus weg, terwijl ik ernaar gaapte.

‘Hoe komt dat? Sinds wanneer?’

‘Sinds mijn vijftiende. Op een avond werd ik doodziek, maar mijn moeder vertrouwde de witte dokter niet, en dus gaf ze me alleen een paar paracetamolletjes tegen de koorts. De volgende ochtend vond ze me bewusteloos in bed. Ik herinner me er niks meer van, maar ik werd in een vliegtuig van de Flying Doctors naar Darwin gebracht en in het ziekenhuis daar stelden ze de diagnose hersenvliesontsteking. Het was te laat om mijn been nog te redden, want ik had al bloedvergiftiging, maar ik overleefde het in ieder geval. Dus dat was een goeie deal, vind je niet?’

‘Ik… Ja, als je het zo bekijkt,’ zei ik instemmend, maar nog steeds geschokt.

‘Het heeft geen zin om het op een andere manier te bekijken, toch? En ik kan er aardig mee lopen. Je had het nog niet eens gezien, of wel dan?’

‘Nee, maar ik vroeg me wel af waarom je altijd een spijkerbroek aanhebt als ik als een paard loop te zweten in mijn short.’

‘De afknapper is alleen dat ik de beste zwemster van West-Australië was. Ik ben een paar keer jeugdkampioene geweest en zou me proberen te kwalificeren voor het olympische team van 2000 in Sydney. Cathy Freeman en ik zouden de wereld laten zien wat wij Aboriginals allemaal kunnen.’ Chrissie glimlachte krampachtig. ‘Maar goed, dat was toen,’ zei ze, en ging staan zonder ook maar een klein beetje te wankelen, alsof ze zojuist haar twee benen stevig op de grond had neergezet om haar gewicht te dragen. ‘Goed, mijn beurt om een douche te nemen.’ Met haar twee sterke armen greep ze zich vast aan het meubilair, zwaaide zich naar de badkamer en trok de deur achter haar dicht.

Ik liet me op het bed neerploffen met een gevoel alsof ik pap in mijn eigen benen had. Mijn hersenen – en hart – genereerden een miljoen gedachten – en slagen – per seconde, terwijl ik een heel gamma van emoties doorliep: schuldgevoel omdat ik ooit medelijden met mezelf had gehad, niet alleen omdat ik ongelooflijk bevoorrecht was, maar ook gezond en sterk; woede, omdat deze vrouw niet de eerste hulp had gekregen die ze nodig had. En, bovenal, ontzag voor de manier waarop Chrissie haar lot had geaccepteerd en dapper was doorgegaan met haar leven, terwijl ze van toen af aan had kunnen zwelgen in zelfmedelijden. Zoals ik de laatste tijd…

De badkamerdeur ging open en Chrissie verplaatste zich met een badhanddoek om haar lichaam moeiteloos naar haar bed en haalde een lange broek en een T-shirt uit haar reistas.

‘Wat is er?’ Ze draaide zich om en zag dat ik naar haar keek. ‘Waarom gaap je me zo aan?’

‘Ik wilde alleen maar zeggen dat ik je ongelooflijk vind. Zoals je… daar doorheen gekomen bent.’ Ik wees aarzelend naar het ontbrekende ledemaat.

‘Ik wilde mijn leven er niet door laten beheersen, snap je? Ik wilde dat het ontbrekende deel niet zou bepalen wie ik was. En het had ook wel een paar voordelen.’ Ze lachte en ging op haar bed liggen.

‘Zoals?’

‘Toen ik me voor de uni aanmeldde, kreeg ik een heleboel aanbiedingen.’

‘Die had je waarschijnlijk verdiend.’

‘Of dat nou wel of niet zo is, ik had ze voor het uitkiezen. Een gehandicapte Aboriginal telt voor twee op de toewijzingsformulieren van de overheid. De uni’s vochten om me.’

‘Dat klinkt echt cynisch,’ antwoordde ik, terwijl ik ook op mijn bed ging liggen.

‘Misschien, maar ik kreeg wel de kans om een goeie opleiding te volgen en ik maakte er het beste van. Dus wie is dan de winnaar?’ vroeg ze, terwijl ze haar hand uitstak om de lamp op haar nachtkastje uit te doen.

‘Jij,’ antwoordde ik.

Jij… met al je positiviteit, kracht en levenslust.

Ik lag daar in het donker en voelde haar vreemde maar toch ook vertrouwde energie maar een paar meter van me vandaan.

‘Welterusten, Cee,’ zei ze. ‘Ik ben blij dat ik hier ben.’

Ik glimlachte. ‘Ik ook.’

20

‘Word je nou nog wakker, of hoe zit dat?’

Ik voelde iemands adem op mijn gezicht terwijl ik probeerde bij te komen uit de diepe verdoving van mijn gebruikelijke slaap tot laat in de ochtend.

‘Jezus, Cee, we hebben de halve ochtend al voorbij laten gaan!’

‘Sorry.’ Ik opende mijn ogen en zag Chrissie op het bed tegenover me zitten, met een zweem van ergernis op haar gezicht. ‘Ik ben van nature een uitslaper.’

‘Nou, ik heb de afgelopen drie uur ontbeten, een wandelingetje door de stad gemaakt en een auto voor ons gehuurd die jij bij de receptie moet betalen. We moeten naar Hermannsburg, en snel.’

‘Oké, nogmaals sorry.’ Ik gooide het laken van me af en ging moeizaam rechtop zitten. Chrissie keek me vragend aan terwijl ik mijn short aantrok en in mijn rugzak naar een schoon T-shirt zocht.

‘Wat is er?’ vroeg ik, terwijl ze me met haar ogen naar de spiegel volgde en ik met mijn hand door mijn haar streek.

‘Heb je vaak nachtmerries?’ vroeg ze.

‘Ja, soms. Dat heeft mijn zus me in ieder geval verteld,’ zei ik langs mijn neus weg. ‘Sorry als ik je heb gestoord.’

‘Dus je herinnert je ze niet?’

‘Sommige wel. Oké,’ zei ik en stopte mijn portemonnee in de zak van mijn short, ‘op naar Hermannsburg.’

Terwijl we over een brede, rechte weg met rode aarde aan weerszijden de stad uit reden, brandde de zon ongenadig op ons blikken autootje. Het verbaasde me dat het niet explodeerde van de hitte die het moest doorstaan.

‘Hoe heten die bergen?’ vroeg ik, en wees naar de puntige toppen in de verte.

‘Het MacDonnellgebergte,’ zei Chrissie direct. ‘Namatjira heeft het vaak geschilderd.’

‘Ze zien er paars uit.’

‘Dat is ook de kleur waarin hij ze schilderde.’

‘Aha.’ Toen vroeg ik me af of ík ooit realistisch zou kunnen schilderen wat ik in de wereld zag. ‘Hoe kun je hier overleven?’ zei ik nadenkend, terwijl ik uit het portierraampje naar het uitgestrekte open landschap keek. ‘Er is hier niets, mijlen en mijlenver.’

‘Door je aan te passen, zo simpel is dat. Heb je Darwin ooit gelezen?’

‘Gelézen? Ik dacht dat Darwin een stad was.’

‘Dat is ook zo, sufkop, maar Darwin was ook een man die boeken schreef. Het bekendste is Het ontstaan van soorten. Daarin schrijft hij dat alle planten en dieren zich in de loop van duizenden jaren aan hun omgeving hebben aangepast.’

Ik keek Chrissie van opzij aan. ‘Jij bent stiekem een studiebol, niet?’

‘Nee hoor.’ Chrissie schudde beslist haar hoofd. ‘Ik ben alleen geïnteresseerd in wat ons heeft gemaakt tot wie we zijn, dat is alles. Jij niet dan?’

‘Ja, daarom ben ik hier in Australië.’

‘Ik heb het niet over onze familie. Ik bedoel wat ons écht heeft gemaakt tot wie we zijn. En waarom.’

‘Je lijkt mijn zus Tiggy wel. Die heeft het ook altijd over hogere machten.’

‘Ik zou graag kennismaken met die zus van je. Ze lijkt me cool. Wat doet ze?’

‘Ze werkt in een hertenopvangcentrum in Schotland.’

‘Dat lijkt me een zinnige bezigheid.’

‘Dat vindt zij ook.’

‘Het is goed voor de ziel om verantwoordelijk voor iets of iemand te zijn. Aboriginaljongens worden bij hun inwijding besneden, en dan krijgen ze een steen, een tjurunga, met een speciaal teken erop dat aangeeft waarvoor ze in de bush moeten zorgen. Dat kan een waterpoel of heilige grot zijn, of een plant of dier. Wat het ook is, het is hun verantwoordelijkheid het te beschermen en te verzorgen. Vroeger was er in de hele outback een menselijke keten die verantwoordelijk was voor de dingen die nodig waren om te overleven. Dat systeem hield onze stammen in leven op hun trektochten door de woestijn.’

‘Ongelooflijk,’ zei ik zacht. ‘Het is alsof die tradities echt een betekenis hebben. Maar krijgen alleen jongens die tjur…’

‘Tjurunga-steen. Ja, alleen mannen krijgen er een; vrouwen en kinderen mogen ze niet aanraken.’

‘Dat is niet helemaal eerlijk.’

‘Dat is zo,’ zei ze met een schouderophalen, ‘maar wij vrouwen hebben onze eigen heilige tradities, die we gescheiden houden van die van de mannen. Mijn oma nam me mee de bush in toen ik dertien was, en ik was echt doodsbenauwd, maar eigenlijk was het cool. Ze leerde me een paar nuttige dingen, zoals een graafstok gebruiken om water of insecten te vinden, welke planten eetbaar zijn en hoe je ze moet gebruiken.’ Chrissie trok aan haar oren. ‘En toen ik terug was, kon ik iemand een halve straat verderop horen niezen, en dan kon ik je precies vertellen wie het was. Daarbuiten waren onze oren op gevaar gespitst, op het druppelen van water dicht bij ons of stemmen ver weg die ons terug naar onze familie konden leiden.’

‘Dat klinkt fantastisch. Ik heb altijd van zulke dingen gehouden.’

‘Kijk!’ riep Chrissie opeens. ‘Daar, een roedel ’roes!’

Ze stuurde de auto de stoffige berm van de weg in en ging op de rem staan, waardoor we met ons achterhoofd tegen onze hoofdsteun vlogen.

‘Sorry, maar ik wilde dat je ze zou zien. Heb je een camera bij je?’

‘Ja.’

De kangoeroes waren veel groter dan ik had gedacht en Chrissie moedigde me aan om rare houdingen aan te nemen om ze te fotograferen. Terwijl we terugliepen naar de auto en de vliegen die onophoudelijk op onze huid neerstreken wegmepten, herinnerde ik me onwillekeurig de laatste keer dat ik mijn camera had gebruikt en wat er toen met het filmrolletje was gebeurd. Nu ik hier met Chrissie en een roedel kangoeroes in deze uithoek was, leek Thailand een andere wereld.

‘Hoe ver nog?’ vroeg ik toen we opnieuw op weg gingen.

‘Hoogstens veertig minuten, als je het mij vraagt.’

En het duurde ook minstens zo lang voordat we eindelijk van een onverharde weg afsloegen en een groepje witgekalkte gebouwen zagen. Op een met de hand geschilderd houten bordje stond dat we bij de missiepost Hermannsburg waren aangekomen.

Toen we de auto uitstapten, zag ik dat wij en de inzittenden van een pick-up die vlak bij de ingang was geparkeerd de enigen waren die met de auto waren gekomen. Het verbaasde me niets. Rond de paar hutjes strekte zich een oneindige leegte uit, alsof we op Mars waren. Het was er doodstil. Er was geen zuchtje wind te horen, alleen af en toe het gezoem van insecten. Zelfs ik, die van rust en weidse open vlaktes hield, voelde me hier geïsoleerd.

We liepen naar de ingang en gingen met ons hoofd gebogen de bungalow met het golfijzeren dak binnen, waar onze ogen zich langzaam aanpasten na het verblindende zonlicht.

‘Hallo,’ zei Chrissie tegen de man achter de toonbank.

‘Hallo. Zijn jullie maar met z’n tweetjes?’

‘Ja.’

‘Dat is dan negen dollar per persoon.’

‘Stilletjes hier vandaag,’ zei Chrissie tegen de man terwijl ik betaalde.

‘We krijgen hier niet veel toeristen in de warme tijd van het jaar.’

‘Dat zal wel. Dit is mijn vriendin Celaeno. Ze wil je een foto laten zien.’ Chrissie stootte me aan en ik haalde de foto tevoorschijn en gaf hem aan de man. Hij wierp er een blik op en keek vervolgens naar mij.

‘Namatjira. Hoe kom je aan die foto?’

‘Hij is me toegestuurd.’

‘Door wie?’

‘Een notariskantoor in Adelaide. Ze zijn de oorspronkelijke afzender voor me aan het opsporen terwijl ik mijn geboortefamilie probeer te vinden.’

‘Juist. Dus wat wil je van me weten?’

‘Dat weet ik eigenlijk niet,’ zei ik, met een gevoel alsof ik een oplichter of zo was. Misschien kreeg de man hier elke dag mogelijke ‘familieleden’ van Namatjira.

‘Ze is geadopteerd toen ze een baby was,’ mengde Chrissie zich in het gesprek.

‘Aha.’

‘Mijn vader is een paar maanden geleden overleden, en hij vertelde me dat er wat geld voor me was nagelaten,’ legde ik uit. ‘Toen ik langsging bij zijn Zwitserse advocaat, kreeg ik een envelop met die foto erin. Ik besloot naar Australië te gaan om uit te zoeken wie me de foto heeft gestuurd. Ik heb de notaris in Adelaide gesproken, maar ik had geen idee wie Namatjira was, ik had zelfs nog nooit van hem gehoord en…’ Ik kletste verder tot Chrissie een hand op mijn arm legde en het van me overnam.

‘CeCe is hier eigenlijk naartoe gekomen omdat ik Namatjira op die foto had herkend. Ze denkt dat het een aanwijzing kan zijn voor wie haar biologische ouders waren.’

De man bekeek de foto nog eens.

‘Het is Namatjira, zeker weten, en ik zou zeggen dat die foto is genomen in Heavitree Gap, ongeveer halverwege de jaren veertig van de twintigste eeuw, vlak nadat Albert zijn pick-up had gekocht. Wie dat joch naast hem is, weet ik niet.’

‘Nou, als Cee en ik hier even rondkijken?’ stelde Chrissie voor. ‘Dan kunt u even nadenken. Hebt u archieven hier?’

‘We hebben iedere baby die hier is geboren of naar de missiepost is gebracht in de boeken staan. En een kist vol zwart-witfoto’s zoals deze.’ De man wees naar mijn foto. ‘Maar het zou me dagen kosten om ze allemaal te bekijken.’

‘Maakt u zich niet druk, meneer. We zullen gewoon even rondkijken.’ Chrissie loodste me langs een rek met ansichtkaarten en een koelkast vol koude dranken naar het bordje dat de ingang van het museum aangaf. We liepen over een ander stoffig pad naar een groot plein met wat me een soort L-vorm van witte hutten eromheen leek.

‘Oké, we beginnen in de kapel.’ Chrissie wees naar het gebouw.

We liepen over de rode aarde naar de piepkleine kapel en gingen naar binnen. Er stonden gammele kerkbankjes en boven de preekstoel hing een grote afbeelding van Christus aan het kruis.

‘Dus een man die Carl Strehlow heette kwam naar deze missiepost om te proberen de Aboriginals tot het christendom te bekeren.’ Chrissie las de woorden op het informatiebord hardop voor. ‘Hij kwam hier in 1894 vanuit Duitsland aan, met zijn gezin. Het begon als een gewone christelijke missiepost, maar toen raakten hij en de predikant die hem opvolgde gefascineerd door de plaatselijke Arrernte-cultuur en -tradities,’ legde Chrissie uit terwijl ze naar de rijen donkere gezichten op de foto’s keek, die allemaal in het wit gekleed waren.

‘Wie zijn de Arrernte?’

‘De plaatselijke Aboriginals.’

‘Wonen ze hier nog steeds?’ vroeg ik.

‘Ja, er staat zelfs dat ze het land in 1982 officieel teruggekregen hebben, dus Hermannsburg is nu weer van de oorspronkelijke eigenaren.’

‘Dat is toch goed?’

‘Ja, geweldig. Kom op, dan gaan we de rest bekijken.’

Een langwerpig gebouw met een golfijzeren dak bleek een school te zijn, en op het bord stonden nog steeds woorden en tekeningen. ‘Er staat ook dat halfbloed-Aboriginals hier nooit gedwongen door het protectoraat naartoe werden gebracht. Iedereen kwam en ging uit vrije wil.’

‘Maar toch werden ze tot het christendom bekeerd?’

‘Dat staat er niet duidelijk, omdat ze allemaal kerkdiensten en Bijbellezingen moesten bijwonen, maar kennelijk knepen de predikanten een oogje dicht als ze hun eigen cultuur wilden eren.’

‘Dus eigenlijk geloofden ze, of deden ze alsof ze in twee verschillende godsdiensten geloofden?’

‘Ja. Een beetje net als ik,’ zei Chrissie met een grijns. ‘En net als de rest van ons in Oz. Kom, dan gaan we even in de hut van Namatjira kijken.’

De hut bestond uit een paar sobere betonnen kamers, en ik herkende Namatjira’s gezicht op een foto op de schoorsteenmantel. Hij was een grote man met een sterk, zwaar gezicht, die grijnzend en met zijn ogen half dichtgeknepen tegen de zon naast een ingetogen vrouw met een hoofddoek om stond.

‘Albert en Rosie,’ las ik. ‘Wie was Rosie?’

‘Zijn vrouw. Haar doopnaam was Rubina. Ze hadden negen kinderen, hoewel er vier overleden voordat Albert zelf overleed.’

‘Ik kan me niet voorstellen dat ze een vuur nodig hadden in deze hitte,’ zei ik, en wees naar de haard op de foto.

‘Neem maar van mij aan dat het behoorlijk koud kan worden in de Never Never.’

Een muurschilderij trok mijn aandacht en ik liep ernaartoe om het te bekijken.

‘Is dit van Namatjira zelf?’ vroeg ik aan Chrissie.

‘Dat staat er, ja.’

Ik bekeek het gefascineerd, want het zag er niet uit als een typisch Aboriginalschilderij. Het was een prachtig vormgegeven waterverflandschap met aan de ene kant een witte gomboom, en prachtige zachte kleuren die een panorama weergaven met het paarse MacDonnellgebergte op de achtergrond. Het deed me denken aan een impressionistisch schilderij, en ik vroeg me af waar en hoe deze man die als Aboriginal in deze uithoek was geboren en getogen en tot het christendom bekeerd was, deze bijzondere stijl had ontdekt.

‘Is het niet wat je had verwacht?’ Chrissie was naast me komen staan.

‘Nee, de Aboriginalkunst die we in de stad hebben gezien bestond voor het grootste deel uit traditionele stippelschilderijen.’

‘Namatjira leerde het vak van een blanke schilder, Rex Battarbee, die was beïnvloed door de impressionisten en hiernaartoe was gekomen om het landschap te schilderen. Hij heeft Albert leren schilderen met waterverf.’

‘Wauw, indrukwekkend. Jij weet wel veel, hè?’

‘Alleen omdat dit me interesseert. Ik heb je toch verteld dat kunst, en vooral Namatjira’s kunst, een passie van me is?’

Terwijl ik achter haar aan de hut uit liep, dacht ik dat kunst ook een passie van mij was geweest, maar de laatste tijd had ik er geen belangstelling meer voor gehad. Ik realiseerde me dat ik er echt weer iets mee wilde doen.

‘Ik moet naar het toilet,’ zei ik, terwijl we de bloedhete buitenlucht weer in stapten.

‘De plee is daar,’ zei Chrissie, en ze wees. Ik liep er over het erf naartoe en zag dat er een bordje met een afbeelding op de deur hing.

slangen houden van water! houd het deksel erop!

Ik had nog nooit van mijn leven sneller geplast en ik rende nog bezweter naar buiten dan dat ik erbinnen was gegaan.

‘We moeten op gaan schieten,’ zei Chrissie. ‘Kom, dan gaan we op zoek naar water voor de terugweg.’

In de hut annex kaartjeskantoor en souvenirshop stapten Chrissie en ik naar de toonbank om te betalen.

‘Mag ik die foto nog een keer zien, juffie?’ vroeg de man die we hadden ontmoet toen we binnenkwamen. ‘Ik kan hem aan een van de stamoudsten laten zien. Die zijn hier morgenavond in verband met onze maandelijkse vergadering. Misschien herkennen ze die jongen naast Namatjira. De oudste van hen is zesennegentig en heeft nog een messcherp geheugen. Hij is hier opgegroeid.’

‘Eh…’ Ik keek Chrissie twijfelend aan. ‘Zouden we hier weer naartoe moeten rijden om hem terug te krijgen?’

‘Ik ben zaterdag in Alice, dus ik kan hem dan aan je teruggeven als je me je mobiele nummer en logeeradres geeft.’

‘Oké,’ zei ik. Ik zag dat Chrissie me bemoedigend toeknikte, en dus gaf ik hem de foto en krabbelde de gegevens die hij had gevraagd voor hem op een briefje.

‘Maak je geen zorgen. Ik zal er goed op passen,’ zei de man glimlachend.

‘Bedankt.’

‘Wel thuis,’ riep hij ons na toen we de hut uit liepen.

‘Voelde je iets?’ vroeg Chrissie toen we over de brede, verlaten weg terug naar de beschaving reden.

‘Wat bedoel je?’

‘Of je niet het gevoel had dat je uit Hermannsburg komt?’

‘Ik weet niet of ik weleens een “gevoel van iets heb”, Chrissie.’

‘Natuurlijk wel, Cee. Dat hebben we allemaal. Je moet er alleen wat meer vertrouwen in hebben, weet je wel.’

Terwijl we Alice Springs naderden, maakte de zon een perfecte reverence achter het MacDonnellgebergte en wierp lichtstralen op de rode woestijn eronder.

‘Stop hier!’ beval ik plotseling.

Chrissie voerde een van haar drieste remmanoeuvres uit en stuurde de auto naar de kant van de weg.

‘Sorry, maar ik moet gewoon een foto nemen.’

‘Geen probleem, Cee.’

Ik pakte mijn camera, opende het portier en stak de weg over.

‘Jee, wat prachtig,’ zei ik. Ik nam de ene foto na de andere en opeens voelde ik dat mijn vingers begonnen te tintelen, het signaal dat mijn lichaam me gaf wanneer ik iets moest schilderen. Het was een gevoel dat ik al tijdenlang niet meer had gehad.

‘Je ziet er gelukkig uit,’ merkte Chrissie op toen ik weer instapte.

‘Dat ben ik ook,’ zei ik, ‘heel gelukkig.’

En ik meende het ook.

De ochtend erop werd ik wakker omdat ik Chrissie op haar tenen door de kamer hoorde lopen. Normaal gesproken was ik weer in slaap gevallen, maar vandaag dwong een vreemd gevoel van verwachting me uit bed te komen.

‘Sorry dat ik je wakker heb gemaakt. Ik wilde net naar beneden gaan om te ontbijten.’

‘Oké, ik ga met je mee.’

Bij een kop sterke koffie en eieren met bacon, plus een stukje fruit om mijn geweten te sussen, bespraken we wat we de rest van de dag zouden doen. Chrissie wilde de permanente Namatjira-tentoonstelling in het Araluen Arts Centre gaan zien, maar ik had andere ideeën omdat ik nu wist waardoor ik zo vroeg wakker was geworden.

‘Eigenlijk… kreeg ik inspiratie toen we gisteren onderweg naar huis waren. Zou je het erg vinden om met me terug te rijden naar de plek waar ik gisteravond die foto’s van de zonsondergang genomen heb? Ik zou hem graag willen schilderen.’

Chrissie begon te stralen. ‘Dat is fantastisch nieuws. Natuurlijk wil ik je ernaartoe brengen.’

‘Bedankt, maar eerst moet ik papier en verf te pakken zien te krijgen.’

‘Dan zit je hier goed,’ zei Chrissie. Ze wees door het raam naar de galerieën in de straat. ‘We vallen er een binnen en vragen waar ze hun spullen vandaan halen.’

Na het ontbijt liepen we de eerste de beste galerie in de straat in. Binnen vroeg Chrissie de vrouw van de receptie waar ik papier en verf kon vinden, en ze voegde eraan toe dat ik aan het Royal College of Art in Londen studeerde.

‘Wil je hier blijven om te schilderen?’ De vrouw wees naar een grote kamer naast de galerie, waar een aantal Aboriginalkunstenaars aan tafels en op de vloer zat te werken. Er scheen licht door de vele ramen en er was een keukentje waar iemand koffie aan het zetten was. Het zag er veel gezelliger uit dan de gedeelde werkkamers bij mijn oude kunstacademie.

‘Nee, ze is van plan de bush in te gaan, nietwaar, Cee?’ Chrissie gaf me een knipoog. ‘Haar echte naam is Celaeno,’ voegde Chrissie er voor de goede orde aan toe.

‘Juist.’ De receptioniste keek me glimlachend aan. ‘Ik heb wat olieverf en doeken, of schildert ze met waterverf?’ vroeg ze. Over mijn hoofd heen keek ze Chrissie aan, alsof ze het over een kind van vier hadden.

‘Allebei,’ zei ik, hen in de rede vallend, ‘maar vandaag zou ik liever waterverf proberen.’

‘Oké, ik kijk even of ik wat kan vinden.’

De vrouw verliet de balie, en ik zag dat haar gele kaftan flink opbolde. Terwijl ze de spullen zocht, liep ik rond in de galerie en bekeek ik de traditionele Aboriginalwerken.

Op de muren hingen allerlei afbeeldingen van de Zeven Zusters. Punten, strepen, vreemd uitziende vormen die de kunstenaars hadden gebruikt om de meisjes en hun ‘oude man’, Orion, af te beelden, die hen in de lucht achternazat. Ik had het altijd gênant gevonden dat ik naar een rare Griekse mythe en een sterrengroep op een paar honderd miljoen lichtjaren van de aarde was genoemd, maar vandaag voelde ik me bijzonder en was ik er trots op. Alsof ik er deel van uitmaakte, er een speciale band mee had. En hier in The Alice had ik het idee dat ik in hun eretempel was.

Ik vond het ook fantastisch dat ik hier bij een groep kunstenaars was die nooit aan de kunstacademie hadden gestudeerd, daar durfde ik mijn protserige appartement bij de rivier in Londen om te verwedden. Ze waren hier onder elkaar en schilderden wat ze voelden. En ze deden goede zaken ook, maakte ik op uit de vele toeristen die in de galerie rondliepen om hen aan het werk te zien.

‘Alsjeblieft, Celaeno.’ De vrouw overhandigde me een oude verpakking met waterverf, een paar gebruikte kwasten, een rol tape, een bundel papier en een linnen doek op een houten spanraam. ‘Ben je er goed in?’ vroeg ze, terwijl ik naar mijn portemonnee tastte om te betalen.

‘Ze is briljant,’ kraaide Chrissie voordat ik mijn mond open kon doen, alsof ze mijn impresario was. ‘Je zou haar werk eens moeten zien.’

Mijn bezwete gezicht werd vuurrood. ‘Hoeveel kosten de verf en het papier?’ vroeg ik haar.

‘Zullen we een deal maken? Jij geeft me een schilderij, en als het goed is, hang ik het in de galerie en dan delen we de winst. Ik heet Mirrin, en ik run de galerie voor de baasman.’

‘Echt waar? Dat is aardig van je, maar…’

‘Ontzettend bedankt, Mirrin,’ viel Chrissie me weer in de rede. ‘Dat doen we, hè, Cee?’

‘Ik… Ja, bedankt.’

In het oogverblindende zonlicht buiten de galerie viel ik woedend tegen haar uit. ‘Jezus, Chrissie, je hebt nog nooit een schilderij van me gezien! Ik ben altijd een prutser geweest met waterverf, en dit is maar een experiment, gewoon om een beetje lol te hebben, en…’

‘Hou je waffel, Cee. Ik wéét gewoon dat je ontzettend goed bent.’ Ze klopte op haar borstkas op de plek waar haar hart zat. ‘Je moet alleen zorgen dat je je zelfvertrouwen terugkrijgt.’

‘Maar die vrouw,’ zei ik, puffend van de opwinding en de hitte, ‘verwacht nu van me dat ik met iets voor haar terugkom, en…’

‘Luister, als het niks waard is, geven we haar gewoon de verf terug en betalen we voor het papier, oké? Maar dat zal niet nodig zijn, Cee, zeker weten.’

Toen we de stad uit reden, besloot Chrissie me een lezing te geven over hoe Namatjira zijn schilderkunst benaderde.

‘Gisteren zei je dat het je verbaasde dat hij landschappen schilderde, omdat de meeste Aboriginalkunstenaars symbolen gebruiken om Droomtijdverhalen af te beelden.’

‘Ja, dat klopt,’ zei ik.

‘Nou, dan moet je wat beter kijken, want Namatjira doet dat ook, alleen in een andere vorm. Ik zal je nog laten zien wat ik precies bedoel, maar als je kijkt naar de gombomen die hij heeft geschilderd, dan zijn dat nooit zomaar bomen. Hij schildert er allerlei symbolen in. Hij vertelt de Droomtijdverhalen in zijn landschappen. Begrijp je?’

‘Ik denk het wel.’

‘Hij tekende menselijke vormen in de natuur – dus als je goed kijkt, zijn de knoesten in een acacia ogen, en in een van zijn schilderijen lijkt het zelfs alsof de compositie van het landschap – de hemel, de heuvels, de bomen – steeds van vorm verandert, zodat je er opeens de gedaante van een vrouw die op de grond ligt in ziet.’

‘Wauw!’ Ik probeerde het me voor te stellen. ‘Heb je er ooit aan gedacht iets met je kunstkennis te doen, Chrissie?’

‘Zoals meedoen aan een quizprogramma met “Australische kunstenaars van de twintigste eeuw” als het onderwerp waar ik alles over weet?’ vroeg ze grinnikend.

‘Nee, ik bedoel er je werk van maken.’

‘Meen je dat nou? De mensen die de kunstwereld runnen hebben jarenlang gestudeerd om curator of agent te kunnen worden. Wie zou mij dan willen?’

‘Ik,’ zei ik. ‘Je was een goede verkoopster vandaag. Trouwens, die vrouw in die galerie zag er ook niet uit alsof ze alles van kunst wist, maar toch runt ze de tent.’

‘Dat is waar. Oké, we zijn er. Waar wil je gaan zitten?’

Chrissie hielp me de deken en de kussens die we uit het hotel hadden meegenomen uit te spreiden. We gingen in de schaduw van een gomboom zitten en dronken water.

‘Ik ga een wandelingetje maken, oké? Dan kun jij rustig werken.’

‘Ja, dank je.’ In tegenstelling tot de kunstenaars in de galerie was ik nog lang niet zover dat ik kon schilderen terwijl er mensen toekeken. Ik ging met gekruiste benen zitten, het vel papier vastgetapet aan het linnen doek op het houten spanraam. Ik werd bevangen door paniek, zoals elke keer wanneer ik de afgelopen maanden had geprobeerd het penseel weer op te nemen.

Ik sloot mijn ogen en ademde de hete lucht in, die een vage, haast medicinale muntgeur had, die van de gomboom waar ik tegenaan geleund zat kwam. Ik dacht na over wie ik was – een dochter van Pa Salt en een van de Zeven Zusters – en stelde me voor dat ik vanuit de hemel naar de aarde was gevlogen en vanuit de grot dit prachtige, zonverlichte landschap in was gestapt…

Ik opende mijn ogen, doopte mijn penseel in de waterfles, mengde een kleur en begon te schilderen.

‘Hoe gaat het?’

Ik sprong van schrik op en had het slijkkleurige water in de fles bijna over het schilderij gegoten.

‘Sorry, Cee. Je was helemaal in je eigen wereldje, hè?’ Chrissie bood haar excuses aan en bukte zich om de fles met water weer overeind te zetten. ‘Heb je nog geen honger? Je bent al een paar uur aan het schilderen.’

‘O ja?’ Ik voelde me versuft, alsof ik zojuist wakker was geworden uit een diepe slaap.

‘Ja. Ik heb de afgelopen veertig minuten in de auto gezeten met de airco voluit aan. Jezus, wat is het hier heet. Ik heb koud water voor je meegenomen uit de auto.’ Chrissie gaf me de fles aan, en ik dronk met grote slokken en een gedesoriënteerd gevoel. ‘Nou?’ Chrissie keek me vragend aan.

‘Nou wat?’

‘Hoe ging het?’

‘Eh…’

Ik kon geen antwoord geven, want ik wist het niet. Ik keek naar het papier op mijn knieën en het verbaasde me te zien dat er iets wat leek op een afgerond schilderij op was ontstaan.

‘Wauw, Cee…’ Chrissie gluurde over mijn schouder voordat ik haar kon tegenhouden. ‘Gewoon… wauw! O, mijn god!’ Ze klapte verrukt in haar handen. ‘Ik wist het! Dit is gewoon geweldig! Vooral omdat je alleen dat stomme blikje waterverf hebt om mee te werken.’

‘Zo ver zou ik niet willen gaan,’ zei ik, terwijl ik het schilderij bekeek. ‘Het perspectief op het MacDonnellgebergte is niet helemaal goed en de lucht is een beetje modderig blauw, omdat mijn schone water op een gegeven moment opgeraakt moet zijn.’

Maar toen ik het nog eens bekeek, zag ik dat het verreweg het beste waterverfschilderij was dat ik ooit had gemaakt.

‘Is dat een grot, daar?’ Chrissie was op haar hurken naast me gaan zitten. ‘Het lijkt alsof er een of andere schimmige figuur in de ingang staat.’

Ik keek nog eens en zag dat ze het goed had gezien. Het was een vage witte wolk, als van rook uit een schoorsteen. ‘Ja,’ zei ik, hoewel ik me niet kon herinneren dat ik die vorm had geschilderd.

‘En die twee knoesten op de stam van die gomboom zien eruit als ogen die die figuur stiekem in de gaten houden. Het is je gelukt!’ Chrissie sloeg haar armen om me heen en drukte me stevig tegen zich aan.

‘O ja? Maar ik weet niet hoe.’

‘Dat maakt niet uit. Het is je gelukt. Dát is het belangrijkste.’

‘Nou, het maakt wel uit als ik dit ooit weer wil doen. En het is zeker niet perfect.’ Zoals altijd wanneer mensen tegen me zeiden dat ik goed in iets was, begon ik het kritisch en beter te bekijken en de tekortkomingen te zien. ‘Maar kijk, de takken van de gomboom zijn niet in de juiste verhouding geschilderd en de bladeren zijn vlekkerig en hebben niet de goeie tint groen. En…’

‘Ho!’ Chrissie trok het schilderij van mijn knie en hield het buiten mijn bereik, alsof ze bang was dat ik het zou verscheuren. ‘Ik weet dat kunstenaars altijd veel te kritisch over hun eigen werk zijn, dus laat het nou maar aan het publiek over om te beslissen of het goed of slecht is. En aangezien ík in dit geval het publiek ben, en ook nog eens een stiekeme kunstkenner, vooral van schilderijen zoals dit, zeg ik je dat je een fantastisch schilderij gemaakt hebt. Ik wil er een foto van nemen, heb jij je camera bij je?’

‘Ja, in de auto.’

Na een paar foto’s te hebben genomen, pakten we in, en toen reden we terug naar de stad. Chrissie praatte de hele weg naar The Alice over het schilderij. En dat niet alleen, ze analyseerde het ook aan gort.

‘Het opwindendste van alles is dat je dit in Namatjira’s stijl geschilderd hebt. Dat rookwolkje uit die grot, de verborgen ogen in de boom die ernaar kijken, de zes wolken in de lucht…’

‘Voordat ik begon te schilderen dacht ik aan het Droomtijdverhaal over de Zeven Zusters dat je oma me heeft verteld,’ bekende ik.

‘Dat dacht ik al! Maar ik wilde het niet zeggen tot jij erover begon. Op een of andere manier is het je net als Namatjira gelukt om nog een laag in een prachtig landschap te schilderen. Maar op je eigen manier, Cee. Hij gebruikte symbolen, en jij een verhaal. Het is fantastisch! Ik ben helemaal in de wolken!’

Ik zat daar naast haar, genoot van haar lof, maar wenste toch dat ze haar mond zou houden. Ik begreep dat ze zou proberen me te steunen, maar de cynische stem in mijn hoofd zei dat ze geen kunstexpert was, ook al leek ze veel over Namatjira te weten. En trouwens, als het schilderij echt veelbelovend was, zou ik er dan ooit nog zo een kunnen maken?’

Ze parkeerde de auto aan de hoofdstraat en we liepen weer naar het eetcafé waar we het lekkere kangoeroevlees hadden gegeten. Ik bestelde een hamburger voor ons allebei en luisterde verder naar haar geklets.

‘Je moet leren autorijden, want je moet daar weer naartoe. En ik moet morgenochtend vroeg terug naar Broome.’ Haar gezicht betrok. ‘Daar heb ik geen zin in. Ik hou van The Alice. Ik heb er van een hoop mensen rottige verhalen over gehoord, dat er problemen tussen ons en de blanken zouden zijn. En ja, daar zal wel iets van waar zijn, maar de kunstscene hier is gewoon fantastisch, en dan hebben we het nog niet eens over Papunya gehad.’

‘Wat is dat?’

‘Een andere kunstschool, die kort na de tijd van Namatjira is opgekomen. Veel van de stippelschilderijen die je eerder in de galerie hebt gezien zijn in die stijl gemaakt.’

Ik probeerde een enorme geeuw te onderdrukken, maar faalde jammerlijk. Ik begreep niet waarom ik me zo doodmoe voelde.

‘Maar hoor ’s, waarom ga je niet terug naar het hotel om een paar uur te pitten?’ stelde ze voor.

‘Ja, dat zou ik kunnen doen,’ zei ik, te slaperig om bezwaar te maken. ‘Ga je mee?’

‘Nee, ik wilde een eindje gaan lopen en de Namatjira’s in het Araluen Arts Centre bekijken.’

‘Oké.’ Ik legde de dollars voor de lunch op tafel en stond op. ‘Dan zie ik je weer in het hotel.’

Een paar uur later kwam ik bij mijn positieven en schoot overeind.

Waar is het schilderij, dacht ik meteen terwijl ik mezelf wakker schudde. Ik doorzocht mijn geheugen en realiseerde me dat we het in de kofferbak van de auto hadden laten liggen toen we waren gaan lunchen.

En de auto moest vanavond om zes uur terug zijn bij het verhuurbedrijf…

‘Shit!’ vloekte ik, terwijl ik op de klok keek en zag dat het al bijna half zeven was. Wat als Chrissie het vergeten was? Ik trok mijn schoenen aan en rende de trap af, wat me waarschijnlijk meer tijd kostte dan het me zou hebben gekost als ik een paar seconden geduldig op de lift had gewacht. Aangekomen bij de receptie zag ik haar door de glazen deur op een bank in de kleine gastenlounge zitten. Ze las een boek over Namatjira, en toen ik de deur openduwde en naar haar toe liep, nam mijn paniek nog meer toe. Ik zag het schilderij niet naast haar liggen.

‘De schone slaapster wordt wakker.’ Ze keek op en grijnsde naar me. Toen ze mijn gezicht zag, verdween de grijns. ‘Wat is er?’

‘Het schilderij,’ bracht ik ademloos uit. ‘Waar is het gebleven? Het lag in de kofferbak, weet je nog? En de auto moest om zes uur terug zijn, en nu is het half zeven en…’

‘Jezus, Cee! Dacht je nou echt dat ik dát vergeten was?’

‘Nee, maar waar is het?’ Ik zette mijn handen strijdlustig op mijn heupen en realiseerde me hoeveel het schilderij voor me betekende. Of het briljant, waardeloos, of, waarschijnlijker, ertussenin was, daar ging het me niet om. Het ging me erom dat het een begin was.

‘Maak je geen zorgen, het is volkomen veilig, dat garandeer ik je.’

‘Waar is het?’ vroeg ik opnieuw.

‘Het is veilig, zei ik toch.’ Ze stond op en keek me nu boos aan. ‘Jij hebt echt een probleem met mensen vertrouwen, nietwaar? Ik ga een eind lopen.’

‘Oké, sorry, maar kun je me zeggen waar het is?’

Ze haalde zwijgend haar schouders op en liep de lounge uit. Tegen de tijd dat mijn benen zich in gang hadden gezet en haar door de receptie waren gevolgd, was zij het hotel al uit. Ik ging naar buiten en keek naar links en naar rechts in de straat, maar ze was verdwenen.

Ik liep de trap naar onze kamer weer op en ging met een bonkend hart op mijn bed liggen. Uiteindelijk kalmeerde ik en zei tegen mezelf dat ik te heftig had gereageerd, maar het was toch zeker redelijk van me geweest om een eerlijk antwoord van haar te verwachten op mijn vraag waar mijn schilderij gebleven was? Omdat het de terugkeer aangaf van iets waarvan ik had gedacht dat ik het voor altijd kwijt was. Iets wat van míj was, wat bij míj hoorde, wat niemand me ooit kon afnemen, behalve ikzelf.

Nu ik het had weggegeven, zowel letterlijk als figuurlijk, moest ik het terug hebben. Het was niet veilig tenzij het bij mij was. Begreep ze dat dan niet? Ik ging lang onder een warme douche staan om mijn gedachten het zwijgen op te leggen. Toen ging ik op mijn bed liggen en wachtte tot ze terug zou komen.

‘Hoi,’ zei ze toen ze twee uur later de kamer binnenkwam en haar sleutel op het bureau gooide.

‘Hoi,’ antwoordde ik.

Ik keek naar haar terwijl ze ging zitten en eerst haar laarzen en toen haar broek uittrok en vervolgens haar halve rechterbeen aflegde. Ze zei geen woord tegen me, zweeg me dood, zoals Star wanneer ik iets verkeerds had gezegd of gedaan. Ik ging op mijn rug op mijn bed liggen en sloot mijn ogen.

‘Hoorde je wat ik zei toen ik eerder het hotel uitging?’ vroeg ze ten slotte.

‘Ja, ik mag dan dom en dyslectisch zijn, maar ik ben niet doof,’ zei ik, met mijn ogen nog steeds gesloten.

‘Jezus!’ Chrissie slaakte een lange zucht van frustratie, en ik hoorde dat ze zich naar de badkamer bewoog. Ze sloeg de deur achter zich dicht en zette de douche aan.

Ik haatte deze momenten, waarop iedereen behalve ikzelf leek te weten wat ik fout had gedaan. Alsof ik een buitenaards wezen was dat op aarde terechtgekomen was en de regels van het spel niet begreep. Het was echt irritant en, na alle euforie van eerder die dag, een totale afknapper.

Een poos later hoorde ik Chrissie de badkamer uit komen en hoorde ik het bed kraken toen ze erop ging zitten.

‘Zal ik het licht uitdoen, of heb je het nog nodig om je kleren uit te trekken?’ vroeg ze kil.

‘Wat jij wilt. Ik vind alles best.’

‘Oké, welterusten.’ Ze knipte het licht uit.

Het lukte me een minuut of vijf – en waarschijnlijk minder – om stil te blijven, maar toen kon ik me niet langer inhouden.

‘Wat is je probleem? Ik vroeg je alleen waar mijn schilderij was.’

In het bed naast me bleef het stil. Ik hield me opnieuw in zo lang ik kon, maar toen flapte ik eruit: ‘Waarom is het zo belangrijk voor je?’

Het licht ging weer aan en Chrissie keek me boos aan vanaf de zijkant van haar bed.

‘Goed! Dan zal ik je zeggen waar je verrekte schilderij is! Op het ogenblik waarschijnlijk in het magazijn achter de Tangetyele-galerie, in afwachting van de inlijsting. Morgen is het zover, heeft Mirrin me beloofd. En misschien wordt het de dag daarop aan de muur gehangen in de galerie, met een prijskaartje van zeshonderd dollar eraan, dat ik ervoor heb losgekregen. Oké?’

Het licht werd weer uitgeknipt en ik en mijn ergernis, en verbazing, werden opnieuw in het donker gehuld.

‘Ben je ermee naar de galerie gegaan?’ vroeg ik. Ik sprak traag en probeerde adem te halen.

‘Ja. Dat hadden we toch afgesproken? Ik wist dat je mijn bescheiden mening erover toch niet op prijs zou stellen, en dus ging ik ermee naar een professional. Dan weet je dat.’ Ze vormde de woorden met haar mond, knarsetandend maar zonder ze uit te spreken. ‘Mirrin vond het prachtig. Ze trok het zowat uit mijn handen. Ze wil weten of er nog meer gaan komen.’

Voor mij betekenden die zinnetjes te veel om te bevatten, en dus zei ik niets. Ik haalde alleen zo goed als ik kon adem.

‘Dus ze heeft mijn schilderij gekocht?’ bracht ik eindelijk uit.

‘Zo zou ik het niet willen noemen, want ze heeft er geen geld voor gegeven. Maar als een klant het koopt, krijg jij driehonderdvijftig en de galerie tweehonderdvijftig dollar. Ze wilde samsam doen, maar toen zei ik tegen haar dat er nog meer Celaeno D’Aplièses zouden volgen.’

Celaeno D’Aplièse… Hoe vaak had ik er niet van gedroomd dat die naam beroemd zou worden in de kunstwereld? Het was in ieder geval een naam die je niet gemakkelijk vergat, omdat het zo’n mondvol was.

‘O. Dank je.’

‘Niks te danken.’

‘Ik bedoel,’ voegde ik eraan toe, terwijl ik begon te begrijpen waarom ze zich zo opwond, ‘heel veel dank.’

‘Ik zei toch dat het oké was,’ antwoordde ze humeurig vanuit het donker.

Ik sloot mijn ogen en probeerde aan slapen te denken, maar het ging gewoon niet. Ik ging rechtop zitten en had het gevoel dat het mijn beurt was om mijn biezen te pakken. Onhandig als ik was, graaide ik naar mijn short. Toen struikelde ik over Chrissies beenprothese, die als een hinderpaal tussen de twee bedden in stond.

‘Sorry,’ zei ik. In het donker tastte ik ernaar om hem weer overeind te zetten.

Het licht werd weer aangeknipt.

‘Bedankt,’ zei ik nog eens, terwijl ik naar mijn schoenen zocht.

‘Ga je ervandoor?’ vroeg ze.

‘Nee, ik ben gewoon niet moe. Ik heb vanmiddag uren liggen slapen.’

‘Ja, terwijl ik je zaken aan het regelen was.’ Chrissie lag met haar hoofd steunend op haar elleboog naar me te kijken. ‘Hoor ’s, Cee, het is mijn laatste avond hier, en ik wil niet dat we ruzie krijgen. Ik was alleen maar woest omdat je niet genoeg vertrouwen in me had om voor het schilderij te zorgen, na alles wat ik je had gezegd en voor je had gedaan. En toen zag ik vandaag wat een kunstenares je zou kunnen zijn, en ik was ontzettend opgetogen. Maar dat zag jij allemaal niet, en toen kwam je de lounge binnenstormen en wilde je weten waar je schilderij was. Het… raakte me gewoon diep. Ik dacht echt dat je me begon te vertrouwen. Ik was dolblij toen Mirrin het ook goed vond, en ik stond te springen om het je te vertellen en uit te gaan om het te vieren. Maar toen werd je zo boos op me dat het moment bedorven was.’

‘Het spijt me echt, Chrissie. Het was niet mijn bedoeling om je van streek te maken.’

‘Begrijp je het dan niet? Ik ben naar The Alice gekomen omdat ik bij jou wilde zijn. Ik miste je nadat je uit Broome was weggegaan.’

‘O, ja?’

‘Ja. Heel erg,’ voegde ze er bedeesd aan toe.

‘En ik ben heel blij dat je hiernaartoe gekomen bent,’ zei ik laconiek. Ik vroeg me af of mijn hersenen correct registreerden wat ik hoorde. Of, belangrijker, of ze de onderstroom begrepen. ‘Nogmaals, het spijt me echt,’ zei ik. Ik wilde niet meer aan het hele gebeuren denken, omdat ik het op dat ogenblik niet aankon. ‘Ik ben soms zo’n idioot.’

‘Hoor ’s, je hebt me verteld over Star en de relatie die je met haar had en dat ze je had laten vallen.’

‘Ze heeft me niet laten vallen, ze moest gewoon verder met haar eigen leven,’ zei ik loyaal.

‘Hoe dan ook. Ik weet dat het moeilijk voor je is om iemand te vertrouwen, vooral in de liefde, wanneer het…’ Ik hoorde Chrissie een diepe zucht slaken. ‘Ik denk dat ik je voordat ik wegga gewoon wil laten weten dat ik… nou ja, dat ik denk dat ik van je hou, Cee. Vraag me niet hoe of waarom, maar het is gewoon zo. Ik weet dat je een vriendje had in Thailand en…’ Ik zag dat Chrissie tranen in haar ogen kreeg. ‘Maar ik ben gewoon eerlijk, oké?’

‘Oké, ik begrijp het,’ zei ik, en wendde mijn ogen af. ‘Je was fantastisch, Chrissie, en…’

‘Je hoeft niks meer te zeggen. Ik begrijp het ook. We kunnen in ieder geval als vriendinnen gaan slapen.’

‘Ja.’

‘Welterusten dan.’ Ze stak opnieuw haar hand uit om het licht uit te knippen.

‘Welterusten.’ Ik ging weer op mijn bed liggen en voelde me opeens te uitgeput om te bewegen, terwijl ik probeerde te bedenken wat Chrissies woorden betekenden.

Kennelijk hield ze van me. En zelfs ik was niet zo naïef te denken dat ze gewoon als vriendin bedoelde.

De vraag was, hield ík van haar? Ik bedoel, een paar weken geleden nog maar was ik met Ace samen. Het viel me op dat ik, nu ik Star niet meer had, banden aanging met allerlei mensen, mannen én vrouwen…

21

Ik voelde dat iemand zacht mijn schouder aanraakte. ‘Wakker worden, Cee, ik moet naar het vliegveld, nu direct. Ik heb me verslapen.’

Ik schrok wakker en ging rechtop zitten. ‘Ga je al? Nu meteen?’

‘Ja, dat heb ik zojuist gezegd.’

‘Maar…’ Ik stapte mijn bed uit en keek zoekend naar mijn short om me heen. ‘Dan ga ik met je mee.’

‘Nee. Ik ben niet goed in dat soort dingen.’ Toen sloeg ze haar armen om me heen en drukte me tegen zich aan. ‘Succes met het ontdekken wie je bent,’ zei ze terwijl ze me losliet en naar de deur liep. De dubbele betekenis van haar woorden ontging me niet.

‘Ik houd contact met je, ik beloof het,’ zei ik.

‘Ja, dat zou ik leuk vinden. Wat er ook gebeurt,’ zei ze, en stak haar hand uit naar de deurknop.

Toen ik haar dat zag doen, kwam ik in actie en liep naar haar toe. ‘Zeg, ik vond het echt ontzettend leuk om met je op te trekken, Chrissie. De afgelopen dagen waren, eh… de beste van mijn leven, eigenlijk.’

‘Dank je. Sorry van gisteravond en zo. Ik had eigenlijk… Nou ja.’ Ze glimlachte somber. ‘Ik moet ervandoor nu.’

Toen stak ze haar armen naar me uit en haar warme lippen streken over mijn mond toen ze me kuste. We bleven een paar tellen zo staan en toen liet ze me los. ‘Dag, Cee.’

De deur sloeg achter haar dicht en ik stond in een kamer die opeens eenzaam en treurig aanvoelde, alsof Chrissie alle warmte, liefde en humor had meegenomen. Ik liet me op het bed vallen, wist niet wat ik moest denken of voelen. Ik leunde achterover in het kussen, maar de stilte was oorverdovend. Ik voelde me net als toen Star naar Kent was vertrokken om bij haar nieuwe familie te zijn: verlaten.

Maar dat was ik niet, dacht ik. Ook al was dat wat even daarvoor was gebeurd hard bij me binnengekomen, Chrissie had wel tegen me gezegd dat ze van me hield.

En dát was echt een openbaring. Dat hadden maar heel weinig mensen in mijn leven ooit tegen me gezegd. Verklaarde dat mijn smeltende gevoel voor haar? Of was het…? Was ík…?

‘Shit!’ Ontsteld schudde ik mijn hoofd. Ik was nooit goed geweest in het wijs worden uit mijn emoties, had letterlijk een sherpa en een vlammende toorts nodig om te volgen wat er in mijn psyche omging. Ik begon net te denken dat ik alles misschien zoals zo veel mensen in de westerse wereld bij een professional moest spuien toen de telefoon naast mijn bed ging.

‘Hallo, Miss D’Aplièse. Ik heb hier een man beneden die u wil spreken.’

‘Hoe heet hij?’

‘Een zekere Mr. Drury. Hij zegt dat hij u heeft ontmoet in de missiepost Hermannsburg.’

‘Zeg maar tegen hem dat ik eraan kom.’ Ik gooide het toestel met een klap neer, trok mijn schoenen aan en verliet de kamer.

Ik trof de man uit Hermannsburg heen en weer lopend voor de receptiebalie aan, waardoor hij me deed denken aan een groot wild dier dat tot zijn grote ongenoegen in een te klein kooitje was gestopt. Hij stak hoog boven alles uit. Met zijn stoffige kleren en zongebruinde gezicht viel hij compleet uit de toon te midden van het moderne plastic meubilair.

‘Hallo, Mr. Drury. Bedankt dat u gekomen bent,’ zei ik, mijn toevlucht nemend tot de beleefdheid die Ma ons van kinds af aan had ingehamerd, terwijl ik mijn hand uitstak.

‘Hallo, Celaeno. Noem me maar Phil. Kunnen we hier ergens een praatje maken?’

‘Ik denk dat het nog wel ontbijttijd is.’ Ik keek de receptioniste aan, en ze knikte.

‘Het buffet sluit over twintig minuten,’ zei ze tegen ons, en we liepen door.

‘Hier?’ Ik wees naar een tafeltje bij het raam in de halflege eetzaal.

‘Mij best,’ zei hij, en ging zitten.

‘Wil je nog iets van het buffet?’

‘Koffie, als er nog is. Eet jij eerst maar.’

Na twee kopjes sterke zwarte koffie te hebben besteld, stapte ik snel naar de ontbijtgerechten en schepte een bord vol cholesterol.

‘Ik hou van vrouwen die van goed eten houden,’ merkte Phil op terwijl ik met het bord tegenover hem ging zitten.

‘O ja, ik eet zeker graag,’ zei ik met mijn mond vol. Aan de manier waarop hij naar me keek te zien, dacht ik, kon ik ook wel wat voedsel voor mijn hersenen gebruiken.

‘We zijn gisteren met de stamoudsten van Hermannsburg bijeengekomen,’ zei hij, nadat hij het sierlijke kopje koffie in één teug leeggedronken had.

‘Ja, je zei dat jullie bij elkaar zouden komen,’ zei ik.

‘Aan het eind van de bespreking heb ik je foto rond laten gaan.’

‘Herkende iemand de jongeman die erop staat?’

‘Ja.’ Phil gebaarde de serveerster dat ze zijn kopje nog eens vol moest schenken. ‘Dat kun je wel zeggen.’

‘Wat bedoel je?’

‘Nou, ik begreep niet waarom ze er allemaal naar keken en wezen en toen smakelijk begonnen te lachen.’

‘Waarom deden ze dat dan?’ vroeg ik. Ik wilde ter zake komen.

‘Omdat, Celaeno, de man op de foto ook bij de bijeenkomst aanwezig was. Hij is een van de oudsten. De anderen begonnen hem allemaal te plagen met je foto.’

Ik haalde diep adem en nam een slokje koffie. Ik vroeg me af of ik zou gaan gillen, een vreugdesprong maken of het enorme ontbijt dat ik zojuist had verzwolgen uit zou braken. Zo veel opwinding binnen vierentwintig uur was ik niet gewend.

‘Goed,’ zei ik, wetend dat hij wachtte tot hij verder kon vertellen.

‘Ten slotte waren ze uitgelachen, en nadat de anderen waren vertrokken, kwam de man die op die foto staat met me praten.’

‘Wat zei hij?’

‘Wil je dat ik het eerlijk vertel?’

‘Ja.’

‘Nou.’ Phil slikte. ‘Ik heb nog nooit een stamoudste zien huilen. Maar híj huilde gisteravond.’

‘O,’ zei ik, en om een of andere reden slikte ik zelf ook een grote brok in mijn keel weg.

‘Het zijn grote, sterke mannen, zie je. Die hebben niet van die meisjesachtige emoties. Of anders gezegd, hij wist precies wie je was. En hij wil je zien.’

‘O,’ zei ik weer. ‘Eh… wie denkt hij dan dat hij is? Ik bedoel…’ Ik schudde mijn hoofd voor mijn slordige taalgebruik. ‘Wat is hij van me?’

‘Hij denkt dat hij je grootvader is.’

‘Aha.’

Nu kon ik mijn tranen niet meer inhouden, anders had ik misschien echt mijn ontbijt overgegeven. En dus liet ik ze de vrije loop in het bijzijn van deze man die ik niet kende. Ik zag dat hij zijn hand in zijn zak stak en een smetteloze witte zakdoek over het tafeltje naar me toe schoof.

‘Dank je,’ zei ik, en snoot mijn neus. ‘Het komt door de schok, ik bedoel… Ik heb een lange reis gemaakt en ik had eigenlijk nooit verwacht dat ik mijn… familie zou vinden.’

‘Nee, dat kan ik me voorstellen.’ Hij wachtte geduldig tot ik mijn zelfbeheersing terug had.

‘Sorry,’ zei ik, en hij schudde zijn hoofd.

‘Ik begrijp het.’

Ik hield zijn nu vochtige zakdoek in mijn hand en wilde hem nog niet teruggeven. ‘Dus waarom denkt hij dat hij mijn… grootvader is?’

‘Ik vind dat hij je dat zelf maar moet vertellen.’

‘Maar als hij het nou verkeerd heeft?’

‘Dan heeft hij het verkeerd,’ zei Phil met een schouderophalen. ‘Maar dat betwijfel ik. Deze mannen gaan niet alleen op feiten af, weet je. Ze hebben een instinct dat ik je onmogelijk uit kan leggen. En van alle stamoudsten is Francis degene met wie echt niet te spotten valt. Als hij iets weet, dan weet hij het, en daarmee uit.’

‘Goed.’ De zakdoek was nu zo nat dat ik mijn nog steeds druipende neus maar met de rug van mijn hand afveegde. ‘Wanneer wil hij me zien?’

‘Zo snel mogelijk. Ik heb tegen hem gezegd dat ik je zou vragen meteen met me mee terug naar Hermannsburg te gaan, als je tijd had.’

‘Nu direct?’

‘Ja, als het kan. Hij gaat binnenkort de bush in, dus dit is het beste moment.’

‘Oké,’ zei ik, ‘maar ik heb geen vervoer terug naar hier.’

‘Je kunt bij mij blijven pitten als het nodig is, en ik breng je terug naar de stad wanneer je maar wilt,’ antwoordde hij.

‘Goed. Eh… dan moet ik mijn spullen even in gaan pakken.’

‘Tuurlijk,’ zei hij, en knikte. ‘Neem je tijd. Ik heb toch nog wat in de stad te doen. Zullen we hier over een half uur afspreken?’

‘Oké, bedankt.’

We gingen uit elkaar bij de receptie en ik rende de trap op naar mijn kamer. Te zeggen dat het me duizelde was nog zacht uitgedrukt. Ik propte mijn spullen in mijn rugzak, met een gevoel alsof ik vastzat in een film die al uren draaide, dat wil zeggen mijn leven tot vanochtend. En toen was die film plotseling vooruitgespoeld, zodat er nu een hoop dingen tegelijk gebeurden. Zo voelde mijn leven nu.

Australië, Chrissie, mijn grootvader…

Ik kwam overeind en voelde me zo duizelig dat ik tegen de muur moest leunen om te kunnen blijven staan. Ik schudde mijn hoofd, maar dat maakte het alleen maar erger, en dus ging ik maar weer liggen en voelde me een watje.

‘Te veel opwinding,’ mompelde ik, en ik probeerde diep adem te halen om kalm te worden. Uiteindelijk stond ik weer op, en ik zag dat ik nog maar tien minuten had voordat ik Phil zou ontmoeten.

Ga mee met de stroom, Cee, dacht ik terwijl ik met flinke halen mijn tanden poetste en naar mijn beeld in de spiegel keek. Ga gewoon mee met de stroom.

De receptioniste zei tegen me dat ik niets meer hoefde te betalen en ik realiseerde me dat Chrissie de rekening met het beetje geld dat ze had verdiend betaald moest hebben. Ik vond het verschrikkelijk van mezelf dat ik daar niet aan had gedacht en het niet als eerste had gedaan. Ze was kennelijk even trots als ik en wilde niet het gevoel hebben dat ze van me profiteerde.

Voor het hotel stond de stoffige, gedeukte pick-up die ik op de parkeerplaats in Hermannsburg had gezien.

‘Gooi je rugzak maar in de laadbak en stap in,’ droeg Phil me op.

We reden weg en ik bekeek hem stiekem. Van de neuzen van zijn enorme, met modder bespatte laarzen tot zijn stoere, gespierde armen en Akubrahoed was hij het oertype van de Australische buitenman.

‘Dus dit wordt een belangrijk moment voor je, jongedame,’ merkte hij op.

‘Ja. Als die man echt mijn grootvader is… Ik begrijp alleen niet hoe hij kan weten dat ik het ben. Ik bedoel, hij heeft geen foto of zo van me gezien, en ik weet dat mijn adoptievader me mijn naam gegeven heeft.’

‘Nou, ik ken Francis al mijn halve leven, en normaal gesproken reageert hij niet zoals gisteren toen ik het met hem over jou had. Trouwens, dat kiekje van hem was toch van jou?’

‘Ja, misschien was hij degene die het naar me heeft opgestuurd en mij de erfenis gegeven heeft?’

‘Misschien.’

‘Hoe is hij? Als persoon, bedoel ik.’

‘Francis?’ Phil grinnikte. ‘Hij is moeilijk te beschrijven. Uniek, dat is het goeie woord. Hij is natuurlijk wel oud aan het worden. Ik denk dat hij begin jaren dertig geboren is, dus hij is een eind in de zeventig en schildert de laatste tijd niet zo snel meer…’

‘Is hij kunstenaar?’

‘Ja, en aardig bekend hier. Als kind woonde hij op de missiepost. En uit het geplaag van de stamoudsten gisteravond heb ik begrepen dat hij als een tamme dingo achter Namatjira aan liep.’

‘Ik ben ook kunstenaar.’ Ik voelde weer tranen opkomen en beet op mijn onderlip.

‘Nou, zie je wel. Talent is erfelijk, toch? Ik weet niet wat m’n ouwe vader aan mij doorgegeven heeft, behalve een afkeer van steden en mensen… Niet beledigend bedoeld voor jou, hoor, juffie, maar ik voel me echt veel beter op m’n gemak met mijn kippen en honden dan met mensen.’

‘Dus het is zeker dat ik geen familie van Namatjira ben?’ Voor Chrissie zou dat een grote teleurstelling zijn, dacht ik.

‘Het ziet er niet naar uit, nee, maar Francis Abraham is ook lang niet gek om familie van te zijn.’

‘Abraham?’ vroeg ik.

‘Ja, die achternaam heeft hij op de missiepost gekregen, zoals alle weesbaby’s.’

‘Dus hij was wees?’

‘Het is beter als hij je dat verhaal zelf vertelt. Ik ken het alleen in grote lijnen. Alles wat je moet weten is dat hij een goeie, betrouwbare kerel is, niet zoals het vullis dat hier ook in de streek woont. Ik zal hem missen als hij zich uit de raad terugtrekt. Hij houdt de anderen in het gareel, als je begrijpt wat ik bedoel. Ze respecteren hem.’

Mijn hart begon sneller te kloppen toen we eindelijk het parkeerterrein van Hermannsburg op reden. Ik wilde dat Chrissie erbij was om me te kalmeren.

‘Oké, dan gaan we wat kouds drinken terwijl we op hem wachten,’ zei Phil, en hij sprong de pick-up uit. ‘Laat je spullen maar hier. Je wilt toch geen onwelkome bezoekers in die rugzak van je, hè?’

Ik rilde en mijn hart begon negentigduizend slagen per minuut sneller te kloppen omdat ik in paniek raakte. Wat zou er gebeuren als ik hier echt de nacht moest doorbrengen? In de outback, omringd door mijn ergste nachtmerries met acht poten?

Kom op, Cee, wees dapper. Je moet je angsten gewoon onder ogen zien, zei ik tegen mezelf terwijl ik over de harde rode aarde achter Phil aan stapte.

‘Cola?’ Hij stak zijn hand in de koelkast.

‘Bedankt.’ Terwijl ik het lipje van het blik trok, liep Phil naar het boekenrek. Hij zocht iets.

‘Hier heb ik het.’

Ik zag hem een groot hardcoverboek doorbladeren, getiteld Aboriginal Art of the Twentieth Century, en ik hoopte dat hij me geen enorm essay ging laten lezen.

‘Ik wist dat hij hierin stond.’ Hij wees op een pagina en tikte er met zijn vinger op. ‘Dit is van Francis. Tegenwoordig hangt het in de National Gallery van Canberra.’

Ik bekeek de glanzende afbeelding en glimlachte onwillekeurig. Aangezien mijn mogelijke grootvader bij Namatjira in de leer was geweest, had ik een landschap in waterverf verwacht. In plaats daarvan zag ik bewonderend dat het een levendig stippelschilderij was, van iets wat eruitzag als een werveling van vuurrood, oranje en geel en me deed denken aan het vuurwerk dat Pa op mijn achttiende verjaardag in de tuin van Atlantis had afgestoken.

Ik keek wat beter en begon vormen in de volmaakte spiraal te zien. Dat daar was een konijn, misschien, en dat kon een slang zijn die door de cirkel naar het midden kronkelde…

‘Wat mooi,’ zei ik. Voor het eerst begreep ik wat een getalenteerd kunstenaar kon doen met stippels.

‘Het heet Rad van vuur,’ zei Phil van achter de toonbank. ‘Wat vind je ervan?’

‘Ik vind het prachtig, maar het is niet wat ik verwachtte, omdat je zei dat hij bij Namatjira in de leer was geweest.’

‘Ja, maar Francis is ook samen met Clifford Possum naar Papunya gegaan, lang voordat Geoffrey Bardon daar zijn entree maakte. Met zijn tweeën hebben ze geholpen om de Papunya-beweging op te starten. Hier, ik zal je Clifford Possums werk laten zien.’

Het gênante was dat deze man over dingen met me sprak waarvan ik geen flauw benul had. Ik had geen idee wie Geoffrey Bardon of Clifford Possum was, of waar Papunya lag. Jij met je kunstacademie, dacht ik.

‘Hier.’ Phil tikte op een bladzij en ik zag dat er ook een prachtig schilderij op stond. De kunstenaar had zachte pasteltinten gebruikt, en de vormen gecreëerd met duizenden piepkleine, tere stippeltjes. Het deed een beetje denken aan Monets Waterlelies, hoewel het leek alsof de schilder de twee verschillende schilderscholen met elkaar had gecombineerd om iets unieks te produceren.

‘Dit heet Warlugulong. Vorig jaar is het voor meer dan twee miljoen dollar verkocht.’ Phil trok zijn wenkbrauwen op. ‘Serieus geld. Maar neem me niet kwalijk, Celaeno, ik moet even de plee gaan controleren. Gisteren heb ik er een bruine koraalslang in gevonden.’

‘O. Heeft hij eh… ik bedoel mijn grootvader, gezegd wanneer hij zou komen?’

‘Vandaag,’ zei Phil vaag. ‘Pak wat je wilt uit de koelkast, dan zie ik je zo.’

Gewapend met een fles water en het boek ging ik op zoek naar een zitplaats om het door te bladeren. Ik zag alleen de hoge kruk achter de toonbank, en dus ging ik erop zitten en opende het boek op de eerste bladzij.

Ik was zo verdiept, niet alleen in de verbazingwekkende schilderijen, maar ook in mijn pogingen de Aboriginaltitels en de betekenis ervan te ontcijferen, dat ik pas opkeek toen ik de deur van de hut hoorde opengaan. Het geluid van de arriverende auto had ik kennelijk gemist.

‘Hallo,’ zei een figuur in de deuropening.

‘Hallo.’

Eerst dacht ik dat hij een toerist was die Hermannsburg bezocht, want dit kon niet mijn grootvader zijn. Alle bejaarde Aboriginalmannen die ik op foto’s had gezien waren klein en donker, hun huid door de zon gelooid tot rimpels en kloven, als bij een gedroogde pruim. Deze man zag er niet alleen veel te jong uit om hem te kunnen zijn, maar hij was ook nog eens lang en mager en hij had dezelfde huidskleur als ik. Terwijl hij zijn Akubrahoed afzette en naar me toe kwam lopen, zag ik dat hij ongelooflijke ogen had. Ze waren helderblauw met spikkels goud en amber, waardoor de irissen me sterk deden denken aan de stippelschilderijen die ik zojuist had gezien. Toen realiseerde ik me dat hij mij even hard aangaapte als ik hem, en ik voelde dat ik begon te blozen onder zijn intense blik.

‘Celaeno?’ Zijn stem klonk diep, ritmisch en zoet als honing. ‘Ik ben Francis Abraham.’

Ik keek hem aan en op dat moment herkende ik hem.

‘Ja.’

Meer stiltes en starende blikken volgden, en ik realiseerde me dat hij evenmin als ik wist wat hij met dit moment aan moest, omdat we allebei wisten dat het belangrijk was.

‘Kan ik wat water pakken?’ vroeg hij, gebarend naar de koelkast. Ik was hem dankbaar dat hij de spanning doorbrak, maar vroeg me ook af waarom hij het me vroeg. Hij was tenslotte een ‘oudste’, wat dat ook mocht betekenen, dus ik was er redelijk zeker van dat hij zo veel water kon pakken als hij wilde.

Ik keek toe terwijl hij naar de koelkast liep. Aan zijn manier van lopen en de wijze waarop hij zijn gespierde arm uitstrekte om de glazen deur open te trekken was niet te zien dat hij zo oud was als Phil me had verteld. Hoe kon deze sterke, vitale man in de zeventig zijn? Hij leek meer op Crocodile Dundee dan op een gepensioneerde man, en dat bevestigde hij nog eens door schijnbaar moeiteloos met zijn wijsvinger en duim de dop van de fles te schroeven. Ik zag dat hij een diepe teug nam. Misschien gebruikte hij die handeling om tijd te winnen en na te denken over wat hij zou zeggen.

Hij dronk de fles leeg, gooide hem in de afvalemmer en wendde zich opnieuw tot mij.

‘Ik heb je die foto gestuurd,’ zei hij. ‘Ik hoopte dat je zou komen.’

‘O, dank u.’

Er volgde een lange stilte. Toen zuchtte hij, schudde zijn hoofd en liep om de toonbank heen naar me toe.

‘Celaeno… Kom hier en omhels je grootvader.’

Omdat ik geen kant op kon in de krappe ruimte achter de toonbank, stak ik mijn armen naar hem uit, en hij sloeg die van hem om me heen. Mijn hoofd lag tegen zijn hart, en ik hoorde het rustig kloppen in zijn borstkas, voelde zijn levenskracht. En zijn liefde.

Toen we elkaar ten slotte loslieten, streken we allebei heimelijk een traan weg. Hij fluisterde iets in een taal die ik niet verstond, en toen keek hij omhoog. Omdat hij nu dichter bij me was, zag ik fijnere rimpeltjes kriskras over zijn huid lopen, en de koordachtige pezen van zijn hals, die erop wezen dat hij ouder was dan ik op grond van mijn eerste indruk had aangenomen.

‘Je zult vast een hoop vragen hebben,’ zei hij.

‘Die heb ik zeker.’

‘Waar is Phil?’

‘Gaan kijken of er geen slangen in de… plee zitten.’

‘Nou, ik weet zeker dat hij het niet erg zal vinden als we zijn slaaphut gebruiken om te praten.’ Hij gaf me een arm. ‘Kom mee, we hebben een heleboel te bespreken.’

Phils slaaphut zag eruit zoals ik had verwacht. Een kleine kamer met een laag plafond, een oeroude ventilator die boven een bed van ruwe planken bungelde en alleen een slaapzak op het matras vol vlekken. Francis opende een deur die van de slaapkamer naar een schaduwrijke veranda erachter leidde. Hij trok een oude houten stoel voor me bij, die wiebelde toen hij hem neerzette.

‘Wil je zitten?’ vroeg hij.

‘Dank u,’ zei ik. Ik ging zitten en zag dat het uitzicht het gebrek aan inrichting binnen ruimschoots goedmaakte. Voor ons ging de eindeloze rode woestijn over in een rivierbedding. Aan de overkant ervan zag ik een rijtje zilvergroene struiken die het beetje grondwater in de oever opzogen om in leven te blijven. En daarachter… was niets, tot het rode land de blauwe horizon raakte.

‘Ik heb een tijdje aan die rivier gewoond. Met een heleboel anderen. Binnen maar toch buiten, als je begrijpt wat ik bedoel.’

Ik begreep het niet, maar knikte toch. Toen kwam de gedachte bij me op dat ik tussen twee culturen stond, die na tweehonderd jaar nog steeds de grootste moeite hadden om elkaar te accepteren. Australië en ik waren nog jong en probeerden ons te ontwikkelen. We boekten vooruitgang, maar maakten vervolgens ook fouten, omdat we ons niet door de wijsheid van eeuwen en onze levenservaring konden laten leiden.

Ik voelde aan dat de man die nu voor me zat meer wijsheid dan de meeste mensen had. Ik keek hem weer aan.

‘Ach, Celaeno, waar zullen we beginnen?’ Hij legde zijn vingertoppen tegen elkaar en keek naar de horizon in de verte.

‘Zegt u het maar.’

‘Weet je,’ zei hij, en hij richtte zijn ogen weer op mij, ‘ik had nooit gedacht dat deze dag zou komen. Net zoals zo veel dingen die je graag zou willen niet gebeuren.’

‘Ik weet het,’ zei ik instemmend. Ik wilde dat ik zijn vreemde accent kon plaatsen, omdat het een mengeling van zo veel vreemde intonaties was dat ik het telkens wanneer ik het dacht te herkennen mis had. Ik hoorde er Australisch en Engels in, en zelfs een beetje Duits, dacht ik.

‘Dus je hebt de brief en de foto van die notaris uit Adelaide gekregen?’ polste hij.

‘Ja, dat klopt.’

‘En het bijbehorende bedrag?’

‘Ja. Dank u, het was heel aardig van u, als u het hebt gestuurd.’

‘Ik had geregeld dat het je gestuurd zou worden, ja, maar ik heb het niet met mijn eigen handen verdiend. Maar toch heb jij er recht op. Door mijn… ónze familie.’ Zijn ogen plooiden zich tot een vriendelijke glimlach. ‘Je lijkt op je overgrootmoeder. Als twee druppels water…’

‘Was dat de dochter van Camira? De baby met de amberkleurige ogen?’ Ik waagde een gok op grond van wat ik tot dusver op de cd had gehoord.

‘Ja. Alkina was mijn moeder. Ik… Nou ja.’ Hij keek alsof hij in tranen zou uitbarsten.

‘O,’ zei ik.

‘Zo.’ Francis vermande zich zichtbaar. ‘Vertel eens wat je tot dusver over je familie hebt ontdekt?’

Ik vertelde hem wat ik wist en voelde me verlegen en onzeker tegenover deze man met zijn sterke persoonlijkheid en aura van kalmte en charisma, die me nog geslotener maakten dan ik normaal gesproken toch al was.

‘Ik ben nog niet verder gekomen dan het zinken van de Koombana. En het verdrinken van de vader en de twee broers. De schrijver van het boek lijkt te willen zeggen dat de broer van Kitty’s man, Drummond, zo heette hij toch, een bijzonder hechte band met haar had.’

‘Ik heb het ook gelezen. Er wordt in gesuggereerd dat ze een buitenechtelijke relatie hadden,’ beaamde hij.

‘Ik weet dat mensen soms zomaar wat opschrijven om boeken te verkopen, dus ik vond het niet nodig om dat of wat dan ook te geloven,’ kletste ik verder. Ik voelde me verschrikkelijk omdat ik misschien een naaste verwant van zijn of ónze familie zwartmaakte.

‘Celaeno, zeg je me nou dat je denkt dat die biograaf het leven van Kitty Mercer sensationeler heeft gemaakt dan het eigenlijk was?’

‘Misschien, ja,’ verweerde ik me nerveus.

‘Celaeno.’

‘Ja?’

‘Als je hoort wat ik je te vertellen heb, zul je begrijpen dat ze het niet sensationeel genóég gemaakt heeft!’

Verbaasd zag ik dat Francis zijn hoofd achteroverwierp en in lachen uitbarstte. ‘Maar goed, dan zal ik je het echte verhaal vertellen. Een waar verhaal, dat me pas door mijn moeder op haar sterfbed is verteld. En laten we er niet om lachen, want ze was een van de liefste, edelste mensen die ik ooit gekend heb.’

‘Ik begrijp het, en vertelt u me alstublieft niets wat u niet wilt. Moeten we elkaar niet eerst wat beter leren kennen, zodat u weet dat u me kunt vertrouwen?’

‘Ik heb je gevoeld sinds je een kiem in de buik van mijn dochter was. Ik maak me zorgen om jóú, Celaeno. Omdat je nooit je wortels hebt gekend, niet wist waar je vandaan kwam…’ Francis slaakte een diepe zucht. ‘En je moet het verhaal van je familie kennen. Je bent verwant aan ons. Bloed van hen, en bloed van mij.’

‘Hoe hebt u me gevonden?’ vroeg ik. ‘Na al die jaren?’

‘Het was de laatste wens van wijlen mijn vrouw, jouw grootmoeder, dat ik nog een laatste keer op zoek zou gaan naar onze dochter. Ik heb haar niet gevonden, maar in plaats van haar vond ik jou. Om je te helpen meer te begrijpen moet ik je mee terug in de tijd nemen. Dus je kent het verhaal tot het zinken van de Koombana, met de drie mannen van de familie Mercer aan boord?’

‘Ja. Maar wat heeft dat met mij te maken?’

‘Ik snap dat je ongeduldig bent, maar om dat te begrijpen, moet je nu eerst goed luisteren. Dan zal ik je vertellen wat er daarna met Kitty gebeurde…’

Kitty

Broome, West-Australië

April 1912

22

Kitty had zich er vaak over verwonderd hoe mensen een groot verlies konden verwerken. In Leith had ze veel gezinnen bezocht in armoedige huurkazernes, om er vervolgens achter te komen dat het gezin was uitgedund door een uitbraak van de griep of de mazelen. Die mensen hadden hun vertrouwen in God gevestigd, omdat ze nergens anders op konden vertrouwen.

En ik steven regelrecht af op de hel, schoot het steeds door haar heen.

In de week daarna bleef haar dagelijkse routine onveranderd, maar ze ging er als een schim doorheen, alsof ook zij deze wereld had verlaten. De etalages van de winkels aan Dampier Terrace waren behangen met zwarte doeken en er was vrijwel geen familie in Broome die niet getroffen was door de ramp. Om de schok nog groter te maken, bereikte hen het nieuws dat de ‘onzinkbare’ Titanic ook was verzwolgen door de oceaan en dat er nauwelijks overlevenden waren.

Niemand had enig idee hoe de Koombana had kunnen zinken en haar kostbare lading had kunnen meenemen naar de zeebodem. Een hutdeur, een bankkussen van Marokkaans leer… dat waren de enige restanten die boven waren komen drijven. Er waren nog geen lichamen gevonden, en Kitty wist dat dat ook nooit zou gebeuren. Het was vast maar een kwestie van enkele uren geweest voordat ze door de haaien waren verslonden.

Voor de verandering was Kitty blij met de kleine gemeenschap en hun gedeelde verdriet. De sociale conventies werden aan de kant geschoven; mensen vielen elkaar op straat in de armen en lieten hun tranen de vrije loop. Kitty was geroerd door alle vriendelijke gebaren en door de condoleancekaartjes die zachtjes in de brievenbus werden geschoven om haar niet te storen.

Charlie, die in eerste instantie zo rustig had gereageerd, barstte een paar dagen later bij haar op schoot in tranen uit. ‘Ik weet dat ze in de hemel zijn, mama, maar ik mis ze. Ik wil papa en oom Drum zien…’

In elk geval bood het verdriet van haar zoon Kitty wat afleiding, en ze bracht zo veel mogelijk tijd met hem door. Door het verlies van zijn vader, grootvader en oom was de mannelijke lijn van de familie Mercer in één klap weggevaagd en was Charlie nu de enige erfgenaam. Kitty vreesde dat hij dat later als een zware last zou ervaren.

Nadat ze Charlie ’s avonds in bed had gestopt en zachtjes over zijn bolletje had geaaid tot hij in slaap viel, liet ze haar vingers langs de groeiende stapel ongeopende brieven en telegrammen op haar schrijftafel glijden. Ze kon het niet opbrengen om ze open te maken en de meelevende woorden van de afzenders in ontvangst te nemen, omdat ze wist dat ze die niet verdiende. Hoewel ze haar onbetrouwbare hart in bedwang probeerde te houden en haar verdriet op Andrew probeerde te richten, rouwde ze vooral om Drummond.

Ze liep de veranda op en keek naar de uitgestrekte sterrenhemel, op zoek naar een antwoord.

Zoals altijd vond ze die niet.

Omdat er geen lichamen waren om te begraven, kondigde bisschop Riley aan dat er eind april een herdenkingsdienst gehouden zou worden in de Church of Annunciation. Kitty ging naar Wing Hing Loong, de plaatselijke kleermaker, voor rouwkleding, maar eenmaal daar bleken alle zwarte stoffen al uitverkocht.

‘Geen zorgen, Missus Mercer,’ zei de kleine Chinese man. ‘Draag wat u hebt, kan niemand schelen hoe u uitziet.’

Kitty liep met een grimmige glimlach de drukke winkel uit; zo bleek maar weer eens dat de een zijn dood de ander zijn brood was.

Hoewel de meeste loggers van de parelvloot vanwege het seizoen buiten gebruik waren gesteld, waren er een paar door de cycloon getroffen. Noel Donovan, de zachtaardige Ierse bedrijfsleider van de Mercer Pearling Company, kwam naar het huis om haar precies te vertellen welke verliezen ze hadden geleden.

‘Twintig mannen,’ verzuchtte ze. ‘Hebt u hun adressen, zodat ik hun gezinnen kan schrijven? Hebben ze familie in Broome? Zo ja, dan zou ik graag persoonlijk bij hen op bezoek gaan.’

‘Ik zal zo veel mogelijk adressen opzoeken op kantoor, Mrs. Mercer. 20 maart, de dag dat de machtige Koombana zonk, zal de geschiedenisboeken wel in gaan. Zo zie je maar dat we nooit achterover mogen leunen, hè? De mens is zo arrogant om te denken dat hij de oceanen kan bedwingen, maar de natuur weet wel beter.’

‘Daar hebt u, helaas voor alle nabestaanden, gelijk in, Mr. Donovan.’

‘Goed, dan zal ik u niet langer storen.’ Hij stond op uit zijn stoel en wrong nerveus in zijn handen. ‘Neem me niet kwalijk dat ik er nu over begin, maar hebt u al iets gehoord van Mrs. Mercer senior?’

‘Ik ben bang dat ik het nog niet heb aangedurfd om alle telegrammen te openen. Of de kaarten en brieven.’ Kitty wees naar de groeiende stapel op het bureau.

‘Tja, ik heb ook nog niets van haar vernomen en ik wil haar er niet mee lastigvallen, maar ik vroeg me af of u misschien een idee hebt wat er met het bedrijf gaat gebeuren? Nu alle drie de Mercer-mannen er niet meer zijn…’ Noel schudde zijn hoofd.

‘Eerlijk gezegd heb ik geen idee, maar nu er niemand meer is om het bedrijf te leiden en Charlie nog zo jong is, kan ik me voorstellen dat het bedrijf verkocht wordt.’

‘Dat dacht ik al. Ik moet u waarschuwen, Mrs. Mercer, de aasgieren cirkelen al rond. Waarschijnlijk zullen ze als eerste naar u toe komen. Daarom raad ik u aan om contact op te nemen met de advocaat van de familie in Adelaide. Er is een bepaalde partij, een Japanse zakenman als ik me niet vergis, die uitermate geïnteresseerd is. Mr. Pigott is ook van plan om alles te verkopen. Dit is een grote klap voor onze bedrijfstak. Enfin, ik wens u nog een prettige dag, Mrs. Mercer. Ik zie u tijdens de herdenkingsdienst.’

De ochtend van de dienst probeerde ze Camira en Fred over te halen om haar en Charlie te vergezellen.

Vol afgrijzen keek Camira haar aan. ‘Nee, Missus Kitty, dat plek voor wittemannen. Niet voor ons.’

‘Maar jullie verdienen het om erbij te zijn, Camira. Jij en Fred… Jullie hielden ook van hen.’

Omdat Camira stug bleef weigeren, vertrok Kitty alleen met Charlie op de ponykar. In het kerkje schikten de mensen in, zodat zij en Charlie vrij ver vooraan konden gaan zitten. Het was zo druk dat er zelfs mensen in de tuin stonden en door de met jaloezielatten beklede ramen naar binnen tuurden om de preek van de bisschop te kunnen horen. Gedurende de dienst en het gesnik om haar heen bleef Kitty met droge ogen zitten. Ze bad voor de vele verloren zielen, maar wilde niet voor zichzelf huilen. Ze wist dat ze elke seconde van haar verdriet en schuldgevoel verdiende.

Na afloop werd er een wake gehouden in het Roebuck Bay Hotel. Een aantal mannen verdronk zijn zorgen in de alcohol die de parelhandelaars hadden ingevoerd en begon Schotse en Ierse zeemansliederen te zingen, waardoor Kitty moest terugdenken aan de dag dat ze The Edinburgh Castle Hotel binnen was komen vallen.

Later, toen ze weer thuis was, ging ze in de salon zitten en pakte uit gewoonte haar borduurwerkje op. Tijdens het borduren dacht ze na over de toekomst voor haar en Charlie. Ongetwijfeld zou het bedrijf worden verkocht, zoals ze al tegen Noel Donovan had gezegd, en zou de opbrengst in een trustfonds voor Charlie worden ondergebracht. Ze vroeg zich af of ze terug zou gaan naar Edinburgh, maar betwijfelde of Edith er blij mee zou zijn als haar enige kleinzoon Australië verliet. Stel je voor dat ze wilde dat ze allebei weer in Adelaide kwamen wonen en misschien zelfs beslag zou leggen op Charlies toekomstige fortuin als Kitty weigerde…

Ze stond op uit haar stoel en liep naar haar schrijftafel. Nu de herdenkingsdienst achter de rug was, werd het tijd om over de toekomst na te denken. Ze sorteerde de brieven en de ongeopende telegrammen, ging zitten en begon te lezen.

De tranen stroomden over haar wangen toen ze zag hoe gul en attent de inwoners van Broome waren.

‘… en Drummond, wat een verademing was die man. Zoals hij onze eettafel opfleurde met zijn spitsvondigheid en gevoel voor humor…’

Kitty schrok toen ze de voordeur hoorde dichtvallen. Zware voetstappen galmden door de hal en de deur van de salon ging krakend open. Kitty hield haar adem in, zich te laat realiserend dat ze nu een vrouw alleen was, in een gevaarlijke stad. Ze draaide zich om van haar bureau en zag een gestalte staan. Een gestalte die haar maar al te bekend voorkwam, zelfs nu hij bedekt was met vuil en rood stof. Kitty vroeg zich af of ze hallucineerde, want dit kon niet waar zijn…

Ze deed haar ogen dicht en weer open. Hij stond er nog steeds, naar haar te staren.

‘Drummond?’ fluisterde ze.

Zijn ogen vernauwden zich, maar hij gaf geen antwoord.

‘Mijn god, Drummond, je leeft nog! Je bent terug!’ Ze rende naar hem toe, maar werd tot haar schrik ruw door hem weggeduwd. Zijn blauwe ogen waren als van staal en roodomrand.

‘Kitty, ik ben Drummond niet, maar Andrew, je echtgenoot!’

‘Ik…’ Haar hoofd tolde en ze vocht tegen de drang om te kokhalzen, maar diep vanbinnen wist ze dat ze een verklaring moest opdissen.

‘Door al mijn verdriet weet ik amper nog hoe ik zelf heet. Natuurlijk ben jij het, Andrew. Ja, nu zie ik het.’ Ze dwong zichzelf zijn wang te strelen, zijn haar. ‘Hoe kan dit? Hoe kan mijn man zijn teruggekeerd uit de dood?’

‘Ik weet het zelf amper… O, Kitty…’ Zijn gezicht vertrok en hij liet zich met zijn rug tegen de muur zakken.

Ze pakte zijn arm beet en leidde hem naar een stoel, waar hij zijn hoofd in zijn handen liet zakken en zo hevig begon te snikken dat zijn schouders ervan schokten.

‘O, lieve schat,’ fluisterde ze, met tranen in haar ogen. Ze liep naar het buffet, schonk wat cognac in een glas en drukte het in zijn trillende vingers. Uiteindelijk nam hij een slokje.

‘Ik kan het niet verdragen,’ mompelde hij. ‘Mijn broer en mijn vader… Dood. Maar ik ben er nog. Hoe kan God nou zo wreed zijn?’ Diepbedroefd keek hij naar haar op. ‘Ik had ook op de Koombana moeten zitten. Ik had samen met hen moeten sterven…’

‘Stil maar, schat. Het is een wonder dat je weer bij ons bent. Vertel nou, hoe heb je het overleefd?’

Andrew nam nog een slokje en vermande zich. Door het verdriet leken de rimpeltjes in zijn jonge gezicht dieper te zijn geworden en onder de rode modderstrepen was zijn huid grauw van de uitputting en de shock.

‘Ik ben kort na Fremantle van boord gegaan. Ik had nog wat… zaken af te handelen. Daarna ben ik over land verder gereisd, en pas toen ik twee dagen geleden in Port Hedland aankwam, hoorde ik het nieuws. Sindsdien heb ik geen oog meer dichtgedaan…’ Zijn stem sloeg over en hij wendde zijn gezicht van haar af.

‘Dat moet een enorme schok voor je zijn geweest, liefste,’ zei ze, terwijl ze probeerde zichzelf weer in de hand te krijgen. ‘Je hebt nog geen tijd gehad om het allemaal te verwerken. Wacht, dan haal ik iets te eten voor je. En je moet die natte kleren uittrekken. Ik zal iets droogs voor je klaarleggen.’ Haar lichaam snakte ernaar om bezig te zijn, want haar geest had geen rust.

Hij pakte haar hand beet. ‘Heb je mijn telegram niet ontvangen? Er stond in dat ik nog iets moest regelen.’

‘Ja, dat heb ik gekregen. Er stond in dat je vader me zou uitleggen wat je bedoelde, maar Andrew, hij is hier nooit aangekomen…’ Haar stem stierf weg.

Hij kromp ineen. ‘Natuurlijk. Hoe gaat het met mijn moeder? Die zal er wel kapot van zijn.’

‘Ik… weet het niet. Vlak nadat het gebeurd was, heb ik haar geschreven, maar…’ Schuldbewust wees Kitty naar de stapel ongeopende telegrammen. ‘Gisteren was Noel Donovan hier nog en hij zei dat hij ook niets van haar heeft gehoord.’

‘In godsnaam, Kitty!’ Andrew stond op, bevend van woede. ‘Noel Donovan is maar een werknemer van me. Op een moment als dit reageert ze heus niet op zo’n man! Jij bent haar schoondochter! Heb je er niet bij stilgestaan dat ze misschien wel op meer nieuws van jou zat te wachten?’ Hij begon de telegrammen open te scheuren, las ze vluchtig door en duwde haar er één onder de neus.

kom meteen naar adelaide stop ik kan niet daarnaartoe reizen omdat ik ontdaan ben stop moet weten wat er gebeurd is stop reageer per omgaande stop edith stop

Andrew smeet het telegram op de grond. ‘Dus terwijl jij je hebt laten troosten door de buurtbewoners, herdenkingsdiensten hebt bijgewoond en condoleancebrieven hebt ontvangen, was mijn moeder alleen met haar verdriet, duizenden kilometers hiervandaan.’

‘Je hebt gelijk, het spijt me ontzettend. Neem het me alsjeblieft niet kwalijk, Andrew.’

‘En neem jij mij niet kwalijk dat ik naar huis gekomen ben omdat ik bij mijn echtgenote wilde zijn, nadat ik had gehoord dat mijn vader en broer niet meer leven. Terwijl jij hier al weken zit, zonder je om mijn arme moeder te bekommeren.’

Daarna werd er niet veel meer gezegd. Andrew schrokte het brood en de vleeswaren die ze hem had voorgezet naar binnen en Kitty hield hem nauwlettend in de gaten, want er trokken allerlei emoties in zijn ogen voorbij, die hij niet uitsprak.

‘Ga je mee naar bed, Andrew?’ vroeg ze uiteindelijk. ‘Je zult wel doodmoe zijn.’

Ze stak haar hand uit, maar hij trok de zijne abrupt terug. ‘Nee, ik ga in bad. Ga jij maar slapen.’

‘Ik zal het bad voor je vullen.’

‘Nee! Dat doe ik zelf. Welterusten, Kitty. Ik zie je morgenochtend.’

‘Welterusten.’ Ze liep de kamer uit en eenmaal in de slaapkamer, met de deur dicht, beet ze op haar lip om de snikken tegen te houden die in haar borst opwelden.

Ik kan het niet verdragen…

Nadat ze zich had uitgekleed, ging ze liggen en drukte haar gezicht in het kussen.

Ik noemde hem Drummond… Mijn god! Hoe kon ik dat nou doen?

‘Weet hij het?’ fluisterde ze in zichzelf. ‘Is hij daarom zo boos? God, wat heb ik gedaan?’

Uiteindelijk ging ze rechtop zitten en haalde een paar keer diep adem. ‘Andrew leeft nog,’ zei ze hardop. ‘Dat is geweldig nieuws. Charlie, Edith… Ze zullen dolblij zijn. Iedereen zal zeggen hoeveel geluk ik heb gehad. Ja, ik mag van geluk spreken.’

Die nacht kwam Andrew niet bij haar in bed liggen. De volgende ochtend trof ze hem aan de ontbijttafel aan, met Charlie op de stoel naast hem.

‘Papa is terug uit de hemel,’ zei haar zoontje, dat blij glimlachte. ‘Hij is nu een engel en is teruggevlogen met zijn vleugels.’

‘En ik ben blij dat ik weer thuis ben,’ zei Andrew.

Terwijl Camira het eten opdiende, zag Kitty de verwarde blik in haar ogen. ‘Is het niet heerlijk? Andrew is weer thuis!’

‘Ja, Missus Kitty.’ Met een gehaast knikje liep ze de kamer uit.

‘Dat zwartje van je lijkt zichzelf niet,’ merkte Andrew op, terwijl hij drie sneetjes toast met bacon naar binnen werkte.

‘Waarschijnlijk is ze verbaasd en overweldigd door je wonderbaarlijke terugkeer, net als wij allemaal.’

‘Ik wil dat je met me meegaat naar de stad, Kitty. Het is belangrijk dat de mensen ons weer samen zien.’

‘Ja, natuurlijk, Andrew.’

‘Dan ga ik nu naar kantoor, want daar zal nog wel veel te doen zijn. Onderweg zal ik moeder een telegram sturen en zeggen dat we binnenkort bij haar op bezoek komen, op Alicia Hall.’ Nadat Camira hun zoontje had meegenomen naar de keuken, stond Andrew op en keek Kitty onderzoekend aan. ‘Gisteravond na mijn bad heb ik de condoleancebrieven van de buurtbewoners gelezen. Ze waren heel erg te spreken over vader en mijzelf, en over die arme Drummond. Vooral die laatste was hier kennelijk erg populair.’

‘Dat klopt, ja.’

‘Zo te lezen kwamen jullie samen veel onder de mensen, toen ik er niet was.’

‘We werden uitgenodigd en ik vond dat ik niet kon weigeren. Tenslotte hamer jij er altijd op hoe belangrijk sociale contacten zijn.’

‘En ik weet ook nog hoe vaak jij smoesjes hebt verzonnen om nergens naartoe te hoeven. Met mij, althans.’

‘Ik… Nou ja… Het regenseizoen was dit jaar heviger dan anders. Volgens mij voelden we ons allemaal opgesloten en hadden we de behoefte om het huis uit te gaan, zodra het droog was,’ improviseerde Kitty.

‘Nou, nu ik ben teruggekeerd uit de dood, kunnen we dat vieren. Al hoop ik dat onze buren niet teleurgesteld zullen zijn dat ik, en niet mijn broer, terug ben. God hebbe zijn ziel.’

‘Andrew, dat moet je niet zeggen.’

‘Zelfs bij mijn eigen zoon is het “oom Drum” voor en “oom Drum” na. Het lijkt erop dat iedereen hem in zijn hart heeft gesloten. Geldt dat ook voor jou, schat?’

‘Andrew, alsjeblieft, je broer is dood! Hij komt nooit meer terug! Je kunt er toch geen bezwaar tegen hebben dat hij in zijn laatste weken op aarde heeft genoten van zijn leven hier, met zijn familie en nieuwe vrienden?’

‘Natuurlijk niet. Waar zie je me voor aan? Maar ook al is hij dood, het voelt alsof hij mijn huis en mijn leven heeft overgenomen toen ik er niet was.’

‘Ik kan God alleen maar dankbaar zijn dat hij er was, zeker toen ik ziek werd.’

‘Ja, natuurlijk.’ Andrew knikte en bond in. ‘Vergeef me, Kitty, het is allemaal nogal overweldigend geweest. Goed, ik zou graag om tien uur de stad in gaan. Kun je dan klaarstaan?’

‘Natuurlijk. Nemen we Charlie ook mee?’

‘Die kan beter hier blijven,’ besloot Andrew.

Terwijl ze over Dampier Terrace reden, kon Kitty alleen maar aannemen dat Andrew zo veel mogelijk buurtbewoners wilde laten zien dat hij weer terug was. Ze keek naar de reacties van de winkeliers en de voorbijgangers die om hem heen dromden, wanhopig vragend hoe hij had kunnen ontsnappen uit zijn zeemansgraf. Andrew vertelde het verhaal meerdere malen en de mensen omhelsden Kitty en zeiden hoeveel geluk ze had gehad.

Ik heb inderdaad geluk gehad, herhaalde ze in gedachten, terwijl ze naar het kantoor bij de haven gingen.

Wederom was Kitty getuige van verbazing en vervolgens vreugde, toen een geëmotioneerde Noel Donovan zijn baas om de hals viel. Er werd een fles champagne gehaald en er ontvouwde zich spontaan een feestje. Het leek wel of iedereen in de stad de wonderlijke terugkeer van Andrew wilde vieren, en Kitty bleef glimlachen terwijl iedereen haar omhelsde en moest huilen van geluk om de terugkeer van haar man. Ook Andrew was voortdurend omringd door mensen, die hem joviaal op de rug sloegen, alsof ze wilden controleren of hij wel echt was.

‘Misschien kunnen ze mijn naam beter veranderen in Lazarus,’ zei Andrew die avond gekscherend, toen het feestje werd voortgezet in het Roebuck Bay Hotel. Het gebeurde niet vaak dat hij zo komisch uit de hoek kwam, en Kitty was er blij mee.

De week daarna verwelkomden ze een constante stroom bezoekers bij hen thuis, want iedereen wilde Andrew horen vertellen over zijn beslissing om in Geraldton van boord te gaan.

‘Had u een visioen gehad?’ wilde Mrs. Rubin weten. ‘Wist u wat er ging gebeuren?’

‘Natuurlijk niet,’ zei Andrew. ‘Anders had ik het schip nooit verder laten varen. Het was puur toeval.’

Dat leek niemand echter te willen geloven. Andrew was een moderne messias geworden, zijn overleving werd gezien als een teken dat er goede dingen in het vooruitzicht lagen voor de stad Broome. Het gaf weer energie aan de loggerkapiteins en duikers, die door al die verloren levens bij de pakken neer waren gaan zitten. Zelfs de andere parelhandelaars, die hoogstwaarschijnlijk hadden gehoopt op de val van de Mercer Pearling Company, ontvingen Andrew met open armen toen hun wekelijkse diners werden hervat.

Door al die indrukken merkte Kitty dat ze zich als een pop door de dagen heen sloeg. Haar armen en benen voelden aan alsof ze werden bediend door een kracht van buitenaf, haar geest zat gevangen als een getuige van een leven dat niet voor haar weggelegd was. Of ze nu sliep of wakker was, ze werd geplaagd door schuldgevoel. Overdag gedroeg Andrew zich hoffelijk, aardig en dankbaar tegenover de mensen om hem heen, maar ’s avonds tijdens het eten zei hij amper een woord tegen haar. Na afloop ging hij naar bed – naar het eenpersoonsbed in zijn kleedkamer, welteverstaan.

‘Zou je niet liever weer in onze slaapkamer komen liggen?’ had Kitty hem op een avond aarzelend gevraagd.

‘Ik ben zo rusteloos dat ik jou alleen maar wakker zou houden, schat,’ had hij koeltjes geantwoord.

Tegen het eind van de week was Kitty een wrak. Toen ze met Andrew en Charlie aan het ontbijt zat, merkte ze dat zelfs haar zoontje in zichzelf gekeerd was met zijn vader erbij. Misschien was Andrews houding ten opzichte van haar veranderd omdat hij het moeilijk had met zijn vreselijke verlies, of… Ze kon het niet verdragen om eraan te denken wat anders de reden kon zijn.

‘Kitty, ik wil graag dat je vandaag met me meegaat om een paar dingen te regelen,’ onderbrak Andrew haar gedachten, zonder haar zelfs maar aan te kijken.

‘Natuurlijk.’

Na het ontbijt hielp hij haar op de kar en ging stijfjes naast haar zitten, terwijl hij de kar de weg op stuurde. Maar in plaats van de weg naar de stad te nemen, reed hij in de richting van Riddell Beach.

‘Waar gaan we naartoe?’ vroeg ze.

‘Ik vind dat we moeten praten. Onder vier ogen.’

Kitty’s hart begon wild te bonken, maar ze hield haar mond.

‘Volgens Charlie gingen jullie vaak naar het strand toen ik weg was,’ vervolgde Andrew. ‘Kennelijk ben je gaan zwemmen. In je ondergoed.’

‘Ja, ik… Nou ja, het was erg warm en…’ Kitty knipperde haar tranen weg.

‘Goeie god! Waar moet het naartoe met deze wereld? Mijn vrouw die in haar ondergoed zwemt, als een inboorling.’ Andrew zette de kar aan de kant en bond de pony aan een paal. ‘Zullen we verder lopen?’ Hij wees naar het strand onder hen.

‘Als je dat wilt.’ Als Andrew haar wilde vertellen dat hij wist dat ze een affaire had gehad, had hij precies de plek uitgekozen waar ze een paar weken geleden nog de liefde had bedreven met zijn broer. Andrew had nog nooit voorgesteld een strandwandeling te maken; hij had een hekel aan het gevoel van zand in zijn schoenen.

Er stond een aangename bries. Dezelfde zee die Kitty had beroofd van haar geliefde lag er nu zo rustig bij als een slapende baby. Andrew liep richting de oceaan, terwijl Kitty – die het niet aandurfde om haar laarzen uit te trekken en zich daarmee nog meer verwijten van haar man op de hals te halen – achter hem aan strompelde. Uiteindelijk kwamen ze bij de rotsachtige inham waar ze pas nog op een kei was geklommen en in zee was gedoken. Op een paar centimeter afstand van het water bleef Andrew staan; de schuimende golfjes kwamen tot vlak bij zijn schoenen. ‘Mijn vader en broer liggen daar ergens.’ Hij wees naar de oceaan. ‘Voorgoed verdwenen, terwijl ik nog leef.’

Kitty zag dat hij op een rots ging zitten en zijn hoofd in zijn handen legde. ‘Ik vind het zo erg voor je, schat.’ Nu begreep ze waarom hij hiernaartoe had gewild: om in alle rust te kunnen huilen en om zijn vader en broer te kunnen rouwen. Toen ze zijn schouders zag schokken, ging haar hart naar hem uit. ‘Andrew, je hebt mij en Charlie nog, en je moeder, en…’ Ze liet zich op haar knieën zakken en probeerde hem te omhelzen.

Hij maakte zich echter van haar los, stond op en liep weg over het strand. ‘O, vergeef me, God, vergeef me alstublieft, maar…’

Verward stond Kitty op om naar hem te kijken. Het leek wel of hij lachte, in plaats van huilde. ‘Andrew, alsjeblieft!’ Snel ging ze achter hem aan, toen de golven over zijn glanzend gepoetste schoenen kabbelden en hij op het zand in elkaar zakte.

Zijn schouders schokten, zijn ogen gingen nog steeds schuil achter zijn grote, gebruinde handen. Uiteindelijk kwam zijn hoofd omhoog en haalde hij zijn handen weg van zijn ogen. De tranen stroomden eruit. ‘God vergeef me,’ zei hij uiteindelijk, ‘maar het kon niet anders. Voor mij, voor jou, en voor Charlie. Mijn Kitty. Mijn Kat…’

‘Andrew, ik begrijp niet…’ Ze staarde hem aan en het drong tot haar door dat het geen tranen van verdriet waren, maar van vreugde. ‘Waarom lach je in vredesnaam?’

‘Ik weet dat het niet grappig is, integendeel zelfs, maar…’ Hij haalde een paar keer diep adem en keek haar aan. ‘Herken je me echt niet, Kitty?’

‘Natuurlijk wel, schat.’ Kitty vroeg zich af hoe ze Andrew mee terug naar de kar kon krijgen om hem naar dokter Suzuki te brengen. Het was duidelijk dat hij zijn verstand had verloren. ‘Je bent mijn echtgenoot en de vader van Charlie, ons kind.’

‘Dan is het me echt gelukt!’ riep hij triomfantelijk. ‘In godsnaam, Kitty. Ik ben het!’ Hij trok haar in zijn armen en kuste haar hongerig, gepassioneerd.

Pas toen haar lichaam met het zijne versmolt, begreep ze echt wie hij was. ‘Nee!’ Ze maakte zich los uit zijn greep, snikkend van de schrik en verwarring. ‘Hou op! Hou alsjeblieft op! Jij bent Andrew, mijn echtgenoot… Mijn echtgenoot!’ Ze liet zich op haar knieën vallen. ‘Alsjeblieft, speel geen spelletjes met me,’ smeekte ze hem. ‘Wat je ook wilt dat ik toegeef, ik geef het toe. Maar hou alsjeblieft op!’

Er werd een paar sterke armen om haar schouders geslagen. ‘Vergeef me, Kitty. Ik moest dit doen om zeker te weten dat iedereen geloofde dat ík je man was, ook jij. Als het me lukte om degene te overtuigen die Andrew en mij het beste kent, dan kon ik iedereen voor de gek houden. Als je het had geweten, had je ons met de kleinste blik of aanraking kunnen verraden. Nu is zelfs Charlie ervan overtuigd dat ik zijn vader ben. O, lieve schat…’ Zijn vingers gleden over haar armen en hij kuste haar zachtjes in haar bezwete hals.

‘Nee!’ Kitty trok zich terug. ‘Hoe kon je me dit aandoen? Hoe kón je? Je voordoen als je eigen broer, die was opgestaan uit de dood! Dat is… te gek voor woorden.’

‘Kitty, begrijp je het dan niet? Ik deed het uit liefde!’

‘Ik begrijp helemaal niets meer! Ik weet alleen dat je ons allemaal voor de gek hebt gehouden! Je hebt je voorgedaan als mijn dode echtgenoot, mijn kind wijsgemaakt dat zijn vader is opgestaan uit het graf, je bent onder Andrews naam de stad in gegaan en hebt je op zijn werk voor hem uitgegeven!’

‘En ze geloofden me, Kitty. Ze geloofden dat ik Andrew was, net als jij. Het idee kwam bij me op toen ik terugdacht aan de vorige keer dat ik op bezoek kwam en de buurtbewoners – en jij in eerste instantie ook – me voor Andrew aanzagen. Ja.’ Hij liet zijn handen van haar schouders zakken. ‘Ik heb gelogen, dat was vreselijk, maar ik moest deze kans aangrijpen. Dus toen ik hoorde wat er gebeurd was en over land hiernaartoe kwam, bedacht ik een plan.’

‘Wist je het dan al vóór Port Hedland?’

‘Natuurlijk wist ik het! God, zelfs de kookaburra’s honderden kilometers verderop kwetterden het nieuws vanuit de bomen. Dit is de grootste ramp die de regio in tientallen jaren heeft getroffen.’

‘Dus besloot je je voor te doen als je broer?’

‘Er moeten voordelen aan kleven om de helft van een identieke tweeling te zijn. Dat zag ik nooit zo, maar op dat moment realiseerde ik me dat het misschien allemaal niet voor niets was geweest. Ik vroeg de hemel om raad, terwijl ik alleen bij mijn kampvuur in de woestijn zat. Het advies was dat het leven hier op aarde maar heel kort is. En hoewel ik misschien op een dag met je had kunnen trouwen, nadat er een respectabele tijd verstreken was, moest ik er niet aan denken om misschien wel jaren zonder jou te moeten, terwijl ik ook meteen kon teruggaan en je tot de mijne kon maken. We zouden kunnen samenleven als man en vrouw, en iedereen zou alleen maar blij zijn dat mijn leven gespaard was gebleven en…’

‘Drummond.’ Voor het eerst noemde Kitty hem bij zijn naam. ‘Volgens mij ben je gek geworden. Zie je dan niet wat de gevolgen zijn van wat je hebt gedaan?’

‘Misschien niet helemaal, maar voor het overgrote deel wel. Ik wilde alleen bij jou zijn. Is dat zo verkeerd?’

‘Dus ben je bereid om van identiteit te veranderen en behalve mij iedereen voor te liegen over wie je echt bent?’

‘Als het niet anders kan, ja. Eerlijk gezegd sta ik er nog steeds versteld van dat ik Andrew zo goed heb geïmiteerd dat niemand aan me twijfelde!’

‘Je was veel te fel tegen me. Sterker nog, je hebt me vreselijk behandeld.’

‘Dan zal ik mijn gedrag tegenover jou voortaan een beetje matigen.’

‘Drummond…’ Kitty kon niet bevatten dat hij niet leek te beseffen hoe ernstig het was wat hij had gedaan.

‘Vanaf nu moet je me Andrew noemen,’ reageerde hij.

‘Dat bepaal ik zelf wel. Goeie god! Dit is geen spelletje, Drummond. Wat jij hebt gedaan is volslagen immoreel, strafbaar zelfs! Hoe kun je daar zo luchtig mee omgaan?’

‘Ik weet het niet, maar als ik naar de oceaan kijk, stel ik me voor dat mijn vader en mijn broer dood op de bodem liggen, verscheurd door de haaien. En dan denk ik aan jou, Kitty, en dat ik jou ook bijna was kwijtgeraakt toen je ziek was. Ik begrijp nu gewoon hoe kostbaar het leven is. Dus ja,’ beaamde hij, ‘ik ga er luchtig mee om.’

Kitty wendde zich van hem af, in een poging te bevatten wat hij had gedaan.

Om bij haar te kunnen zijn…

‘Ik moet toegeven dat het me verbaasde dat jij het niet doorhad, ook al heb ik mijn best gedaan om lichamelijk afstand van je te houden.’ Drummond had zijn schoenen en sokken uitgetrokken en stapte nu uit zijn broek. ‘Om te beginnen kende je Andrew toch wel goed genoeg om te weten dat hij nooit met een paardenkar over land zou reizen? Eigenlijk ben ik trouwens zoals gewoonlijk op een kameel naar Broome gekomen, maar een kar klonk me geloofwaardiger in de oren.’

‘Ja, dat vond ik wel vreemd, maar op dat moment had ik geen reden om aan te nemen dat mijn man zou liegen,’ reageerde ze kil. ‘Misschien kun je me nu dan vertellen hoe het komt dat jij gespaard bent gebleven.’

‘Andrew vroeg me in Geraldton van boord te gaan. Hij gaf me een aktetas vol geld en het adres waar ik zijn contactpersoon kon vinden en liet me een foto zien van wat ik in ruil voor dat geld moest krijgen. Het kwam erop neer dat hij zelf de reis niet durfde te maken en wist dat ik veel meer ervaring had in het binnenland van Australië. Aangezien ik van plan was om er bij terugkomst vandoor te gaan met zijn vrouw en zoon, leek me dat wel het minste wat ik kon doen. Een laatste goede daad, om het zo maar te zeggen.’

‘Wat moest je dan halen?’

‘Dat vertel ik wel een andere keer. Laten we het erop houden dat Andrew door op het laatste moment terug te krabbelen mijn leven heeft gered, en dat het hem zijn leven heeft gekost. Als je je telegrammen had geopend, had je er een aangetroffen waarin ik je waarschuwde dat ik met Andrew had afgesproken om naar Broome te komen met zijn… buit, voordat ik zoals gepland naar Darwin zou varen. Ik schreef dat ik een paar dagen vertraging had opgelopen en dat je daar op me moest wachten. Maar als je me nu wilt excuseren, dan neem ik even een verfrissende duik.’

Kitty ging op het strand zitten en voelde haar hoofd tollen. Toen ze hem in de golven zag duiken, op een manier die niet bij Andrew paste, kon ze amper geloven dat ze voor de gek was gehouden. Maar dat was ze, net als de rest van de stad.

De implicaties van wat hij had gedaan, en het risico dat hij had genomen hingen als een donkere wolk boven haar. En toch dacht ze er onwillekeurig aan hoe gelukkig ze nu konden worden, legaal, als echtpaar.

Hoe kun je nou zo denken, Kitty, zei haar geweten, en ze groef haar handen in het zand, om zichzelf terug te sleuren naar de werkelijkheid.

Het ergste vond ze nog dat hij haar geen deelgenoot had gemaakt van zijn plan, dat hij ervan uit was gegaan dat zij hetzelfde zou willen.

En dat wilde ze ook. Mocht God haar bijstaan, maar ze wilde het…

Alleen tegen welke prijs, vroeg ze zich af.

Ze wist dat er een groot offer gebracht zou moeten worden, maar wat deed dat ertoe, na de slachting van de afgelopen weken? Als ze van het leven in Australië iets had geleerd, was het wel dat een mensenleven fragiel was. De natuur had het voor het zeggen en maalde er niet om wat de gevolgen waren voor de bewoners van deze planeet.

Trouwens, mijmerde ze, haar familie had Andrew nog nooit ontmoet. Ze zou heel goed terug naar Edinburgh kunnen gaan met Drummond aan haar arm, zonder dat zij het verschil zouden opmerken. Australië was nog een jong land en de mensen die zo dapper waren om er te gaan wonen, hadden de gave om hun eigen regels te bedenken. Dat was precies wat Drummond had gedaan.

Terwijl hij uit de zee kwam en naar haar toe liep, de druppels van zich af schuddend als de hond die hij was – een charmante waaghals die er kennelijk alles voor overhad om te krijgen wat hij wilde – begreep Kitty eindelijk hoe haar toekomst er echt uit zou zien.

Om met Drummond samen te kunnen zijn, zou ze de rest van haar leven in een leugen moeten leven en twee dode mannen en hun rouwende echtgenote en moeder moeten verraden. Om nog maar te zwijgen van haar zoontje, een onschuldig slachtoffer, dat zou opgroeien in de overtuiging dat zijn oom zijn vader was…

Nee! Nee! Dit is verkeerd. Helemaal verkeerd…

Toen Drummond dichterbij kwam, stond Kitty op en liep weg, opeens niet meer in staat haar woede in toom te houden. ‘Hoe durf je!’ schreeuwde ze naar de zee en de wolken die gemoedelijk boven haar hoofd voorbijtrokken. ‘Hoe durf je mij mee te slepen in dit walgelijke toneelstukje van je! Begrijp je dan niet dat dit geen spelletje is, Drummond? Wat jij hebt gedaan is gewoon…’ Kitty zocht naar het juiste woord. ‘… obsceen! En ik wil er niets mee te maken hebben.’

‘Kitty, mijn lieve Kat, ik dacht dat je een leven met mij wilde opbouwen. Ik heb dit voor ons gedaan…’

‘Nee, helemaal niet! Je dacht alleen maar aan jezelf!’ Ze begon over het strand te ijsberen. ‘Je hebt niet eens het fatsoen gehad om mij van tevoren naar mijn mening te vragen! Als iemand hierachter komt, moet je de gevangenis in!’

‘Dat wens je me toch niet toe?’

‘Het zou wel je verdiende loon zijn. Lieve hemel, wat een bende heb je ervan gemaakt. Wat een bende! En ik zie geen uitweg.’

‘Moet die er dan zijn?’ Behoedzaam liep Drummond naar haar toe, alsof ze een in de hoek gedreven schorpioen was die elk moment kon uithalen. ‘Wat maakt het uit hoe ik heet, of jij? Op deze manier kunnen we bij elkaar zijn, voorgoed. Vergeef me, Kitty, als ik overhaast gehandeld heb.’ Hij deed nog een stap dichter naar haar toe. ‘Alsjeblieft?’

Er klonk een luide pets toen Kitty hem voor de tweede keer in haar leven hard tegen zijn wang sloeg. Ze kon nog maar net voorkomen dat ze niet bleef doorgaan en hem tegen de vlakte sloeg. ‘Begrijp je het nou echt niet? Als je had afgewacht, geduld had gehad en niet zo onbesuisd was geweest als altijd, dan hadden we op een dag misschien echt samen kunnen zijn. Wettig, erkend door de kerk. Niemand had het vreemd gevonden als een weduwe een nauwe band opbouwde met haar zwager. Maar nee, Drummond, jij moest het recht in eigen hand nemen en jezelf tegenover iedereen in de stad voordoen als Andrew!’

‘Dan zeg ik wel dat ik een klap op mijn hoofd heb gehad, of…’

‘Doe niet zo bespottelijk! Dat gelooft niemand, en ze zouden alleen maar denken dat ik ook betrokken was bij die walgelijke leugen van je. Of moeten ze soms geloven dat ik mijn eigen man niet kende?’

‘Dan moeten we ons misschien aan het oorspronkelijke plan houden,’ opperde Drummond, inmiddels wanhopig. ‘Jij en Charlie gaan met me mee naar de ranch. Daar weet toch niemand wie jullie zijn…’

‘Nee! Mijn man is dood en ik moet zijn nagedachtenis in ere houden. O Drummond, begrijp je dan niet dat je een pact met de duivel hebt gesloten en dat het nu nooit meer goed kan komen tussen ons?’ Kitty liet zich op haar knieën in het zand zakken, met haar hoofd in haar handen.

Het bleef lange tijd stil, totdat Drummond zijn mond opendeed. ‘Je hebt natuurlijk gelijk, Kitty. Het was onbezonnen van me. Ik zag een kans om je tot de mijne te maken en heb er verder niet bij stilgestaan. Dat was een grote fout van me, dat geef ik toe. Ik wil zo graag van het moment genieten dat ik niet heb nagedacht over de gevolgen voor de toekomst. Wat wil je dat ik doe?’

Kitty deed haar ogen dicht en haalde diep adem om moed te verzamelen voor de woorden die ze moest uitspreken. ‘Je moet weggaan. Zo snel mogelijk.’

‘Waarnaartoe dan?’

‘Dat is niet mijn zorg. Je hebt mij niet naar mijn mening gevraagd over die overhaaste beslissing van je, en nu gaat het mij niet meer aan wat je verder nog doet.’

‘Dan ga ik misschien wel naar mijn moeder toe, tot de gemoederen zijn bedaard. Welke zoon ik ook ben, zij zal er troost in vinden dat ze er nog eentje overheeft. Als wie zal ik gaan?’

‘Ik heb net al gezegd dat ik er niets meer mee te maken wil hebben,’ zei ze handenwringend.

‘En de mensen hier in Broome dan? Zullen die zich niet afvragen waarom je man is teruggekomen en zo snel weer is vertrokken?’

‘Ze zullen vast wel begrijpen dat er veel geregeld moet worden omdat zijn vader en broer zijn gestorven.’

‘Kitty…’ Hij stak zijn hand naar haar uit en ze kromp ineen, in de wetenschap dat haar standvastigheid zou afbrokkelen onder zijn aanraking. Snel trok hij zijn hand terug. ‘Kun je het me ooit vergeven?’

‘Ik vergeef je nu al, Drummond, want ik weet dat het niet je bedoeling was om iemand te kwetsen, ook al was het nog zo stom van je. Ik kan ook niet zeggen dat ik niet meer van je hou, want dat zal ik altijd blijven doen. Maar ik kan niet door de vingers zien wat je hebt gedaan, of met de leugen leven die je niet alleen voor ons hebt gecreëerd, maar ook voor Charlie.’

‘Ik begrijp het.’ Drummond stond op en deze keer zag Kitty dat er tranen van complete verslagenheid in zijn ogen stonden. ‘Ik zal weggaan, zoals je hebt gevraagd. En hoewel ik niet weet hoe, zal ik proberen goed te maken wat ik jou en Charlie met mijn egoïstische gedrag heb aangedaan. Hij zal opgroeien zonder vader…’

‘En zonder oom.’

‘Is dit definitief?’

‘Ik kan niet tegen mijn zoon liegen. Hij moet de nagedachtenis aan zijn vader in ere houden.’

‘Maar hij heeft me vanochtend nog gezien…’

‘De tijd heelt alle wonden, Drummond. Als je weggaat, zal het niet zo moeilijk zijn om hem op een dag te vertellen dat zijn vader is gestorven.’

‘Wil je me dood laten verklaren?’

‘Het kan niet anders.’

Drummond haalde diep adem. ‘Dan vertrek ik vanavond. Het liefst zou ik je smeken, op mijn blote knieën, om van gedachten te veranderen en deze kans op geluk te grijpen die nu binnen handbereik is, maar dat zal ik niet doen. Kitty, ik hoop dat je nooit op dit moment terugkijkt en denkt dat jou iets te verwijten valt. Dat is niet zo. Ik heb onze toekomst bedorven.’

‘Laten we maar teruggaan. Het wordt al donker.’ Kitty stond op, maar haar ledematen hingen er slap bij, alsof ze een pluchen knuffel was die van zijn vulling was ontdaan.

‘Mag ik je dan tenminste nog één keer vasthouden? Om afscheid te nemen?’

Kitty had er niet de puf voor om ja of nee te zeggen, dus liet ze zich in zijn armen nemen. Zo stonden ze nog een laatste keer dicht tegen elkaar aan.

Uiteindelijk liet hij haar los, stak zijn hand naar haar uit en samen liepen ze terug over het strand.

Tot Kitty’s opluchting lag Charlie al in bed toen ze thuiskwamen. Ze vluchtte naar haar slaapkamer en deed de deur dicht. Daarna ging ze als een veroordeelde vrouw in een stoel zitten wachten tot ze Drummonds voetstappen in de hal zou horen, en de klik van de voordeur waardoor ze wist dat hij weg was. In plaats daarvan zag ze schaduwen buiten haar raam en hoorde ze stemmen. Ze stond op, tuurde naar buiten en zag Drummond in de tuin met Camira staan praten.

Vijf minuten later werd er op haar deur geklopt. ‘Het spijt me dat ik je stoor, Kitty, maar ik moet je nog iets geven voordat ik wegga.’ Drummond hield haar een met leer bekleed doosje voor. ‘Dit is de reden dat ik nog leef. Nadat we waren vertrokken uit Fremantle, kreeg Andrew een telegram. Hij vertelde me dat er een parel was, een beroemde parel, en dat die volgens zijn connecties te koop werd aangeboden. Hij had veel onderzoek gedaan naar de echtheid ervan en contact opgenomen met een derde partij, die in opdracht van de verkoper werkte. In het telegram dat hij als reactie daarop kreeg stond dat hij het geld naar de afgesproken plaats moest brengen, op een paar uur reizen van Geraldton. Zoals je weet heb ik ermee ingestemd om voor zijn boodschapper te spelen, heb ik het schip verlaten en ben ik op weg gegaan om de parel te halen. Omdat Andrew me had verteld waar ik op moest letten, kon ik zien dat de parel echt was. Dus…’ Hij zuchtte. ‘… mijn laatste eerbetoon aan mijn broer is dat ik de Roseate-parel aan zijn vrouw geef, zoals hij wilde. Hij is een fortuin waard en weegt bijna honderdvijftig gram. Andrew kon amper wachten om die parel om jouw hals te zien hangen, zodat hij heel Broome kon laten zien hoeveel hij van je hield en hoe succesvol hij was.’

‘Ik…’

‘Wacht, Kitty. Er is nog meer. Je moet weten dat er volgens de legende een vloek op de parel rust. Iedere eigenaar schijnt een plotselinge, schokkende dood te zijn gestorven. Andrew was de eigenaar van de parel en ligt nu op de bodem van de zee. Kitty, ook al moet ik doen wat mijn broer me gevraagd heeft, ik smeek je om je zo snel mogelijk van de parel te ontdoen. Word niet de eigenaar. Ik zal hem zelfs niet aan je overhandigen, maar hem op een plek neerleggen die jou veilig lijkt. Alsjeblieft, raak hem niet aan.’

Kitty bestudeerde het doosje en vervolgens Drummonds gezicht, maar in zijn ogen zag ze geen spoortje vrolijkheid. Hij was bloedserieus. ‘Mag ik hem dan op zijn minst zien?’

Drummond maakte het doosje open en Kitty keek naar de parel. Die had het formaat van een grote knikker, met een goudroze gloed die er perfect uitzag. Het leek wel of de prachtige glans licht uitstraalde en ieders ogen naar zich toe trok. Haar adem stokte. ‘Jeetje, wat prachtig. Zo’n mooie parel heb ik nog nooit gezien…’ Ze stak haar vingers ernaar uit, maar Drummond hield het doosje buiten haar bereik.

‘Niet aankomen! Naast alle vreselijke dingen die ik heb gedaan, wil ik niet ook nog jouw dood op mijn geweten hebben.’ Hij klapte het doosje dicht. ‘Wat lijkt jou een veilige plaats?’

‘Hier.’ Kitty liep naar haar schrijftafel en maakte de verborgen lade eronder open.

Drummond schoof het doosje erin en sloot de lade goed af. ‘Zweer dat je hem nooit zult aanraken,’ smeekte hij haar, terwijl hij de sleutel in haar hand drukte.

‘Drummond, uitgerekend jij kunt toch niet in zo’n verhaal geloven? In Broome doen er zo veel praatjes de ronde over behekste parels. Die zijn allemaal fantasie.’

‘Door de afgelopen weken ben ik er helaas wel in gaan geloven. Toen ik die parel in handen had, dacht ik dat die mijn redding was geweest. Ik had dat ding nog steeds in mijn bezit toen ik mijn plan bedacht. Ik voelde me… onoverwinnelijk, alsof ik het onmogelijke mogelijk kon maken. Ik was euforisch. En nu ben ik alles kwijt wat belangrijk voor me was. Mijn ziel is net zo dood als die van mijn vader en broer. Nu moet ik afscheid nemen. Mochten we elkaar ooit nog terugzien, dan hoop ik dat ik je zal kunnen laten zien dat ik heb geleerd van mijn vreselijke vergissing. Probeer me alsjeblieft te vergeven. Ik hou van je, mijn Kat. Dat zal ik altijd blijven doen.’ Met die woorden draaide hij zich om en liep naar de deur.

Elke vezel van Kitty’s lichaam smeekte haar voeten om achter hem aan te gaan, om hem terug te slepen, om te léven en de kans te grijpen om als man en vrouw verder te gaan. Maar ze hield stand.

‘Vaarwel.’ Hij glimlachte nog één keer naar haar en vertrok.

23

Alicia Hall

Victoria Avenue

Adelaide

5 juni 1912

Beste Kitty,

Ik schrijf je met een bezwaard gemoed, want alleen jij kunt je indenken hoe blij ik was toen ik Andrews telegram uit Broome ontving, waarin hij me berichtte over het wonder waardoor hij aan de ramp ontsnapt was.

Liefje, jij bent de enige andere persoon die ik ken die echt begrijpt hoe het is om het scala van emoties te doorlopen dat ik de afgelopen weken heb gevoeld. Eerlijk gezegd heb ik na de ramp dagenlang geworsteld om een reden te vinden om verder te gaan. Mijn hele wereld was binnen enkele uren ingestort, maar gelukkig kon ik nog vertrouwen op de Heer.

Dat Andrew bij ons terugkwam, was een wonder waarop we amper hadden kunnen hopen. Maar het viel ons wel ten deel, al kan ik, zoals ik hierboven al zei, deze brief niet met een positieve noot afsluiten.

Ik had verwacht dat Andrew me hier in Adelaide zou komen bezoeken, zodat ik mijn dierbare zoon met mijn eigen ogen kon zien. Maar gisteren kreeg ik visite van Mr. Angus, de advocaat van de familie. Andrew is bij hem geweest en heeft hem gevraagd me een brief te geven. Volgens Mr. Angus is Andrew diep getroffen door het verlies van zowel zijn vader als zijn broer, op een schip waar hij zelf aan boord had moeten zijn. Hij voelt zich ontzettend schuldig omdat hij nog in leven is, terwijl zij zijn weggenomen. Lieve Kitty, misschien is de schok hem te veel geworden, want Mr. Angus is ervan overtuigd dat Andrew geestelijk niet in orde is en niet zichzelf lijkt.

Andrew heeft Mr. Angus gevraagd om tegen mij, en tegen jou, te zeggen dat hij heeft besloten weg te gaan om in alle rust te kunnen herstellen. Om zichzelf weer op te bouwen, bij gebrek aan een betere term. Ik zou willen dat hij me dat persoonlijk was komen vertellen, want dan had ik hem gesmeekt om te blijven. Er zijn veel goede artsen die kunnen helpen bij een zenuwinzinking – als kind was hij al een nerveus type – maar Andrew schijnt ervan overtuigd te zijn dat hij dit alleen moet doen. Hij vroeg Mr. Angus ook jou om vergiffenis te smeken omdat hij je al zo kort na zijn terugkeer weer achterlaat, maar hij wilde jou niet belasten met de verwarde toestand waarin hij nu verkeert.

Ik zou je graag vertellen wanneer hij weer terugkomt, maar daarover heeft hij niets gezegd tegen Mr. Angus. Verder stond hij erop – al vond ik dat onzin – dat alle zakelijke belangen van Mercer in een trustfonds voor Charlie worden ondergebracht. Mr. Angus heeft me de documenten laten zien en tot mijn schrik leek de handtekening helemaal niet op die van Andrew. Mocht Andrew tegen die tijd niet zijn teruggekeerd, dan wordt het bedrijf op Charlies eenentwintigste verjaardag aan hem overgedragen.

In Andrews brief staat dat hij voor vertrek uit Broome bij Noel Donovan op bezoek is gegaan en hem over zijn beslissing heeft ingelicht. Mr. Donovan is een bekwaam man en zal het bedrijf ongetwijfeld op efficiënte wijze draaiende houden. Jij, Kitty, bent benoemd tot de enige beheerder van Charlies trustfonds. Ook bij die beslissing heb ik mijn vraagtekens, want die verantwoordelijkheid moet een zware last voor je zijn, maar volgens Andrew vertrouwt hij blind op jouw oordeel.

Ik kan je ook mededelen dat Mr. Angus de testamenten van mijn geliefde echtgenoot en Drummond heeft voorgelezen, die slechts een paar weken geleden opgesteld zijn, toen ze hier in Adelaide waren. Ook Charlies oom heeft zijn neefje al zijn wereldse bezittingen nagelaten, wat betekent dat onze lieve jongen de enige erfgenaam van het Mercer-fortuin is. Wat moet dat een last zijn op zijn jonge schouders, maar zoals het er nu voor staat, kunnen wij vrouwen niets tegen de wensen van Andrew inbrengen. In zijn brief vroeg hij me je te verzekeren dat er elke maand een aanzienlijke som geld vanuit het trustfonds op je rekening in Broome gestort zal worden, zodat je ruimschoots moet kunnen voorzien in jullie levensonderhoud. Al besef ik dat dat een schrale troost moet zijn, nu je – voorlopig althans – weer je echtgenoot bent verloren.

Lieve Kitty, ik weet dat dit de zoveelste schok is die je te verduren krijgt. Ik smeek je om te overwegen samen met mijn kleinzoon in te trekken op Alicia Hall, zodat we kracht en troost uit elkaar kunnen putten terwijl we deze nieuwe storm uitzitten.

We kunnen alleen maar bidden voor Andrew en zijn spoedige terugkeer.

Laat me alsjeblieft zo snel mogelijk weten wat je besloten hebt.

Edith

Toen Kitty de brief neerlegde, brak het koude zweet haar uit en voelde ze gal omhoogkomen in haar keel. Snel rende ze naar het wasstel in haar slaapkamer en gaf erin over. Nadat ze haar mond en gezicht had gedroogd met een handdoek, droeg ze de waskom naar het privaat en liet de inhoud in de pot vallen, alsof ze zich daarmee ontdeed van het laatste, giftige staartje van Drummonds bedrog.

Camira trof haar aan toen ze de kom in de keuken stond af te wassen. ‘U weer misselijk, Missus Kitty? U ziek? Ik vragen dokterman hier komen. U vel over been.’ Ze klakte afkeurend met haar tong, vulde een kan met water en gaf die aan Kitty.

‘Dank je. Het gaat prima, echt waar.’

‘U laatste tijd in spiegel kijken, Missus Kitty? U een spook lijken.’

‘Camira, waar is Charlie?’

‘In hut met Cat.’

‘Dan moet ik je vertellen dat Mister Boss een tijdje weg is.’

Argwanend keek Camira haar aan. ‘Welke Mister Boss?’

‘Andrew, mijn echtgenoot, natuurlijk.’

‘Misschien beter zo.’ Camira knikte veelbetekenend. ‘Ik en Fred wel voor u en Charlie zorgen. Die mannen…’ Haar wenkbrauwen trokken naar elkaar toe. ‘… voor grote problemen zorgen.’

‘Dat doen ze zeker.’ Kitty glimlachte zwakjes, omdat Camira zich nog zo voorzichtig uitdrukte.

‘Missus Kitty, ik…’

Charlie en Cat doken op bij de keukendeur en Camira zuchtte slechts en zei niets meer.

Die middag zat Kitty op de veranda om de brief van haar schoonmoeder nog een keer te lezen. Aangezien Drummond haar per telegram had laten weten dat ‘Andrew’ het had overleefd, had hij waarschijnlijk geen andere keus gehad dan zijn toneelstukje tot het einde toe uit te spelen. In elk geval had hij zich wel aan zijn belofte aan haar gehouden en was hij verdwenen. Wat haar vooral raakte was dat Drummond al in zijn testament had laten zetten dat Charlie al zijn bezittingen zou erven, voordat dit allemaal gebeurd was.

Nu haar aanvankelijke schrik een beetje was weggeëbd, wist ze dat ze het risico liep dat ze zou gaan wensen dat ze niet zo overhaast had gehandeld. Eerst kwam de woede, toen het verdriet en toen de spijt. Tijdens de lange, pijnlijk eenzame nachten lag ze vaak te piekeren over de vraag of ze er beter wat tijd overheen had kunnen laten gaan. Nu was het te laat. Drummond was voorgoed vertrokken, precies zoals ze hem had gevraagd.

Ze had al een keer om hem gerouwd, en deze tweede keer was het verdriet er niet minder om.

Charlie had amper opgekeken toen hij te horen kreeg dat ‘papa’ weer op zakenreis was. Omdat hij het gewend was dat Andrew vaak afwezig was en omdat hij vaak in zijn eigen fantasiewereldje verkeerde met Cat, legde hij zich er zonder morren bij neer. Tot haar grote verdriet had Charlie het veel vaker over ‘oom Drum’ dan over zijn vader.

‘Ik weet dat hij naar de hemel is omdat God hem wilde hebben, maar we missen zijn spelletjes wel, hè, Cat?’

‘Ja, dat klopt.’ Het meisje knikte er plechtig bij.

Kitty moest glimlachen om het taalgebruik van het meisje. Vanaf haar geboorte had Kitty Engels met haar gepraat, en ze kende zelfs een beetje Duits. Ze was een schat van een kind: beleefd, welgemanierd en het oogappeltje van haar moeder. Toch vroeg Kitty zich af wat de toekomst voor Cat in petto had. Want hoe mooi en intelligent ze ook was, ze was een halfbloed; een verschoppeling in de culturen van haar beide ouders en dus overgeleverd aan de genade van de maatschappij.

Kitty liep naar haar schrijftafel en trok de lade open om Edith te schrijven dat ze niet van plan was om met Charlie op Alicia Hall te komen wonen. Hoewel ze zich ervan bewust was hoe moeilijk het zou worden om als weduwe in Broome te blijven, was ze hier tenminste van niemand afhankelijk. Misschien, dacht ze, zou ze over een paar weken wel met Charlie naar Schotland gaan om hem kennis te laten maken met zijn familie en daar beslissen of ze er permanent wilde blijven.

Haar vingers sloten zich om de koele koperen sleutel van de geheime lade. In de chaos van al haar emoties was ze helemaal vergeten dat Drummond haar vlak voor vertrek een parel had gegeven. Ze maakte de lade open, haalde het doosje eruit en deed het deksel open. Daar lag hij, glanzend in het licht. De prachtige roze gloed en het formaat lieten er geen twijfel over bestaan dat deze parel veel waard was. De boze krachten die ervan uit zouden gaan, waren diep verborgen in de zandkorrel die de aanleiding was geweest voor al dit moois. Net zoals de boze koningin in een kindersprookje was er aan de buitenkant niet te zien wat er in de kern schuilging.

Omdat ze Drummonds waarschuwing dat ze de parel niet mocht aanraken en nooit mocht bezitten niet in de wind wilde slaan, zette ze het doosje neer en begon te ijsberen. Aan de ene kant was het Andrews laatste geschenk aan haar en zou ze het om haar hals moeten hangen en koesteren. Aan de andere kant had Drummond misschien gelijk en kon er een dodelijke vloek op rusten.

Er werd op de deur geklopt.

‘Binnen,’ zei Kitty, nog steeds in gedachten verzonken.

‘Missus Kitty, kinderen rusteloos zijn en tegen mij en Fred zeggen zij willen rennen op strand. Ik…’ Camira’s blik viel op de parel en haar zwarte wenkbrauwen trokken naar elkaar toe. ‘Missus Kitty, niet aanraken!’ Ze mompelde een paar woordjes in zichzelf en rukte haar blik los van de parel, die lag te schitteren in een zonnestraal die door het raam naar binnen viel. ‘Doos dicht! Nu! Niet kijken, Missus Kitty! Doos dicht!’

Automatisch deed Kitty wat haar opgedragen werd.

Camira deed het raam achter de schrijftafel open. ‘Geen zorgen, Missus Kitty, ik u redden.’ Terwijl ze nog iets onverstaanbaars mompelde en Kitty verbijsterd toekeek, pakte Camira haar katoenen rok in haar hand, sloeg ermee tegen het doosje en slingerde het door het open raam.

‘Wat doe je nu? Die parel is veel geld waard, Camira! Extreem veel geld. Stel dat we hem niet meer kunnen vinden?’ Kitty keek reikhalzend uit het raam.

‘Ik hem zien.’ Camira wees naar de plek waar het doosje was neergekomen. ‘Missus Kitty, u die parel niet verkopen. U geen geld voor aannemen. U begrijpen?’

‘Mijn… echtgenoot zei dat er een vloek op rustte, maar dat is toch maar bijgeloof?’

‘Dan u mij vertellen waarom Mister Boss nu dood? En veel mensen vóór hem?’

‘Je bedoelt Mister Drum, Camira,’ corrigeerde Kitty haar scherp.

‘Missus Kitty,’ verzuchtte Camira, ‘u die mannen niet uit elkaar houden, ik wel.’

‘Ik…’ Kitty besefte dat het bij Camira geen zin had om de schijn op te houden. ‘Geloof jij in de vloek?’

‘Geesten hebberige mannen zoeken en vermoorden. Ik voelen boze geesten bij doos. Ik Mister Drum zeggen niet goed.’

‘Wat moet ik er volgens jou dan mee doen, als ik hem niet mag verkopen, Camira? Behalve dat het mijn laatste cadeau van Andrew was, is het ook een fortuin waard. Ik kan het moeilijk weggooien.’

‘U aan mij geven. Ik doos weghalen, dan geen slechte dingen gebeuren.’

‘Waarnaartoe?’ Kitty kneep haar ogen even samen. Hoeveel ze ook van Camira hield en haar vertrouwde, het meisje was arm en van de opbrengst van de parel zou ze een heel nieuw leven kunnen opbouwen voor zichzelf en haar kind.

Camira keek haar aan en leek zoals gewoonlijk haar gedachten te kunnen lezen. ‘U slechte parel houden en verkopen aan rijke man, dan Charlie over drie maanden geen moeder meer.’ Ze sloeg haar armen over elkaar en wendde haar blik af.

‘Goed dan,’ gaf Kitty toe. Tenslotte had ze het geld niet echt nodig, net zomin als haar zoon het nodig had. ‘Sinds de aankoop van die parel zijn ons allemaal vreselijke dingen overkomen. Als ik in de vloek zou geloven, zou ik misschien zeggen dat die onze familie te gronde heeft gericht.’ Kitty slikte moeizaam en keek Camira aan. ‘Misschien kunnen we hem maar beter snel wegdoen, zodat we allemaal weer opgelucht kunnen ademhalen.’

‘Fred plek kennen en hij mij meenemen. Ik en Cat meegaan.’ Camira liep naar de deur. ‘Beter zo, Missus Kitty. Slecht ding naar plek waar dat geen kwaad kunnen.’

‘Zorg jij daar maar voor. Dank je, Camira.’

Een paar dagen later kreeg Kitty bezoek van Noel Donovan.

‘Mijn excuses dat ik u alweer stoor, Mrs. Mercer, en nog wel in zo’n moeilijke tijd voor uw familie, maar u zult wel gehoord hebben dat uw man het beheer van de Mercer Pearling Company aan mij heeft overgedragen tot hij terugkomt, of tot de kleine Charlie eenentwintig is.’

‘Laat ons bidden voor het eerste,’ reageerde Kitty.

‘Natuurlijk, daar twijfel ik ook niet aan. Wat moet dit een moeilijke tijd voor u zijn, Mrs. Mercer. Tijdens de vorige eeuw zijn er tien leden van mijn familie omgekomen tijdens de Ierse hongersnood. Daarom zijn wij, de nabestaanden, hiernaartoe gekomen. Veel mannen en vrouwen zijn naar dit land gekomen vanwege een ramp.’

‘Dat is niet de reden dat ik hiernaartoe ben gekomen, maar kennelijk heb ik er toch niet aan kunnen ontsnappen,’ zei Kitty bruusk. ‘Zo, Mr. Donovan, wat kan ik voor u doen?’

‘Nu ja, volgens mij kunt u het beste inschatten wat er in Andrews hoofd omging. En ik vraag me af of u weet wanneer hij precies terugkomt.’

‘Daar heeft hij niets over losgelaten, Mr. Donovan.’

‘Heeft hij niet tijdens het avondeten met u gepraat, zoals mijn vrouw en ik vaak doen?’ drong Noel aan. ‘Als iemand weet hoe hij over de toekomst van het bedrijf dacht, bent u het wel.’

‘Ja, natuurlijk.’ Instinctief voelde Kitty aan dat ze bevestigend moest antwoorden. ‘Voor zijn vertrek hebben we uitvoerig gesproken.’

‘Dan weet u vast ook dat uw man twintigduizend pond van de zakelijke rekening heeft opgenomen, een paar dagen voor zijn dood?’

Kitty voelde een steen op haar maag toen ze besefte waar Andrew het geld voor gebruikt had. ‘Ja. Wat is daarmee?’

‘Was dat geld bestemd voor een nieuwe logger?’

‘Ja, inderdaad.’

‘En weet u misschien wie die bouwde? Er staat niets over in de grootboeken.’

‘Helaas niet, al meen ik me wel te herinneren dat het een bedrijf in Engeland was.’

‘Dat zou goed kunnen. Het feit blijft, Mrs. Mercer, dat we drie loggers zijn kwijtgeraakt in de cycloon. Godzijdank waren de meeste schepen al tijdelijk buiten gebruik gesteld, anders was de schade nog veel groter geweest. Het punt is dat we, met het tekort van twintigduizend pond erbij opgeteld, een flinke bankschuld hebben.’

‘Is dat zo?’ Kitty was geschokt, maar probeerde dat niet te laten blijken. ‘Die schuld kan toch vast wel in termijnen worden afbetaald, zolang het bedrijf dit verlies nog niet te boven is?’

‘Twintigduizend pond en drie loggers is erg veel om te boven te komen, Mrs. Mercer. Zelfs als we de komende maanden een goede opbrengst binnenhalen, duurt het minstens drie jaar voordat alles is afbetaald en we weer winst kunnen maken. Tenzij we natuurlijk boffen…’ Noels stem stierf weg en er lag een bezorgde uitdrukking op zijn anders zo evenwichtige gezicht.

‘Ik begrijp het.’

‘Als u het niet erg vindt dat ik het zeg, er is nog een probleem: het moreel bij de arbeiders is momenteel erg laag. Door het dubbele verlies, ziet u. Hoe hard uw man ook werkte, een groot deel van hen zag Mr. Stefan als de baas. Nu Mr. Andrew er niet meer is, proberen andere bedrijven onze beste werknemers weg te kapen. Gisteren nog vertelde Ichitaro, onze meest ervaren duiker, me dat hij en zijn assistent voor Rubin gaan werken. Dat is een grote klap, waardoor de andere mannen geneigd zullen zijn hetzelfde te doen.’

‘Dat begrijp ik volkomen, Mr. Donovan. Het is inderdaad een zorgwekkende situatie.’

‘Ach, ja.’ Noel stond op. ‘Ik ga maar door over zaken, terwijl u wel iets anders aan uw hoofd hebt. Ik ga maar weer eens.’

‘Mr. Donovan.’ Kitty stond ook op. ‘Zo te horen hebt u gelijk en voelen de mannen zich ontmoedigd nu ze geen leider meer hebben. Is het misschien een goed idee als ik naar kantoor kom om hen toe te spreken? Als ik hun uitleg dat de Mercer Pearling Company nog steeds een levensvatbaar bedrijf is en dat er geen reden tot paniek is?’

Noel keek vertwijfeld. ‘Met alle respect, Mrs. Mercer, maar ik weet niet zeker of ze naar een vrouw zullen luisteren.’

‘Thuis luisteren mannen toch ook naar hun vrouw en laten ze zich door haar troosten?’ wierp Kitty tegen.

Noel bloosde. ‘Ach ja, misschien hebt u gelijk. En ik denk niet dat het kwaad kan. Onze loggers varen overmorgen weer uit. Er is wat vertraging ontstaan omdat we een nieuwe bemanning moesten zoeken.’

‘Hebt u de mannen die ontslag willen nemen al betaald?’

‘Nee, die komen morgenochtend hun laatste salaris ophalen.’

‘Sleep dan alstublieft zo veel bemanningsleden als u kunt uit de bars en bordelen en zeg dat de nieuwe baas van de Mercer Pearling Company hen morgenochtend om elf uur wil toespreken.’

Noel trok zijn wenkbrauwen op. ‘Mrs. Mercer, wilt u nou zeggen dat Andrew het bedrijf aan u heeft overgedragen?’

‘In feite wel. Als beheerder van het trustfonds waar het bedrijf in is opgenomen, ben ik momenteel voor hen degene die het dichtst in de buurt komt van een baas.’

‘Goed, maar ik moet u wel waarschuwen, Mrs. Mercer. Die mannen zijn een zootje ongeregeld, en ze zullen allemaal een man verwachten.’

‘Ik woon al vijf jaar in Broome, Mr. Donovan, dus daar ben ik me heel goed van bewust. Ik zie u morgenochtend, om elf uur stipt.’ Kitty liep naar de lade in haar schrijftafel en telde een stapel Australische ponden voor hem af. ‘Ga naar Yamasaki en Mise en koop vierentwintig flessen van hun beste champagne.’

‘Is dat wel verstandig, Mrs. Mercer? Gezien de huidige staat van financiën?’

‘Dit is geen bedrijfsgeld, Mr. Donovan. Het is van mij.’

‘Goed dan.’ Noel stopte het geld in zijn zak en glimlachte. ‘Zo te horen staat onze werknemers hoe dan ook een grote schok te wachten.’

Nadat Noel was vertrokken, liet Kitty zich door Fred naar de stad brengen. Ze liep de kleermakerij van Wing Hing Loong in en vroeg of hij een lijfje met lange mouwen en een rok voor haar kon maken, van het witte katoen dat werd gebruikt voor de kostuums van de parelhandelaars. Aan de voorkant van het lijfje moesten vijf grote knopen komen, gemaakt van parels, en een Chinees kraagje. Ze bood hem het dubbele van het normale tarief, op voorwaarde dat ze de kledingstukken de volgende ochtend om negen uur kon komen ophalen. Daarna ging ze naar huis en bracht de middag ijsberend in de salon door, waar ze probeerde te bedenken wat ze tegen de mannen moest zeggen. Net toen ze moedeloos werd en zich begon af te vragen of ze wel goed bij haar verstand was, dacht ze aan haar vader, die elke zondag op de preekstoel had gestaan. Ze had de aanwezigen vaak als betoverd naar hem zien kijken; niet vanwege zijn woorden, maar door zijn overtuigingskracht en ontegenzeggelijke charmes.

Het valt te proberen voor Andrew, Charlie en Drummond, hield ze zichzelf voor, terwijl er opeens een idee bij haar opkwam.

De volgende ochtend bekeek Kitty zichzelf in de spiegel. Ze maakte het gouden kettinkje vast dat ze van Andrews smetteloos witte jasje had gehaald en dat als symbool gold voor de beste parelhandelaars. Daarna pakte ze de witte tropenhelm, zette die op haar hoofd en grinnikte om haar spiegelbeeld. Misschien was het een beetje overdreven, maar toch legde ze de helm bij Andrews lederen aktetas die hij had gebruikt om papieren tussen kantoor en thuis te vervoeren.

Ze wierp nog een laatste blik in de spiegel en haalde diep adem. ‘Kitty McBride, je bent niet voor niets de dochter van je vader…’

‘Heren,’ begon Kitty toen ze naar de zee van mannengezichten onder haar keek en zich even afvroeg hoeveel nationaliteiten ze toesprak. Japanners, Maleisiërs, Koepangers en een massa blankere gezichten ertussen. Een aantal van hen zag ze nu al gniffelen en tegen elkaar fluisteren.

‘Allereerst wil ik mezelf graag voorstellen, voor degenen die mij nog niet kennen. Mijn naam is Katherine Mercer en ik ben de echtgenote van Mr. Andrew Mercer. Vanwege het recente verlies van zijn vader en broer zag Mr. Mercer zich genoodzaakt om zich terug te trekken uit Broome en zich bezig te houden met familiezaken. Ik hoop dat we hem allemaal het beste wensen op zijn reis en bidden dat hij de kracht zal vinden om zich met zulke zaken bezig te houden, in een tijd die hem persoonlijk zwaar valt.’

Kitty hoorde haar stem licht trillen terwijl ze de leugen herhaalde.

Geen zwakte tonen, Kitty, dat ruiken ze van een kilometer afstand…

‘Voor de duur van zijn afwezigheid heeft hij mij gevraagd zijn plaats in te nemen, vakkundig geassisteerd door Mr. Noel Donovan, die verantwoordelijk blijft voor het dagelijkse reilen en zeilen binnen het bedrijf.’

Ze zag flink wat wenkbrauwen de lucht in schieten en hoorde verontwaardigd gefluister in het publiek. Het kostte haar dan ook elk greintje kracht dat ze bezat om verder te gaan.

‘Heren, er zijn mij in de stad geruchten ter ore gekomen dat de Mercer Pearling Company financieel in zwaar weer verkeert, door het verlies van drie loggers in de cycloon. Er wordt zelfs beweerd dat het bedrijf zal worden opgedoekt. Ik ben ervan overtuigd dat niemand van de aanwezigen hier zo harteloos is geweest om zulke geruchten te verspreiden, gezien de tragedie die niet alleen onze familie, maar heel Broome heeft getroffen. En ik ga ervan uit dat jullie allemaal met warme gevoelens terugdenken aan de man die aan de wieg van dit bedrijf stond, Mr. Stefan Mercer. De Mercer Pearling Company is een van de oudste en bekendste bedrijven in onze stad en heeft velen van jullie voorzien van een inkomen voor uzelf, uw vrouw en uw kinderen.’

Ze vervolgde: ‘Ik ben hier om te vertellen dat de geruchten over financiële problemen nergens op gebaseerd zijn. Ze zijn verspreid door mensen die jaloers zijn op ons erfgoed en die ons willen zien falen. Het Mercer-imperium is een van de rijkste en succesvolste in Australië en ik kan iedereen hier verzekeren dat er aan geld geen gebrek is. Niet binnen het bedrijf en ook niet op grotere schaal. Vanmorgen hebben Mr. Donovan en ik opdracht gegeven voor de bouw van drie nieuwe loggers. Tegen het eind van het jaar hopen we er daar nog twee aan toe te voegen.’

Kitty haalde diep adem en probeerde de stemming in het publiek te peilen. Sommige mannen hadden zich naar hun buurman omgedraaid om te vertalen wat ze zei. Veel van hen knikten verbaasd.

Ik heb ze bijna…

‘Het bedrijf staat niet op instorten, integendeel zelfs. De komende maanden gaan we in Broome op zoek naar de beste mannen die ons team kunnen versterken. Het is mijn wens, en die van mijn man, om van de Mercer Pearling Company het grootste bedrijf ter wereld te maken.’

Dit leverde haar gejuich op van een paar mannen, waardoor ze de moed vond om verder te gaan.

‘Ik ben me ervan bewust dat een aantal van jullie al heeft besloten zijn geluk elders te beproeven. Natuurlijk zullen jullie het resterende salaris krijgen waar jullie nog recht op hebben. Mochten jullie besluiten toch te blijven, dan ontvangen jullie de tien procent boven op jullie oude salaris, die Mr. Stefan Mercer voor al zijn personeel heeft opgenomen in zijn testament.’

Ze begon af te ronden: ‘Heren, namens de familie Mercer vraag ik jullie om vergiffenis vanwege de onzekerheid waarin jullie de afgelopen weken hebben verkeerd. En om jullie begrip omdat wij, net als zo veel families hier in Broome, ook met een zwaar verlies te kampen hebben gehad. Een aantal van jullie twijfelt misschien aan de capaciteiten van een vrouwelijke bewindvoerder. Maar ik smeek u om naar de vrouwen in uw eigen familie te kijken en hun kracht te zien. Zij runnen uw huishouden, beheren ongetwijfeld de financiën thuis en doen hun best om iedereen tevreden te stellen. Vanbuiten vertoon ik misschien niet de kracht of de moed om de oceaan te bedwingen, zoals jullie dat dag in, dag uit doen, maar in mijn hart voel ik beide. En met de zegen van mijn wijlen schoonvader en mijn echtgenoot kijk ik ernaar uit om voortaan leiding te geven aan de Mercer Pearling Company.’

Terwijl ze probeerde niet te hijgen van de emoties en de spanning, keek ze omlaag naar haar publiek. Iedereen was nu stil en luisterde aandachtig of ze nog iets te zeggen had. Op haar verzoek werden er glazen champagne rondgedeeld in de ruimte. Noel kwam naast haar staan en bood haar een glas aan, dat ze aannam.

‘Morgen ben ik in de haven aanwezig, om degenen die dan nog bij ons zijn en de zee op gaan uit te zwaaien. Om jullie het beste te wensen en te bidden voor een veilige terugkeer. Tot slot wil ik graag het glas met jullie heffen, op alle mannen die ons onlangs zijn ontvallen door de cycloon. Met name op onze oprichter, Mr. Stefan Mercer.’ Kitty hief haar glas. ‘Op Stefan!’

‘Op Stefan,’ echoden de mannen, terwijl Kitty net als zij van haar champagne dronk.

Na een stilte riep iemand in het publiek: ‘Drie hoeraatjes voor Mrs. Mercer. Hiep, hiep!’

‘Hoera!’

‘Hiep, hiep!’

‘Hoera!’

‘Hiep, hiep!’

‘Hoera!’

Kitty wankelde een beetje en voelde een sterke arm om haar heen toen Noel haar naar een stoel aan de zijkant van het pakhuis hielp en ze dankbaar ging zitten.

‘Dat was me de toespraak wel,’ complimenteerde hij haar, terwijl ze zagen dat de glazen werden bijgeschonken en dat de mannen onderling met elkaar begonnen te praten. ‘Zelfs ik was overtuigd,’ fluisterde hij glimlachend naar haar. ‘Ik betwijfel of er iemand niet overtuigd was. Al mag de Heer weten hoe we moeten betalen voor de beloftes die u hun zojuist hebt gedaan.’

‘We moeten een manier vinden, Noel,’ zei ze, ‘en dat zal ons lukken ook.’

‘U ziet er moe uit, Mrs. Mercer. Waarom gaat u niet naar huis om te rusten? Uw werk hier is gedaan, dat is een ding dat zeker is. Nu zullen ze hun glas leeg willen drinken en hun geld komen halen, inclusief de bonus die u hun beloofd hebt. Maar Mrs. Mercer, de bankrekeningen zijn al leeg…’

‘Ik heb het extra bedrag bij me,’ zei Kitty gedecideerd. ‘Als u het niet erg vindt, wil ik graag persoonlijk kennismaken met alle mannen en hun het geld geven waar ze recht op hebben.’

‘Natuurlijk vind ik dat niet erg.’ Vol ontzag keek Noel haar aan, maakte een buiginkje en haastte zich weg naar de klerk in het privékantoor om de salarissen te halen.

Om vier uur die middag werd Kitty door Fred van de ponykar geholpen. Ze strompelde door de voordeur het huis binnen en zei tegen Camira, die ze tegenkwam in de hal: ‘Ik ga even liggen. Kun jij een verse kan water naar mijn kamer brengen?’

‘Ja, Missus Kitty.’ Camira maakte zoals gewoonlijk een reverence en keek haar mevrouw onderzoekend aan. ‘U weer misselijk?’

‘Nee, alleen heel erg moe.’

Kitty ging op haar bed liggen en genoot van de frisse bries die door het open raam naar binnen kwam. In de drie uur die het had gekost om iedere man te begroeten en naar hem en zijn familie te informeren, had geen enkele man om zijn laatste salaris gevraagd. In plaats daarvan hadden ze haar benaderd met een beschaamde glimlach, haar verteld dat ze het volste vertrouwen hadden in de Mercer Pearling Company en haar – soms met tussenkomst van een tolk – gecondoleerd met haar verlies.

Het bedrijf had nu nog een grotere bankschuld, maar ook een voltallige bemanning, inclusief duikers en duikassistenten, die morgen zou uitvaren om het noodlijdende bedrijf weer in zijn oude glorie te herstellen.

Kitty deed haar ogen dicht en dankte God voor de lessen van haar vader tijdens het woensdagontbijt. Zijn kort samengevatte biografie van Elizabeth Tudor, die weliswaar haar Schotse nicht Mary ter dood had veroordeeld, was de inspiratie geweest voor haar toespraak van vandaag.

‘Al heb ik het lichaam van een zwakke, fragiele vrouw…’ had Elizabeth gezegd toen ze haar leger toesprak in de haven van Tilbury, klaar om de Spaanse Armada te verslaan.

Vergeef me, Andrew. Vandaag heb ik mijn best voor je gedaan…

De twee weken daarna was Kitty elke dag vroeg uit de veren en kwam ze nog eerder dan Noel op kantoor aan. Ze nam de boekhouding zorgvuldig door, waarbij de ervaring die ze in haar vaders parochie had opgedaan goed van pas kwam. De boekhouding bleek niet te kloppen – er waren contante bedragen opgenomen waar ze de klerk naar vroeg.

‘Vraag maar aan Mr. Noel. Die heeft er toestemming voor gegeven,’ zei de man tegen haar.

‘Nou ja, soms komt het voor dat een duiker een parel in handen krijgt. Dat wil zeggen, een parel die is meegesmokkeld van een logger. Als het vermoeden bestond dat er een kostbare parel aan boord was…’ Noel keek naar zijn handen, die hij nerveus in elkaar wrong. ‘Dan lieten Mr. Andrew, en Mr. Stefan vóór hem, de duiker die niet stelen en de opbrengst helemaal voor zichzelf houden, maar loofden ze een geldbedrag uit voor de man die hun een bepaalde parel kon bezorgen. Soms bleek het een schaalparel te zijn, maar op die manier werd het risico gespreid. Begrijpt u?’

‘Ja, ik begrijp het volkomen.’

Kitty maakte voor die middag een afspraak bij de bank en nam plaats aan het bureau tegenover Mr. Harris. Zijn gezicht stond beledigd toen ze hem de situatie voorlegde.

‘Ik kan u verzekeren dat er aan geld geen gebrek is, Mr. Harris. Het Mercer-imperium is een fortuin waard.’

‘Dat kan wel zo zijn, Mrs. Mercer, maar ik vrees dat de bank onmiddellijke zekerheid nodig heeft. Misschien kunt u de gelden doorsluizen vanuit een ander deel van het Mercer-imperium.’ De bankdirecteur vertrok geen spier; hij was wel wat gewend in een stad vol mensen die erop los bluften om nog een paar maanden krediet bij hem los te peuteren.

Gezien het feit dat Kitty geen idee had wat er op de bankrekeningen van Mercer stond en dat ze een tripje naar Adelaide zou moeten maken, naar de advocaat van de familie, om erachter te komen, knikte ze. ‘Daar ben ik me van bewust. Kunt u me misschien een maand de tijd geven?’

‘Jammer genoeg niet, Mrs. Mercer. De bankschuld bedraagt momenteel drieëntwintigduizend pond.’

‘Wellicht kan ons huis als tijdelijk onderpand dienen?’ opperde ze. ‘Het staat in de beste wijk van Broome en is prachtig gemeubileerd. Kunt u daar genoegen mee nemen, tot ik meer geld heb kunnen vrijmaken?’

‘Mrs. Mercer,’ zei de bankdirecteur met gefronst voorhoofd, ‘het is niet aan mij om u goede raad te geven, maar weet u zeker dat dat verstandig is? Misschien beseft u niet helemaal hoe onvoorspelbaar de parelvisserij is. Ik zou het heel erg vinden als u en uw zoon straks geen dak meer boven het hoofd hebben.’

‘Het is inderdaad een onvoorspelbare bedrijfstak, Mr. Harris. Maar een beetje gokker zou er vast op durven wedden dat het de familie Mercer nu weleens voor de wind zou kunnen gaan, na al die tegenslagen. Morgen kom ik u de eigendomsakte brengen.’

‘Zoals u wilt, Mrs. Mercer. De bank stelt wel als eis dat de rest van de schuld binnen een half jaar wordt afgelost.’

‘Akkoord. Maar…’ Kitty stond op. ‘… als ik ook maar iemand in de stad over deze transactie hoor fluisteren, dan doen we per direct geen zaken meer met u. Is dat duidelijk?’

‘Jazeker.’

‘Mooi. Morgen kom ik terug om de formaliteiten af te wikkelen.’

Kitty verliet zijn kantoor met opgeheven hoofd, zich er terdege van bewust dat ze zichzelf dit niet aan hoefde te doen. Als ze wilde kon ze elk moment met Charlie terug naar Alicia Hall, om daar een luxeleventje te leiden met Edith.

‘Een lot erger dan de dood,’ herhaalde ze Drummonds woorden toen ze de bank uit liep en de brandende middagzon in stapte. Het was tot daaraan toe om hier in haar eentje met een leugen te leven, het was heel iets anders om ermee te leven onder het dak van een vrouw die geloofde dat haar oudste zoon nog leefde en op een dag zou terugkomen.

Eenmaal thuis begon het Kitty weer te duizelen, en ze vervloekte zichzelf, want ze wist dat ze krachtig moest overkomen om te zorgen dat het bedrijf het overleefde. Aan haar schrijftafel haalde ze de grootboeken tevoorschijn die ze in Andrews lederen aktetas mee naar huis had genomen, en keek ze nog eens goed door.

‘Goeie genade.’ Ze legde haar hoofd op het tafelblad. ‘Waar ben ik aan begonnen?’

Er werd op de deur geklopt en Camira kwam binnen met een dienblad met de pot thee waar ze om gevraagd had.

‘Dank je,’ zei ze, terwijl ze opstond om het dienblad van haar aan te nemen.

‘Missus Kitty, u uitzien alsof u ook dood zijn. Rust, u rust nodig hebben.’

‘Het komt gewoon door de warmte, en…’

Vol afgrijzen moest Camira aanzien dat haar geliefde mevrouw op de vloer in elkaar zakte.

‘Wanneer was uw laatste menstruatie, mevrouw?’

Kitty keek op in de intelligente donkere ogen van dokter Suzuki. Met gefronst voorhoofd probeerde ze het zich te herinneren, zich afvragend waarom hij ernaar vroeg, terwijl het toch duidelijk was dat ze nog steeds last had van uitputting en de nasleep van de cholera.

‘Twee maanden geleden, misschien. Ik weet het echt niet, dokter Suzuki.’

‘Hebt u sindsdien geen bloed meer verloren?’

Kitty huiverde door zijn gebrek aan tact. Al wist ze dat Suzuki een betere arts was, ze wist ook dat dokter Blick het nooit zo plastisch had verwoord. Snel dacht ze na. ‘Het was halverwege april,’ loog ze. ‘Nu weet ik het weer.’

‘Echt? Dat verbaast me. Ik zou zeggen dat de vrucht nu ongeveer vier maanden is.’

‘Ben ik zwanger? Weet u dat zeker?’

‘Heel zeker.’

Dat kan niet waar zijn…

‘Buiten uw huidige toestand kan ik u melden dat u kerngezond bent. Van harte gefeliciteerd, mevrouw. Ik hoop dat uw echtgenoot snel terugkomt, zodat u hem het blijde nieuws kunt vertellen.’

‘Dank u,’ zei Kitty mat.

‘U hebt een vreselijk verlies geleden, maar wat God wegneemt, geeft Hij ook weer terug. Voorlopig kan ik u alleen aanraden zo veel mogelijk rust te nemen. U bent veel te mager en de baby is duidelijk aan de grote kant. De komende maand kunt u het beste in bed blijven en het leven koesteren dat in u groeit.’

Met stomheid geslagen keek Kitty toe hoe dokter Suzuki zijn instrumenten weer opborg.

‘Een prettige dag nog, Mrs. Mercer. Mocht u me nodig hebben, dan sta ik tot uw beschikking.’ Na een kleine buiging verliet hij haar slaapkamer.

‘Nee, alsjeblieft…’ Ademloos voelde Kitty dat er een traantje aan haar ooghoek ontsnapte. ‘Ik heb zo veel te doen.’

Ze keek op naar het plafond en zag daar een grote spin kruipen. Daardoor dacht ze terug aan die keer dat Drummond naar haar slaapkamer was gekomen om haar te redden, jaren geleden.

‘Ik ben in verwachting van jouw kind…’ verzuchtte ze. Daarna dankte ze stilletjes de hemel dat iedereen door zijn leugen tenminste zou denken dat het kind van haar echtgenoot was. Voor zover ze zich kon herinneren, had ze halverwege februari voor het laatst bloed verloren.

‘Goeie genade.’ Kitty beet op haar lip. ‘Wat een ellende,’ fluisterde ze. Aarzelend raakte ze haar buik aan. ‘Vergeef me,’ smeekte ze het nieuwe leventje, dat nog zo onschuldig was. ‘Want ik zal je nooit kunnen vertellen wie je echte vader is.’

Broome

Januari 1929

Zeventien jaar later

24

De zon was al lang onder toen Kitty haar vermoeide ogen ophief van het grootboek dat voor haar lag. Nadat ze haar leesbril had afgezet, leunde ze met een elleboog op het bureau en wreef vermoeid over haar neusbrug. Op de klok aan de muur van het kantoor zag ze dat het al na achten was. Het personeel was waarschijnlijk al vertrokken en ze wist dat zij ook beter kon gaan, maar eerlijk gezegd kwam het heel geregeld voor dat ze hier tot in de kleine uurtjes zat.

Met een zucht dacht ze aan Charlie, haar lieve zoon. Het was haar bedoeling geweest hem af te halen van het schip, maar er was onverwacht een logger binnengekomen met een grote lading schelpen, waardoor ze hem helemaal was vergeten.

Aan de ene kant was ze apetrots dat haar harde werk en scherpe zakeninstinct er de afgelopen zeventien jaar niet alleen voor hadden gezorgd dat het Mercer-imperium weer was opgebouwd, en zelfs uitgebreid. En dat Charlie de vruchten van haar arbeid zou plukken wanneer hij eenentwintig werd, over twee dagen al. Aan de andere kant voelde ze zich schuldig omdat hij zo ongeveer als weeskind was opgegroeid vanwege haar toewijding aan de zaak.

Haar schuldgevoel werd ietsje verlicht door de wetenschap dat hij tijdens haar vele uren op kantoor onder de beschermende vleugels van Camira was grootgebracht en Cat als speelkameraadje had gehad. Het was Kitty niet ontgaan dat de speciale band tussen de twee kinderen door de jaren heen was blijven bestaan. Zelfs toen hij naar een kostschool in Adelaide was vertrokken, een wens van Andrew die ze had ingewilligd en die haar gezien de omstandigheden de beste oplossing had geleken, hadden Charlie en Cat zijn vakanties samen doorgebracht.

Misschien was het maar goed dat Elise Forsythe hier in dienst zou treden als Charlies secretaresse wanneer hij het bedrijf overnam. Elise was een buitengewoon mooie en welopgevoede jongedame die kortgeleden met haar familie in Broome was komen wonen, en Kitty had haar hoogstpersoonlijk uitgekozen voor de functie. Hoewel ze er niet trots op was dat ze haar zoon probeerde te koppelen, was het belangrijk dat Charlie een geschikte echtgenote uitkoos die van hem hield en hem zou steunen als hij aan het hoofd van het Mercer-imperium stond.

Over haar eigen plannen had ze nog niemand iets verteld, maar ze had wel een duidelijk idee van wat ze ging doen nadat ze eindelijk de teugels aan haar zoon had overgedragen. Ze zag ertegenop om geen afleiding meer te kunnen zoeken in haar werk, want dat had ervoor gezorgd dat ze haar gedachten kon verzetten wanneer ze dacht aan Drummond en wat er zeventien jaar geleden allemaal was gebeurd… Het verdriet dat ze had gevoeld toen ze hem kwijt was geraakt, gevolgd door een al even pijnlijk verlies, vijf maanden later, had haar bijna de das omgedaan.

Sindsdien was er niemand anders meer geweest, al had ze volop aanbidders gehad die maar wat graag met de jonge, mooie en steenrijke eigenares van het succesvolste parelbedrijf in Broome hadden willen trouwen. Na het vertrek van Drummond had ze zichzelf beloofd dat ze nooit meer verliefd zou worden, en daar had ze zich aan gehouden. Het werk was haar geliefde geweest; de grootboeken haar minnaars.

‘Goeie genade! Ik lijk wel een kerel,’ zei ze met een grimmig lachje. Daarna zette ze haar bril op en richtte haar aandacht weer op haar werk.

‘Dank je, Alkina.’ Charlie knipoogde heimelijk naar haar toen ze hem en zijn moeder het ontbijt voorzette. Zoals gewoonlijk negeerde Alkina het, uit angst dat het zijn moeder zou opvallen. Maar aangezien Kitty zoals gewoonlijk was verdiept in The Northern Times, zou ze het waarschijnlijk niet eens merken als het plafond naar beneden stortte.

‘Mijn hemel,’ verzuchtte Kitty, terwijl ze de pagina van de krant omsloeg. ‘Er is een rel uitgebroken in de haven van Adelaide. Gelukkig ben je op tijd vertrokken.’ Ze schudde haar hoofd en legde de krant neer om met hem te kunnen praten. ‘Heb je al kans gezien om de gastenlijst voor je verjaardagsdiner op donderdagavond door te nemen? Alle grote namen uit Broome zijn uitgenodigd. Ik kan amper geloven dat jij je daar over een paar dagen ook tussen mag scharen. Wat vliegt de tijd toch.’ Ze zuchtte weer. ‘Het lijkt wel als de dag van gisteren dat je nog als een baby’tje in mijn armen lag.’

Het liefst had Charlie gezegd dat de afgelopen eenentwintig jaar voor hem juist voorbij waren gekropen; op dit moment wachtte hij al heel lang. ‘Nee, nog niet, maar ik weet zeker dat u niemand vergeten bent, moeder.’

‘Vanmiddag komt Mr. Soi hiernaartoe met je parelhandelaarsuniformen. Ik heb er een dozijn besteld, al lijkt het wel of je bent vermagerd sinds ik je voor het laatst heb gezien. Ik vraag me af of je wel goed gegeten hebt, daar in Adelaide. En vanochtend wil ik dat je met me meegaat naar kantoor. Ik heb een zeer efficiënte jongedame in dienst genomen, Miss Forsythe, die jouw secretaresse zal worden. Ze heeft uitstekende referenties en komt uit een van de beste families in Broome.’

‘Ja, moeder,’ zei Charlie, die inmiddels al gewend was aan haar irritante gewoonte om hem te willen koppelen aan iedere vrouw onder de vijfentwintig die naar de stad kwam. Terwijl hij met zijn blik Alkina’s ranke lichaam volgde dat de kamer uit liep, vroeg hij zich af of zijn moeder echt niet doorhad dat hij maar oog had voor één vrouw. Wat zou het een opluchting zijn wanneer hij zijn mededeling deed en dit hele toneelstukje voorbij zou zijn.

‘Zie ik je dan over een half uur bij de automobiel?’

‘Ja, moeder,’ zei hij, terwijl ze opstond uit haar stoel. Hij wist dat de buurtbewoners zich afvroegen of ze wel gelukkig was. Er werd vaak gespeculeerd dat het nu, bijna zeventien jaar nadat haar man was verdwenen, toch wel mogelijk moest zijn om het huwelijk nietig te laten verklaren omdat ze al zo lang gescheiden waren van tafel en bed. Per slot van rekening was ze nog maar net in de veertig. Een paar jaar geleden had hij het onderwerp voorzichtig aangesneden en er de nadruk op gelegd dat ze zich niet schuldig hoefde te voelen als ze het huwelijk met zijn vader officieel wilde beëindigen.

‘Ik zou het echt niet erg vinden. Mij gaat het er vooral om dat u gelukkig bent, moeder,’ had hij zwakjes besloten.

‘Bedankt voor je medeleven, dat stel ik erg op prijs, maar ik ga nooit meer trouwen.’

Na het zien van de blik waarmee zijn moeder de kamer uit was gelopen, was hij er nooit meer over begonnen.

Toen zijn moeder in haar studeerkamer was om de grootboeken voor die dag bij elkaar te zoeken, ging Charlie op zoek naar Alkina.

In de keuken kwam hij Camira tegen. ‘Cat niet hier, Mister Charlie,’ zei ze voordat hij ernaar kon vragen. ‘Zij boodschappen doen. Geen zorgen, later weer terug. U hier weggaan.’ Ze werkte hem de keuken uit.

Moedeloos liep hij naar zijn slaapkamer om zich klaar te maken voor een ochtend op kantoor. Het was vier maanden geleden dat hij voor het laatst naar huis was gekomen vanuit Adelaide. Zo lang waren hij en Alkina nog nooit van elkaar gescheiden geweest, en hij snakte ernaar haar in zijn armen te houden. Nadat hij eind november zijn laatste examens had afgelegd, had hij zijn koffers al gepakt om terug naar Broome te gaan. Vlak voor vertrek was hij echter tegengehouden door een telegram van zijn moeder, waarin stond dat zijn grootmoeder Edith de avond daarvoor was overleden. Zodoende had hij niet aan boord kunnen gaan van het schip, maar in Adelaide op zijn moeder moeten wachten zodat ze samen de uitvaart konden regelen.

Ze hadden Edith begraven en aansluitend de kerstdagen doorgebracht op Alicia Hall. Daarna had Kitty hem meegenomen naar de wijngaarden in de Adelaide Hills, waar ze hem had aangespoord om de beheerder te leren kennen, voor als hij straks het bedrijf overnam. Nog later waren ze naar Coober Pedy afgereisd, zodat zijn moeder hem de opaalmijn kon laten zien. Ze had erop gestaan dat hij daar twee weken zou blijven om zich te verdiepen in het reilen en zeilen daar, terwijl zij terugging naar Broome.

In elk geval had hij door zijn verlengde verblijf in Adelaide kans gezien om regelmatig af te spreken met zijn oudste vriend, Ted Strehlow. Hij kende Ted al sinds zijn elfde, toen ze naast elkaar lagen in de slaapzaal op Immanuel College. Daarna waren ze allebei gaan studeren aan de Universiteit van Adelaide. Terwijl Charlie had moeten ploeteren op zijn studie economie, had Ted zich verdiept in de Engelse taal en literatuur, maar hij was vastbesloten om antropoloog te worden en onderzoek te gaan doen naar de geschiedenis van de Aboriginals. Dat was een wereld van verschil met geld verdienen door anderen aan het werk te zetten, en onwillekeurig was Charlie soms jaloers op hem. Hij had er alles voor overgehad om zich te bevrijden van de verantwoordelijkheden die op hem wachtten.

‘Charlie, ben je al bijna klaar om te vertrekken?’ riep Kitty.

‘Ja, moeder,’ verzuchtte hij, ‘ik kom er zo aan.’

Die middag deed Charlie zijn best om zijn aandacht erbij te houden bij de kleermaker die trots was omdat hij Charlies eerste parelhandelaarsuniformen mocht maken. Maar eerst gingen ze naar het kantoor aan de haven, zodat hij kon kennismaken met zijn nieuwe secretaresse, Elise Forsythe. Ze was inderdaad mooi, op een nietszeggende Engelse manier die volgens Charlie niet kon tippen aan de donkere, exotische schoonheid van Cat. Na afloop woonde hij een vergadering bij met Noel Donovan en de rest van het bestuur. Hij nam plaats aan de mahoniehouten tafel in de vergaderzaal en luisterde naar het gesprek over de concurrentie uit Japan.

‘Ze noemen het een cultuurparel, maar ik zie niet in wat cultuur te maken heeft met iets wat een kopie is, in plaats van iets wat door de natuur zelf is gemaakt.’ Zijn moeder snoof minachtend.

‘Toch heb ik gehoord dat Mikimoto de markt aan het veroveren is, mevrouw,’ zei de bedrijfsaccountant. ‘Zijn bolvormige parels zijn amper van natuurlijke parels te onderscheiden en hij heeft onlangs weer een winkel in Parijs geopend. Ze heten Zuidzeeparels en ze…’

‘Als mensen goedkope imitaties willen kopen, dan gaan ze hun gang maar,’ zei Kitty bits. ‘Zoiets zou hier niet door de beugel kunnen. Welnu, heren, als er geen zaken meer te bespreken zijn, dan laat ik mijn zoon zijn nieuwe kantoor zien.’ Ze stond op en ook de mannen schoven hun stoelen schrapend naar achteren over de houten vloer. Vlug liep ze het vertrek uit, en Charlie ging achter haar aan door de hal, waaraan kantoren waren gelegen waar de papieren hoog opgestapeld lagen. De klerken achter de bureaus knikten gedienstig toen Kitty en Charlie langsliepen. Aan het einde van de hal maakte zijn moeder een deur open en loodste hem mee naar binnen. ‘Zo, schat, wat vind je ervan? Ik heb het al helemaal laten inrichten, als verrassing voor jou.’

Charlie staarde verbaasd naar het glanzend gepoetste dubbele bureau, een prachtige antieke globe en een schitterend zwartgelakt buffet waarop gouden vlindertjes waren geschilderd. ‘Hemeltje, moeder, dit is prachtig, dank u wel. Ik hoop maar dat ik aan ieders verwachtingen kan voldoen.’ Hij liep naar het raam en keek naar de haven, waar hij het treintje dat vanuit het centrum hierheen reed al aan zag komen tuffen.

‘Natuurlijk wel. De parelhandel zit je in het bloed.’

‘Moeder.’ Charlie liet zich op de lederen stoel met de hoge rugleuning zakken. ‘Ik weet niet of ik hier al klaar voor ben. U hebt al die jaren zo vakkundig leiding gegeven aan het bedrijf.’

‘Lieve schat, ik heb het Mercer-imperium alleen maar draaiende gehouden voor jou, omdat je vader en je oom je dit alles hebben nagelaten. In de eenentwintig jaar dat ik je heb zien opgroeien, heb je me nooit reden gegeven om te twijfelen of je dit wel aankunt. Je zult een waardige opvolger worden van je vader.’

‘Dank u, moeder.’ Het viel Charlie op dat zijn moeder niet met de eer wilde strijken.

Haar helderblauwe ogen namen hem nauwlettend op. ‘Je bent alles wat ikzelf, je grootmoeder en je vader van een erfgenaam hadden kunnen verlangen. Ik ben zo trots op je, Charlie. Alleen wil ik je wel waarschuwen…’ De blik van zijn moeder gleed naar het raam en de zee daarachter.

‘Ja, moeder?’

‘Laat je nooit verblinden door liefde. Dat is onze grootste zwakte. Maar goed…’ Ze glimlachte geforceerd. ‘… de bemanning heeft de loggers voorbereid zolang ze buiten gebruik waren gesteld. Kom, dan gaan we naar de haven om hun werk te inspecteren.’

‘Natuurlijk, moeder.’

Terwijl hij opstond en achter haar aan het kantoor uit liep, draaide zijn maag zich om bij de gedachte aan haar waarschuwing.

Die avond om elf uur stipt, nadat hij het licht in de slaapkamer van zijn moeder uit had zien gaan, verliet Charlie het huis net zo geruisloos als het katje waarmee hij had afgesproken en liep over het terras de tuin in. Het gras voelde veerkrachtig aan onder zijn voeten – het resultaat van Freds goede zorgen en het aanhoudende optimisme van zijn moeder dat ze ooit een tuin zou kunnen aanleggen die niet zou bezwijken onder de rode modder waarmee die overspoeld werd tijdens de Big Wet. Met de rozenperken had ze het echter opgegeven. Tegenwoordig stonden de rozen in grote potten rondom het terras, die naar een beschut plekje werden gedragen wanneer er noodweer dreigde. Zonder dat zij het wist, was de rozenschuur een droog en besloten plekje geworden waar de twee jonge mensen met elkaar konden afspreken. Hoewel de schuur elke avond plichtsgetrouw werd afgesloten door Fred, was Cat erin geslaagd de sleutel te ‘lenen’ en was Charlie ermee naar de slotenmaker gegaan om een kopie te laten maken.

Eerder vandaag had hij de steen buiten de schuur al omgedraaid van de rode naar de groene kant. Dat was het teken dat ze allebei gebruikten om aan te geven dat ze elkaar later die avond zouden zien, als iedereen naar bed was. In de schuur hadden ze al veel stormen doorstaan. Het was hun eigen boudoir, waar ze elkaar, omringd door geurige rozen, op een ruwe deken op de grond de liefde hadden verklaard. En vanavond was hij van plan haar iets heel bijzonders te geven.

Hij had het in Teds appartement zien liggen, waar ze een paar biertjes hadden gedronken om het nieuwe jaar in te luiden. Als fervent verzamelaar had Ted zijn woning gevuld met allerlei stenen, schelpen en kunstvoorwerpen van inheemse stammen waar hij tijdens zijn reizen op was gestuit. Dit stuk was een kleine, glanzende barnsteen, waar een minuscule mier in vastzat, die daar al duizenden jaren geleden moest zijn beland. Toen Ted hem ernaar had zien kijken, had hij de steen aan hem gegeven. De volgende dag was Charlie ermee naar een juwelier aan King William Street gegaan, om hem in een verlovingsring voor Cat te laten zetten. De amberkleur van de steen zou perfect bij haar ogen passen.

Met een glimlach dacht Charlie terug aan de eerste keer dat hij Cat had gevraagd met hem te trouwen. Dat was op de avond voordat hij naar de kostschool in Adelaide zou vertrekken. Op dat moment was hij elf jaar en had ze hem vastgehouden, terwijl hij op haar kleine, zachte schouder had gesnikt van angst en verdriet.

‘Op een dag hoef ik niet meer te doen wat moeder zegt. Dan kom ik weer hiernaartoe en gaan we trouwen. Wat moet ik nou zonder jou?’ had hij gejammerd. ‘Je wacht toch wel op me, lieve Cat?’

‘Ik zal op je wachten, Charlie. Ik zal op je wachten.’

En dat had ze ook gedaan, tien lange jaren, net zoals hij op haar had gewacht. Tijdens zijn tijd op de kostschool had hij haar elke zondag geschreven om zijn hart bij haar uit te storten, terwijl de andere jongens slechts een paar vluchtige woorden tot hun ouders richtten. Hij wist dat ze moeite had met lezen omdat ze geen formeel onderwijs had genoten, maar alleen het opschrijven van de woorden bood hem al troost. Omdat hij haar een grote stapel geadresseerde en gefrankeerde enveloppen had gegeven, kon ze hem korte berichtjes vol spelfouten terugsturen. Maar ze illustreerde elke brief met zorgvuldige tekeningen van bloemen die ze had gezien, of van de maan die laag boven de zee hing, en langs de randen van het papier tekende ze altijd een slinger van hartjes, die bijeen werd gehouden door klimop. Met haar woorden kon ze haar liefde voor hem niet uitdrukken, in haar tekeningen des te meer.

En vanavond zou hij haar eindelijk officieel ten huwelijk vragen.

Charlie keek omhoog naar de lucht toen hij in de verte onweer hoorde rommelen. Het was drukkend warm en het zou vast geen uur meer duren voordat de hemelsluizen zich openden. Hij stak zijn hand uit naar de klink om de schuurdeur open te doen, in de verwachting dat die niet op slot zou zijn, maar merkte tot zijn schrik dat de deur niet openging. Cat was hier altijd als eerste, aangezien zij de sleutel had. Ook bij de tweede poging gaf de deur niet mee. In het donker keek hij om zich heen en spitste zijn oren of hij haar zachte voetstappen in de tuin hoorde. Misschien was het zijn verbeelding, maar toen ze hem vanochtend aan de ontbijttafel had aangekeken, had hij niet de gebruikelijke warmte in haar amberkleurige ogen gezien. Zijn grootste angst was dat ze het beu zou worden om op hem te wachten en dat ze iemand anders zou zoeken. Maar nu zou het nog maar een paar uur duren voordat de hele wereld alles mocht weten en ze allebei vrij zouden zijn om in het openbaar van elkaar te houden…

Zijn gedachten gingen terug naar Cat en de laatste avond die hij met haar in deze schuur had doorgebracht, iets meer dan vier maanden geleden. Omdat ze samen waren opgegroeid, hadden ze ook op latere leeftijd geen schaamte gevoeld wanneer ze elkaar naakt zagen. Grinnikend dacht Charlie eraan terug dat ze op zesjarige leeftijd poedelnaakt in hun speelhut had gezeten en hem een kopje thee had aangeboden in een piepklein kopje. Al van kleins af aan kende hij elke centimeter van haar lichaam, en hij kon alleen maar verwonderd toezien hoe ze van een schattig kind was veranderd in een beeldschone jonge vrouw.

Hun eerste volwassen zoen hadden ze gedeeld op zijn zestiende verjaardag. Voor hem het mooiste, maar ook het meest frustrerende moment van zijn leven, want hij had haar niet alleen op haar lippen willen zoenen, maar over haar hele volmaakte lichaam. Ze wisten allebei echter waartoe zulke intimiteit kon leiden, en Charlie bloosde bij de gedachte aan die keer dat ze hem een klap in zijn gezicht had gegeven omdat zijn hand was afgedwaald in de richting van haar borst.

‘Ik kan het niet,’ had ze gezegd. ‘Dwing me niet.’

Daar was Charlie van geschrokken, en hij had zijn best gedaan om zijn driften daarna in toom te houden, door zichzelf er steeds aan te herinneren dat haar lichaam aan hem zou toebehoren wanneer ze eenmaal getrouwd waren.

En toen… die septembernacht voordat hij terug naar Adelaide zou gaan voor zijn laatste weken op de universiteit, had hij een fles champagne uit de drankenkast gepikt en samen met haar opengemaakt in de hut.

Nadat hij de fles had ontkurkt en twee glazen vol had geschonken, keek ze er argwanend naar. ‘Mijn moeder zegt dat spul is niet goed voor ons.’

‘Proef nou maar. Je zult het heerlijk vinden hoe de belletjes op je tong kriebelen,’ drong Charlie aan. ‘Ik zweer dat het geen kwaad kan.’

Ze nam een slokje, alleen om hem een plezier te doen, en deed haar ogen dicht om de nieuwe smaak in zich op te nemen. ‘Ik vind het lekker!’ zei ze uiteindelijk toen ze haar ogen opende en naar hem glimlachte. Ze dronk het glas leeg en hij schonk er nog één voor haar in. De rest dronk hij zelf op, en ze gingen op de ruwe deken liggen om over de toekomst te praten.

Die keer was zij degene geweest die hem kuste, degene die boven op hem was gaan liggen en zijn hand naar de knoopjes van haar blouse had geleid. Daarna had hij door het zalige gevoel van haar huid op de zijne geen enkele goede reden meer kunnen bedenken om niet de liefde met haar te bedrijven. Na afloop was Cat meteen in slaap gevallen, maar Charlie had wakker gelegen en genoten van elke naakte centimeter van haar lichaam die tegen hem aan lag. Hij had zichzelf getroost met de gedachte dat ze over een paar maanden man en vrouw zouden zijn. Ook al waren ze te hard van stapel gelopen, hij wist zeker dat al hun verschillende goden het hen wel zouden vergeven. Per slot van rekening waren ze volwassen en was de liefdesdaad iets heel natuurlijks…

Er verstreken nog twintig minuten buiten de schuur, en nog steeds was er geen spoor van Cat te bekennen. Charlie stond op en liep terug over het gazon. Hij ging het huis in en keek in de keuken of ze daar misschien was opgehouden, maar het hele huis was in het duister gehuld. Toen hij naar de hut liep die Cat met haar moeder deelde, zag hij dat Fred in de stal op zijn strozak lag te slapen en voelde hij een regendruppeltje op zijn hand vallen. Fred sliep altijd buiten, behalve als hij gezien had dat er noodweer op komst was en zich binnen terugtrok. Bij de deur van de hut spitste Charlie zijn oren, maar hij hoorde geen enkel geluid. Hij pakte de deurknop beet en draaide die zo zachtjes mogelijk om. Binnen zag hij in het maanlicht dat door het luik naar binnen viel alleen de slapende gestalte van Camira in het tweepersoonsbed liggen.

Terwijl hij de deur dichtdeed, werd hij overspoeld door paniek. Waar was ze? Eerst speurde hij de rest van het erf af, daarna ging hij terug naar de rozenschuur. Misschien waren ze elkaar misgelopen. Hij probeerde de deur open te doen, maar die was nog steeds op slot. Terwijl hij zich op zijn hurken liet zakken, vroeg hij zich af waarom ze er juist nu, nu hij er zo dicht bij was om te verwezenlijken waar hij al jaren van droomde, niet was.

Misschien had ze iemand anders leren kennen… Een duiker van een van de loggers.

Zijn maag draaide zich om en hij vroeg zich af of hij met de ponykar de stad in moest gaan om haar te zoeken. Misschien had moeder haar om een late boodschap gestuurd en was ze onderweg aangevallen of zelfs verkracht…

In de stilte voor de storm hoorde hij opeens een geluid vanuit de schuur. Een kuchje misschien, of een hik, of iemand die huilde… Zeker weten deed hij het niet, maar het was genoeg om hem tot actie aan te sporen.

De donder rommelde boven hem toen hij zijn vuist op de deur liet neerkomen. ‘Cat, ik weet dat je daar bent. Laat me binnen, nu!’

Weer een donderklap, en weer een slag op de deur. ‘Als je niet opendoet, breek ik de deur open!’

Eindelijk werd de sleutel omgedraaid en liep Charlie naar binnen, waar hij Cat naar hem zag staren met een angstige blik in haar prachtige ogen.

‘In godsnaam!’ zei hij hijgend. ‘Was je hier de hele tijd al? Hoorde je me niet aan het slot morrelen?’

Ze sloeg haar ogen neer.

Charlie deed de deur achter zich dicht en op slot en liep naar haar toe om haar te omhelzen. Ze gaf echter niet mee; het voelde alsof hij een houten plank vasthield. ‘Wat is er, schat? Wat is er gebeurd?’

Ze maakte zich van hem los, draaide zich om en ging op de deken zitten. Vervolgens zei ze iets, wat hij niet kon verstaan omdat ze zo zacht praatte en de onweersbui nu vlak boven hen hing.

‘Sorry, wat zei je?’

‘Ik zei dat ik zwanger ben. Ik krijg een baby. Jalygurr.’

Charlie zag dat Cat haar vuist tegen haar mond drukte om te voorkomen dat ze ging gillen. Haar hele lichaam beefde. Er klonk weer een donderslag, en de regen begon op het golfijzeren dak boven hen te kletteren.

‘Ik…’ Hij liep naar haar toe om haar te omhelzen, maar ze deinsde doodsbang voor hem terug. ‘Cat, mijn lieve Cat… Alsjeblieft, niet bang voor me zijn. Ik ben de vijand niet, echt niet, ik…’

‘Als mijn moeder het merkt, zij slaat me, zij gooit me op straat! Ik heb het haar beloofd, ik heb het beloofd…’

‘Liefste.’ Aarzelend deed Charlie een paar stappen naar haar toe. ‘Ik begrijp dat je van slag bent, en ja, het gaat een beetje snel, maar…’

‘Ik heb haar beloofd dat ik niet zou doen wat zij heeft gedaan,’ jammerde Cat, die nog verder achteruitkrabbelde. ‘Geen wittemannen vertrouwen, niet vertrouwen, niet vertrouwen…’ Ze trok haar knieën beschermend op.

‘Daar had je moeder gelijk in,’ zei hij, terwijl hij nog een stap naar haar toe deed. ‘Maar ik ben niet zomaar een witteman. Ik ben jouw Charlie, en jij bent mijn Cat. We hebben er al zo vaak over gefantaseerd om te trouwen en een gezinnetje te stichten.’

‘Ja! Maar we waren kinderen, Charlie. Het waren spelletjes. Niet het echte leven. Dit wel. Ik wil het wegdoen, het verdrinken als het geboren is. Dan ben ik van het probleem af.’

Geschrokken keek Charlie haar aan. ‘Toe nou, Cat.’ Hij overbrugde de laatste twee stappen tussen hen in. De onweersbui bleef vlak boven hun hoofd hangen, alsof de weergoden hun ongenoegen wilden laten blijken. ‘Ik heb iets voor je, in mijn zak.’ Op zijn hurken ging hij naast haar zitten, en hij pakte de ring van barnsteen. ‘Alles komt goed, liefste. Luister naar me.’ Charlie nam haar kleine rechterhand in de zijne. ‘Lieve Cat…’ Hij pakte haar ringvinger. ‘… wil je met me trouwen?’ Hij schoof de ring om haar vinger en zag haar ernaar kijken en de ring stilletjes in zich opnemen. ‘Hij is gemaakt van barnsteen en er zit een of ander insect in. De kleur past precies bij je ogen. Vind je hem mooi?’

‘Ik…’ Cat beet op haar lip. ‘Het is een prachtig cadeau, Charlie.’

‘Zie je wel? Alles komt goed. We gaan zo snel mogelijk trouwen, liefste.’

‘Nee.’ Cat keek hem aan. ‘Ik kan niet met je trouwen, Charlie. Ik ben je dienstmeid.’

‘Je weet toch dat me dat niets kan schelen! Ik hou van je. Ik wil al met je trouwen sinds ik een klein jongetje was.’

Cat sloeg haar ogen ten hemel. Toen ze hem weer aankeek, stond haar blik vol verdriet. ‘Charlie, over vierentwintig uur word jij de belangrijkste witteman in Broome. Jij erft de Mercer Pearling Company en wordt de grote baasman. Je weet veel meer dan ik, omdat jij een goede opleiding hebt gehad. Jij hoort thuis bij de wittemannen, maar ik niet.’

‘Ik kan het je leren, Cat. Net als vroeger.’

‘Nee! Niemand komt bij ons eten, met mij als jouw missus. Jij wordt…’ Haar wenkbrauwen fronsten zich terwijl ze het juiste woord zocht. ‘Een mispaal.’

‘Een pispaal,’ corrigeerde Charlie haar automatisch.

‘Dat, ja. Wij komen niet uit dezelfde wereld. Nee.’ Vastberaden schudde Alkina haar hoofd. ‘Jij hebt witte vrouw nodig, niet mij. Ik kan jou niet trots maken, iets zijn wat ik niet ben. Ik wil niet dat wittemannen me achter mijn rug uitlachen en zeggen dat ik dom ben. Dat zouden ze wel doen. Ik ben een goed mens, alleen anders.’

‘Dat weet ik, maar…’ Weer zocht hij naarstig naar de juiste woorden. ‘Hierbinnen…’ Hij wees naar haar buik. ‘… zit iets wat we samen hebben gemaakt, omdat we van elkaar houden. Dat komt toch op de eerste plaats? Als we snel trouwen, hoeft niemand het te weten. Dan kunnen we zeggen dat de baby te vroeg is geboren en…’

‘In je dromen. Iedereen zou weten waarom jij met me trouwt. Ik ben al vier maanden zwanger.’ Ze trok haar hand terug en legde haar hoofd op haar knieën. ‘Ze zouden nooit geloven in onze liefde.’

‘Maar ik wel,’ zei Charlie, met een sterke, heldere stem die boven de donder uit kwam. ‘Jij bent het enige wat me de afgelopen tien jaar op de been heeft gehouden. Er zijn nooit meer dan een paar minuten voorbijgegaan, zelfs niet tijdens mijn examens, dat ik niet aan je dacht. Doe nou niet…’ Hij legde zijn handen op haar wangen en tilde haar hoofd op van haar knieën. ‘Ik herhaal, doe nou niet alsof ik hetzelfde ben als andere mannen. Ik hou met heel mijn hart van je. Jij bent mijn jarndu nilbanjun; we zijn voor elkaar bestemd. Mijn leven zou niets voorstellen zonder jou en ons baby’tje dat op komst is.’ Hij trok haar in zijn armen en kuste haar ruw, hartstochtelijk.

Ze maakte zich van hem los. ‘Marlu! Nee! Hou op! Alsjeblieft! Al dat onderwijs, maar je begrijpt het niet! Ik kan je vrouw niet zijn. Er is geen toekomst voor ons.’

‘Die is er wel, lieve schat. En ja, je hebt gelijk, misschien wordt het niet makkelijk en zullen de mensen geschokt zijn door ons huwelijk, maar zijn we het de komende generaties van mannen en vrouwen in dit land niet verplicht om in opstand te komen? Ik verkeer in de ideale positie om dat te doen. Over vierentwintig uur ben ik een rijk man. En geld regeert de wereld – of in elk geval deze stad.’ Charlie stak zijn armen weer naar haar uit en trok haar stijve lichaam tegen zich aan. ‘Lieve schat, we zijn al familie, begrijp je dat dan niet? Dit was voorbestemd.’

‘Nee! Ik… Jij… Dit…’ Ze klopte op haar buik. ‘We zijn geen experiment. We zijn mensen en dit is ons leven, Charlie. We hebben zij aan zij geleefd, ja? Zo dicht bij elkaar, altijd, maar in werkelijkheid is de afstand te groot. Jij leeft als een witteman, met een sluier voor je ogen. Je ziet niet hoe de rest van de wereld mij ziet, hoe ze mij behandelen door de kleur van mijn huid. Je ziet niet hoeveel van de wereld is afgesloten voor mij, want jij bent vrij, en ik niet. Onze baby zal niet vrij zijn.’

‘Cat, we zouden man en vrouw worden, voor de wet! En ik zal er alles aan doen om ervoor te zorgen dat jij en de baby veilig zijn, net zoals mijn moeder heeft gedaan voor Camira en voor jou!’ Handenwringend probeerde hij te bedenken hoe hij haar kon overtuigen. ‘Zonder jou heb ik niets meer.’

Er viel een stilte, waarin ze allebei luisterden naar de regen die op het dak kletterde.

Een lange zucht ontsnapte aan Cats lippen. ‘Charlie, jij woont al lang niet meer in Broome. Jij begrijpt niet hoe het is.’

‘Het kan me niet schelen hoe het is! We laten het kindje dopen voor het oog van de hele stad! Ik heb het erover gehad met Ted, mijn vriend over wie ik je verteld heb. Zijn vader had de leiding over de missiepost van Hermannsburg, vlak bij Alice Springs. Ted heeft me zo veel geleerd. Hij spreekt zelfs Arrernte en zegt dat de Aboriginals in de missiepost kunnen gaan en staan waar ze willen. De wittemannen hebben respect voor jullie cultuur, en…’

‘Weet hij het, van mij?’

‘Natuurlijk.’

‘Zou hij ooit met een halfbloed zoals ik trouwen?’

‘Jeetje, dat weet ik niet. Ik heb het hem nooit gevraagd.’

‘Ha! Hij heeft wel praatjes, maar doet het niet zelf.’

‘Nee! Zo zit het niet. Ted Strehlow is een goed mens, iemand die iets wil veranderen in Australië.’

‘Hij is allang dood voordat iets verandert.’ Cat rukte de ring van haar vinger en stak hem die toe. ‘Ik kan dit niet aannemen. Neem het terug, Charlie, alsjeblieft.’ Ze drukte de ring in zijn handpalm.

Net toen hij haar wilde smeken om de ring te houden, werd er hard op de deur gebonkt. Ze schrokken zich allebei wild. ‘Is daar iemand? Goeie god, ik verdrink hier zowat, en mijn rozen ook! Waarom past mijn sleutel niet in het slot?’

‘Jidu! Verstop je!’ siste Charlie tegen Cat.

Cat was al opgestaan en blies de kaarsen uit, voordat ze de deken opraapte.

‘Het spijt me, moeder, ik ben het,’ riep Charlie vrolijk door de deur. ‘Ik hoorde het onweer en wilde alvast beginnen om uw rozen op te bergen.’ Toen hij zeker wist dat Cat goed verstopt was in de schaduwen, draaide hij de sleutel zo zachtjes mogelijk om en gooide die in Cats handen, terwijl hij deed alsof hij aan de deurklink morrelde. ‘Goeie genade, wat klemt die deur. We moeten maar vragen of Fred de scharnieren wil smeren,’ zei hij luid.

Hij draaide zich om naar de gestalte in de schaduwen en zei geluidloos: ‘Ik hou van je.’ Daarna rukte hij de deur overdreven hard open. ‘Moeder! U bent helemaal doorweekt!’

‘Dat klopt, maar dat droogt wel weer op.’ Kitty stapte de schuur in en sleepte een pot met rozen achter zich aan. ‘Ik heb nooit eerder gemerkt dat die deur klemt. Je zou bijna denken dat je hem van binnenuit op slot had gedaan.’

‘Waarom zou ik? Goed, ik ga proberen de rest van de rozen voor een wisse dood te behoeden.’ Charlie grinnikte en stapte de schuur uit, de stortregen in.

‘Dank je wel,’ zei Kitty een paar minuten later, toen alle rozen veilig binnen stonden. ‘Ik ga er altijd prat op dat ik het weer goed kan voorspellen, maar vanavond…’ Ze zuchtte. ‘Vanavond was ik doodmoe.’

‘Natuurlijk, moeder. U werkt te hard.’

‘Het zal inderdaad een opluchting zijn om die last over te kunnen dragen,’ gaf ze toe. ‘Trouwens, ik heb Elise Forsythe uitgenodigd voor je verjaardagsdiner. Wat een leuke jongedame is dat toch. Vandaag, nadat jij al was vertrokken, vertelde ze me dat haar grootvader uit Schotland komt.’

‘Wat toevallig. Zo, moeder, zullen we maar naar binnen gaan zodat we ons kunnen afdrogen?’

‘Ja. Dank je, schat. Ik weet dat ik altijd op je kan rekenen.’

‘Altijd, moeder.’ Hij trok de deur achter hen dicht en Kitty deed hem op slot.

Toen hun voetstappen waren weggestorven, kwam er een gestalte tevoorschijn uit de schaduwen in de schuur. Nadat ze op haar tenen naar de deur was gelopen en die van het slot had gehaald met de sleutel die Charlie haar had toegeworpen, deed ze de deur open en glipte de nacht in.

Het onweer was opgehouden, voorlopig althans. Tegen het schuurtje geleund keek ze omhoog naar de hemel, met haar handen beschermend om haar buik geslagen.

‘Hermannsburg,’ bracht ze ademloos uit, terwijl er een traan over haar wang rolde. ‘Daar is het veilig.’

Nadat ze zich zo stilletjes als haar bijnaam deed vermoeden naast haar moeder in bed had laten glijden, probeerde ze haar ademhaling in bedwang te krijgen.

Help me… Alstublieft, Voorouders, help me, smeekte ze in gedachten.

Die nacht droomde Alkina dat de gumanyba waren afgedaald naar hun grot. Ze sloeg hen gade, terwijl ze door het bos liepen en de Oude Man verscheen. Ze renden terug naar hun grot, maar de jongste bleef achter. Opeens kwam de Oude Man achter háár aan, maar toen ze in de grot aankwam, wist ze dat ze iets moest zoeken wat diep onder de rode aarde begraven lag. Haar zusters riepen haar, zeiden dat ze moest opschieten, dat de Oude Man bijna bij haar was en haar zou ontvoeren. Maar ook al hoorde ze zijn voetstappen al over de grond denderen, ze bleef maar graven omdat ze de aarde niet kon verlaten voordat ze het gevonden had…

Alkina deed haar ogen open, precies op het moment dat de droomvariant van haarzelf een blikje omklemde en uit de grond trok. Er drong zich een herinnering aan haar op over haar moeder, die haar op haar veertiende had meegenomen het bos in, om haar in te wijden in de gebruiken van hun voorouders. Op weg naar het ritueel, de corroboree, had haar moeder gezegd dat ze even iets moest controleren. Ze waren aangekomen bij een grot, precies zoals die in haar droom, en haar moeder had zich gebukt en had een blikken doosje opgegraven uit de aarde.

‘Achteruit,’ zei ze tegen haar dochter, terwijl ze met haar benen gekruist ging zitten en het doosje opende. Nieuwsgierig als Alkina was, had ze haar moeder wel gehoorzaamd, maar toch gekeken toen haar moeder het kleine met leer beklede doosje openmaakte dat in het blikje lag. Op dat moment was de zon op het voorwerp erin gevallen, dat een roze gloed had die Alkina nog nooit had gezien. Het voorwerp leek licht te geven, als de maan zelf, en ze was meteen in de ban van de schoonheid ervan.

Opeens werd het doosje dichtgeklapt, teruggestopt in het blikje en begraven in de aarde. Haar moeder stond op, mompelde wat en liep weer naar haar toe.

‘Bibi, wat is dat?’ had Alkina aan Camira gevraagd.

‘Jij niet hoeven weten. Daar veilig, net als Missus Kitty. Kom, we gaan.’

Terwijl Alkina de opkomende zon door het houten luik voor het raam zag vallen, wist ze wat haar te doen stond.

25

Ook Charlie had een rusteloze nacht. Hij bleef maar woelen, probeerde te bedenken wat hij het beste kon doen en verweet zichzelf dat hij dit allemaal had veroorzaakt. Per slot van rekening had hij Cat die champagne laten drinken.

Hij begreep waarom ze bang was en in het begin zouden ze het zeker moeilijk krijgen. Maar aangezien er tegenwoordig wel meer gemengde huwelijken in de stad waren, zou dat van hen toch ook wel geaccepteerd worden?

Er was maar één andere optie, waar Charlie het afgelopen jaar al vaker aan had gedacht, omdat hij opzag tegen zijn toekomst als parelhandelaar. Niemand had hem ooit gevraagd wat hij wilde doen. Alsof hij de zoon van een koning was, ging men ervan uit dat hij de troon zou bestijgen wanneer de tijd rijp was – of hij nou geschikt was voor die taak of niet. Charlie had al een tijdje door dat hij dat niet was. Op de universiteit had hij elke seconde van zijn studie economie vreselijk gevonden. Zelfs zijn professors hadden gezegd dat hij geen rekenwonder was.

Maar toen hij dat voorzichtig had aangekaart bij zijn moeder, had ze zijn twijfels van tafel geveegd. ‘Lieve Charlie, je hoeft niet te kunnen optellen en aftrekken, daar heb je je klerken voor. Het is jouw taak om leiding te geven, je werknemers te inspireren en te beslissen over de koers die het bedrijf in de toekomst gaat varen.’

Dat was een schrale troost, want hij vond alle facetten van het imperium oninteressant, of het nu om parels, opaal of vee ging. Het kwam er altijd op neer dat de werknemers moesten afzien en hun werk soms zelfs met de dood moesten bekopen, terwijl de ‘baasmannen’, zoals Cat ze noemde, zich over de rug van hun personeel verrijkten.

Dus… als Cat niet met hem wilde trouwen in Broome, was Charlie bereid om alles op te geven en met haar weg te gaan, waar ze maar naartoe wilde gaan.

Toen hij aan het ontbijt verscheen, zat zijn moeder al aan de tafel de krant te lezen, zoals gebruikelijk. ‘Goedemorgen, Charlie. Hoe heb je geslapen?’

‘Goed, dank u, moeder. U?’

‘Stukken beter, nadat ik wist dat mijn geliefde rozen veilig waren voor de regen. Bedankt dat je eraan gedacht hebt.’

‘Koffie, Mister Charlie?’

‘Graag.’ Hij keek op, klaar om naar Cat te glimlachen, maar werd in plaats daarvan begroet door Camira’s ogen die op hem neerkeken. Opeens voelde het alsof er een strakke band werd aangesnoerd om zijn borst. Cat diende het ontbijt altijd op. ‘Voelt Cat zich niet goed?’

‘Jawel, Mister Charlie. Zij op bezoek bij nicht,’ antwoordde Camira rustig.

‘Ik begrijp het. Wanneer komt ze terug?’

‘Als nicht baby geboren. Misschien één week, misschien twee.’

Toen Camira’s ondoorgrondelijke ogen zich in de zijne boorden, brak het koude zweet hem uit, ook al was het nu al bloedheet. Probeerde ze hem een geheime boodschap door te seinen? Cat zou haar moeder toch niet over de zwangerschap hebben verteld? ‘Juist,’ wist hij uit te brengen, terwijl hij probeerde zijn ademhaling onder controle te krijgen en zichzelf in de hand te houden omwille van zijn moeder – omwille van beide moeders – ook al was hij het liefst opgesprongen van de ontbijttafel om Cat te zoeken.

‘Zei je nou dat Cat weg is?’ Kitty zette haar leesbril af en keek Camira aan.

‘Ja, Missus Kitty. Ik overnemen nu zij niet hier.’ Camira zette een verse pot koffie op het buffet en liep de kamer uit.

‘Die is dus op walkabout,’ verzuchtte Kitty. ‘Maar goed, het gaat nu om jou, lieve Charlie. Om middernacht ben je eenentwintig en word jij de rechtmatige eigenaar van alle zakelijke belangen van Mercer. Hoe voel je je?’

‘Een beetje overweldigd, moeder.’

‘Dat is niet nodig, al kan ik niet zeggen dat deze overname erg gelegen komt, net nu het aantal bestellingen is teruggelopen…’

Charlie luisterde al niet meer, maar knikte en glimlachte wanneer dat van hem verwacht werd.

Cat, waar ben je?

Uiteindelijk, tot Charlies opluchting, hield zijn moeder op met praten en stond op. ‘Zo, ik stel voor dat je van je laatste vrije dag gaat genieten, voordat je je nieuwe verantwoordelijkheden op je schouders neemt. Morgen wordt een drukke dag. Op kantoor is er een welkomstlunch voor je georganiseerd, en dan is er morgenavond natuurlijk nog het diner dansant in het Roebuck Bay Hotel. Laten we hopen dat het noodweer voorlopig wegblijft, anders komen alle hoge piefen uit Broome straks aan met broeken en rokken die onder de rode modder zitten.’ Ze grinnikte erbij. ‘Tot vanavond.’

‘Ja, moeder.’ Charlie knikte beleefd toen ze de kamer uit liep.

Pas nadat hij Fred had zien wegrijden in de automobiel, ging hij op zoek naar Camira. Hij trof haar aan in de keuken, waar ze onder het maken van afkeurende geluidjes een eend stond te plukken. Normaal gesproken kookte Cat, die van zijn moeder had geleerd hoe ze typisch Britse maaltijden moest bereiden.

‘Waar is ze?’ vroeg hij, zonder zich erom te bekommeren of ze nou wel of niet op de hoogte was van de baby.

Camira haalde vrijwel onmerkbaar haar schouders op. ‘Nicht helpen.’

‘Geloof je dat echt?’

‘Zij mijn dochter. Zij niet liegen tegen mij.’

Charlie liet zich op een van de houten stoelen zakken die om de tafel stonden. Hij voelde dat hij elk moment in tranen kon uitbarsten. ‘Ze is heel bijzonder voor me, dat weet je. We zijn samen opgegroeid en… Waarom zou ze weggaan, vlak voor mijn eenentwintigste verjaardag?’

Camira draaide zich om en keek hem aan, haar blik standvastig. ‘Ik denken u wel weten, Mister Charlie. Ik ook weten, maar wij niet over praten. Misschien beter zo, ja?’

‘Nee!’ Hij ramde met zijn vuist op de tafel. ‘Ik…’ Hij schudde zijn hoofd, want hij wist maar al te goed wat de gulden regel was: nooit informatie, laat staan gevoelens, prijsgeven aan een bediende. Maar nu stonden de zaken er anders voor. ‘Ik hou van haar, ze betekent alles voor me. Gisteravond heb ik haar ten huwelijk gevraagd! Morgen had ik wereldkundig willen maken dat zij mijn vrouw wordt! Waarom is ze weggegaan? Ik begrijp er helemaal niets van!’

Op dat moment begon hij echt te huilen. De armen die om hem heen werden geslagen waren niet van zijn moeder, maar van haar vervangster, die uit een andere wereld afkomstig was.

‘O god, Camira… Je weet niet half hoeveel ik van haar hou, hoe hard ik haar nodig heb. Waarom is ze weggegaan?’

‘Zij denken dit beter voor u, Mister Charlie. Zij u niet willen tegenhouden. U horen bij wittemannenwereld.’

‘We hebben het hier al over sinds we kinderen waren! Gisteravond heb ik tegen haar gezegd dat we zouden gaan trouwen en de rest van ons leven bij elkaar zouden blijven!’ Charlie gaf weer een klap op de tafel. ‘Al die brieven die ik haar de afgelopen tien jaar heb geschreven, waarin ik zei hoe erg ik haar miste, hoeveel ik van haar hield… Wat had ik nog meer moeten doen?’ Wanhopig schudde hij zijn hoofd. ‘Geloof me, voor haar zou ik alles op willen geven. Het doet me niets, het interesseert me niet of ik rijk word, ik wil alleen bij haar zijn, van haar houden, voor het oog van God.’

Camira’s uitdrukking werd zachter. ‘Wittemannen altijd baasman. Misschien zij zelf baasvrouw willen zijn. Niet leven in uw wereld.’

‘Camira, waar is ze? Waar is ze naartoe? In godsnaam, vertel het me dan!’

‘Ik niet weten, Mister Charlie, echt niet. Zij zeggen zij weggaan, en ik begrijpen. Ik zíén en begrijpen. U snappen?’ Onderzoekend keek ze hem aan.

Charlie knikte. ‘Bij mij was ze veilig geweest. Ik zou haar beschermd hebben.’

‘Zij bang zijn. Zij tijd nodig voor nadenken.’

‘Hoe lang? Als ze over een paar maanden niet terug is, is ze al te ver heen! Het is nu of nooit. Zeg waar ze naartoe is gegaan. Dat moet je me vertellen!’

Camira liep naar de achterdeur van de keuken. Ze deed hem open en ging buiten staan, met haar gezicht opgeheven alsof ze om raad vroeg. Toen ze terugkwam in de keuken, schudde ze haar hoofd. ‘Mister Charlie, zelfs Voorouders niet zeggen waar mijn dochter naartoe gaan. U mij geloven.’

‘Heeft ze een boodschap bij je achtergelaten? Voor mij, bedoel ik?’

‘Ja, zij mij vragen u morgen iets geven.’

‘Als ik daaruit kan afleiden waar ze is, moet je het nu voor me halen!’

‘Ik doen wat Cat zeggen. Morgen.’

Charlie wist wel beter dan tegen haar in te gaan. ‘Dan kom ik om middernacht naar je hut.’

Camira knikte. ‘Nu ik eend klaarmaken.’

Vlak voor middernacht liep Charlie naar de hut en bracht hij zijn hand omhoog om zachtjes aan te kloppen.

Voordat zijn knokkels het hout raakten, deed Camira al open. ‘Hier.’ Ze gaf Charlie een pakje van bruin papier, met daaromheen een lint dat hij Cat ooit in haar haren had zien dragen. ‘Fijne verjaardag. Ik u feliciteren! U nu man zijn, niet jongetje meer.’ Camira glimlachte teder naar hem. ‘Ik u helpen groeien.’

‘Inderdaad, Camira. Daar ben ik je heel dankbaar voor.’ Hij staarde naar het pakje in zijn handen en keek weer naar haar. ‘Maak je je geen zorgen om je dochter?’

‘Ik vertrouwen, Mister Charlie. Zij ook groot. Wat ik anders moeten? Alstublieft.’ Ze legde haar hand op de zijne, en de palm voelde warm aan. ‘Vandaag uw dag. U verdienen. Alstublieft, u genieten. Ik en Cat dat willen.’

‘Ik zal het proberen, maar je moet weten…’

Camira legde haar vinger tegen zijn lippen. ‘Niet zeggen die woorden. Ik al weten.’ Ze ging op haar tenen staan en kuste hem op zijn voorhoofd. ‘Jij ook mijn jongen. Ik jouw bibi. Ik trots op jou. Galiya.’

Nadat ze de deur had dichtgedaan, liep Charlie terug naar het huis. Op zijn bed scheurde hij het bruine papier open. Al zijn hoop was gevestigd op wat hij in het pakje zou aantreffen. Een aanwijzing, een spoor dat hij kon volgen, wat dan ook, als het hem maar naar haar toe zou leiden.

Toen hij eindelijk de vele laagjes had afgepeld en bij het cadeautje was aangekomen, bleek het een schilderijtje te zijn in een lijstje van drijfhout, waar heel zorgvuldig roosjes in waren gegraveerd. Toen hij het tegen het licht hield, zag hij dat ze hen samen in de rozenschuur had geschilderd. Zijn lichte hoofd was naar haar donkere hoofd gebogen, hun handen waren zo innig verstrengeld dat hij amper hun vingers kon onderscheiden.

Met het schilderijtje nog steeds in zijn hand deed hij zijn ogen dicht. En terwijl de nacht overging in de ochtend – eenentwintig jaar nadat hij voor de eerste keer had gehuild – viel hij in slaap.

Later, wanneer Charlie zich zijn eenentwintigste verjaardag voor de geest probeerde te halen, zag hij alleen maar een waas van gezichten, cadeaus en champagne, die hij veel te gretig tot zich nam om zijn verdriet te vergeten. Werktuiglijk liet hij alles over zich heen komen, gedroeg zich als een volledig functionerend mens, ook al schreeuwde elke vezel van zijn lichaam om Cat.

Na het diner in het Roebuck Bay Hotel werd er gedanst en belandde hij vele malen met Elise Forsythe op de vloer, die de perfecte kuiltjes in haar wangen tentoonspreidde door te giechelen om alles wat hij zei, zelfs als het verre van grappig was. Ze vertelde hem dat ze een ‘Hon’ was, wat in het Engels zo veel wilde zeggen als dat ze van adel was, en die titel leek haar goed te passen. Charlie moest toegeven dat ze er beeldig uitzag in haar nachtblauwe avondjapon, met haar blonde haar en bleke huid die aan romige melk deed denken.

Toen het tijd was om de kaarsjes uit te blazen op zijn extravagante verjaardagstaart met drie lagen, barstte er een applaus los onder de aanwezigen en straalde Kitty van trots. Met neergeslagen ogen van schaamte en wanhoop hoorde Charlie haar toespraak aan. Er werden drie hoeraatjes voor hem geroepen en iedereen hief het glas op hem.

Alleen in zijn slaapkamer, nadat hij zijn moeder uitvoerig had bedankt voor het geweldige feest en het horloge van een dure Zwitserse juwelier, bedacht Charlie dat hij nog nooit zo blij was geweest om het einde van een dag gehaald te hebben. De volgende ochtend werd hij om negen uur op kantoor verwacht, zoals elke dag voor de rest van zijn leven.

‘Hoe moet ik dit nou zonder jou doen?’ murmelde hij, en hij viel in slaap met Cats lint in zijn hand geklemd.

‘Ik heb een besluit genomen, Charlie,’ kondigde Kitty de volgende ochtend tijdens het ontbijt aan. ‘Over een maand ga ik op reis naar Europa.’

‘Op zakenreis?’

‘Nee, dat is nu jouw taak. Ik wil mijn familie in Edinburgh zien. Het is vijf jaar geleden dat ik er geweest ben, en dat was maar een kort bezoekje. Het is de bedoeling dat ik een paar maanden blijf, om kennis te maken met mijn neefjes en nichtjes die ik nog nooit heb gezien. Bovendien vind ik het belangrijk dat jij hier je eigen weg vindt, zonder mij, zodat iedereen weet dat jij nu aan het roer staat.’

‘Moeder…’ Een golf van paniek sloeg over Charlie heen. ‘Vindt u dat wel verstandig? Ik weet amper wat ik moet doen. Ik heb u hier nodig.’

‘Daarom blijf ik nog een maand, zodat je ruim de tijd hebt om alles te leren. Begrijp je het dan niet, jongen van me? Als ik blijf zullen alle werknemers hun vragen aan mij blijven richten, in plaats van aan jou. Ze moeten leren dat jij het nu voor het zeggen hebt. Misschien zul je veranderingen willen doorvoeren waar onze werknemers het niet mee eens zijn. Ik wil geen luisterend oor zijn voor ontevreden medewerkers die denken dat ik misschien nog iets over je te vertellen heb. Nee, ik kan veel beter gaan. En trouwens,’ verzuchtte Kitty, ‘ik word er ook niet jonger op, en ik ben moe. Volgens mij ben ik aan vakantie toe.’

‘U bent toch niet ziek, moeder?’

‘Nee. God heeft me een sterk gestel gegeven, maar dat wil ik graag zo houden.’

‘U komt toch nog wel terug?’

‘Natuurlijk. Als ik de Schotse winterkou voel, weet ik niet hoe snel ik terug moet komen.’ Alleen bij de gedachte moest Kitty al huiveren. ‘Nog voor de Kerst vaar ik terug naar Adelaide, zodat ik de feestdagen kan doorbrengen op Alicia Hall. Ik hoop dat jij dan ook komt, zodat we samen een bezoekje aan de opaalmijn en de wijngaard kunnen brengen, om te controleren of de muizen niet op tafel dansen als de kat van huis is.’

Zijn Cat was ook van huis…

‘Natuurlijk begrijp ik dat u uw rust nodig hebt, maar ik ben bang dat ik nog niet genoeg kennis van zaken heb om het bedrijf in mijn eentje te runnen.’

‘Ik weet zeker dat je dat wel kunt. Na het vertrek van je vader moest ik de sprong in het diepe wel wagen. Ik stond er helemaal alleen voor, zonder iemand die ik om raad kon vragen, behalve dan die schat van een Mr. Donovan, die er ook voor jou zal zijn. Hij weet alles wat er te weten valt, al wordt hij dit jaar wel zestig en ben ik me ervan bewust dat hij een keer met pensioen zal willen gaan. Hij heeft al iemand op het oog die het van hem kan overnemen – een intelligente jonge Japanner die vloeiend Engels spreekt. Aangezien we veel Japanners in dienst hebben, zal hij beter in staat zijn om met onze bemanning te communiceren en een enorme aanwinst zijn voor het bedrijf.’ Kitty stond op van de tafel. ‘Goed, zullen we dan maar aan het werk gaan?’

De daaropvolgende maand nam Charlie zich elke avond als hij in bed lag voor om de volgende dag aan zijn moeder te vertellen waarom Cat was vertrokken en dat hij haar ging zoeken, ongeacht wat dat voor het bedrijf zou betekenen, maar het lukte hem nooit er een woord over te zeggen. Hij wist dat zijn moeder zich de afgelopen zeventien jaar uit de naad had gewerkt om hem een mooie erfenis te bezorgen, en nu wilde ze alleen maar een welverdiende vakantie nemen. Hoe kon hij haar dat nou ontzeggen?

Zijn bewondering voor haar werd almaar groter bij het horen van haar autoritaire toon en bij het zien van de subtiele manier waarop ze met haar personeel omging en problemen aanpakte. Ook zag hij dat de zorgenrimpeltjes op haar gezicht zachter waren geworden en dat ze veel ontspannener leek dan voorheen.

Hoe kon hij haar nou in de steek laten, na alles wat ze voor hem had gedaan? Maar aan de andere kant: hoe kon hij nou niet naar Cat op zoek gaan en haar terughalen? Verscheurd door zijn loyaliteit aan de twee vrouwen van wie hij hield, had hij vaak het gevoel dat zijn hoofd en hart op ontploffen stonden. Op de zondagen – zijn enige vrije dag, tenzij er een logger aankwam – reed hij naar Riddell Beach en zwom met krachtige slagen om zijn gekwelde geest tot rust te brengen. Daar bleef hij drijven, met de golven kabbelend om zijn oren, op zoek naar de kalmte en vastberadenheid die hij nodig had. Maar die kwamen niet, en naarmate de dag naderde dat zijn moeder naar Europa zou vertrekken, nam zijn paniek toe. Misschien kon hij beter voorgoed kopje-onder gaan om verlossing te vinden.

Naast al zijn andere zorgen had hij het gevoel dat hij niet geschikt was voor dit werk. Hij beschikte niet over het natuurlijke overwicht van zijn moeder, of het gemak waarmee zij met de andere parelhandelaars converseerde tijdens de etentjes die regelmatig werden georganiseerd. Omdat hij maar half zo oud was als de meesten, wist hij vrijwel zeker dat ze hem achter zijn rug om uitlachten en waarschijnlijk al een plan klaar hadden voor wanneer hij het bedrijf te gronde had gericht. De enige andere oplossing die hij zag, was het bedrijf verkopen aan een van de parelhandelaars uit de buurt. Maar hij wist dat zijn moeder dat zou beschouwen als verraad aan zijn vader en grootvader. De Mercer Pearling Company was een van de oudste parelbedrijven in de stad en was vanaf het begin in handen geweest van zijn familie.

Kortom: Charlie had zich in zijn hele leven nog nooit zo miserabel, wanhopig en eenzaam gevoeld als nu.

Kitty had Elise al een paar keer uitgenodigd voor de zondagse lunch. Het was hem wel duidelijk dat ze een zeer bekwaam secretaresse was en misschien wel meer in haar mars had dan hij, want ze probeerde zijn foutjes zo veel mogelijk te verdoezelen. Omdat ze zo slim, gevat en mooi was, vond hij het niet gek dat zijn moeder haar als de perfecte echtgenote voor hem beschouwde. Hij moest vaak aanhoren dat hij moest trouwen en voor een erfgenaam moest zorgen.

‘Je kunt maar beter opschieten, anders kaapt iemand haar nog voor je neus weg. Een vrouw zoals zij vind je niet gauw in deze stad,’ had ze een keer nadrukkelijk gezegd.

Maar er was al een erfgenaam op komst, die met de dag groter werd in de buik van zijn moeder. God wist hoe ze dit moest overleven.

‘Wacht op me, Cat,’ fluisterde hij vaak tegen haar Voorouders. ‘Ik zal je vinden…’

‘Dan zullen we nu maar afscheid nemen, althans voorlopig.’ Kitty glimlachte naar haar zoon, toen ze in de luxe suite stonden op het schip dat haar naar Fremantle zou brengen en vervolgens de lange overtocht naar haar geboorteland zou maken.

Het viel Charlie op hoe zorgeloos ze er vandaag uitzag – bijna als een jong meisje, met ogen die straalden van opwinding. ‘Ik zal mijn best doen u niet teleur te stellen.’

‘Dat weet ik toch.’ Kitty legde even haar hand tegen zijn wang. ‘Pas goed op jezelf, jongen.’

‘Dat zal ik doen.’

De scheepsbel werd geluid om aan te geven dat iedereen die geen passagier was van boord moest.

‘Je schrijft me toch wel? Om te laten weten hoe het gaat?’ wilde Kitty weten.

‘Natuurlijk. Een behouden vaart, moeder.’ Charlie omhelsde haar nog een keer, voordat hij de suite verliet en over de loopplank van boord ging. Hij zwaaide tot het schip nog maar een stipje aan de horizon was. Daarna nam hij het treintje terug naar de pier, waar Fred in de automobiel zat te wachten om hem naar huis te brengen.

Die avond dineerde Charlie alleen. De stilte in huis was griezelig en nadat hij klaar was met eten, zocht hij Camira op in de keuken. De afgelopen maand, toen Kitty hier nog verbleef, was het moeilijk geweest haar alleen te spreken te krijgen, maar nu kon ze hem niet ontlopen.

‘Eten goed, Mister Charlie?’

‘Ja,’ antwoordde hij. ‘Heb je iets van haar gehoord?’

‘Nee.’

‘Heeft ze helemaal geen contact met je opgenomen? Alsjeblieft, ik smeek het je, vertel me de waarheid.’

‘Mister Charlie, u niet begrijpen. Daar buiten…’ Camira maakte een vaag armgebaar. ‘… geen papier en postzegel.’

‘Misschien hebben anderen haar wel gezien? Ik weet hoe hun tamtam werkt.’

‘Nee, ik niets horen. Eerlijk, Mister Charlie.’

‘Het verbaast me dat je niet doodongerust bent.’

‘Ja, ik ongerust, maar ik denken zij in orde. Ik haar voelen, en Voorouders voor haar zorgen.’

‘Denk je dat ze bij jouw volk is gaan wonen?’

‘Misschien.’

‘Komt ze nog terug?’

‘Misschien.’

‘Christus!’ Charlie kon haar wel door elkaar rammelen. ‘Zie je dan niet dat ik gek word van bezorgdheid?’

‘Ja, ik vanmorgen grijze haar bij u zien.’

‘Als ze niet binnen een paar weken terug is, ga ik haar zelf zoeken.’ Charlie begon te ijsberen.

‘Zij niet willen.’ Camira ging rustig verder met de afwas.

‘We weten allebei waarom ze vertrokken is, dus ik moet het op zijn minst proberen, of ze dat nou wil of niet. Per slot van rekening draagt ze mijn…’ Hij hield zich in, want hij wist dat het niet met zo veel woorden gezegd mocht worden. Wederom voelde hij dat hij elk moment in tranen kon uitbarsten.

‘Mister Charlie, u goed mens, ik weten u van mijn dochter houden. Zij ook van u houden. Zij doen wat haar goed lijken. Zij u gelukkig willen maken. Te moeilijk, met haar hier. U accepteren wat u niet veranderen kunnen.’

‘Dat kan ik niet, Camira, ik kan het niet.’ Charlie liet zich op een stoel zakken, legde zijn armen op de tafel en liet zijn hoofd erop rusten. Tot zijn grote schaamte begon hij weer te snikken. ‘Zonder haar kan ik niet leven, dat kan ik gewoon niet.’

‘Mister Charlie.’ Camira liet de afwas voor wat hij was, droogde haar handen af en sloeg haar armen om zijn schokkende schouders. ‘Ik jullie zien, heel veel jaren. Ik denken het misschien overgaan, maar niet gebeuren.’

‘Precies, dus ik kan het niet zomaar opgeven, Camira. Ik kan haar niet laten gaan… Je weet wat er met halfbloeden kan gebeuren als de moeder ongetrouwd is… Ik had haar op zijn minst bescherming kunnen bieden! Dat heb ik ook geprobeerd, maar ze weigerde.’ Hij haalde de barnstenen ring uit zijn zak en liet die haar zien. ‘Straks belandt mijn zoon of dochter nog in een of ander vreselijk weeshuis. Zolang ik nog adem, kan ik hier niet blijven afwachten en niets doen!’ Hij smeet de ring op tafel, waar hij verder rolde en voor Camira bleef liggen.

‘Ik begrijpen,’ zei ze. Het werd stil in het vertrek toen ze nadacht. ‘Mister Charlie, ik voorstel hebben. Ik binnen paar weken niets horen, ik gaan zoeken.’

‘Dan ga ik mee.’

‘Nee. U witteman, u daar niet overleven. Hier u grote baasman. Uw moeder u vertrouwen. U haar niet teleurstellen. Zij hard werken en groot bedrijf aan u geven. Hier, u deze houden.’ Ze raapte de ring op en hield hem die voor.

Hij duwde haar hand weg. ‘Nee, neem jij hem maar mee. Ga haar zoeken en breng haar hiernaartoe, dan doe ik die ring om haar vinger. Tot die tijd kan ik er niet naar kijken.’

Camira stopte de ring in haar schortzak. ‘Oké, wij afspreken? U hard werken op kantoor voor Missus Kitty, ik mijn dochter zoeken als zij niet snel komen. Deze familie al te veel mensen verloren. Nu slapen, Mister Charlie, anders u krijgen nog meer grijze haren.’

Omdat Charlie geen keus had, deed hij zijn best om Camira’s advies op te volgen. In de wetenschap dat ze Cat zou gaan zoeken wanneer de tijd rijp was, stortte hij zich de vier maanden daarna op zijn werk, zoals zijn moeder zou willen. In elk geval zorgden de grootboeken, juridische documenten en het eindeloze binnenhalen van loggers in de haven ervoor dat hij niet zo vaak aan Cat dacht. Het bedrijf verkeerde in zwaar weer, net als alle bedrijven in Broome. De waarde van hun enorme schelpenvoorraad was gekelderd, omdat Europa en Amerika goedkopere materialen wilden. Charlie begon zich voorzichtig te verdiepen in de parelkwekerijen van Mr. Mikimoto. Niet alleen waren echte parels een schaars goed geworden in Broome door de intensieve visserij, hij zag ook dat de cultuurparels goede replica’s waren. In feite waren ze zelfs veel beter geschikt om sieraden van te maken, omdat ze veel minder van elkaar verschilden en dus makkelijk verwerkt konden worden in een snoer of armband. Ondanks de kritiek van zijn moeder dacht Mikimoto dat cultuurparels de toekomst waren, en die mening werd gedeeld op het Amerikaanse continent, waar het product met zakken tegelijk werd ingekocht.

Charlie was er ook van onder de indruk dat de parelkwekerijen niet zo veel gevaar opleverden voor mensen als het duiken naar parels. Daarom nodigde hij een van Mikimoto’s zaakwaarnemers uit om hem te laten zien hoe dit in Broome gedaan kon worden. Ook wist hij dat de winst, na de noodzakelijke investeringen, alleen maar zou stijgen. Uiteindelijk zou hierdoor de bedrijfstak verloren gaan waardoor de stad zo welvarend was geworden, maar net als in de natuur was er voor alles een tijd van komen en een tijd van gaan. Charlie voelde aan dat Broome een donkere tijd tegemoet ging.

‘Iedereen moet het gelag betalen,’ mompelde hij terwijl hij zijn tropenhelm opzette, zijn gouden tressen rechttrok en op zoek ging naar Fred, die hem naar de zaak zou brengen.

Toen de automobiel wegreed, bedacht hij dat hij in elk geval zijn eerste stappen op weg naar de toekomst zette, hoe omstreden die ook mochten zijn.

Charlie was diep in slaap toen de stilte opeens werd verbroken door een luid gejammer. Met een ruk ging hij rechtop in bed zitten en dwong zichzelf om wakker te worden.

Het geluid hield aan – een vreselijk hoog gejank dat hem deed denken aan iets wat hij eerder gehoord had. Nog steeds slaperig probeerde hij er wijs uit te worden…

‘Nee… Nee!’

Hij sprong uit bed, sprintte de kamer uit en rende door het huis, het geluid achterna naar de keuken en door de achterdeur naar buiten.

Daar trof hij Camira op haar knieën op de grond aan, waar ze met haar vingertoppen in het rode stof graaide. Ze brabbelde woordjes die hij niet kon verstaan, maar dat hoefde ook niet, want hij wist het al.

Met ogen vol ondraaglijk verdriet keek ze op. ‘Mister Charlie, zij dood! Ik te laat. Ik te lang wachten!’

Het huis was gehuld in een sluier van ellende, nu de twee bewoners dag en nacht rouwden. Er werd amper een woord tussen hen gewisseld; de band die ze ooit hadden gehad was uiteengevallen in verbitterdheid, woede en schuldgevoel. Charlie bracht zo min mogelijk tijd thuis door en trok zich terug op kantoor, net zoals zijn moeder had gedaan nadat zijn vader hen had verlaten. Nu begreep hij pas waarom – een gebroken hart kon je ziel te gronde richten, zeker wanneer je werd gekweld door schuldgevoel.

Elise, zijn secretaresse, leek aan te voelen dat er iets mis was. Onwillekeurig vond Charlie haar, met haar stralende glimlach en rustige manier van doen, een lichtpuntje in zijn donkere zee van somberheid. Tegelijkertijd verachtte hij haar omdat ze zo naïef was, omdat ze zo bevoorrecht was en gewoonweg omdat ze nog leefde, terwijl Alkina en hun kindje er niet meer waren.

Het ergste was nog wel dat hij er nooit achter zou komen hoe ze gestorven was. Misschien wel helemaal alleen, met helse pijn, terwijl ze hun kind op de wereld zette.

Op zijn eenentwintigste was Charlie Mercer dan wel een van de rijkste mannen van Australië, hij kon gerust doorgaan voor een man die twee keer zo oud was.

De Never Never

Nabij Alice Springs

Juni 1929

26

Het was een rustige nacht; alleen ergens in de verte huilde een dingo. De heldere sterren en de maan aan de wolkeloze hemel boven hem waren zijn enige lichtbron, terwijl het paard zich door het rotsige woestijnlandschap begaf, tussen de lage struiken door, die dicht op elkaar groeiden om zich te beschermen tegen de veelvuldige zandstormen. De ogen van de veehandelaar waren aan het zwakke licht gewend en konden de schaduwen in het ruige landschap en de donkerblauwe kieren in de rotsen onderscheiden. De nachtlucht was zwanger van de koele, aromatische geur van de aarde die zich herstelde van de hitte van de dag, en er klonken zachte geluiden van rondscharrelende dieren en zoemende insecten.

Hij bond zijn paard vast aan een rots die uit de aarde stak als een rode stalagmiet. Eigenlijk had hij gehoopt voor het vallen van de avond in The Alice te zijn, maar er was een opstootje ontstaan tussen de plaatselijke Aboriginals en de veehandelaren, dus had hij afgewacht tot de rust was wedergekeerd. Hij pakte een van zijn veldflessen van kamelenleer, vulde een kom uit zijn zadeltas en zette die op de grond zodat de uitgeputte merrie kon drinken. Nadat hij het laatste restje sterke drank achterover had geslagen en in de tas had gezocht wat er nog te bikken viel, spreidde hij de ruwe deken op de grond uit en ging zitten om te eten. Morgen tegen zonsondergang zou hij in Alice Springs zijn. Zodra hij zijn proviand had aangevuld, zou hij naar het oosten trekken en zich tot december met het vee bezighouden. En daarna…

Hij zuchtte. Wat had het voor zin om plannen te maken voor een toekomst die niet bestond? Ook al deed hij nog zo zijn best om van dag tot dag te leven, zijn geest probeerde steeds maar ergens naar uit te kijken. Terwijl er zich alleen maar een grote leegte voor hem uitstrekte, door zijn eigen schuld.

Voordat de veehandelaar ging slapen, hoorde hij in de buurt een slang sissen en smeet er een steen naartoe om het dier te verjagen. Zelfs voor zijn begrippen was hij smerig; hij kon zijn eigen zweet ruiken. De waterpoelen waar hij anders altijd gebruik van maakte waren leeg geweest; het was ongewoon droog, zelfs voor de Never Never.

Hij dacht aan haar, zoals elke avond, en deed zijn ogen dicht om te gaan slapen.

Een tijd later werd hij wakker van een vreemd gekrijs, een eindje verderop. Na jaren in de outback te hebben doorgebracht wist hij dat het een mens was, geen dier. Eerst kon hij het geluid niet thuisbrengen, toen besefte hij dat het een huilende baby was. Weer een ziel erbij in deze verrotte wereld, dacht hij, voordat hij zijn ogen sloot en weer in slaap viel.

Bij het eerste licht was hij al op, van plan om voor zonsondergang The Alice te bereiken, een kamer in het centrum te huren en zich eens grondig te wassen, voor het eerst sinds hij uit Darwin was vertrokken. Hij besteeg zijn merrie, zette het dier in beweging en zag de karavaan aan de horizon. Met het licht van de opkomende zon erachter leek het wel een Bijbels tafereel. Binnen een uur had hij hen ingehaald, op de plek waar ze waren gestopt om te rusten en iets te eten. Hij kende een van de Afghaanse kamelendrijvers, die hem vriendschappelijk op zijn rug sloeg en hem een zitplaatsje op zijn kleed en een schaal platbrood aanbood. Zonder acht te slaan op de schimmel op de korst werkte hij het brood gulzig naar binnen. Van alle mensen die hij tegenkwam op zijn gebruikelijke route door de Never Never had hij het liefst met de kamelendrijvers te maken. Zij waren de geheime pioniers van dit landschap, de miskende helden die de broodnodige voorraden over de rode vlakten vervoerden naar de ranches die her en der verspreid stonden. Vaak waren het geleerde mannen die goed Engels spraken.

Terwijl hij gretig van hun water dronk, hoorde hij dat hun vak gevaar liep door de nieuwe spoorlijn tussen Port Augusta en Alice Springs, die binnenkort in gebruik zou worden genomen. Het was de bedoeling om die spoorlijn helemaal naar het noorden door te trekken, tot aan Darwin.

‘Wij zijn een van de laatsten in onze soort. Alle anderen hebben de grote oversteek naar huis al gemaakt,’ zei Moustafa lusteloos.

‘Er is vast nog wel werk voor je, Moustafa. Per trein kun je niet in afgelegen dorpjes komen.’

‘Nee, maar met een automobiel wel.’

Net toen de veehandelaar op het punt stond afscheid van hen te nemen, hoorde hij weer dat vreemde gekrijs dat hij vannacht had gehoord, maar nu uit een mand die aan de flank van een kameel was gebonden. ‘Is dat een baby?’ vroeg hij.

‘Ja. Die is vijf dagen geleden ter wereld gekomen. De moeder is gisteravond gestorven. We hebben haar diep begraven, zodat de dingo’s er niet bij kunnen,’ legde Moustafa uit.

‘Een zwarte baby?’

‘Aan de kleur van de huid te zien is het een halfbloed, of in elk geval een kindje met gemengd bloed. Het meisje heeft twee weken geleden een lift van ons aangenomen. Ze zei dat ze op weg was naar de missiepost van Hermannsburg,’ vertelde Moustafa. ‘De anderen wilden haar niet meenemen vanwege haar toestand, maar ze was zo wanhopig dat ik ja heb gezegd. Nu zitten we met een moederloos kind dat dag en nacht krijst om melk die niemand het kan geven. Misschien sterft het kind wel voordat we in The Alice aankomen. Het was bij de geboorte al klein.’

‘Mag ik het zien?’

‘Als je dat wilt.’ Moustafa stond op en leidde hem naar de bron van het gekrijs. Nadat hij de mand had losgemaakt, gaf hij die aan zijn vriend.

In de mand zag de veehandelaar alleen wat stoffen plooien bewegen. Snel zette hij de mand neer, knielde ernaast en haalde de katoenen lappen weg waarmee de baby bedekt was. De geur van ontlasting en urine sloeg hem in het gezicht terwijl hij de rest van het piepkleine, magere lichaampje ontblootte, dat de kleur had van zijdezachte karamel.

De baby schopte, krijste en sloeg fel met de vuistjes in de lucht. Hoewel de veehandelaar tijdens zijn tijd in de outback al heel wat had gezien, riep het uitgehongerde, moederloze kindje een emotie in hem op die hij al jaren niet meer had gevoeld. In zijn ogen voelde hij tranen prikken. Hij wikkelde het katoen weer om de baby, omdat hij uit angst voor ziekten geen uitwerpselen wilde aanraken, en tilde het kindje uit de mand. Terwijl hij dat deed, hoorde hij iets in de mand vallen.

‘Het is een jongetje,’ merkte Moustafa op, die vanwege de stank een eindje verderop was gaan staan. ‘Wat voor leven gaat hij tegemoet, zelfs al overleeft hij dit?’

Onder de aanraking van de veehandelaar was de baby opgehouden met krijsen. Hij stopte zijn knuistje in zijn mond, deed zijn ogen open en keek vragend naar hem op. Bij het zien van die ogen schrok de veehandelaar. Ze waren blauw, met amberkleurige vlekjes in de irissen. Het was echter niet de ongebruikelijke kleur die zijn aandacht trok, maar de vorm ervan en de blik erin. Deze ogen had hij vaker gezien, al kon hij zo gauw niet bedenken waar.

‘Heeft de moeder hem een naam gegeven voordat ze stierf?’ vroeg hij aan Moustafa.

‘Nee, ze was niet zo spraakzaam.’

‘Weet je waar de vader zou kunnen zijn?’

‘Dat heeft ze niet gezegd. Misschien wilde ze het wel niet vertellen. Je weet hoe die dingen gaan.’ Moustafa zei het met een elegante haal van zijn schouders.

De veehandelaar keek omlaag naar de baby, die nog steeds op zijn knuistje zoog, en voelde weer een emotie in zijn binnenste opwellen. ‘Ik zou hem mee kunnen nemen naar The Alice, en daarna naar Hermannsburg.’

‘Dat kan, maar volgens mij zit er niet veel leven in hem, mijn vriend. Misschien is dat maar beter ook.’

‘Of misschien ben ik wel zijn enige kans.’ De woorden van de veehandelaar kwamen voort uit puur instinct. ‘Ik neem hem mee. Bij jullie gaat hij zeker dood, net als zijn moeder.’

‘Dat is waar, dat is waar,’ reageerde Moustafa bedachtzaam, met een opgeluchte uitdrukking op zijn gezicht.

‘Heb je misschien wat water voor ons?’

‘Ik ga zoeken,’ beloofde Moustafa.

De baby had zijn oogjes weer dichtgedaan, te uitgeput om nog verder te krijsen. Zijn ademhaling was gejaagd en terwijl de veehandelaar het kindje tegen zijn borst drukte, wist hij dat de tijd drong.

‘Hier.’ Moustafa hield hem een veldfles voor. ‘Je doet hier goed aan, mijn vriend, en ik wens jou en het kind alle goeds toe. Kha safer walare.’ Hij legde een verweerde hand op het bezwete voorhoofd van de baby.

Nadat de veehandelaar de mand naar zijn paard had gedragen, maakte hij een draagdoek van de deken waarop hij ’s nachts sliep, en knoopte die om zijn bovenlichaam, alvorens de baby erin te leggen. Op dat moment zag hij een smerig blikje onder de katoenen lappen uitsteken, dat hij in zijn zadeltas stopte. Hij liet een beetje water uit de veldfles op de lipjes van de baby druppelen en zag tot zijn opluchting dat het kindje de vloeistof zwakjes naar binnen zoog. Tot slot bevestigde hij de lege mand aan de achterkant van zijn zadel en ging er in galop vandoor over de vlakte.

Onderweg brandde de zon op zijn huid en vroeg hij zich af wat hem bezielde. Waarschijnlijk zou hij in The Alice aankomen met een dode baby op zijn lichaam gebonden. Maar wat het ook was, iets dreef hem voort door de verzengende middaghitte. Want als hij nog een nacht in de woestijn bleef, zou het hartje dat tegen het zijne lag zeker ophouden met kloppen.

Om zes uur die avond stapte zijn trouwe merrie het stoffige erf van zijn gebruikelijke logeeradres op. Nog in het zadel legde de veehandelaar voorzichtig zijn hand op de borst van de baby en voelde tot zijn opluchting een zwak hartje kloppen. Nadat hij was afgestegen en bij de pomp een emmer met water had gevuld voor het dorstige paard, maakte hij de draagdoek los en legde de baby terug in de mand, losjes toegedekt met de katoenen lappen.

‘Ik kom je straks iets fatsoenlijks te eten geven,’ beloofde hij de merrie, voordat hij naar binnen liep.

Daar werd hij hartelijk begroet door Mrs. Randall, de pensionhoudster. ‘Fijn u hier weer te zien. De gebruikelijke kamer?’

‘Als die vrij is, graag. Hoe gaat het met u?’

‘Ach, u weet hoe het hier is, al zal het vast wel beter gaan als die trein eenmaal rijdt. Kan ik iets voor u betekenen, Mr. D.? Het vaste recept?’ Ze knipoogde. ‘Er zijn een paar nieuwe meiden in de stad.’

‘Vanavond niet, ik heb een lange reis achter de rug. Ik vroeg me af of u misschien wat melk hebt.’

‘Melk?’ Verbaasd keek Mrs. Randall hem aan. ‘Natuurlijk wel. Er loopt hier niet voor niets zo veel vee rond.’ Ze grinnikte. ‘Dat ben ik niet van u gewend, Mr. D.’

‘Daar zegt u wat. Doe er ook maar een beker Schotse whisky bij.’

‘Volgens mij heb ik nog wel ergens een fles staan, speciaal voor u. Iets te eten?’

‘Wat de pot schaft, Mrs. R.’ Hij grijnsde. ‘Ik ben uitgedroogd, dus geef er ook maar een zoutvaatje bij.’

‘Prima.’ Ze gaf hem een sleutel. ‘Een momentje, dan breng ik alles naar uw kamer.’

‘Bedankt, Mrs. R.’

De veehandelaar pakte de mand en zijn zadeltas op en sjokte de kale houten trap op. Eenmaal in zijn kamer deed hij de deur achter zich dicht en goed op slot. Hij zette de mand op het bed en trok de katoenen lap van het gezichtje van de baby. Zelfs toen hij zijn oor vlak bij het kleine neusje bracht, hoorde hij het kindje amper ademhalen.

Snel pakte hij de veldfles die Moustafa hem had gegeven en sprenkelde de laatste druppels water op de lippen van de baby, maar die reageerde niet. ‘Allemachtig! Niet doodgaan nou, baby! Anders denken ze nog dat ik je vermoord heb,’ smeekte hij het kleine ventje. Nadat hij de mand naast het bed had gezet, begon hij door de kamer te ijsberen, wachtend op Mrs. Randall. Uiteindelijk, uit frustratie, en ook door de penetrante lucht in de kamer, rende hij weer naar beneden. ‘Bijna klaar?’ vroeg hij.

‘Ik wilde het net naar boven brengen.’ De vrouw zette het dienblad op de smalle receptiebalie.

Toen hij het dienblad bekeek, zag hij dat er één ding ontbrak. ‘Kan ik dat zoutvaatje nog krijgen, Mrs. R.?’

‘Sorry, ik ga het meteen halen.’ Ze kwam terug met het zoutvaatje in haar hand vol zonnesproetjes. ‘Het is verzilverd, een huwelijkscadeau van toen ik met Mr. R. trouwde. Vergeet het niet terug te geven, anders zwaait er wat.’

‘Daar kunt u van opaan.’ De spullen op het dienblad wiebelden vervaarlijk toen hij het oppakte. ‘Straks kom ik nog naar beneden om me te wassen.’

Eenmaal terug in de kamer trok hij zijn hemd uit, schroefde de zilveren dop van het zoutvaatje en strooide de inhoud in de stof. Daarna pakte hij het glas melk, maakte een trechter van een bladzijde die hij uit de bijbel op het nachtkastje had gescheurd en schonk de melk in het lege zoutvaatje. Tot slot tilde hij de baby op, door zijn mond ademend tegen de stank die ervanaf kwam, en duwde het topje van het zoutvaatje voorzichtig tegen de lippen die eruitzagen als een rozenknopje.

Eerst kwam er geen reactie en ging zijn hart snel genoeg tekeer voor hen allebei. Hij haalde het zoutvaatje bij de mond van de baby weg en liet een beetje melk door de gaatjes op zijn vinger druppelen. Puur uit instinct smeerde hij de melk rond de lippen van de baby. Na een paar tergend lange seconden bewoog de baby zijn mondje. Toen zette hij de dop van het zoutvaatje weer tegen de lippen en deed voor het eerst in zeventien jaar tijd een gebedje. Een paar tellen later voelde hij heel zachtjes iets trekken aan het geïmproviseerde flesje. Even bleef het angstvallig stil, toen begon de baby te zuigen.

De veehandelaar sloeg zijn blik op naar het plafond. ‘Dank U, Heer.’

Toen het kind genoeg had gedronken, goot hij water uit de kruik in de waskom, ontdeed de baby van de stinkende lappen en deed zijn best om de aangekoekte ontlasting van zijn lijfje te wassen. Nadat hij van twee zakdoeken een luier in elkaar had geknutseld, biddend dat er niet weer een poepexplosie zou volgen, wikkelde hij de kleine billetjes er zo goed en zo kwaad als het ging in. Hij verborg de stinkende katoenen lappen in een van de lakens van het bed en stopte het stinkende pakketje in een lade. Het andere laken wikkelde hij om de baby heen, die er met zijn opgezette buikje en uitgemergelde beentjes eerder uitzag als een kikker dan als een mensje. Inmiddels sliep de baby, dus werkte hij de afgekoelde en gestolde runderstoofpot in een paar happen naar binnen en spoelde die weg met een paar flinke slokken whisky. Daarna liep hij de kamer uit om zijn paard eten te geven en zichzelf schoon te schrobben bij de waterton achter op het erf.

Opgefrist rende hij weer naar boven en zag dat de baby zich niet verroerd had. Toen hij zijn oor tegen het borstje drukte, hoorde hij echter een kloppend hartje en een regelmatige ademhaling. Pas toen hij zelf ging liggen dacht hij weer aan het blikje dat hij in zijn zadeltas had opgeborgen.

Het blikje was roestig en besmeurd met rode aarde, alsof het heel lang begraven was geweest. Hij wrikte het open en zag er een met leer bekleed doosje in liggen. Nadat hij de knip had opengemaakt en het deksel had opgetild, werd zijn ademhaling oppervlakkig en sloeg zijn hart over.

De Roseate-parel… De parel die een eind aan het leven van zijn broer had gemaakt, maar dat van hem had gered.

‘Hoe kan dit nou?’ murmelde hij, met zijn blik strak gericht op de betoverende glans van de parel, net als al die jaren geleden. Met de opbrengst hiervan zou hij heel wat kunnen doen… Hij wist precies wat de parel waard was, want hij had de twintigduizend pond hoogstpersoonlijk overhandigd.

Omdat hij uit Broome was weggestuurd en niet terug had gekund naar Kilgarra, zijn geliefde ranch, was hij door de Never Never gaan reizen en had hij onderweg allerhande klusjes aangenomen. Hij was erg op zichzelf geweest en had niemand vertrouwd. Na al die jaren was hij een ander mens geworden, een menselijk omhulsel met een hart van ijs. En dat kon hij alleen zichzelf – en misschien de parel – verwijten. Maar vanaf het moment dat hij deze baby had gezien, was er iets in hem ontdooid.

Hij klapte het doosje dicht en legde het weer in het blikje, voordat hij er opnieuw door gehypnotiseerd kon worden.

Wat had dit kind te maken met de Roseate-parel? De laatste keer dat hij de parel had gezien, had hij die weggeborgen in Kitty’s schrijftafel. Camira had hem gesmeekt de parel niet aan haar mevrouw te laten zien en…

‘Goeie genade!’

Nu wist hij waar hij de ogen van de baby eerder had gezien. ‘Alkina…’

Hij stond op om de slapende zuigeling nog eens goed te bekijken. Voor het eerst in jaren moest hij toegeven dat er zoiets bestond als het lot. Hij had instinctief geweten dat deze baby, met die vervloekte parel die in zijn mandje was verstopt, aan hem verbonden was.

‘Welterusten, kleine man. Morgen breng ik je naar Hermannsburg.’ Hij streek even over het zachte wangetje en ging toen weer op zijn matras liggen. ‘En daarna ga ik naar Broome, om erachter te komen wat jouw band met mij is.’

Bij het horen van hoefgetrappel dat de missiepost naderde keek dominee Albrecht op van zijn bijbel. Door het raam zag hij een man zijn paard tot stilstand brengen, afstijgen en om zich heen kijken, niet zeker waar hij moest zijn. De dominee stond op en liep de deur uit, de felle zon in. ‘Guten Tag, of moet ik goedemorgen zeggen?’

‘Ik spreek beide talen,’ antwoordde de man.

Op de binnenplaats bleef een aantal parochianen, in het wit gekleed, staan om naar de knappe man te kijken. Iedere vreemdeling die hier aanklopte was een welkome aanblik.

‘Ga maar verder,’ droeg de dominee hun op, en ze gingen weer aan het werk.

‘Kunnen we ergens praten, dominee?’

‘Kom maar mee naar mijn studeerkamer.’ De predikant gebaarde naar het vertrek achter hem, precies op het moment dat hij gejammer hoorde opstijgen uit de draagdoek om de borst van de man. ‘Gaat u zitten,’ zei hij toen hij de deur achter hen had dichtgedaan en de luiken sloot tegen nieuwsgierige blikken.

‘Dat zal ik doen, maar eerst wil ik u dit geven.’ De man knoopte de draagdoek los en legde de inhoud op de tafel. Daar, tussen de stinkende lappen, lag een piepklein pasgeboren babyjongetje, dat zijn longen uit zijn lijf krijste om gevoed te worden.

‘Wat hebben we hier?’

‘Zijn moeder is een paar uur buiten Alice Springs gestorven. Volgens de kamelendrijvers was ze op weg naar Hermannsburg. Ik heb aangeboden de baby hiernaartoe te brengen, omdat ik sneller kon reizen. Gisteravond heb ik in het pension waar ik logeerde om een zoutvaatje gevraagd, en daar heeft hij een beetje melk uit gedronken.’

‘Wat inventief van u, meneer.’

‘Misschien hebben de restjes zout in het vaatje ook geholpen, want hij lijkt vandaag iets te zijn aangesterkt.’

‘Hij is wel erg klein.’ Dominee Albrecht onderzocht de baby en keek of er genoeg kracht in de ledematen en handjes zat. ‘En verzwakt, door de ondervoeding.’

‘Hij leeft tenminste nog.’

‘Dat is aan u te danken, meneer. Er zijn hier niet veel veehandelaren die zo veel moeite zouden doen. Ik neem aan dat de moeder een Aboriginal was?’

‘Dat zou ik niet kunnen zeggen, want ze was al dood en begraven voordat ik aankwam. Maar toevallig weet ik misschien wel wie haar familie is.’

De dominee keek de man argwanend aan. ‘Bent u de vader van deze baby, meneer?’

‘Nee, absoluut niet, maar er was iets weggestopt bij de baby wat ik herkende.’ Hij haalde het blikje uit zijn zak. ‘Ik ben van plan om naar Broome af te reizen om mijn vermoedens te bevestigen.’

‘Ik begrijp het.’ Dominee Albrecht pakte het blikje aan en woog het in zijn hand. ‘Dan zou ik het op prijs stellen als u me op de hoogte hield van uw bevindingen, maar voorlopig kan het kind, mits hij blijft leven, hier in Hermannsburg blijven.’

‘Wilt u dat blikje alstublieft op een veilige plaats bewaren, tot ik terug ben? Voor uw eigen veiligheid raad ik u aan de inhoud niet te bekijken.’

‘Waar ziet u me voor aan, meneer?’ Met gefronst voorhoofd keek de predikant hem aan. ‘Ik ben een dienaar van God. U kunt me vertrouwen.’

‘Natuurlijk.’

De dominee zag de man in zijn zak graaien en er een paar bankbiljetten uit halen. ‘Hier is een donatie voor uw missiepost en een bijdrage voor de voeding van het kind.’

‘Dank u.’

‘Ik kom zo snel mogelijk terug.’

‘Nog één vraag, meneer: heeft de moeder hem een naam gegeven?’

‘Nee.’

‘Dan noem ik hem Francis, naar Franciscus van Assisi, de patroonheilige van de dieren. Uit uw relaas maak ik namelijk op dat een kameel heeft geholpen zijn leven te redden.’ De dominee schonk hem een wrang glimlachje.

‘Een toepasselijke naam.’

‘En uw naam, meneer?’ wilde dominee Albrecht weten.

‘In deze contreien sta ik bekend als Mr. D. Tot ziens, dominee.’ De deur sloeg achter hem dicht.

Dominee Albrecht liep naar het raam en deed het luik nog net op tijd open om de veehandelaar op zijn paard te zien stappen en vertrekken. Hoewel de man duidelijk kerngezond en beresterk was, had hij iets merkwaardig kwetsbaars.

‘Alweer een verloren ziel,’ mompelde hij met een blik op de baby die op de tafel voor hem lag. Het kind staarde terug, langzaam knipperend met zijn grote blauwe ogen. ‘Je hebt een lange reis overleefd, kleine man,’ zei hij terwijl hij zijn pen in de inkt doopte, een register opensloeg en op een lege bladzijde de naam Francis opschreef, met de datum van zijn aankomst erbij. Even later voegde hij er nog iets aan toe: Mr. D. – veehandelaar, Alice Springs.

Een maand later bond de veehandelaar zijn paard vast op een stuk land dat ongeveer een kilometer bij het huis vandaan lag. De rest van de weg legde hij te voet af. Het was een donkere nacht, de sterren gingen schuil achter dikke wolken, en daar was hij blij om. Bij de poort trok hij zijn laarzen uit en verstopte ze in de heg. Het huis was volledig in duisternis gehuld en er was alleen zo nu en dan wat geritsel te horen in de stallen. Met een zucht bedacht hij dat hij zowel de mooiste als de naarste tijd van zijn leven onder dit dak had beleefd – toen was het nog van golfplaten, nu lagen er nette dakpannen op.

Nadat hij met eigen ogen had gezien dat Fred op zijn gebruikelijke plekje buiten de stallen lag te slapen, liep hij door naar de hut. In de hoop dat ze die niet op slot had gedaan, probeerde hij de klink, die makkelijk meegaf. Binnen, met de deur dicht, wachtte hij tot zijn ogen aan het donker gewend waren. Daar lag ze, met één hand achter haar hoofd. Hij liep naar haar toe, in de wetenschap dat de bewoners van het huis wakker zouden worden als hij haar liet schrikken.

Hij knielde naast het bed en stak de kaars op het nachtkastje aan, zodat ze hem meteen zou herkennen. Daarna probeerde hij haar zachtjes wakker te schudden. ‘Camira, ik ben het, Mister Drum. Ik ben teruggekomen om jou te zien. Ik ben er echt, maar je mag geen geluid maken.’ Hij legde zijn hand over haar mond en ze staarde hem aan, inmiddels klaarwakker. ‘Niet gillen, alsjeblieft.’

De doodsangst trok weg uit haar ogen en ze probeerde zijn hand van haar mond te halen.

‘Beloofd?’

Ze knikte en hij haalde zijn hand weg en legde zijn vinger tegen zijn lippen. ‘We zouden niet willen dat er iemand wakker wordt, toch?’

Zonder iets te zeggen schudde ze haar hoofd, waarna ze rechtop ging zitten. ‘Wat u hier doen, Mister Drum? U dood, al jaren!’ siste ze.

‘We weten allebei dat dat niet zo was, toch?’

‘Waarom u nu terug?’

‘Omdat ik je iets te vertellen heb.’

‘Mijn dochter dood?’ Haar ogen vulden zich met tranen. ‘Ik al weten. Mijn ziel mij vertellen.’

‘Jammer genoeg heeft je ziel gelijk. Ik vind het heel erg voor je, Camira. Was ze… in verwachting?’

‘Ja.’ Camira liet haar hoofd hangen. ‘U niemand vertellen. Baby ook dood.’

Nu wist hij zeker dat het klopte wat hij al dacht. ‘Nou, er is iets wat je moet weten,’ fluisterde hij.

‘Wat u bedoelen?’

Voorzichtig legde hij zijn hand op haar arm. ‘Cats baby heeft het overleefd. Je hebt een kleinzoon.’

Toen hij haar vertelde hoe hij het kind had gevonden, werden haar ogen groot van verwondering. ‘Die Voorouders slimme plannen maken. Waar hij zijn?’ Camira keek om zich heen in het vertrek alsof hij de baby ergens verstopt had.

‘Hij was veel te zwak om hem mee hiernaartoe te nemen. Daarom heb ik hem in goede handen achtergelaten, bij de missiepost van Hermannsburg. En ik moet je nog iets vertellen. De slechte parel lag bij hem in het mandje. Volgens mij heeft Alkina die gevonden en…’

‘Nee! Vloek op slechte parel. Die niet bij mijn kleinzoon mogen!’

Omdat Camira steeds harder ging praten, bracht Drummond zijn vinger waarschuwend naar zijn lippen. ‘Ik zweer dat de parel op een veilige plek wordt bewaard, bij hem uit de buurt, tot je besloten hebt wat je met de parel en de baby wilt doen. Ik dacht dat je hem misschien hiernaartoe zou willen halen wanneer hij weer op krachten is gekomen.’

‘Hij niet hier komen,’ zei Camira stellig.

‘Waarom niet? Ik dacht juist dat het een troost voor je zou zijn dat hij nog leeft.’

Nu was het Camira’s beurt om hem te vertellen wat er gebeurd was.

‘Dus dat kind is de zoon van mijn neefje? Zijn we bloedverwanten?’ vroeg Drummond verbaasd.

‘Ja. Ons bloed nu mengen. Hij van ons allebei,’ zei ze plechtig.

‘Maar Camira, hij is vooral van mijn neef Charlie, nu zijn moeder bij de Voorouders is.’

‘Nee! Mister Charlie beter denken baby ook dood.’

‘Waarom zou je zoiets zeggen? Uitgerekend jij?’

‘U hier al lang weg, Mister Drum. U niet begrijpen. Missus Kitty, zij zo hard werken, alles doen voor Charlie toen u weg.’

Drummond trok een wenkbrauw op.

‘Zij ziek, heel ziek,’ vervolgde Camira. ‘En verdrietig.’

‘Is ze nu weer beter? Is ze hier?’ Hij draaide zijn hoofd in de richting van het huis.

‘Zij in Europa op vakantie. Mister Charlie nu baas. Hij ook verdrietig over mijn dochter, maar hij jong en hij snel vergeten. Misschien hij trouwen met aardige secretaressevrouw. Beter hij niet weten, u begrijpen?’

‘En Kitty dan? Die is ook grootmoeder geworden, net als jij, Camira. Zij en Charlie hebben toch het recht om te weten dat het kindje bestaat? En de baby zelf dan? Ik wil mijn achterneefje in elk geval niet achterlaten in een missiepost.’

Camira krabbelde haastig op van het bed. ‘Ik meegaan. U mij naar missiepost brengen. Ik daar voor mijn kleinzoon zorgen.’

‘Wil je alles hier achterlaten? En Kitty dan? Ik weet hoe hard ze je nodig heeft.’

Camira was al bezig een jutezak te pakken, die te oordelen naar de geur van oude kool gebruikt was om groenten in op te slaan. ‘Ik zorgen voor mijn familie, zij zorgen voor haar familie. Beter zo.’

‘Volgens mij onderschat je je mevrouw. Per slot van rekening heeft ze je in huis genomen, tegen de wensen van mijn broer in. Ze heeft een groot hart en zou hierover willen meebeslissen. Ik weet zeker dat ze haar kleinzoon met open armen zou ontvangen.’

‘Ja, maar zij nu rust nodig hebben. Ik niet willen zij en Charlie zich schamen, ja? Ik beter naar kleinzoon gaan. Geheimhouden.’

Op dat moment besefte Drummond dat Camira er alles voor overhad om de mevrouw die haar had gered, en haar zoon, te beschermen. Zelfs als dat betekende dat ze hen in de steek moest laten. Of hij het er nu mee eens was of niet, de beslissing was aan haar.

‘En Fred dan? Hem ga je het toch wel vertellen?’

‘Hij niet goed geheimen kunnen bewaren, Mister Drum. Misschien later.’ Nu al haar wereldse bezittingen in de jutezak zaten, keek ze hem verwachtingsvol aan. ‘U mij nu brengen naar kleinzoon, ja?’

Drummond knikte gelaten en hield de deur van de hut voor haar open.

CeCe

Hermannsburg, Noordelijk Territorium

Januari 2008

Symbool van de Aboriginals voor een ster of de zon

27

De zon stond al laag aan de hemel toen ik naar mijn grootvader keek. Naar Francis, die als baby’tje was gered uit de woestijn, door een man die niet eens had geweten dat ze familie van elkaar waren.

‘Hoe is het mogelijk?’ mompelde ik, en ik streek een vlieg van mijn gezicht, waardoor ik merkte dat mijn wang nat was van de tranen.

‘Ik ben het levende bewijs dat bloed kruipt waar het niet gaan kan en dat wonderen bestaan.’ Hij glimlachte zwakjes en het was duidelijk dat het vertellen van het verhaal hem moe en van slag had gemaakt. ‘Het is niet aan ons om te vragen naar de redenen voor de buitengewone dingen die ons overkomen. Zij daarboven – de Voorouders, of God – zijn de enigen die de antwoorden kennen. Wij krijgen die pas als we ook naar de hemel gaan.’

‘Hoe is het afgelopen met Kitty en Drummond?’

‘Ach, Celaeno, daar vraag je me wat. Had hij maar genoeg geduld en zelfbeheersing gehad om te wachten, dan hadden ze na de dood van Andrew samen gelukkig kunnen worden. Maar hij was impulsief, hij leefde voor het moment. Dat trekje van mijn oudoom Drummond herken ik wel bij mezelf,’ gaf hij glimlachend toe.

‘Ik ook,’ zei ik, terwijl ik me afvroeg of ik net als Kitty de man van wie ik hield had weggeduwd – of de vrouw, besefte ik toen Chrissie in mijn gedachten opdook. ‘Hebt u hem weleens ontmoet?’

‘Dat is het volgende gedeelte van het verhaal, maar dat zullen we voor een andere keer moeten bewaren. Ik voel opeens hoe oud ik eigenlijk ben. Heb je honger?’

‘Ik zou wel iets lusten, ja.’ Mijn maag knorde als een bezetene, maar hier in de buurt kon je vast niet even ergens een hamburger halen.

Er viel een stilte, waarin hij naar de kreek in de verte keek. ‘Waarom ga je anders niet met mij mee naar huis? Ik heb eten genoeg en het is niet ver hiervandaan.’

‘Eh…’ De lucht begon al roze en oranje te kleuren, een voorbode van het donker. ‘Eigenlijk was ik van plan om vanavond terug te gaan naar Alice Springs.’

‘De keus is natuurlijk aan jou. Maar als je met me meegaat, kunnen we verder praten. En als je wilt, heb ik een logeerbed voor je.’

‘Oké, dan ga ik mee,’ beloofde ik toen ik mezelf eraan herinnerde dat deze man mijn grootvader was. Hij had mij de geheimen toevertrouwd over zijn familie – en de mijne – en nu moest ik hem ook vertrouwen.

We stonden op en liepen terug door Phils slaapkamer naar de binnenplaats, waar Phil tegen een muurtje geleund stond.

‘Klaar om te gaan, Celaeno?’

Toen ik hem uitlegde dat de plannen gewijzigd waren, liep hij naar me toe om me de hand te schudden. ‘Het was me een genoegen. Kom nog eens langs, wil je?’

‘Ze kan mijn plaats in de raad wel innemen wanneer ik met pensioen ga,’ zei mijn grootvader gekscherend.

‘De terreinwagen is open, trouwens,’ riep Phil ons na toen we bij hem wegliepen.

Ik trok het achterportier van de wagen open en maakte aanstalten om mijn rugzak eruit te pakken, maar de grote, sterke handen van mijn grootvader waren me voor en tilden de rugzak eruit alsof die niets woog.

‘Deze kant op.’ Hij gebaarde dat ik achter hem aan moest lopen.

Misschien heeft hij zijn auto ergens anders geparkeerd, dacht ik. Maar toen we bij de ingang van de missiepost wegliepen, zag ik alleen maar een grasveldje waarop een voor een kar gespannen pony stond te wachten.

‘Klim erop,’ zei hij, terwijl hij mijn rugzak op de kale houten bok gooide. ‘Kun je rijden?’ Hij pakte de teugels.

‘Als kind heb ik les gehad, maar mijn zusje Star vond het maar niks, dus zijn we ermee opgehouden.’

‘Vond jij het wel leuk?’

‘Ik vond het geweldig.’

Zonder acht te slaan op de weg stuurde hij de kar de ruwe aarde op, over een flauwe helling. ‘Als je wilt, kan ik het je wel leren. Zoals je al gehoord hebt heeft je verre oom Drummond een groot deel van zijn leven op de rug van een paard doorgebracht.’

‘En op kamelen,’ voegde ik daaraan toe, terwijl de pony trefzeker over het woeste terrein stapte.

Mijn grootvader staarde naar me, met de teugels losjes in zijn handen. ‘Als je moeder en grootmoeder ons nu eens konden zien.’ Hoofdschuddend raakte hij mijn wang even aan. Zijn hand voelde zo ruw aan als schuurpapier, maar toch sprak er niets dan liefde uit het gebaar.

Er kwam een vraag in me op. ‘Mag ik vragen wat de Droomtijd precies is?’ begon ik. ‘Ik bedoel, ik heb al een paar verhalen gehoord over de Droomtijd en de Voorouders, maar wat is het nou eigenlijk?’

Hij grinnikte. ‘Ach, Celaeno, voor ons is de Droomtijd alles. Het is hoe de wereld is ontstaan en waar alles vandaan komt.’

‘Maar hoe dan?’

‘Ik zal het je uitleggen zoals mijn grootmoeder Camira het aan mij heeft verteld toen ik nog een klein jongetje was. In het begin was de Droomwereld nog leeg. Een uitgestrekte woestijn, zonder licht, geluid, leven, of wat dan ook. Tot de Voorouders kwamen en het land met respect en liefde behandelden. Zij hebben alles geschapen – de mieren, de kangoeroes, de wallaby’s, de slangen…’

‘De spinnen?’ onderbrak ik hem.

‘Ja, zelfs die, Celaeno. Alles is belangrijk en met elkaar verbonden, hoe lelijk of angstaanjagend het ook is. De Voorouders hebben ook de maan, de zon, de mensen en onze stammen geschapen.’

‘Zijn de Voorouders hier nog?’

‘Nou, na al dat zware werk hebben ze zich teruggetrokken. Ze verdwenen in de hemel, de aarde, de wolken, de regen… en in alle wezens die ze hadden geschapen. Daarna wezen ze ons mensen de taak toe om alles te beschermen en te koesteren.’

‘Kennen alle stammen de Droomtijd?’

‘Ja, al wijken hun verhalen hier en daar wel van elkaar af. Ik weet nog hoe frustrerend grootmoeder Camira het vond als een van onze Arrernte-verhalen niet klopte met wat zij had geleerd. Zij was een Yawuru, zie je.’

‘Spreekt u ook Yawuru?’ vroeg ik, met Chrissie in mijn achterhoofd.

‘Een beetje, maar in Hermannsburg heb ik Duits, Arrernte en Engels leren spreken, en dat waren meer dan genoeg talen om één hoofd te vullen.’

Een half uur later kwamen we aan bij wat ik eruit vond zien als een grote tuinschuur, die op betonnen palen boven de rode aarde uit rees. Erachter bevond zich een kleine stal, waar mijn grootvader de ponykar naartoe stuurde. Aan de voorkant was een veranda, door een overkapping van golfplaten beschut tegen de brandende zon. Er stonden meerdere meubels op die binnenshuis leken te horen, net als bij het huis van Chrissies grootmoeder. Nadat ik mijn rugzak de treden op had gedragen, draaide ik me om zodat ik het uitzicht in me op kon nemen.

‘Kijk toch eens.’ Hij legde voorzichtig zijn hand op mijn schouder, terwijl we samen naar het landschap voor ons staarden. De snel ondergaande zon liet zijn laatste stralen over een rotspartij vallen, waarachter ik een kreek zag glinsteren in het rode zand. In de verte kon ik de witte hutten van Hermannsburg zien, gehuld in een dieporanje gloed.

‘Ten noordwesten van hier ligt Haasts Bluff, in de buurt van Papunya,’ wees hij. ‘En in het noordoosten ligt het MacDonnellgebergte. Heavitree Gap was altijd mijn favoriete plek om te schilderen.’

‘Is daar die foto van u en Namatjira gemaakt?’

‘Ja. Je hebt je huiswerk goed gedaan,’ zei hij goedkeurend.

‘Dat heeft Phil voor me gedaan. Die herkende het.’

‘Dat kan wel kloppen, want we zijn er vaak samen naartoe gegaan.’

‘Het uitzicht hier is prachtig,’ merkte ik op, terwijl mijn handen begonnen te jeuken. Het liefst zou ik het meteen schilderen.

‘Laten we naar binnen gaan.’

In de hut rook het naar terpentine en verf. De kamer was klein, met een oude sofa die voor een open haard was geplaatst. De rest van de ruimte werd in beslag genomen door een schragentafel die onder de verfspatten zat en die was bezaaid met potjes vol kwasten. Tegen de muren geleund zag ik een aantal schildersdoeken staan.

‘Kom, dan gaan we kijken wat we kunnen eten.’

Ik liep achter hem aan naar het aangrenzende vertrek, waar een oude, luidruchtige koelkast stond, een gasfornuis en een gootsteen zonder kraan.

‘Heb je misschien zin in steak? Ik zou er wat groenten bij kunnen maken.’

‘Klinkt heerlijk.’

‘Borden en bestek kun je in dat kastje vinden. Daar staan ook een koekenpan en een steelpannetje.’

Ik trok het kastje open en zette de benodigde spullen op het houten tafeltje in het midden van het vertrek. In de tussentijd haalde hij wortels, uien en aardappels uit de koelkast en begon die netjes te snijden. Ik ging naar hem zitten kijken en probeerde te bevatten hoe onze familieband precies in elkaar stak. Op een later moment zou ik maar eens een stamboom moeten uittekenen.

‘Kun jij koken, Celaeno?’ vroeg hij.

‘Nee,’ gaf ik toe. ‘Dat deed mijn zusje Star altijd.’

‘Wonen jullie bij elkaar?’

‘Tot een paar maanden geleden wel.’

‘Wat is er gebeurd? Hebben jullie ruzie gehad?’

‘Nee… Het is een lang verhaal.’

‘Nou,’ zei hij terwijl hij een van de gaspitten aanstak en de groenten in een pan schoof, samen met wat kruiden die ik niet kende, ‘na het eten moet je me maar eens over jouw leven vertellen.’

We gingen op de veranda zitten om te genieten van wat volgens mij de beste steak was die ik ooit had gegeten, maar dat kon ook komen doordat ik uitgehongerd was. Ik was me er de hele tijd van bewust dat dit mijn eerste maaltijd was die ik met een bloedverwant van me at, en ik verbaasde me erover dat andere mensen dit elke dag deden, zonder erbij stil te staan hoe bijzonder het was.

Na het eten liet mijn grootvader me de regenton achter de hut zien. Ik gebruikte een kan om wat water mee te nemen naar de gootsteen en deed de afwas terwijl hij koffiezette op het gasfornuis. Daarna stak hij een olielamp aan op de veranda en gingen we achterovergeleund op de houten stoelen zitten, van de koffie nippend.

‘Voor het geval dat je nog twijfelt, wil ik je dit laten zien.’

Het was een andere zwart-witfoto, deze keer van twee vrouwen die aan weerszijden van een man stonden. Een van de twee vrouwen had weliswaar een donkerdere huid dan ik, maar had toch mijn dubbelganger kunnen zijn. De ogen zeiden alles – die hadden dezelfde amandelvorm als die van mij.

‘Zie je de gelijkenis?’

‘Nou en of. Uw ogen hebben ook die vorm. Was dit uw moeder?’

‘Ja, dit was Alkina, of Cat, zoals iedereen haar noemde. Zoals je al gehoord hebt, heb ik haar nooit gekend.’

‘En wie is dat?’ Ik wees naar de knappe blonde man die boven de twee vrouwen uittorende. Hij had zijn arm om hen allebei heen geslagen.

‘Dat is Charlie Mercer. Jouw overgrootvader en mijn vader.’

‘En die andere vrouw?’

‘Camira, mijn grootmoeder. Buiten Sarah was zij de leukste, liefste en dapperste persoon die ik ooit gekend heb…’ Zijn ogen dwaalden af naar de horizon en ik zag dat er een verdrietige blik in verscheen.

‘Dus ze is naar Hermannsburg gekomen om voor u te zorgen?’

‘O, jazeker. Als kind dacht ik dat ze mijn moeder was, en dat had ook best gekund. Toen ik geboren werd, was ze nog maar net de veertig gepasseerd, snap je.’

‘Heeft Charlie Mercer ooit van uw bestaan geweten? Hebt u hem weleens ontmoet?’

‘Celaeno,’ verzuchtte hij, ‘zullen we het verleden even laten rusten? Ik wil meer over jou weten. Hoe is jouw leven verlopen?’

‘Ik weet niet waar ik moet beginnen.’

‘Dan zal ik je helpen. Toen ik op zoek ging naar mijn dochter en jou uiteindelijk vond, kreeg ik te horen dat je was geadopteerd door een rijke man uit Zwitserland. Heb je daar als kind gewoond?’

‘Ja, in Genève.’

‘Heb je broers en zussen?’

‘Alleen zussen. We zijn alle zes geadopteerd.’

‘Hoe heten je zussen? Hoe oud zijn ze?’

‘Dit zal u wel vreemd in de oren klinken, maar we zijn allemaal vernoemd naar het Zeven Zusters-gesternte.’

Zijn ogen werden groot en ik besefte dat ik niet hoefde te vertellen wie we waren en wat de legende was. Deze man had de verhalen over de Zeven Zusters vanaf zijn geboorte meegekregen. Het waren ook zijn Voorouders.

‘En jullie zijn met zes zussen, zei je?’

‘Ja.’

‘Net als in de legende,’ zeiden we in koor, waarna we allebei in de lach schoten.

‘Merope is er wel, al houdt ze zich soms schuil. Misschien wordt ze op een dag nog wel gevonden.’

‘Tja, nu is het te laat, voor Pa tenminste. Hij is vorig jaar in juni gestorven.’

‘Wat erg voor je, Celaeno. Was hij een goed mens?’

‘Ja, heel goed, al had ik soms het gevoel dat hij meer van mijn zussen hield dan van mij. Ze zijn allemaal zo getalenteerd en mooi.’

‘Net als jij. En denk erom, niets gebeurt zonder reden. Ons levenspad is nog voordat we onze eerste ademteug nemen al uitgestippeld.’

‘Gelooft u dat echt?’

‘Ik denk dat ik wel moet, aangezien ik als baby gevonden ben door een bloedverwant, die mijn grootmoeder heeft gehaald zodat zij me kon grootbrengen. Ik weet niet hoe het met jouw religieuze opvattingen zit, maar niemand kan toch ontkennen dat er iets moet zijn wat groter is dan wij? Ik vertrouw op het universum, al heeft het me soms wel teleurgesteld, bijvoorbeeld toen ik mijn eigen dochter kwijtraakte. Maar dat was de weg die zij moest bewandelen, dus moet ik het verdriet accepteren.’

Ik bedacht hoe wijs en waardig deze man was en met een schok besefte ik hoe sterk hij me aan Pa Salt deed denken.

‘Maar nu gaat het alweer over mij. Vertel eens wat over je zussen.’

Dat deed ik, zo beknopt mogelijk, zoals ik al zo vaak had gedaan.

‘Ik begrijp het. Maar je hebt één zus overgeslagen.’

In mijn hoofd ging ik ze allemaal na. ‘Nee, ik heb over allemaal iets verteld.’

‘Niet over jezelf.’

‘O, natuurlijk. Nou ja…’ Ik schraapte mijn keel. ‘Zo veel valt er niet te vertellen. Ik woon met Star in Londen, al denk ik dat ze misschien wel permanent verhuisd is sinds ik vertrokken ben. Op school bakte ik er niet veel van, omdat ik dyslectisch ben. Dat betekent…’

‘Ik weet wat het betekent, want ik ben het ook. En dat gold ook voor je moeder.’

Bij het woord ‘moeder’ ging er een vreemde huivering door me heen. Hoewel ik door alles wat hij tot nu toe had gezegd alleen maar kon vermoeden dat ze niet meer leefde, kon hij me tenminste wel over haar vertellen. ‘Dan zal het wel erfelijk zijn. Het punt was dat ik altijd de beste band had met Star, Asterope dus, omdat wij de middelste dochters waren en maar een paar maanden in leeftijd scheelden. Zij is juist heel slim en het ergste vind ik nog wel dat zij op school ook niet veel bereikt heeft, omdat ik zo dom was. Ze was aangenomen op Cambridge, maar is niet gegaan. In plaats daarvan is ze met mij in Sussex gaan studeren. Omdat ik haar onder druk heb gezet. Daar voel ik me heel schuldig over.’

‘Misschien kon zij ook niet zonder jou, Celaeno.’

‘Ja, maar soms moet je jezelf wegcijferen, toch? Als ik echt van haar hield, had ik haar moeten overhalen om te gaan en moeten zeggen dat ze zich geen zorgen hoefde te maken om mij. Maar ik hou wel echt van haar. Nog steeds,’ perste ik er met moeite uit.

‘Liefde is zowel de meest egoïstische als de meest onzelfzuchtige emotie die er is, Celaeno, en die twee kanten zijn niet van elkaar te scheiden. Je eigen behoeften komen soms niet overeen met je wens dat de ander gelukkig is. Dus jammer genoeg valt liefde niet te beredeneren en ontkomt geen mens aan de greep ervan, geloof mij maar. Wat heb je gestudeerd?’

‘Kunstgeschiedenis. Het was een ramp en ik ben na een paar semesters alweer gestopt. Door mijn dyslexie bakte ik niks van de essays.’

‘Dat begrijp ik. Maar het onderwerp interesseert je wel?’

‘O god, ja. Ik bedoel, kunst is het enige waar ik goed in ben.’

‘Ben je kunstenares?’

‘Zo zou ik het niet willen noemen. Ik bedoel, ik ben wel aangenomen op het Royal College in Londen. Dat was wel cool, maar…’ Beschaamd dacht ik terug aan mijn zoveelste miskleun. Deze man had zo veel moeite gedaan om me te vinden en wilde horen dat ik iets geweldigs van mijn leven maakte, maar op papier had ik de afgelopen zevenentwintig jaar helemaal niets bereikt. ‘Dat is ook niks geworden. Na drie maanden ben ik gestopt en hiernaartoe gekomen. Sorry.’

‘Tegenover mij hoef je je niet te verontschuldigen, en ook niet tegenover jezelf,’ zei mijn grootvader, puur uit vriendelijkheid, dacht ik. ‘Ik zal je een geheimpje verklappen. Zelf ben ik aangenomen op de Melbourne School of Art. Dat was voor me geregeld door Rex Battarbee, de man die Namatjira het vak heeft bijgebracht. Ik hield het nog geen vier dagen uit, tot ik wegliep en terugging naar Hermannsburg.’

‘Echt waar?’

‘Jazeker. Het was zenuwslopend om mijn grootmoeder Camira weer onder ogen te moeten komen, toen ik na een maand reizen eindelijk weer thuiskwam. Ze was zo trots op me omdat ik was aangenomen. Ik dacht dat ik misschien wel een pak slaag zou krijgen, maar ze was gewoon blij om te zien dat ik veilig en gezond was. De enige straf die ik kreeg was dat ze me in de schuur opsloot met een ton water en carbolzeep, tot ik me van top tot teen had geschrobd!’

‘En toch bent u een beroemde kunstenaar geworden?’

‘Ik ben kunstenaar geworden, ja, maar wel op mijn eigen manier. Net als jij doet. Ben je nu weer aan het schilderen?’

‘Eerlijk gezegd heb ik het er moeilijk mee. Sinds ik in november met mijn studie gestopt ben, heb ik helemaal geen vertrouwen meer in mezelf.’

‘Dat is logisch, maar dat komt wel weer. Op een gegeven moment dient er zich iets aan, een landschap of een idee, en gaan je handen jeuken om het te schilderen en…’

‘Dat gevoel ken ik!’ riep ik enthousiast uit. ‘Zo gaat dat bij mij ook!’

Ondanks alles wat mijn grootvader me al had verteld, was dat het moment dat ik echt, maar dan ook echt geloofde dat we familie van elkaar waren. ‘En…’ voegde ik eraan toe, ‘… dat gevoel had ik een paar dagen geleden toen ik met mijn vriendin Chrissie terugreed vanuit Hermannsburg en de zon zag ondergaan achter het MacDonnellgebergte. De volgende dag heb ik waterverf geleend, ben ik onder een gomboom gaan zitten en ben ik gaan schilderen! En ze zei, mijn vriendin Chrissie, bedoel ik…’ zei ik, over mijn woorden struikelend. ‘Ze zei dat ze het prachtig vond en daarna is ze er zonder dat ik het wist mee naar een galerie in Alice Springs gegaan en nu wordt het ingelijst en gaan ze het te koop zetten voor zeshonderd dollar!’

‘Fantastisch!’ Mijn grootvader sloeg op zijn knieën. ‘Als ik nog een drinker was, had ik nu een toost op je uitgebracht. Ik ben heel erg benieuwd naar dat schilderij.’

‘O, zo veel stelt het niet voor. Ik had alleen een oud blikje met waterverf voor kinderen om mee te werken…’

‘Maar het was een begin,’ maakte hij mijn zin voor me af. In zijn ogen schitterde iets wat eruitzag als oprecht geluk. ‘Het is vast veel beter dan je zelf denkt.’

‘Ik heb uw Rad van vuur in een boek gezien. Dat vond ik geweldig.’

‘Dank je. Gek genoeg vind ik het niet mijn beste werk, maar het gebeurt wel vaker dat de mening van de kunstenaar niet overeenkomt met die van de critici of het grote publiek.’

‘Toen ik nog jonger was heb ik een muurschildering van de Zeven Zusters gemaakt, met een stippeltechniek,’ vertelde ik hem. ‘Ik wist niet eens waarom ik het deed.’

‘De Voorouders trokken je terug naar je land,’ was Francis’ reactie.

‘Ik heb er altijd moeite mee gehad om een eigen stijl te vinden…’

‘Dat geldt voor alle noemenswaardige schilders.’

‘Vanmorgen heb ik gezien hoe u en Clifford Possum twee stijlen hebben gecombineerd om iets nieuws te maken. Sindsdien vraag ik me af of ik ook zoiets moet proberen.’

Zonder te vragen wat ik dan precies wilde combineren, richtte hij zijn opvallende ogen op me. ‘Dan moet je het proberen. En snel ook. Laat het moment van inspiratie niet voorbijgaan.’

‘Dat zal ik doen.’

‘En je moet jezelf nooit vergelijken met andere kunstenaars. Of ze nou beter of slechter zijn, je wordt er alleen maar moedeloos van…’

Ik wachtte af, want ik wist dat hij nog meer te zeggen had.

‘In die val ben ik getrapt toen Cliffs schilderijen landelijke bekendheid kregen. Hij was een genie en ik mis hem nog elke dag – we waren goed met elkaar bevriend. Maar toen hij beroemd werd en de lovende commentaren kreeg waarvan ik wist dat die voor mij niet weggelegd waren, begon de jaloezie aan me te knagen. In elke nieuwe stroming kan er maar één toonaangevende schilder zijn. Toen hij dat eenmaal was, kon ik het nooit meer worden.’

‘Verloor u daardoor uw zelfvertrouwen?’ wilde ik weten.

‘Nog veel erger. Ik hield niet alleen op met schilderen, ik begon ook te drinken. Ik liet mijn arme vrouw achter en ging drie maanden op walkabout. Ik kan je niet vertellen hoe jaloers ik was en hoe zinloos mijn werk op dat moment leek. Het heeft me meer dan drie maanden gekost voordat ik inzag dat succes en roem voor de meeste kunstenaars maar een droombeeld is. Het echte plezier haal je uit het creatieve proces. Daar zul je altijd een slaaf van zijn en het zal je hele leven domineren, als een bezitterige geliefde. Maar in tegenstelling tot een minnaar zal het je nooit verlaten,’ zei hij ernstig. ‘Het zit voorgoed in je.’

‘Kon u weer schilderen toen u dat eenmaal inzag?’ wilde ik weten.

‘Ik kwam thuis, dronken en gebroken, en mijn vrouw stopte me in bed en zorgde voor me tot ik lichamelijk weer opgeknapt was. Het mentale herstel was al begonnen tijdens mijn walkabout, maar het heeft heel lang geduurd voordat ik het weer aandurfde om achter een schildersdoek te gaan zitten en een penseel vast te houden. Ik zal nooit vergeten hoe erg mijn hand trilde toen ik weer begon. Maar uiteindelijk was het een heel prettige gedachte dat ik alleen nog voor mezelf schilderde en dat ik er waarschijnlijk nooit in zou slagen om mijn oorspronkelijke doel te bereiken: de wereld veroveren. Dat gaf me een rust en een gevoel van vrijheid die ik niet kan beschrijven. Sindsdien, de afgelopen dertig jaar of zo, zijn mijn schilderijen beter geworden en nu brengen ze zelfs enorme bedragen op, puur omdat ik alleen schilder als mijn handen beginnen te jeuken. Dus zo is het gegaan.’

We bleven een tijdje zitten zonder iets te zeggen, maar de stilte was aangenaam. Het was me inmiddels wel duidelijk dat praten voor mijn grootvader net zoiets was als schilderen: hij sprak alleen als hij iets te zeggen had. Daarnaast had ik de afgelopen dagen zo veel informatie gekregen dat ik, een beetje zoals een kind dat een doosje snoep had gekregen, alles wilde opslaan in mijn mentale voorraadkast en de feiten snoepje voor snoepje wilde uitpakken. Waarschijnlijk zouden er nog genoeg eenzame dagen komen waarop die zucht naar kennis de kop op zou steken…

‘Kijk!’

Door zijn kreet sprong ik bijna een halve meter de lucht in, uit angst dat hij me op een slang of een spin wilde wijzen.

‘Daarboven.’ Hij wees en ik volgde zijn vinger naar het bekende sterrencluster, dat laag aan de hemel stond en dichterbij dan ik ooit had gezien. ‘Daar ben jij.’ Hij liep naar me toe en sloeg zijn arm om mijn schouder. ‘Daar is je moeder, Pleione, en je vader, Atlas. Kijk, zelfs je kleine zusje laat zich vanavond zien.’

‘Mijn god! Ze is er echt! Ik kan haar zien!’

Dat was echt zo. Merope stond net zo te stralen als de rest van ons – hier in Australië leek ons licht veel feller dan waar dan ook.

‘Binnenkort komt ze naar jullie toe, Celaeno. Ze heeft haar zusters eindelijk ingehaald…’ Zijn hand viel zwaar langs zijn zij. Toen draaide hij zich naar me toe, stak zijn armen uit en trok me dicht tegen zich aan. Aarzelend sloeg ik mijn armen om zijn pezige middel, waarna ik een vreemde keelklank hoorde en besefte dat hij huilde. Daardoor kreeg ik het ook te kwaad, zeker omdat we op deze prachtige plek stonden, onder het waakzame oog van mijn zusters en Pa Salt. En ik besloot dat het niet erg was om mijn tranen ook de vrije loop te laten.

Uiteindelijk maakte hij zich van me los en nam mijn gezicht tussen zijn handen. ‘Kun je het geloven? Jij en ik, twee nazaten van een sterke bloedlijn, hier samen, onder de sterren?’

‘Ik kan het niet bevatten,’ zei ik, terwijl ik mijn neus afveegde.

‘Nee. Ik net wel, en kijk wat dat heeft opgeleverd.’ Glimlachend keek hij me aan. ‘Dat zal ik maar niet meer doen. Zo, vind je het goed om vannacht bij me te blijven? Er is een comfortabel bed en ik slaap buiten op de bank.’

‘Ja,’ zei ik tot mijn eigen verbazing. Ik had me nog nooit ergens zo geborgen gevoeld. ‘Eh… waar is de wc?’

‘Hierachter. Ik loop wel even mee om te kijken of er geen ongewenste bezoekers zijn, als je begrijpt wat ik bedoel.’

Nadat ik mijn behoefte had gedaan, sprintte ik terug naar de hut, waar ik zag dat er een deur in de woonkamer op een kier stond.

‘Ik verschoon de lakens even. Sarah zou woest worden als ik geen schoon linnengoed voor onze kleindochter gebruikte,’ legde mijn grootvader uit, terwijl hij een paar smetteloze kussens op het matras legde.

‘Was Sarah uw vrouw?’

‘Inderdaad.’

‘Waar kwam ze vandaan?’

‘Uit Londen, waar jij nu woont. Ziezo.’ Hij haalde een laken uit de dekenkist en spreidde het uit over het matras. ‘Ik zal een deken neerleggen voor als je het vannacht koud krijgt, en er is een ventilator voor als het te warm is. Op de stoel ligt een handdoek, als je je wilt wassen. Misschien kun je dat het beste morgenochtend doen.’

‘Bedankt, maar weet u dit wel zeker? Ik kan overal slapen.’

‘Geen probleem. Ik slaap toch vaak buiten.’

Ik wilde zeggen dat ik dat ook deed, maar het begon een beetje afgezaagd te worden.

‘Welterusten.’ Hij kwam naar me toe en gaf me een kus op mijn wang.

‘Eh… hoe zal ik u trouwens noemen?’

‘Francis lijkt me wel goed, vind je niet? Slaap lekker.’ Hij deed de deur achter zich dicht.

Ik zag dat hij mijn rugzak op de vloer naast het bed had gezet. Nadat ik me had uitgekleed klauterde ik op het matras; zo’n ouderwets ding van paardenhaar met een kuil van de mensen die er voor je hebben gelegen, klaar om in weg te zinken. Het lag heerlijk. Ik speurde het plafond en de ruwe houten muren af naar veelpotige wezens, maar zag er geen in het zachte licht van de lamp op het nachtkastje. Ik voelde me veiliger dan ooit, alsof ik tot vandaag een mot was geweest die werd aangetrokken door een vlam en ik nu eindelijk mijn plekje had gevonden.

Misschien stond me nog een koude douche te wachten, maar voordat ik daarover kon piekeren, was ik al in slaap gevallen.

28

De volgende ochtend werd ik wakker en zag de zon boven de top van Mount Hermannsburg uit komen als een verlegen kleuter die zich achter de rokken van zijn moeder verschuilt. Op mijn mobiel zag ik dat het nog niet eens zes uur was, maar ik keek uit naar de nieuwe dag. Mijn kuiten bleken door de muggen te zijn veranderd in ware kunstwerken vol stipjes, en ik trok een lange broek aan omdat ik niet nog verder aangevreten wilde worden voordat ik zelf had ontbeten.

Toen ik de deur van mijn slaapkamer opendeed, kwam de geur van versgebakken brood me vanuit de keuken tegemoet. En ja hoor, mijn grootvader zette net een vers brood op de tafel buiten, samen met boter, jam en een koffiekan.

‘Goedemorgen, Celaeno. Heb je goed geslapen?’

‘Heel goed, bedankt. U?’

‘Ik ben een nachtbraker. Mijn beste invallen krijg ik na middernacht.’

‘Ik ook,’ zei ik, terwijl we gingen zitten. ‘Wauw, wat ruikt dat brood lekker. Ik wist niet dat hier een bakkerij in de buurt was.’

‘Ik bak het zelf. Mijn vrouw heeft die machine tien jaar geleden gekocht. Ik ben hier vaak een hele poos, en ze wilde zeker weten dat ik iets te eten had, voor het geval dat ik geen kangoeroe zou kunnen afschieten.’

‘Hebt u dat weleens gedaan?’

‘Heel vaak, maar dat is al lang geleden. Nu ga ik liever naar de supermarkt.’

Hij legde een snee warm brood op een tinnen bord voor me. Ik smeerde er boter en jam op en zag het wegsmelten in het warme deeg.

‘Lekker, zeg,’ zei ik, terwijl ik de snee in een paar happen wegwerkte.

Hij sneed nog een boterham voor me af.

‘Dus u hebt echt in de bush geleefd? Zonder hut om naar terug te keren?’

‘Ja,’ zei hij. ‘De eerste keer ben ik, net als alle Aboriginaljongens, gegaan toen ik een man werd, rond mijn veertiende.’

‘Maar ik dacht dat u christelijk was opgevoed?’

‘Dat klopt, maar de dominee respecteerde onze tradities en probeerde ons niet tegen te houden. Wij in Hermannsburg hebben meer geluk gehad dan de meesten. Dominee Albrecht heeft zelfs Arrernte leren spreken en de Bijbel laten vertalen in die taal, zodat degenen die geen Engels of Duits spraken toch de Bijbel konden lezen en leren kennen. Hij was een goed mens en het was een goede plek. We waren vrij om te gaan en staan waar we wilden, maar de meesten van ons kwamen altijd weer terug. Na twintig jaar in Papunya heb ik dat ook gedaan. Ik voel me er thuis. Maar goed, wat zijn je plannen?’

‘Ik ben hiernaartoe gekomen om mijn familie te zoeken, en ik heb u gevonden.’ Ik glimlachte. ‘Verder heb ik er nog niet over nagedacht.’

‘Mooi zo. Ik bedoel, ik vroeg me af of je misschien een tijdje bij mij zou willen logeren. Dan kunnen we de tijd nemen om elkaar echt te leren kennen. En om te schilderen, natuurlijk. Misschien kan ik je voorzichtig een beetje bijsturen en je helpen erachter te komen waar je talent precies ligt. In Papunya heb ik heel wat jaartjes lesgegeven.’

‘Eh…’

Waarschijnlijk zag hij de angst op mijn gezicht, want hij krabbelde terug: ‘Het hoeft niet, hoor. Het was maar een idee.’

‘Nee! Het is een fantastisch idee. Ik bedoel, wauw, ja! Het is alleen… Nou ja, u bent zo beroemd en zo. Ik ben gewoon bang dat u me waardeloos vindt.’

‘Dat zou ik nooit vinden, Celaeno, je bent mijn eigen kleindochter! Aangezien ik tot nu toe geen rol heb kunnen spelen in je leven, kan ik dat nu misschien wel doen en je helpen erachter te komen hoe je verder wilt.’

‘Misschien kunt u beter eerst mijn werk bekijken voordat u besluit me te helpen.’

‘Als je je daar prettiger bij voelt, dan doe ik dat. Om hier een paar dagen te kunnen blijven, moeten we toch naar The Alice om boodschappen te doen. Dan kunnen we meteen naar die galerie waar je schilderij hangt.’

‘Oké,’ stemde ik in, ‘maar stelt u zich er niet te veel van voor…’

‘Sst, Celaeno.’ Francis legde zijn vinger tegen zijn lippen. ‘Negatieve gedachten leiden tot negatieve daden.’

We ruimden de vuile vaat op en veegden alle kruimels van de tafel, totdat die er weer smetteloos uitzag. Mijn grootvader vertelde me dat zelfs het kleinste kruimeltje ervoor zou zorgen dat hier een leger mieren zou marcheren tegen de tijd dat we terug waren. Daarna liepen we naar de achterkant van de stal, waar een oude pick-up in de schaduw van een acacia stond.

Drie uur later kwamen we aan in de stad, en mijn grootvader ging me voor naar een supermarkt zodat we voorraden konden inslaan. Dat ging nogal traag, want er kwam om de haverklap iemand naar hem toe om hem vriendschappelijk op de schouder te slaan en ‘g’day’ te zeggen. Eén vrouw vroeg zelfs of ze met hem op de foto mocht en hij wist zich amper een houding te geven toen hij met haar poseerde, voor de slagersvitrine. Zo ging het in de hele stad, en ik begon te beseffen dat mijn grootvader dan misschien geen Clifford Possum mocht zijn, maar hier wel een grote beroemdheid was. Dat werd nog eens bevestigd toen ik achter hem aan de galerie in liep en alle kunstenaars hun bezigheden staakten en hem met open mond aanstaarden. Ze dromden om hem heen en spraken hem in een vreemde taal aan, waarop Francis vloeiend antwoord gaf. Nadat hij nog een paar keer op de foto was gegaan en enkele handtekeningen had uitgedeeld, begon mijn hart te bonken omdat hij Mirrin van de receptie vroeg waar ze het schilderij van zijn kleindochter had gehangen.

‘Uw kleindochter?’ Mirrin keek mij geschrokken aan en schudde haar hoofd. ‘Sorry, dat is hier niet meer.’

‘Waar is het dan?’ vroeg ik paniekerig.

‘Het hing gisteren nog maar een uur aan de wand toen er een stelletje binnenkwam en het kocht.’

Ik staarde Mirrin aan, me afvragend of ze zichzelf alleen probeerde in te dekken omdat ze nog geen kans had gezien om het in te laten lijsten.

‘Dus nu krijg je nog driehonderdvijftig dollar van me!’

‘Nou, dat is nog eens een goede reden om je werk niet te kunnen zien,’ zei mijn grootvader met iets wat als trots klonk in zijn stem.

‘Celaeno heeft talent, Mr. Abraham. Als ze nog eens iets schildert, wil ik het graag kopen.’

Een paar minuten later, met het eerste geld dat ik ooit met schilderen had verdiend in mijn kontzak, liepen we de galerie uit. Terwijl ik over straat liep naast Francis Abraham, mijn grootvader, de beroemde kunstenaar, voelde ik me oprecht trots.

‘Goed, ik laat het verder aan jou over,’ zei mijn grootvader, terwijl hij de laatste schroef aandraaide van de ezel die ik van de opbrengst van mijn schilderij had gekocht. ‘Heb je alles wat je nodig hebt?’

‘Ja, meer dan.’ Met opgetrokken wenkbrauwen keek ik naar de klaptafel naast me, met daarop een nieuwe selectie aquarelverf, olieverf en pastelkrijt, plus een aantal penselen.

‘Je weet vanzelf welke je moet gebruiken.’ Hij legde een hand op mijn schouder. ‘Vergeet niet dat paniek je intuïtie onderdrukt en je blind maakt.’ Hij stak een speciale spiraal bij mijn voeten aan om de vliegen op afstand te houden en vertrok.

Toen hij weg was, staarde ik naar het lege doek voor me. Ik had nog nooit zo’n enorme druk gevoeld om te presteren. Aarzelend maakte ik tubes met oranje en bruine olieverf open en mengde een beetje op het palet. ‘Daar gaan we dan,’ zei ik ademloos. Ik pakte een nieuw penseel en begon te schilderen.

Drie kwartier later scheurde ik het doek van de ezel en gooide het op de grond, omdat het er niet uitzag. Daarna probeerde ik het met papier en aquarelverf, met Mount Hermannsburg als mijn onderwerp, in een poging mijn schilderij van een paar dagen geleden opnieuw te vangen, maar dat pakte nog slechter uit dan het doek, dus gooide ik het ook weg.

‘De lunch is klaar!’ riep Francis vanuit de hut.

‘Geen honger!’ riep ik terug, terwijl ik het eerste doek onder mijn stoel verstopte en hoopte dat hij het niet zou opmerken.

‘Het is maar een sandwich met ham en kaas.’ Hij liep de veranda op en zette het bord op mijn schoot. ‘Je grootmoeder zei altijd dat een kunstenaar goed moet eten. Maak je geen zorgen, ik kijk pas aan het eind van de week wat je geschilderd hebt. Dus je hebt de tijd.’

Zijn woorden – en de heerlijke sandwich – maakten me wat rustiger, maar aan het eind van de dag was ik in staat om mijn rugzak te pakken en terug te lopen naar The Alice om mijn zorgen te verdrinken in een paar biertjes. Het werd er niet beter op toen ik naar binnen liep om af te koelen bij de ventilator en mijn grootvader achter een enorm doek bleek te zitten. Ik zag hem kleuren mengen op zijn palet en met zijn penseel een stuk inkleuren met een ingewikkeld stippenpatroon. Ergens in de prachtige combinatie van zachtroze, paars en groen ontwaarde ik de vorm van een witte duif, amper zichtbaar, en opgebouwd uit een reeks piepkleine witte vlekjes.

Hij is verdomme een genie, en ik kan nog geen keukenmuur schilderen, dacht ik toen ik mijn gezicht dicht bij de ventilator bracht om af te koelen – zo dichtbij dat mijn haar in de bladen verstrikt raakte en ik mezelf bijna scalpeerde.

‘Wat een prachtig schilderij. Echt gewel… Au!’ zei ik toen Francis probeerde mijn inmiddels aanzienlijke haardos uit de ventilator te bevrijden.

‘Dank je, Celaeno. Ik had er al weken niet meer aan gewerkt omdat ik niet wist welke kant ik precies op wilde, maar ik kwam op een idee toen ik je daarbuiten zag zitten.’

‘Die witte duif, bedoel je?’

‘Je hebt hem gezien.’ Hoewel ik hem niet kon aankijken omdat hij nog steeds met mijn haar in gevecht was, wist ik dat hij blij was dat het me was opgevallen. ‘Ik vrees dat ik de laatste plukjes los moet knippen.’

‘Oké, doe maar,’ moedigde ik hem aan, omdat ik een behoorlijk stijve nek begon te krijgen.

‘Goed dan.’ Hij liep weg en kwam terug met een grote keukenschaar. ‘Weet je hoe het komt dat mensen hun volledige potentieel niet kunnen waarmaken?’

‘Nou?’ Ik voelde zijn hand voorzichtig aan mijn haar trekken en de schaar vlak bij mijn rechteroor brengen. Even dacht ik aan Van Gogh, maar die gedachte zette ik snel van me af.

‘Angst. Die moet je uit je leven bannen.’

Met een knip verdween de schaar in mijn haar.

Ik wist niet of mijn grootvader een soort rare voodoo op me had toegepast, maar toen ik de volgende ochtend bij zonsopgang wakker werd, voelde ik me een stuk rustiger.

‘Ik ga naar Jay Creek,’ zei hij tijdens het opruimen van de ontbijtspullen. ‘Ik ben pas laat terug. Mocht er iets zijn, mijn mobiele nummer ligt op de schoorsteenmantel, oké?’

‘Heb ik hier dan bereik met mijn mobieltje?’

‘Nee,’ zei hij glimlachend. ‘Als je naar de kreek loopt, krijg je soms een paar streepjes.’ Hij wees onder ons. ‘Tot straks.’

Ik keek hem na, tot zijn pick-up nog maar een stipje aan de horizon was. ‘Goed, Cee,’ zei ik kordaat tegen mezelf, nadat ik het grootste doek dat ik had op de ezel had gezet en het had vastgeschroefd. ‘Misschien wordt het een ramp, maar je gaat gewoon doorzetten.’ Daarna draaide ik de ezel weg van het uitzicht op Mount Hermannsburg, want ik wilde vanuit mijn geheugen werken.

Veel later kwam ik weer bij mijn positieven en zag ik dat de zon al onderging en de pick-up weer richting de hut reed. Ik keek naar mijn werk. Tot nu toe had ik alleen nog een omtrek en een klein ingekleurd hoekje, maar instinctief voelde ik dat ik op de juiste weg was. Toen de pick-up dichterbij kwam, haalde ik het doek van de ezel en liep er snel mee naar mijn slaapkamer, want ik wilde echt niet dat mijn grootvader het nu al zag. Daarna deed ik de deur achter me dicht en zette de ketel op het fornuis.

‘Hoe is het gegaan?’ vroeg hij toen hij de veranda op kwam lopen.

‘O, wel oké.’ Ik schonk een kop koffie voor hem in.

‘Mooi zo.’ Hij knikte, maar zei verder niets.

De volgende ochtend was ik al voor dag en dauw op, gewoonweg omdat ik niet kon wachten om te beginnen. En zo ging het de dagen daarna ook. Overdag was Francis vaak weg, maar tegen zonsondergang kwam hij altijd terug met iets lekkers voor het eten. Na het avondeten ging ik naar mijn kamer om mijn werk te bestuderen en te bedenken hoe ik het de volgende dag zou aanpakken. Mijn besef van tijd verdween en de dagen regen zich aan elkaar, ook omdat ik hier geen bereik had met mijn mobieltje.

Op een gegeven moment kwam het bij me op dat Chrissie misschien dacht dat ik was verslonden door een dingo of, voor de hand liggender, dat ik niks meer met haar te maken wilde hebben na onze laatste ochtend samen. Star zou zich misschien ook zorgen om me maken. Dus wandelde ik naar de kreek op zoek naar een signaal, tot ik een paar streepjes had en hun allebei een berichtje kon sturen.

Aan het schilderen in autback. Alles goet.

Mijn vingers bleven boven de toetsen zweven terwijl ik overwoog eraan toe te voegen dat ik bij mijn grootvader logeerde, maar in plaats daarvan schreef ik:

Praten als ik trug ben. Hier geen berijk.x

Voordat ik weer te ver werd teruggetrokken in de werkelijkheid, ging ik verder met mijn schilderij.

Ik legde mijn penseel voor de laatste keer neer en rekte me uit, want mijn rechterarm klopte verontwaardigd omdat ik zo veel van mijn spieren had gevraagd. Ik staarde naar het doek voor me, geneigd het penseel weer te pakken en hier en daar nog een likje toe te voegen, maar ik wist dat ik daarmee het risico liep om iets te verpesten wat zo perfect was als ik het maar kon krijgen. Ik rukte mijn ogen en lichaam ervan los en ging naar binnen om een kop sterke koffie voor mezelf te zetten. Daarna ging ik op het bed liggen in de koele bries van de ventilator, want ik was helemaal op.

‘Celaeno, hoor je me?’

‘Yep,’ kraakte ik.

‘Het is al half twaalf en je hebt je niet verroerd sinds ik thuiskwam en zag dat je lag te slapen.’

Ik keek naar de felle zon die door het raam naar binnen viel en vroeg me af hoe die nog kon schijnen, na elf uur ’s avonds.

‘Je hebt bijna vijftien uur geslapen.’ Mijn grootvader keek glimlachend op me neer. ‘Hier, ik heb koffie voor je meegebracht.’

‘Jezus! Het schilderij! Staat het nog buiten?’ Ik sprong uit bed en stootte bijna de kop koffie op de vloer om.

‘Dat heb ik voor je naar binnen gehaald. Gelukkig maar, want het heeft vanmorgen vroeg een beetje geregend. Geen zorgen, ik heb er niet naar gekeken en er een laken over gelegd voordat ik het naar binnen droeg.’ Hij legde een warme hand op mijn schouder. ‘Dokter Abraham weet wel wat er aan de hand is: schildersuitputting. Daar had ik ook last van na een “schilderaanval”, zoals Sarah het altijd noemde.’

‘Ja, nou, ik heb geen idee wat ik heb gemaakt. Of het goed is, of slecht, of…’

‘Wat het ook is, je hebt de afgelopen week goed besteed. Als je wilt, kunnen we er samen naar kijken nadat je iets gegeten hebt. Dan laat ik je nu even alleen, zodat je je kunt wassen en aankleden.’

‘Kunnen we er nu niet naar kijken? Ik kan de spanning niet meer aan!’ Ik liep achter hem aan de woonkamer in.

‘Natuurlijk.’ Hij wees naar de ezel, die afgedekt was met een wit laken. ‘Geen zorgen, ik heb eerst gevoeld of het droog was. Toe, haal het laken er maar af.’

‘Waarschijnlijk vindt u het helemaal niks, en… Ik weet niet of het goed is, of niet, en…’

‘Celaeno, mag ik het alsjeblieft eerst eens bekijken?’

‘Oké.’ Ik liep ernaartoe, haalde een keer diep adem en trok het laken eraf.

Mijn grootvader deed een paar stappen achteruit – het was een groot doek – en sloeg zijn armen over elkaar, terwijl hij het in zich opnam. Ik ging naast hem staan en deed hetzelfde. Vervolgens deed hij een stap naar voren, en ik volgde hem als een schaduw.

‘Nou?’ Met een volkomen neutraal gezicht draaide hij zich naar me om. ‘Wat vind je ervan?’

‘Ik dacht dat u zou zeggen wat u ervan vindt,’ kaatste ik terug.

‘Eerst wil ik horen wat jij erover te zeggen hebt.’

Zijn woorden deden me denken aan mijn lessen op de kunstacademie, waarin het de bedoeling was dat je eerst je eigen werk bekritiseerde, om vervolgens door de docent de grond in geboord te worden.

‘Ik… vind het mooi. Voor een eerste poging, althans.’

‘Dat is een goed begin. Vertel verder. Leg het aan me uit.’

‘Nou, het was mijn bedoeling om het landschap van een paar weken geleden opnieuw te schilderen, maar dan niet met waterverf, maar met olieverf en een stippeltechniek.’

‘Juist.’ Mijn grootvader liep er dichter naartoe en wees naar de gomboom en het verwrongen stuk bast. ‘Dat lijken me twee ogen en daarboven, in de grot, zie ik een wit waas, alsof er een geest naar binnen gaat.’

‘Yep,’ zei ik, verrukt dat het hem was opgevallen. ‘Het idee komt van Merope, de zevende zuster. De ogen van de Oude Man slaan haar gade als ze de grot in gaat.’

‘Zoiets dacht ik al.’

‘Mooi zo.’ Ik kon de spanning niet meer verdragen. ‘Wat vindt u ervan?’

‘Ik vind, Celaeno, dat je iets unieks hebt gemaakt. Het is ook prachtig om te zien en – zeker voor een eerste poging met deze techniek – erg goed uitgevoerd. Vooral de gomboom. Die bestaat helemaal uit stippeltjes van olieverf, maar lijkt toch licht uit te stralen. En dat geldt ook voor dat witte waas.’

‘Vindt u het mooi?’

‘Ik vind het niet zomaar mooi, Celaeno, ik vind het prachtig. Goed, het verloop tussen de kleuren kan nog iets beter, maar daar kan ik je de beste techniek voor laten zien. Het punt is dat ik nog nooit zoiets heb gezien. En als dit een eerste poging is, kan ik niet wachten om te zien wat je verder nog gaat doen. Weet je wel dat je zes dagen bezig bent geweest?’

‘Eerlijk gezegd ben ik de tijd helemaal uit het oog verloren.’

‘“Want in zes dagen heeft de Heer de hemel en de aarde gemaakt, en op de zevende dag rustte Hij.” Celaeno, deze week heb jij je eigen “wereld” gevonden, en ik ben ontzettend trots op je. Kom hier, dan krijg je een knuffel.’

Daarna, en na een paar traantjes van mij, liep Francis naar buiten en kwam terug met twee biertjes. Hij gaf mij er een. ‘Ik bewaar er een paar onder in de waterton, voor heel speciale gelegenheden. En dit is er absoluut eentje. Proost.’

‘Proost!’ We sloegen de flesjes tegen elkaar en namen een slok.

‘Jezus! Ik heb nog niet eens ontbeten!’

‘Je vergeet dat het al bijna tijd voor de lunch is.’

‘En ik verga van de honger,’ zei ik, terwijl ik nog eens naar mijn schilderij keek en werd overmand door trots.

Tijdens de lunch praatten mijn grootvader en ik verder over het schilderij en na het eten gingen we naast elkaar voor een leeg doek zitten, waarop hij me voordeed hoe hij de stippen aanbracht en aan de randen vervaagde, zodat het van een afstandje leek alsof het helemaal geen stippen waren.

‘Iedereen heeft een persoonlijke stijl en een eigen techniek,’ zei hij, terwijl ik het probeerde. ‘Die ontwikkel jij ook nog wel. Het is echt een kwestie van vallen en opstaan, vooral van het eerste. Dat hoort erbij, als we beter willen worden.’ Hij draaide zich om en keek me aan. ‘De belangrijkste vraag is of je je goed voelde bij deze schildertechniek, ongeacht het resultaat.’

‘O, absoluut. Ik bedoel, ik heb er echt van genoten.’

‘Dan heb je je specialiteit gevonden. Voorlopig althans, want het leven van een kunstenaar draait om het zoeken naar nieuwe manieren om zichzelf uit te drukken.’

‘Bedoelt u dat ik misschien een keer een raar Picasso-moment krijg?’ vroeg ik grinnikend.

‘Dat krijgen de meeste schilders wel een keer, ikzelf ook. Maar ik ben altijd weer teruggegaan naar de stijl waar ik me het prettigst bij voelde.’

‘Nou, zulke momenten heb ik al wel een paar keer gehad.’ Ik vertelde hem over mijn vreemde installatie van vorig jaar.

‘Begrijp je dan niet dat je gewoon echte voorwerpen gebruikte om vormen en combinaties te bestuderen? Je was aan het leren hoe je de verschillende onderdelen in balans moet krijgen op het doek. Van elk experiment leer je weer iets.’

‘Zo had ik het nog nooit bekeken, maar ja, u hebt gelijk.’

‘Je bent een geboren kunstenaar, Celaeno, en nu je al die belangrijkste eerste stappen hebt gezet om je eigen stijl te vinden, zijn de mogelijkheden onbegrensd. Nog één ding. Het viel me op dat je het schilderij nog niet gesigneerd hebt.’

‘Dat doe ik eigenlijk nooit, omdat ik niet wil dat iemand weet dat ik het geschilderd heb.’

‘Wil je dat nu wel?’

‘Ja.’

‘Dan moet je maar goed gaan oefenen op je handtekening,’ raadde Francis me aan. ‘Ik durf te wedden dat je die nog heel vaak moet zetten.’

Later die middag pakte ik een dun penseel en een tube zwarte olieverf en ging voor het schilderij staan om het te signeren.

Celaeno D’Aplièse?

CeCe D’Aplièse?

C. D’Aplièse?

Opeens kwam er een gedachte bij me op en ik liep naar mijn grootvader, die op de veranda een stuk hout zat te bewerken. ‘Wat ben je aan het doen?’

‘Ik heb een Picasso-momentje,’ antwoordde hij glimlachend. ‘Ik kijk wat voor vormen ik kan maken. Het wil niet erg lukken. Heb je je schilderij al gesigneerd?’

‘Nee, want “Celaeno D’Aplièse” is nogal een mondvol, en ik vind het heel irritant als mensen mijn achternaam verkeerd uitspreken.’

‘Vraag je aan mij of je een pseudoniem moet gebruiken?’

‘Ja, maar ik weet niet wat.’

‘Ik zou het helemaal niet erg vinden als je mijn achternaam gebruikte, ook al is die dan maar verzonnen.’

‘Bedankt, maar dan zou ik het gevoel hebben dat ik meeliftte op het feit dat ik jouw kleindochter ben, en zo…’

‘Je wilt het op eigen kracht doen. Dat begrijp ik heel goed.’

‘Dus ik zat te denken… Als uw biologische vader met uw moeder was getrouwd, zoals hij wilde, dan had u toch Mercer geheten?’

‘Ja, dat klopt.’

‘En mijn moeder ook, in elk geval totdat ze ging trouwen.’

‘Inderdaad.’

‘Wat denk je dan van “Celaeno Mercer”?’

Mijn grootvader staarde voor zich uit, alsof hij in gedachten al die vorige generaties van onze familie langsging. Daarna keek hij me aan. ‘Celaeno, dat lijkt me perfect.’

De volgende ochtend werd ik wakker met een heel vreemd gevoel. Alsof mijn tijd hier erop zat, althans voorlopig, en ik nu ergens anders naartoe moest. Alleen kon ik niet bedenken waarnaartoe. Dat herinnerde me eraan dat ik de werkelijkheid onder ogen moest zien en moest uitzoeken wat ik nu verder met mijn leven wilde doen. Ik wist niet eens wat voor dag het was, laat staan welke datum, dus liep ik naar de ontbijttafel en vroeg het beschaamd aan Francis.

‘Maak je geen zorgen. Als je de tijd uit het oog verliest, wil dat alleen maar zeggen dat je helemaal opgaat in waar je mee bezig bent. Het is vandaag 25 januari.’

‘Wauw,’ zei ik, verbaasd dat ik nog geen maand geleden uit Thailand vertrokken was, en tegelijkertijd verwonderd omdat de tijd was omgevlogen.

Vragend keek hij me aan. ‘Je bent aan het verzinnen wat je nu gaat doen, hè?’

‘Ja, een beetje wel.’

‘Ik hoef je niet te vertellen hoe fijn ik het zou vinden als je een tijdje bleef. Niet in deze hut, natuurlijk – ik heb een heel comfortabel huis in The Alice waar volop ruimte is voor ons allebei. Maar misschien moet je wel ergens anders naartoe, andere mensen opzoeken.’

‘Nou ja…’ Rusteloos wreef ik met mijn handen langs mijn broek. ‘Ik weet het niet. Er zijn een paar dingen gebeurd die nogal… verwarrend zijn.’

‘Zo gaat dat wel vaker in het leven. Wil je erover praten?’

Ik dacht aan Star en daarna aan Ace en Chrissie, en schudde mijn hoofd. ‘Nog niet.’

‘Ook goed. Enfin, ik zat te denken om vandaag misschien terug te gaan naar The Alice, als jij hier tenminste niet wilt blijven. Zelfs ik kijk ernaar uit om eens fatsoenlijk in bad te kunnen!’

‘Ja, dat klinkt heel goed,’ beaamde ik met een geforceerd glimlachje.

‘Ik heb daar ook een paar fotoalbums die ik je kan laten zien.’

‘Heel graag.’

‘Waarom ga je geen wandeling maken? Dat doe ik altijd als ik voor een lastige beslissing sta.’

‘Oké, dat ga ik doen.’

Dus daar ging ik. Onderweg stelde ik me voor dat ik terug zou gaan naar Londen, terug naar mijn prachtige appartement waar ik, nu ik eindelijk mijn stijl had gevonden, de hele dag in mijn eentje zou kunnen schilderen. Toegegeven, Star woonde op treinafstand, niet aan de andere kant van de wereld, maar ik wist dat ze nooit langer dan een nachtje zou blijven, om bij te kletsen. Ace was ook in Londen, opgesloten in een gevangenis tussen de moordenaars en verkrachters. Ik vond dat ik hem op zijn minst een verklaring schuldig was en moest laten zien dat ik achter hem stond. Of hij me nou geloofde of niet, dat deed er niet toe. Het was gewoon het juiste om te doen.

En dan was mijn oude thuis er nog – Atlantis en Ma, die ik allebei al bijna zeven maanden niet had gezien. Toch kon ik me daar geen toekomst voorstellen. Hoewel ik op een dag wel het uitzicht over het Meer van Genève wilde schilderen, met de bergen op de achtergrond.

Tot zover Europa. En hoe zat het met Australië, het land waar ik nooit naartoe had gedurfd? De afgelopen weken waren de mooiste van mijn hele leven geweest. Het klonk nogal zweverig, maar ik voelde me als herboren. Alsof alles wat in Europa niet bij me paste van me was losgemaakt en opnieuw gerangschikt, zodat ik nu een beter geheel vormde. Net als mijn installatie. Het was me nooit gelukt die perfect te krijgen, maar dat zou ik ook nooit worden. Alleen wist ik wel dat ik nu beter was dan eerst, en dat was goed genoeg.

Mijn grootvader, Chrissie… Die waren hier ook. Tot nu toe had ik nog niets hoeven doen om hun liefde te verdienen, want die gaven ze onvoorwaardelijk aan me, maar ik wist dat ik er in de toekomst voor wilde werken.

Terwijl ik daar stond, midden in dat uitgestrekte landschap in de veel te felle zon die op mijn hoofd brandde, besefte ik dat er helemaal niets te beslissen viel.

Ik draaide me om en liep terug naar de hut.

‘Ik hoor hier thuis,’ zei ik tegen mijn grootvader, toen we een paar uur later in een restaurant in The Alice van mijn nieuwe lievelingskostje zaten te genieten – kangoeroe. ‘Zo simpel is het.’

‘Daar ben ik blij om,’ zei hij, en die emotie zag ik terug in zijn ogen.

‘Maar ik moet wel terug naar Engeland om een paar dingen te regelen, begrijpt u?’

‘Dat begrijp ik zeker. Je moet de losse eindjes wegwerken. Misschien zijn dat onze Duitse genen, waardoor we ons huis netjes willen achterlaten voordat we verder kunnen,’ zei hij glimlachend.

‘Nou, over huizen netjes achterlaten gesproken: dat van mij wil ik verkopen. Ik heb u toch verteld dat ik van mijn erfenis een appartement heb gekocht, met uitzicht op de Theems? Dat heeft allemaal nogal rampzalig uitgepakt.’

‘Iedereen maakt fouten, dat is niet meer dan menselijk. Het gaat erom dat je ervan leert.’ Hij zuchtte. ‘Als je terug hiernaartoe wilt komen, ben je welkom in mijn huis, zolang als het nodig is.’

‘Dank u.’ Ik had zijn huis hier in The Alice nog niet gezien. Na aankomst waren we meteen gaan eten. ‘Ik moet niet alleen mijn appartement te koop zetten, maar wil ook naar mijn zus toe om het bij te leggen.’

‘Dat is pas een goede reden om terug te gaan,’ vond hij. ‘Mensen zijn belangrijker dan bezittingen, zeg ik altijd.’

We aten ons eten op en stapten in de pick-up om naar zijn huis te rijden. Dat bleek aan de rand van de stad te liggen, in een rijtje mooie witte huizen in chaletstijl, met grote veranda’s op de begane grond en op de bovenverdieping.

‘Let maar niet op de tuin. Ik heb geen groene vingers,’ merkte hij op, terwijl we naar de voordeur liepen.

‘Dat zou Star binnen een paar dagen voor u kunnen oplossen.’

Hij stopte de sleutel in het slot en deed de deur open.

Binnen kreeg ik meteen de indruk dat degene die het hier had ingericht een stukje van Engeland had willen meenemen naar de outback. Het interieur was erg vrouwelijk, met mooie bloemetjesgordijnen voor de ramen, met de hand geborduurde kussens op een oude maar comfortabel ogende sofa en foto’s op de twee boekenplanken aan weerszijden van de haard. Zelfs de verlichting was zacht; de lampenkappen op koperen standaards verspreidden een goudkleurige gloed.

Al met al voelde ik me er meteen op mijn gemak, ondanks het feit dat het er een beetje bedompt rook omdat het huis al een tijdje leegstond.

‘De vorige keer dat ik hier was, heb ik de boiler aangesloten op een timer, dus het water zou kokendheet moeten zijn. Ik zal het bad voor je laten vollopen,’ zei mijn grootvader.

‘Heerlijk, bedankt.’ Ik dacht terug aan de laatste keer dat ik in bad had gezeten, bedekt met rozenblaadjes, met een paar tedere handen om mijn middel geslagen. Wat was ik sindsdien al ver gekomen.

Nadat ik heerlijk lang in bad had liggen weken, stapte ik eruit en zag dat het water de kleur van modder had gekregen en dat er allerlei insectjes in dreven, die zich tijdens mijn verblijf in de hut moesten hebben vastgezet in de hoeken en gaatjes van mijn lichaam en mijn haar. Het voelde fijn om weer schoon te zijn, alleen had ik niets dan vuile kleren om aan te trekken. In een handdoek liep ik naar de woonkamer. ‘Hebt u misschien een oud T-shirt dat ik kan lenen? Mijn kleren stinken.’

‘Ik heb zelfs nog iets beters. Je grootmoeder had ongeveer dezelfde maat als jij en haar kast in onze slaapkamer hangt nog vol.’

‘Vindt u dat echt niet vervelend?’ vroeg ik, terwijl ik achter hem aan liep door de hal en hij het licht in de kamer aandeed voordat hij een oude cederhouten kledingkast opentrok.

‘Natuurlijk niet. Ik kan me er juist geen betere bestemming voor indenken. Anders had ik ze maar gedoneerd aan de kringloopwinkel. Kies maar wat uit.’

Het voelde een beetje vreemd om in de kast van mijn overleden oma te neuzen, maar toch bekeek ik alle kleren aan de hangers. Het waren voornamelijk katoenen jurken met een paisleymotief, rokken tot over de knie en blouses met kanten kraagjes, maar er waren ook een paar lange linnen hemden. Ik trok er een aan en liep terug naar de woonkamer. Mijn mobieltje had hier bereik en er was een bericht van Talitha Myers, de jurist in Adelaide. Toen ik haar hoorde vertellen dat ze de naam ‘Francis Abraham’ in de gegevens had teruggevonden, was ik trots dat ik hem al eerder gevonden had.

Aangezien Francis nu zelf in bad zat, doodde ik de tijd door de foto’s in zilveren lijstjes te bekijken. De meeste waren van Francis en een vrouw van wie ik wel moest aannemen dat ze mijn grootmoeder was. Ze was klein, bleek en sierlijk, met haar donkere haar opgestoken op haar hoofd.

Er was ook een foto van een meisje van een jaar of drie dat vrolijk in de camera grijnsde en een foto van hetzelfde kind toen ze een jaar of elf, twaalf was en tussen mijn opa en oma in zat. ‘Mijn moeder.’ Ik slikte moeizaam. Op geen van de foto’s leek ze ouder te zijn dan vijftien, en ik vroeg me net af hoe dat kwam toen Francis weer binnenkwam.

‘Heb je de foto’s van je moeder gezien?’

‘Ja. Hoe heette ze?’

‘Elizabeth. Ze was een schat van een kind, altijd aan het lachen. Ze leek precies op haar moeder.’

‘Dat zie ik. En als volwassene?’ vroeg ik.

Francis zuchtte. ‘Dat is een lang verhaal, Celaeno.’

‘Sorry, alleen is er nog zo veel wat ik niet weet of begrijp.’

‘Ja. Nou, zal ik dan maar koffie voor ons gaan zetten? Daarna kunnen we praten.’

‘Oké.’

Binnen een paar minuten was hij terug en terwijl we allebei zwijgend van onze koffie nipten, voelde ik dat hij moed verzamelde om het me te vertellen.

‘Misschien is het makkelijker als ik verderga waar we gebleven waren,’ zei hij uiteindelijk.

‘Wat u het beste lijkt. Ik wil dolgraag weten hoe het verder is gegaan met Kitty, Charlie en Drummond.’

‘Natuurlijk. En dankzij Kitty heb ik mijn vrouw Sarah leren kennen…’

Kitty

Haven van Tilbury, Engeland

Januari 1949

29

‘Dag, lieve zus. Ik kan je niet vertellen hoe heerlijk het was om je de afgelopen tijd weer bij ons te hebben gehad,’ zei Miriam bij de loopplank die hen weldra weer van elkaar zou scheiden. ‘Beloof je dat je zo snel mogelijk weer terugkomt?’

‘Dat ben ik zeker van plan, als God het wil,’ antwoordde Kitty. ‘Dag schat, bedankt voor alles.’

Met een laatste armzwaai verliet Miriam het schip.

Om Kitty heen wemelde het van de familieleden die met tegenzin afscheid namen van hun dierbaren die op het punt stonden naar Australië te vertrekken. Hoewel ze deze reis de afgelopen veertig jaar al vaak had gemaakt, raakte het haar nog steeds om mensen zo verdrietig te zien. Het voelde alsof ze verdronk in een storm van tranen, toen de motoren werden gestart en de scheepshoorn een laatste waarschuwing liet klinken.

In de menigte vielen een paar gezichten op waar de wanhoop duidelijk op te lezen stond: een vrouw die ontroostbaar huilend haar baby tegen haar borst klemde, en een magere grijsaard die paniekerig toekeek hoe de loopplank werd ingehaald. ‘Waar is ze? We hadden hier op het schip met elkaar afgesproken! Neem me niet kwalijk, mevrouw,’ zei de man tegen Kitty. ‘Hebt u de afgelopen minuten misschien een blonde vrouw aan boord zien gaan?’

‘Ik zou het niet durven zeggen,’ antwoordde Kitty naar waarheid. ‘Er zijn zo veel mensen aan en van boord gegaan. Maar ze is vast wel ergens op het schip.’

De scheepshoorn klonk weer en toen het schip zich losmaakte van de kade, keek de man over de reling alsof hij wilde springen. ‘O god, waar ben je?’ schreeuwde hij in de wind, maar het geluid van zijn stem ging verloren in het geronk van de motoren en het gekrijs van de zeemeeuwen.

Weer een mens afgestraft door de liefde, dacht Kitty terwijl ze de man weg zag strompelen. Hij leek op een jonge soldaat, met zijn vroegtijdig grijze haren en die gekwelde blik in zijn ogen. Tijdens haar jaar in Engeland had ze er heel wat gezien. Van degenen die de zes jaar durende strijd hadden overleefd werd dan wel beweerd dat ze geluk hadden gehad – ze had een keer aan het diner naast een legerkapitein gezeten die er lacherig over had gedaan en had verteld hoe gezellig ze het hadden gehad – maar Kitty wist dat het allemaal schijn was. Deze mannen zouden er nooit helemaal bovenop komen, net zomin als de dierbaren die ze hadden achtergelaten.

Kitty huiverde in de gure bries die opstak toen ze de haven van Tilbury uit voeren, de riviermond van de Theems in. Snel ging ze naar binnen en door een hal met dik tapijt naar haar suite. Toen ze de deur opendeed, zag ze een steward een vieruurtje klaarzetten op de tafel in de salon.

‘Goedemiddag, mevrouw. Mijn naam is James McDowell, uw persoonlijke bediende op deze reis. Ik dacht dat u wel iets zou willen eten, maar ik wist niet waar u van houdt.’

‘Dank je, James,’ reageerde Kitty, gerustgesteld door de zachte stem van de jonge man. ‘Ben je al vaker in Australië geweest?’

‘Ik? Nee, wat een avontuur, hè? Eerst was ik de lijfknecht van een rijke man in Hampshire, maar die is gestorven. Na de oorlog hadden mensen geen lijfknecht meer nodig, dus wil ik mijn geluk beproeven in Australië. Bent u er al vaker geweest?’

‘Ik woon er al meer dan veertig jaar.’

‘Dan zal ik u misschien wel lastigvallen met vragen over wat ik moet doen als ik daar aankom. Het is het land van onbegrensde mogelijkheden, dat zeggen ze althans.’

En het land van gesneuvelde dromen, dacht Kitty. ‘Ja.’ Ze glimlachte geforceerd. ‘Dat is het zeker.’

‘Goed, dan laat ik u met rust, mevrouw. Ik heb uw hutkoffer uitgepakt, maar u moet straks maar zeggen wat u vanavond wilt aantrekken. De kapitein heeft u uitgenodigd om bij hem aan tafel te dineren, dus ik kom om zes uur terug om het bad voor u te laten vollopen. Mocht u me eerder nodig hebben, dan kunt u op het belletje drukken.’

‘Dank je, James.’ Ze deed de deur van de hut achter hem dicht.

Met zijn krachtige gelaatstrekken en blauwe ogen deed hij haar sterk aan Charlie denken. In die sombere tijd waarin de oorlog was uitgebroken in Europa, nu tien jaar geleden, had haar zoon het druk gehad in Broome. Daar had hij samengewerkt met de Australische marine om de ingevorderde loggers waarop de soldaten naar de slagvelden in Afrika en Europa vervoerd zouden worden in gereedheid te brengen. Kort daarna werd een groot deel van hun Japanse bemanning ondergebracht in jappenkampen. Door het gebrek aan schepen en personeel had Charlie haar geschreven dat het voelde alsof de stad langzaam een stille dood stierf.

In Broome is Charlie tenminste veilig, had ze destijds gedacht. Zelf was ze al verhuisd naar Alicia Hall in Adelaide, opdat haar zoon en zijn vrouw Elise niet het gevoel zouden hebben dat zij thuis en op het werk aldoor over hun schouder meekeek.

Maar op een gegeven moment, in maart 1942, had Kitty de krant opengeslagen en gelezen dat er een onvoorziene aanval had plaatsgevonden op de noordwestkust van Australië. Er waren slachtoffers gevallen in Broome. Toen het haar eindelijk gelukt was er iemand aan de telefoon te krijgen, verbaasde het haar niet eens dat Charlie een van de slachtoffers was.

‘Moeten jullie me nou echt alles afnemen waar ik van hou?!’ had ze naar de goden in de hemel geschreeuwd, terwijl ze in haar nachtpon door de tuinen van Alicia Hall dwaalde en de bedienden naar hun hysterische mevrouw keken. Ditmaal was er geen Camira geweest om haar te troosten, want die had haar ook al in de steek gelaten.

Elise had de luchtaanval overleefd en slechts zes maanden later ontving Kitty een brief van haar schoondochter waarin stond dat ze ging trouwen met een mijnenmagnaat en naar Perth ging verhuizen. Haar huwelijk met Charlie was kinderloos gebleven en het nieuws had Kitty vreemd genoeg niet erg geraakt. Ze wist dat ze Elise twintig jaar geleden aan haar zoon had opgedrongen om hem af te leiden van Alkina. Waarschijnlijk had Charlie nooit echt van zijn vrouw gehouden en alleen gedaan wat er van hem verlangd werd.

Kitty nipte van haar thee, terwijl het schip haar en haar sombere gedachten verder bij Engeland vandaan voerde. Ze had bijna twintig jaar de tijd gehad om na te denken over het mysterie dat Camira en haar dochter een paar maanden na elkaar waren verdwenen uit Broome. En volop tijd om zichzelf te verwijten dat ze niet had ingegrepen. Ze had gewoon naast zich neergelegd hoe kapot Charlie ervan was toen Alkina de avond voor zijn eenentwintigste verjaardag verdween, maar intuïtief wist ze dat die twee gebeurtenissen met elkaar te maken hadden. Tot op de dag van vandaag miste ze Camira, die haar altijd had gesteund en geheimen had bewaard die het daglicht niet konden verdragen.

Ze nam een hap van de sandwich die haar al net zo flauw en leeg smaakte als haar leven was sinds iedereen van wie ze hield haar had verlaten. Toch wilde ze niet zwelgen in zelfmedelijden, want in de vier lange jaren na Charlies dood was er een onverwacht lichtpuntje geweest.

Na de ramp was ze wederom aan het hoofd komen te staan van het Mercer-imperium. In al haar verdriet had ze het niet kunnen opbrengen om de opaalmijnen te bezoeken, naar de wijngaarden te rijden of de jaarcijfers van de ranch te bekijken. Ook had ze nog geen blik geworpen op de bankafschriften die zich ongeopend op haar bureau opstapelden. Ze was – zoals ze dat in victoriaanse romans zo mooi verwoordden – weggekwijnd en had geleefd als een kluizenaar, dag en nacht geplaagd door het schuldgevoel over wat ze had gedaan en nagelaten.

In die sombere jaren had ze naar de dood verlangd, maar was ze te laf geweest om zelf de stap te zetten naar de eeuwige jachtvelden.

Toen, op een avond in 1946, had haar dienstmeisje op de deur van haar slaapkamer geklopt. ‘Mrs. Mercer, er is beneden een jongeman die zegt dat hij u dringend moet spreken.’

‘Alsjeblieft, je weet dat ik geen bezoek wil ontvangen. Stuur hem weg.’

‘Dat heb ik geprobeerd, mevrouw, maar hij weigert te vertrekken. Hij zegt dat hij buiten de poort blijft wachten tot u hem wilt ontvangen. Zal ik de politie bellen?’

‘Wie is het?’

‘Ene Mr. Ralph Mackenzie. Hij beweert dat hij uw broer is.’

Kitty had haar hersenen gepijnigd over wie die man kon zijn. Een man met dezelfde voornaam als haar vader…

En toen was het tot haar doorgedrongen.

Kitty stond op van de elegante, met zijde beklede sofa en liep naar een van de grote vensters, waardoor nu alleen nog de open zee te zien was. Ralph Mackenzie was op precies het juiste moment in haar leven gekomen, als herinnering aan het feit dat ze ten minste één goede daad had verricht.

Ze wist nog dat ze van de statige trap was afgedaald en halverwege was blijven staan omdat ze een lange man zag die nerveus zijn hoed in zijn handen hield. Bij het horen van haar voetstappen had hij zijn hoofd opgericht en Kitty had het gevoel dat ze naar een kopie van haar vader in zijn jongere jaren keek. De jonge man had dezelfde innemende blauwe ogen, krachtige kaak en dik, kastanjebruin haar.

‘Mr. Mackenzie. Kom toch verder.’

In de salon nam hij nerveus plaats op het puntje van de bank, terwijl het dienstmeisje thee voor hen inschonk. Hij schraapte zijn keel. ‘Ma heeft me over u verteld. Ze zei altijd hoe vriendelijk u voor haar was, in de tijd dat ze… mij met zich meedroeg. Toen ik haar vertelde dat ik een nieuw leven wilde opbouwen in Australië, gaf ze me uw adres. Dat heeft ze al die jaren bewaard, ziet u. Ik had nooit gedacht dat u hier nog zou zijn, maar… daar bent u dan.’

Op dat moment haalde hij het zilveren kruisje tevoorschijn dat Kitty al die jaren geleden aan Annie had gegeven. Terwijl ze ernaar staarde, dacht ze terug aan haar verblindende woede over de hypocriete houding van haar vader.

Ze raakten met elkaar in gesprek en Ralph vertelde haar dat hij assistent-boekhouder was geweest op een scheepswerf in Leith. Die avond nodigde ze hem uit voor het eten en vertelde hij haar hoe zwaar het leven in Schotland was sinds de oorlog was afgelopen. Zijn vrouw had het er erg moeilijk mee gehad toen hij werd ontslagen omdat er geen boekhouding meer was om bij te houden.

‘Ruth, mijn vrouw, heeft me aangemoedigd om hiernaartoe te gaan en te kijken wat Australië te bieden heeft aan een man zoals ik.’

Kitty stelde de vraag die ze al de hele avond wilde stellen. ‘Heb je weleens gesproken met mijn… met ónze vader?’

‘Ik wist niet eens dat hij mijn vader was, tot mijn moeder stierf, God hebbe haar ziel. Natuurlijk had ik dominee McBride weleens gezien als ma me meenam naar de kerk, waar we dan helemaal achterin gingen zitten. Nu begrijp ik pas waarom ze altijd zo boos was na de mis. Ze gebruikte mij om hem te herinneren aan de zonde die hij had begaan.’ Hij keek verontschuldigend naar Kitty, maar die knikte slechts grimmig.

‘Toen ik dertien was,’ vervolgde hij, ‘kreeg ik een beurs voor Fettes College. Dat was mijn kans om een beter bestaan op te bouwen voor mezelf. Pas veel later kwam ik erachter dat hij, mijn vader, die beurs voor me geregeld had. Ondanks alles ben ik hem daar dankbaar voor.’

Tegen het eind van de avond had ze hem een baan aangeboden als accountant bij Mercer. Een half jaar later had zijn vrouw Ruth de overtocht gemaakt om bij hem te komen wonen.

Terwijl Kitty wegliep bij het venster dat uitzicht bood op de grijze golven achter het privéterras, bedacht ze dat Ralphs komst naar Adelaide ongetwijfeld haar redding was geweest. Na het ondraaglijke verlies van Charlie had ze haar energie kunnen richten op de jonge man – haar halfbroer, die achttien jaar jonger was dan zij – die zo onverwacht in haar leven was gekomen.

De afgelopen jaren was gebleken dat Ralph slim en leergierig was en had ze hem benoemd tot haar rechterhand. Hoewel de parelhandel in Broome na de oorlog nooit meer het oude niveau bereikte, zoals Charlie had voorzien, nam de winst van de opaalmijn en de wijngaard nog elke dag toe. Samen hadden broer en zus het fortuin van de Mercers weer langzaam opgebouwd. Het enige verdrietige was dat Ruth, na jarenlang proberen, onlangs te horen had gekregen dat ze nooit kinderen zou kunnen krijgen. Toen Kitty in Schotland was, had Ralph haar geschreven dat ze een puppy hadden gekocht, waar Ruth haar moedergevoelens nu op botvierde.

Dankzij de vakbekwaamheid van haar halfbroer was Kitty nu voor de laatste keer op weg naar Australië. Ralph wist het nog niet, maar bij terugkomst zou ze het bedrijf in zijn geheel aan hem overdragen, in de wetenschap dat het bij hem in goede handen was.

Zes maanden geleden was ze teruggegaan naar Leith, voor de herdenkingsdienst voor haar vader. Hij was bezweken aan de ouderdom, meer niet – een bericht waarvan zij en Ralph kennis hadden genomen met een mengeling van verdriet en stiekeme opluchting. In de tijd die Kitty bij haar moeder had doorgebracht, had ze tegen haar familie met geen woord gerept over Ralph Mackenzie junior. Ze was ook naar Italië geweest met haar zuster Miriam, voor een korte culturele reis langs de oude steden, en was halsoverkop verliefd geworden op Florence. Daar had ze een klein maar elegant appartementje gekocht, vanwaar ze de koepel van de kathedraal kon zien. Het was haar bedoeling om daar te overwinteren en de zomers met haar familie in Schotland door te brengen.

Het feit dat ze net haar zestigste verjaardag achter de rug had, had de doorslag gegeven: in Australië wachtte er weinig meer op haar, behalve pijnlijke herinneringen. Nadat ze jarenlang had geprobeerd afstand te nemen van de familie Mercer en er toch steeds weer naartoe was getrokken, was ze nu vastbesloten om eindelijk vrij te zijn.

Ze liep naar de kledingkast om te bedenken wat ze die avond wilde dragen bij de kapitein aan tafel. Eenmaal terug in Adelaide zou ze een paar weken nodig hebben om alles in gereedheid te brengen. Zo zou ze naar een notaris moeten om haar ‘echtgenoot’ officieel dood te laten verklaren. De gedachte dat ze zich weer moest inlaten met Drummonds bedrog bezorgde haar de rillingen, maar het moest gebeuren, wilde ze ergens anders opnieuw kunnen beginnen.

Terwijl ze een avondjurk tegen haar nog altijd slanke lichaam hield, vroeg ze zich af of Drummond inderdaad dood was. Tijdens die lange, eenzame nachten waarin ze naar zijn aanrakingen had gesnakt, had ze bij elke krakende deur en bij elk geritsel van een dier in de tuin gefantaseerd dat hij terug was. Maar hoe kon ze dat nou van hem verlangen? Ze had hem immers zelf weggestuurd.

Misschien, dacht ze, zou ze terug in haar geboorteland eindelijk in staat zijn om de stalen kist waarin ze haar hart had opgeborgen weer open te wrikken.

Naarmate de reis vorderde, verviel Kitty als vanzelf in haar gebruikelijke routine aan boord. Omdat ze geen zin had in contact met de andere passagiers uit de eerste klasse, maakte ze verkwikkende wandelingen over het dek en genoot ze, zeker toen ze verder naar het zuiden voeren, van de zon die warm op haar huid prikte. ’s Avonds hoorde ze soms gelach en muziek vanuit de derde klasse onder haar, waarbij er spontaan werd meegezongen met een deuntje op een fluit of accordeon. Ze dacht terug aan haar danspartijen van vroeger op het benedendek, aan de lucht die stijf stond van de sigarettenrook. De kameraadschappelijke sfeer had aanstekelijk gewerkt. Haar vrienden mochten dan niet veel geld hebben, ze wisten dat echte rijkdom schuilde in het koesteren van hoop en dromen.

Kitty had lang geleden al ingezien dat ze door haar bevoorrechte leventje geïsoleerd was geraakt. Hoewel ze nu niets liever wilde dan naar beneden rennen en meedoen, wist ze dat ze nooit geaccepteerd zou worden.

‘En zij maar dromen van de dag dat ze zich ooit een hut zoals die van mij kunnen veroorloven,’ verzuchtte ze, toen James arriveerde om haar bad vol te laten lopen.

‘Gaat u nog van boord als we afmeren in Port Said?’ vroeg James, die haar een kopje English breakfast-thee inschonk.

‘Daar heb ik nog niet over nagedacht,’ zei ze. ‘Jij wel?’

‘Jazeker! Ik kan amper geloven dat we bijna in Egypte zijn, het land van de farao’s. Eerlijk gezegd kijk ik ernaar uit om weer vaste grond onder mijn voeten te voelen, Mrs. Mercer. Hier aan boord voel ik me nogal opgesloten. Volgens Stella, een vriendin van me, valt er veel te zien, al moeten we wel oppassen dat we niet te ver afdwalen. Ik neem een paar van de weeskinderen mee, om hen een beetje op te vrolijken.’

‘Weeskinderen?’

‘Ja, in de derde klasse zitten er zeker wel honderd. Ze zijn allemaal vanuit Engeland naar Australië gestuurd om een nieuwe familie te vinden.’

‘Ik begrijp het.’ Kitty nam een slokje van haar thee. ‘Misschien ga ik dan wel met jullie mee.’

‘Echt?’ Ongelovig keek James haar aan. ‘Sommige van die kinderen stinken, Mrs. Mercer. Op hun dek is er geen fatsoenlijke wasgelegenheid.’

‘Daar kan ik wel tegen,’ reageerde ze kordaat. ‘Dan zie ik je onderaan de loopplank, wanneer het schip morgen om tien uur is afgemeerd.’

‘Goed dan,’ gaf hij toe, ‘maar zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd heb.’

De volgende dag ging Kitty aan wal in Port Said. De stank van rottend fruit en ongewassen lichamen drong haar neus binnen en in de haven werd er druk geschreeuwd. Een gestage stroom kisten, dieren en mensen werd van en naar de stoomschepen geleid.

James stond haar al op te wachten met een lang roodharig meisje en een groepje sjofel uitziende kinderen. ‘Dit is Stella,’ stelde James het roodharige meisje voor dat haar zonnehoedje zo ver mogelijk omlaag had getrokken om haar witte huid te beschermen. ‘Ze doet haar best om beneden voor de allerkleinsten te zorgen.’ Toen hij Kitty aankeek, zag ze een blik van pure aanbidding in zijn ogen.

‘Aangenaam kennis te maken, Stella. En hoe heten jullie allemaal?’ Kitty bukte zich om op ooghoogte te komen met de jongste, die hooguit vijf was.

‘Eddie,’ antwoordde een ander jongetje in Cockneydialect in zijn plaats. ‘Hij zeg nie veel.’

‘En dat zijn Johnny, Davy en Jimmy, en dat zijn Mabel en Edna en Susie… en ik ben Sarah,’ zei een pijnlijk mager meisje met stralende ogen, een ziekelijk bleke huid en futloos bruin haar. Als Kitty moest gokken, zou ze zeggen dat ze veertien of vijftien was. ‘We hebben mekaar allemaal geadopteerd, nietwaar?’

‘Ja!’ klonk het in koor vanuit de smoezelige gezichtjes.

‘Nou, ik ben Mrs. Mercer en ik ken een adresje in de buurt waar ze allerlei soorten snoepjes verkopen,’ kondigde Kitty aan. ‘Zullen we eens een kijkje gaan nemen?’

‘Ja!’ juichten alle kinderen.

‘Kom maar mee, dan.’ Instinctief tilde ze de kleine Eddie op.

‘Fijn dat u de weg hier kent, Mrs. Mercer. Dit is volkomen nieuw voor mij,’ zei James toen ze zich een weg baanden tussen de straatverkopers door.

Over haar schouder zag Kitty dat Sarah en Stella de handjes van de andere kinderen stevig vasthielden.

‘Veel zwarten hier, hè Davy?’ hoorde ze Johnny tegen zijn vriendje fluisteren, terwijl de plaatselijke bevolking om hen heen jakkerde in hun felgekleurde gewaden en met een fez op hun hoofd.

Ze voerde het gezelschap mee de haven uit en de stad in. Daar, wist ze, was een enorme markt waar heerlijk geurende specerijen werden verkocht, fruit, en platbrood dat in ovens werd gebakken die zó heet waren dat de lucht eromheen rimpelde van de warmte.

‘O, kijk nou es.’ Sarah wees naar een uitnodigend uitziende stapel Turks fruit, besprenkeld met poedersuiker.

‘Ja, dat is echt lekker,’ zei Kitty. ‘Ik wil graag…’ Ze telde de hoofden. ‘… acht zakjes, met elk drie stuks,’ droeg ze de verkoper achter de schragentafel op, waarna ze met handen en voeten moest uitleggen wat ze precies bedoelde.

‘Hier, Eddie. Proef maar eens.’ Kitty hield een van de snoepjes voor aan het jochie dat tegen haar schouder aan lag.

Hij keek ernaar en haalde met enige tegenzin zijn duim uit zijn mond en stak zijn roze tongetje uit om van de poedersuiker te proeven.

‘We moeten uitkijken dat ze zich niet misselijk eten, Missus M.,’ zei Sarah, die aan Kitty’s andere zijde papieren zakjes stond uit te delen. ‘Zoiets lekkers krijgen ze anders nooit.’

‘Goeie god, wat zijn ze mager,’ fluisterde Kitty tegen haar.

‘We krijgen wel te eten, mevrouw. Sterker nog, het eten hier is beter dan wat ik in het weeshuis kreeg. Alleen zijn we allemaal een beetje ziek geworden, door die hoge golven. Vooral het kleine grut.’ Sarah wees naar Eddie, die inmiddels lekker zat te smikkelen. ‘Hij had het zwaar te pakken.’

Ze liepen verder over de markt, onder het slaken van verwonderde kreten over de ruw uitgesneden houten replica’s van de Sfinx en de sarcofaag van Toetanchamon. Bij een ander stalletje kocht Kitty voor hen allemaal een verse sinaasappel, waar ze naar keken alsof ze nog nooit zo’n mooi cadeau hadden gekregen.

Even voor vier uur waren ze weer terug bij de loopplank, de gezichten van de kinderen plakkerig door de poedersuiker en het sap van de sinaasappels. Kitty hevelde de slapende Eddie over in Sarahs armen.

‘Dank u, Missus M., we zullen niet vergeten wat u voor ons gedaan hebt,’ zei Sarah. ‘U hebt iedereen vandaag blij gemaakt. En als u iemand zoekt om uw deftige jurken te verstellen, moet u bij mij wezen. Ik reken nog geen kwart van de tarieven aan boord, en ik kan het veel beter!’ Sarah grijnsde naar haar en loodste de kinderen de trap af.

‘Ik heb eens nagedacht en ik wil graag dat er voortaan elke avond twee wezen hier in bad gaan,’ zei Kitty die avond tegen James, die haar japon voor het diner aan het klaarleggen was.

‘Dat is heel aardig van u,’ wist James uit te brengen, ‘maar ik weet niet of de purser het wel goed vindt als ik passagiers uit het vooronder meeneem naar de eerste klasse.’

‘Dan moet je maar een oplossing bedenken. Ik kan je vertellen, James, dat een goede hygiëne een van de belangrijkste voorwaarden is voor een gezond leven. Zoals het er nu voor staat, hebben bacteriën vrij spel bij die kinderen. Wil jij het op je geweten hebben als die kleine Eddie al dood verklaard is voordat hij de kust van Australië heeft bereikt?’

‘Nou, nee, ik…’

‘Dan kun je er vast wel iets op verzinnen. Als dit je lukt, kan ik je in Adelaide een goed, vast salaris bieden als werknemer van een van mijn bedrijven. Gaan we het proberen?’

‘Ja, Mrs. Mercer,’ zei hij vertwijfeld.

Die avond werden er twee kinderen afgeleverd bij de deur van Kitty’s suite. Ze werden snel naar binnen geduwd door James, die meteen weer vertrok en de deur achter hen dichtsloeg. Nadat de jongetjes zich even hadden kunnen vergapen aan haar suite, omdat ze niet konden geloven dat er op het stoomschip zulke luxe en ruime vertrekken bestonden, voerde Kitty hen mee naar de badkamer en vroeg hun zich uit te kleden.

‘Van me moeder mocht ik me niet uitkleden waar een vreemde bij was.’ Jimmy – die hooguit acht kon zijn – sloeg zijn armen over elkaar en schudde zijn hoofd.

‘Ik ook niet, Missus M.,’ viel Johnny hem bij.

‘Nou, dan laat ik jullie even alleen. Schrob je maar eens goed schoon met de carbolzeep.’ Kitty wees ernaar. ‘Er hangt voor jullie allebei een handdoek klaar voor als jullie uit bad komen. Daarna staat er een maaltijd op jullie te wachten.’

De jongens sloegen de deur voor haar neus dicht en even later hoorde Kitty hen fluisteren, spetteren en uiteindelijk verrukt giechelen.

‘Droog jullie maar snel af, jongens, het eten wordt koud,’ zei ze door de deur heen.

Toen ze weer tevoorschijn kwamen zagen ze er een stuk frisser uit, al zag Kitty nog steeds vieze vegen in hun hals zitten. Pas op het moment dat ze hen liet plaatsnemen achter twee grote kommen stoofpot, snoof ze eens en merkte dat er nog steeds een ranzige geur opsteeg uit hun ongewassen kleren.

De volgende ochtend, toen James haar ontbijt opdiende, bespraken ze welke twee weeskinderen er vanavond een bad zouden komen nemen.

‘Ik vind het heel goed wat u voor de kinderen doet, Mrs. Mercer.’

‘Het zou nog beter zijn als we hun schone kleren konden geven. Het is al een stuk warmer buiten. Ze hebben alleen een blouse en een korte broek nodig, dan kunnen we de rest van hun kleren naar de wasserij sturen. Heb jij nog ideeën?’

‘Sarah kan uitstekend naaien. Ze heeft alle sokken van de jongens gestopt en heel veel kleertjes voor Mabels pop gemaakt, uit kleine lapjes.’

‘Geweldig. Dan moeten we haar aan het werk zetten.’

‘Ze heeft geen naaimachine, Mrs. Mercer.’

‘Daar moeten we dan zo snel mogelijk aan zien te komen. Zeg maar tegen de purser dat die excentrieke Mrs. Mercer graag naaiwerk doet om de tijd aan boord te verdrijven. In de wasserij staan er vast wel een paar.’

‘Goed, ik zal kijken wat ik kan doen. Maar de stoffen dan?’

‘Laat die maar aan mij over.’ Kitty tikte tegen haar neus. ‘En laat Sarah vanmiddag naar me toe komen. Dan kunnen we samen theedrinken en het over ons project hebben.’

‘Ziezo.’ Kitty voerde Sarah mee naar haar slaapkamer en wees naar de stapel nachtponnen en rokken op het bed. ‘Kun je daar iets mee?’

Sarah staarde naar de stapel kleren van Kitty en draaide zich verschrikt naar haar om. ‘Missus M., dit is hartstikke duur spul. Dat kan ik niet zomaar kapotknippen, da’s zonde.’

‘Natuurlijk kun je dat wel, Sarah. Ik heb meer kleren dan ik ooit zou kunnen dragen en zo nodig kunnen we altijd een laken of twee van het bed stelen.’

‘Als u het zegt, Missus M.’ Sarah liet haar vingers langs de tere kanten halslijn van een nachtpon glijden.

‘Dat is dan geregeld. De naaimachine wordt vanmiddag gebracht en morgen kun je aan de slag.’

Sarahs blauwe ogen leken enorm in haar magere, bleke gezicht. ‘Maar wat zullen de mensen wel niet zeggen als ik hier kom?’

‘Daar zegt de purser helemaal niets van, want ik ga tegen hem zeggen dat ik je in dienst heb genomen als mijn dienstmeisje en dat je mijn kleren moet verstellen. Dan zie ik je morgen, stipt om negen uur.’

‘Komt voor mekaar, Missus M.’ Sarah stond op, met haar jurk slobberend om haar ranke lichaam.

Terwijl James het meisje uitliet, brak Kitty’s hart bij de gedachte aan al die weeskinderen die naar de andere kant van de wereld werden gestuurd, zonder iemand die voor hen zorgde. Ze kon alleen maar hopen dat het leven hun gunstiger gezind zou zijn wanneer ze eenmaal in Australië aankwamen.

Aan het eind van de week hadden alle weeskinderen een nieuw stel kleren. Sarah was niet alleen handig, Kitty genoot ook van haar gezelschap. Van achter de naaimachine vertelde ze honderduit over de bommen die gedurende de oorlog op het East End waren gevallen, allemaal op een toon alsof ze het over een wandelingetje in het park had.

‘De laatste heeft tien mensen in onze straat het leven gekost, waaronder me moeder. Wij zaten in de schuilkelder omdat de sirene was gegaan, maar toen bedacht ze dat ze d’r breiwerk boven had laten liggen en ging ze het halen, precies toen de bom op ons dak viel. Mij hebben ze uit het puin gegraven, zonder schrammetje. Ik was nog maar zes. De kerel die me hoorde jammeren noemde het een godswonder.’

‘Mijn hemel,’ zei Kitty ademloos. ‘Waar ben je daarna naartoe gegaan?’

‘Me tante heeft me in huis genomen, verderop in de straat, tot me vader terug zou komen uit Frankrijk, waar-tie soldaat was. Alleen kwam-tie niet meer terug, en me tante kon me niet houden, dus moest ik naar een weeshuis. Dat was niet zo erg, want we zaten allemaal in hetzelfde schuitje. Soms kan je niet anders, hè, Missus M.?’

‘Dat klopt.’ Kitty kreeg een brok in haar keel omdat Sarah zo dapper en optimistisch was.

‘Iedereen zegt dat je in Australië een nieuw leven kan opbouwen. Hoe is het daar, Missus M.?’

Immens… Hartverscheurend… Buitengewoon… Wreed…

‘Het is echt een land met onbegrensde mogelijkheden. Je zult het er vast prima naar je zin hebben, Sarah. Hoe oud ben je eigenlijk?’

‘Vijftien, Missus M. Omdat ik zo goed ben met me handen, hoop ik een baantje te vinden en me eigen geld te gaan verdienen. En een leuke knaap te vinden.’ Ze giechelde en er verschenen lichte blosjes op haar wangen. ‘Goed, dat was de laatste.’ Sarah trok een korte broek onder de naald van de machine uit en sloeg de kreukels eruit. ‘Deze zal Jimmy wel goed passen, als-tie niet nog meer afvalt.’

‘Dat heb je echt heel netjes gedaan.’ Kitty pakte de broek van Sarah aan en legde hem netjes opgevouwen op de stapel bij de rest van de kleren. ‘Neem ze maar mee naar beneden, dan kun je ze uitdelen.’

‘Ja, al moet ik wel oppassen dat ze niet gestolen worden. D’r zijn daar veel mensen die je zo kaalplukken. En kan ik misschien dat stuk laken meenemen? Dan naai ik d’r een paar zakdoeken van om een vriend van me op te vrolijken. Hij huilt nogal vaak, ziet u,’ legde ze uit. ‘Dat doen d’r wel meer in het vooronder.’

‘Natuurlijk mag dat. Bedankt voor je harde werk, Sarah. In ruil daarvoor wil ik je nog iets geven.’ Kitty pakte een rijk geborduurde blouse en rok waar Sarahs magere lijfje nu nog in zou verdrinken. ‘Denk je dat je deze voor jezelf op maat kunt maken?’

‘O, Missus M…’ Haar hand ging als vanzelf naar de zachte stof. ‘Die kan ik niet meenemen, althans niet naar beneden. Daar zijn ze binnen vijf seconden vuil.’

‘Dan maak je ze op maat en laat je ze hier bij mij, tot we van boord gaan. Per slot van rekening moet je er op je best uitzien om een “leuke knaap” te vinden.’

‘Dank u, Missus M., u lijkt wel een beschermengel.’ Sarah pakte de stapel kleren op, plus het restje van het laken, en liep ermee naar de deur. ‘Tot ziens.’

‘Kon ik jullie maar echt beschermen,’ verzuchtte Kitty toen de deur achter het meisje dichtging.

30

Ondanks de afkeurende blik van de purser stond Kitty erop dat haar groepje weeskinderen zich bij haar voegde toen het schip de haven van Adelaide naderde, waar ze allemaal van boord zouden gaan. Ze bestelde een laatste feestmaal dat ze hongerig naar binnen werkten en zag hun blikken zo nu en dan de horizon afspeuren naar de eerste tekenen van het land waar hun nieuwe leven zou beginnen. Toen het in zicht kwam en Jimmy het met een schreeuw opmerkte, renden ze allemaal het terras op om over de reling te leunen.

‘Gossiemijne!’

‘Moe je die heuvels zien! Die zijn groen, niet rood!’

‘Waar zijn de huizen en de stad? D’r lijkt hier niks te zijn.’

Kitty tilde Eddie op en streelde over zijn fijne, donzige haartjes. ‘Zie je het strand, Eddie? Misschien kunnen we daar wel een keer naartoe om een zandkasteel te bouwen.’

Zoals gewoonlijk gaf Eddie geen antwoord.

Kitty sloeg haar armen dichter om zijn tengere lijfje heen, terwijl hij zich tegen haar schouder aan nestelde.

James kwam het terras op om te zeggen dat de kinderen naar beneden moesten en zich klaar moesten maken om van boord te gaan.

‘Worden ze door iemand afgehaald?’ vroeg Kitty op weg naar de deur.

‘Er schijnen medewerkers van het adoptiebureau te komen, die hen naar hun nieuwe familie brengen. Ik heb gehoord dat het nogal een vleeskeuring is. Eerst worden de sterkste jongens gekozen, en de jongste en mooiste meisjes.’

‘Wat gebeurt er met de kinderen die niet gekozen worden?’

‘Dat weet ik niet, Mrs. Mercer,’ antwoordde James.

Maar Kitty wist dat dat gelogen was.

‘Goed.’ Ze draaide zich om naar de opgewonden gezichtjes die haar vol vertrouwen aanstaarden. ‘Ik ga jullie allemaal een kaartje geven met mijn naam en adres erop. Mijn huis staat vlak bij het centrum van Adelaide, en als jullie mijn hulp nodig hebben, moeten jullie me maar komen opzoeken op Alicia Hall. Hebben jullie dat begrepen?’

‘Ja, Missus M.,’ zeiden ze in koor.

‘Zo, dan nemen we nu maar afscheid.’ Kitty drukte een kus op hun fris gewassen bolletjes en keek hen na toen ze voor het laatst haar hut verlieten. ‘God zegene jullie allemaal,’ mompelde ze met tranen in haar ogen.

Terug op Alicia Hall begon Kitty met het wegwerken van alle losse eindjes van haar leven in Australië. Ze bracht een lange middag door met de notaris, Mr. Angus, aan wie ze uitlegde dat alle zakelijke belangen van de familie Mercer moesten worden overgedragen aan Ralph. Daarnaast moest er een som geld belegd worden, als appeltje voor de dorst voor haarzelf. Na haar dood zou het geld aan een goed doel worden geschonken.

‘Ook wil ik mijn man officieel dood laten verklaren, aangezien hij al zevenendertig jaar vermist wordt,’ zei ze met een gezicht dat geen spoortje emotie verraadde.

‘Ik begrijp het.’ Mr. Angus tikte met zijn pen op zijn notitieblok. ‘Dat zou geen probleem moeten zijn, Mrs. Mercer. Al heb ik wel wat tijd nodig om het nodige bewijsmateriaal te vergaren.’

‘Wat voor bewijsmateriaal hebt u nodig? Er is al tientallen jaren niets meer van hem vernomen.’

‘Dat begrijp ik. Er komt alleen wel het een en ander bij kijken om iemand dood te laten verklaren. We moeten voor de rechtbank bewijzen dat we voldoende pogingen hebben ondernomen om uw man te vinden, ook al ligt het voor de hand dat hij inderdaad overleden is. Ik zal de procedure onmiddellijk voor u in gang zetten.’

‘Dank u.’

Haar broer Ralph kwam terug van de opaalmijn in Coober Pedy, en ze gingen samen om de tafel zitten om over zaken te praten.

‘Gelet op de huidige financiële crisis in Europa vind ik dat we ons prima staande houden. Dit is een goed moment om uit te breiden, Kitty. In Coober Pedy heb ik een stuk land aangeboden gekregen, voor een lage prijs. Dat lijkt me een uitstekende investering.’

‘Ik vertrouw op jouw oordeel, Ralph, maar hebben we daar de middelen wel voor?’

‘Wel als we de ranch in Kilgarra verkopen. Ik heb de boekhouding eens bekeken. Weet je nog dat de oude beheerder een tijdje terug is gestorven? Zijn vervanger is wat minder stipt met zijn maandelijkse rapporten. Het lijkt me beter om zelf naar het noorden af te reizen om te kijken hoe het ervoor staat.’

‘Is dat echt nodig?’

‘Als je het mij vraagt wel. De laatste tijd wordt er niet meer op mijn telegrammen gereageerd.’

‘Ik ben er nog nooit geweest,’ zei Kitty, die zich er terdege van bewust was hoe dat kwam. ‘Het is zo ver weg.’

‘Dat valt wel mee, sinds Alice Springs met de Ghan-trein over het spoor te bereiken is. De ranch in Kilgarra ligt maar op twee dagen rijden met de ponykar daarvandaan, maar ik zou wel snel moeten vertrekken.’

‘Natuurlijk.’

‘Dan rest ons nog de vraag wat we met de panden in Broome moeten doen. Ik heb alle loggers verkocht, zoals we besproken hadden, maar dan blijven het kantoor, de pakhuizen en natuurlijk het huis nog over. Wil je dat houden? Ik weet dat je veel herinneringen hebt aan die plek.’

‘Ja,’ zei ze tot haar eigen verbazing, ‘maar de bedrijfspanden kunnen verkocht worden. Zo, lieve Ralph, en nu zal ik jou eens over míjn toekomstplannen vertellen.’ Kitty zag een verraste uitdrukking op zijn gezicht verschijnen toen ze hem vertelde dat ze het hele Mercer-imperium aan hem wilde overdragen. ‘Ik zal mezelf een bescheiden pensioen uitkeren uit de zaak, maar ik heb nog meer eigen geld en heb niet veel nodig. En dan is Alicia Hall er natuurlijk nog. Dat wil ik graag aan jou geven.’

‘Weet je dat echt wel zeker, Kitty? Je kent me nog geen drie jaar en…’

‘Ralph.’ Ze legde zacht een hand op zijn arm. ‘Je bent mijn broer, mijn bloedverwant. Ik kan niemand bedenken die beter voor de zaak zou kunnen zorgen dan jij. Je hebt bewezen dat je een getalenteerd manager bent en een uitstekende neus voor zaken hebt. Ik ben ervan overtuigd dat jij de storm wel kunt uitzingen die volgens mij op komst is in Australië. Eerlijk gezegd kijk ik ernaar uit om de teugels uit handen te geven. Ik heb al veel te lang tegen wil en dank zorg gedragen voor dit bedrijf.’

‘Dan kan ik je alleen maar bedanken, Kitty. Ik vind het een eer dat je me zo vertrouwt.’

‘Dat is dan geregeld. Ik denk…’ Haar blik werd vaag. ‘Ik denk dat ik in april wil vertrekken. Al is er nog wel één reisje dat ik voor die tijd wil maken, want dat heb ik mezelf voorgenomen toen ik als jong meisje hiernaartoe kwam.’

‘Waar wil je dan naartoe?’

‘Naar Ayers Rock. Het is toch niet te geloven dat ik daar nog steeds niet ben geweest, na al die jaren?’ Kitty glimlachte naar hem. ‘Dus je krijgt gezelschap in de Ghan. Ik reis tot Alice Springs met je mee.’

Terwijl Kitty de laatste voorbereidingen trof om Australië te verlaten, besefte ze dat er maar weinig was wat ze mee wilde nemen naar Europa. Vrijwel alles op Alicia Hall was uitgekozen door haar schoonmoeder Edith. Op dit moment werden de papieren in orde gemaakt waardoor ze na haar reisje naar Alice Springs het bedrijf aan Ralph zou kunnen overdragen. Mr. Angus had haar ervan verzekerd dat hij goed op weg was om Andrew doodverklaard te krijgen en Kitty had een korte verklaring geschreven over de mentale toestand van haar ‘echtgenoot’ nadat de Koombana was gezonken, in de hoop dat de rechter daardoor overstag zou gaan.

Twee weken later ontving ze Andrews overlijdensakte per post en bleef ze er even naar staren, met een mengeling van afgrijzen en opluchting.

Buiten op de veranda keek ze naar de plek waar ze Drummond als achttienjarig meisje voor het eerst had gezien. ‘Het is voorbij,’ murmelde ze in zichzelf. ‘Het is eindelijk voorbij.’

Er had zich een merkwaardige kalmte van haar meester gemaakt tegen de tijd dat ze in haar eentje aan het dessert zat en de deurbel hoorde rinkelen. Ze hoorde Nora, haar Aboriginaldienstmeisje, de deur opendoen en vroeg zich af wie er zo laat nog had aangebeld.

‘U mij excuseren, Missus Mercer,’ zei Nora toen ze een paar tellen later haar hoofd door de deuropening stak. ‘Een bedelaar zeggen zij u moeten zien. Zij zeggen u haar uw adres geven. Haar naam Sarah. Ik haar binnenlaten?’

‘Ja, natuurlijk.’ Kitty stond op.

‘Zij ook jongen meenemen,’ voegde Nora er op grimmige toon aan toe, terwijl Kitty haar achternaging door de hal.

‘Missus M.! Godzijdank hebben we u gevonden!’ Aan boord van het schip was Sarah al dun geweest, nu was ze nog maar een schim van zichzelf. Ze viel Kitty om de hals. ‘O, Missus M…’

Op dat moment viel Kitty’s blik op Eddie, die zich achter Sarah had verscholen en nu met ogen als schoteltjes naar de kroonluchter keek die midden aan het hoge plafond hing.

‘Hemeltje, wat is er gebeurd?’ Ze trok Eddie tegen haar aan, met Sarah nog steeds om haar hals. ‘Laten we even gaan zitten, dan kun je me er alles over vertellen.’ Ze loodste beide kinderen in de richting van de salon en ging tussen hen in op de bank zitten.

‘O, Missus M., we hebben het zo slecht gehad in het weeshuis.’

‘Het weeshuis?’ Kitty zag dat Sarah bijna in tranen was.

‘Ja, want het was allemaal gelogen, ziet u? De rest is meegenomen door hun nieuwe familie, maar op mij en Eddie zat niemand te wachten. Wij zijn met een hoop andere kinderen naar een tehuis gebracht, bij de nonnen.’

‘Hebben jullie honger?’ wilde Kitty weten.

‘We sterven van de honger, Missus M.!’

Kitty liet het belletje rinkelen om Nora te laten komen en vroeg haar wat brood en vleeswaren klaar te zetten voor haar gasten. Nadat Kitty die twee zich had zien volproppen als een stel uitgehongerde aasgieren vroeg ze Sarah haar rustig uit te leggen wat er gebeurd was.

Het hele smartelijke verhaal over het weeshuis St. Vincent de Paul kwam er in horten en stoten uit bij Sarah. ‘Ze lieten ons werken als slaven, Missus M., en als we weigerden, werden we geslagen of moesten we uren stilstaan en mocht niemand met ons praten. Nadat de lichten uit waren, mochten we niet eens uit bed om te plassen. Kleine Eddie moest het wel in zijn bed doen. Dat gebeurde bij al het kleine grut, en dan werden ze in mekaar geslagen. Iedereen die oud genoeg was om een mop en een emmer te dragen, moest bij het krieken van de dag opstaan om schoon te maken, en we kregen alleen oudbakken brood te eten.’ Sarah nam een momentje om op adem te komen en vervolgde woedend: ‘En het ergste was nog wel dat die nonnen zichzelf Zusters van Genade noemen, maar geen genade kennen. Een d’rvan – zuster Mary – koos elke avond een meisje uit, nam d’r mee naar een kamer en… O Missus M., ik krijg het niet over me lippen!’ Sarah sloeg haar handen voor haar gezicht.

Met elk woord dat ze zei werd Kitty’s afgrijzen groter. ‘Waar is dat tehuis precies?’

‘In Goodwood. We zijn een paar keer verkeerd gelopen, maar ik denk dat het maar een half uur lopen is. We begrijpen het best als we hier niet kunnen blijven, maar we gaan nooit meer terug daarnaartoe. Nooit,’ benadrukte Sarah.

Kitty draaide zich naar Eddie toe, die zijn hoofdje in de holte van haar arm had gelegd en diep in slaap was. ‘Volgens mij is het allang bedtijd voor jullie, vind je niet?’

‘Bedoelt u dat we mogen blijven? Alleen vannacht, natuurlijk, maar alstublieft, Missus M., niet zeggen dat we hier zijn geweest als ze het komen vragen. De non zei dat we naar de gevangenis moesten als we weg zouden lopen.’ Sarah geeuwde zo hartgrondig dat bijna heel haar hartvormige gezichtje achter haar mond verdween.

‘Ik zal de politie niet bellen, Sarah. Dat beloof ik. Kom, dan stop ik jullie allebei in bed. Morgen praten we wel verder.’

Kitty droeg Eddie de trap op en bracht hen naar de oude kinderkamer, waar nog steeds de bedjes stonden waarin Drummond en Andrew als kinderen hadden geslapen. Nadat ze Eddie met kleren en al in een van de bedjes had gelegd en hem had ingestopt met een laken, gebaarde ze dat Sarah in het andere bed kon slapen.

‘Dank u, Missus M. Ik zal nooit vergeten wat u vanavond voor ons hebt gedaan. Nooit.’ Sarahs ogen vielen al dicht.

‘Lieve kind,’ fluisterde Kitty, terwijl ze de deur achter zich dichtdeed. ‘Wat ik ook doe, het zal nooit genoeg zijn.’

‘Ik kan het amper geloven,’ zei Ruth, de vrouw van Ralph, de volgende middag toen ze limonade zaten te drinken op het terras en naar Eddie keken die met Tinky speelde, de King Charles-spaniël. ‘Weet je zeker dat dat meisje niet overdrijft?’

‘Heel zeker. Tijdens mijn reis hiernaartoe heb ik heel wat tijd met haar doorgebracht, en ik geloof elk woord dat ze zegt.’

‘Maar het zijn nonnen… Vrouwen die hun leven in dienst van God hebben gesteld.’

‘Uit ervaring weet ik dat je je leven wel aan God kunt wijden, maar dat dat nog niet wil zeggen dat je je ook gedraagt zoals Hij gedaan zou hebben.’ Kitty zei het vol emotie, met haar blik gericht op Eddie, die een vlinder probeerde te vangen.

‘Wat ga je met ze doen?’ wilde Ruth weten.

‘Dat weet ik nog niet. Maar ik ga ze in geen geval terugsturen naar waar ze vandaan komen.’

Inmiddels rende Eddie door de tuin, achter de vlinder aan. Aan zijn gelach kwam echter abrupt een eind toen hij over een rotsachtige uitstulping struikelde en tegen de grond smakte. Nog voordat hij een kreet van pijn had kunnen slaken, schoot Ruth overeind, rende naar hem toe en trok hem in haar armen. Het kind begroef zijn gezichtje tegen haar borst, terwijl ze troostende woordjes mompelde.

Bij die aanblik vormde zich een plannetje in Kitty’s hoofd.

‘Hier, Missus M., ik heb dit gemaakt om u te bedanken.’ Sarah overhandigde Kitty verlegen een vierkant lapje stof. Aan een van de randen waren haar initialen geborduurd, in een ingewikkeld patroon van roze klimrozen.

‘Wat mooi, Sarah. Dank je wel. Je hebt echt talent.’

‘Dan had u zuster Agnes es moeten horen,’ snoof Sarah. ‘Die zei dat ik een schooier was, net als de rest.’

‘Ik kan je verzekeren dat je dat niet bent, Sarah,’ reageerde Kitty beslist.

‘Vandaag wil ik de stad in om een baantje te zoeken bij een kleermaker. Geld verdienen, zodat ik mezelf en Eddie kan onderhouden. Weet u een adresje?’

‘Misschien, Sarah, maar ik vind je nog veel te jong om elke dag te gaan werken.’

‘Ik ben niet bang om me handen vuil te maken, Missus M.’

‘Nou, eigenlijk wilde ik je vragen of je mij een tijdje wilt helpen. Ik moet nog heel veel regelen voordat ik naar Europa vertrek, en ik ben van plan een reisje naar het noorden van Australië te maken. Omdat Nora hier haar bezigheden heeft, heb ik iemand nodig om me met mijn kleding en aanverwante zaken te helpen. Maar ik moet je wel waarschuwen dat het een lange reis is, eerst per trein en dan per ponykar.’

‘O, Missus M., met u wil ik overal wel naartoe, echt waar. Meent u dat?’

‘Anders zou ik het niet zeggen, Sarah.’

‘Heel graag dan, Missus M. Maar…’ Haar gezicht betrok. ‘En Eddie dan? Die is niet zo sterk als mij. Ik weet niet of-tie wel mee kan.’

Met een glimlachje tikte Kitty tegen haar neus. ‘Laat Eddie maar aan mij over.’

‘Kitty, weet je al wat je met Eddie gaat doen, nu je de komende weken met Ralph op pad gaat?’ Ruth keek liefdevol naar het jongetje dat naast haar zat, volkomen in beslag genomen door de legpuzzel die ze voor hem had meegebracht.

‘Weet je, Ruth, het lijkt wel of je gedachten kunt lezen, want eigenlijk weet ik het nog helemaal niet,’ begon Kitty. ‘Ik breng hem liever niet terug naar het weeshuis…’

‘Nee, dat moet je ook niet doen! Gisteravond heb ik het er met Ralph over gehad, en het lijkt ons een goed idee als hij bij ons komt logeren zolang jullie weg zijn.’

‘Hemeltje, wat een goed idee! Maar is dat niet te belastend voor je?’

‘Welnee. Het is een schat van een kind en ik merk dat hij me echt begint te vertrouwen.’ In Ruths ogen verscheen een tedere blik toen het jochie haar aanstootte om te laten zien dat hij de puzzel af had.

‘Ja, ik geloof het ook. Nou ja, als je het zeker weet…’

‘Heel zeker. Het lijkt me goed om een man in huis te hebben, terwijl Ralph met jou naar het noorden is.’ Ruth glimlachte erbij.

‘Als Eddie het goed vindt, vind ik dat ook.’

‘Wat zeg je ervan, Eddie?’ Ruth raakte de arm van het jongetje aan. ‘Wil je een tijdje bij mij komen wonen?’

‘Ja, alsteblief!’ Hij stak zijn armpjes naar Ruth uit, die hem dichter naar zich toe trok.

‘Nou, dat is dan geregeld,’ wist Kitty uit te brengen, ondanks de brok in haar keel.

Dat was de eerste keer dat ze Eddie iets had horen zeggen.

31

Vijf dagen later vertrokken Kitty en Sarah met Ralph bij het krieken van de dag vanuit Adelaide naar Port Augusta, waar ze op de Ghan-trein stapten. Hun bagage werd door de kruiers netjes opgeborgen in hun slaapcoupés. Gedurende de reis van drie dagen vonden ze een rustige routine, begeleid door het ritmische wiebelen van de trein die hen door de steeds ruiger en verlatener wordende rode woestijn vervoerde. Kitty was blij dat Sarah erbij was, niet alleen door haar praktische instelling, maar ook omdat ze zo enthousiast was. Door haar opwinding over elke nieuwe aanblik onderweg bekeek ook Kitty het landschap met een frisse blik.

De lange middagen brachten ze door in het panoramarijtuig, waar Sarah met haar neus tegen het raam geplakt haar mevrouw attent maakte op elk nieuwigheidje.

‘Kamelen!’ riep ze uit toen ze een lange karavaan door het landschap zag kronkelen.

‘Ja, de steward vertelde al dat die waarschijnlijk onderweg zijn om de trein op het volgende station op te wachten,’ zei Ralph, zonder van zijn papieren op te kijken.

En ja hoor, toen ze stilhielden in Oodnadatta keek Sarah verrukt naar de Afghaanse kamelendrijvers met hun witte tulbanden en loszittende gewaden, die voorraden uit de trein haalden en op hun robuuste, elegante woestijndieren laadden.

Met Sarah aan haar zijde keek ook Kitty naar het veranderende landschap met rode bergen, glanzend witte zoutvlakten en azuurblauwe rivieren. Het verwonderde haar dat ze in al die jaren in Australië nog nooit het binnenland had bezocht.

In Alice Springs kwamen ze aan op een afgeladen perron; het leek wel of de hele stad was uitgerukt om de trein te onthalen. Ze baanden zich een weg door de menigte en Ralph charterde een ponykar die hen naar de hoofdstraat kon brengen.

Ze werden afgezet voor een gebouw dat de trotse naam het Springs Hotel droeg. Gevolgd door de koetsier met hun bagage stapten ze de donkere, stoffige ontvangstruimte in.

‘Niet helemaal wat u gewend bent, hè, Missus M.?’ fluisterde Sarah in haar oor.

Ondertussen vroeg Ralph aan de pensionhoudster, Mrs. Randall – een grijsharige vrouw die eruitzag alsof ze zich regelmatig onderdompelde in een bad met gin – of er nog kamers vrij waren. Dat was zo, en ze kregen ieder een sleutel.

‘Het privaat is achterom en er is een waterton waar jullie je kunnen wassen.’

‘Dank u.’ Kitty knikte even naar de vrouw.

Aan Sarahs gezicht was duidelijk te zien wat ze van de sanitaire voorzieningen vond. ‘Gossiemijne, zelfs in het weeshuis was d’r binnen een wc,’ fluisterde ze.

‘We zullen het wel overleven.’ Kitty liep over de houten trap naar boven.

Die avond waren ze alle drie doodmoe en gingen ze al vroeg eten in de gelagkamer beneden.

‘Volgens Mrs. Randall ligt de ranch in Kilgarra op twee dagen rijden hiervandaan, dus ik ben van plan om iemand te zoeken die me ernaartoe wil brengen. Gaan jullie ook mee?’ wilde Ralph weten.

‘Nee,’ zei Kitty ferm. ‘We hebben hier maar tien dagen en ik wil Ayers Rock zien. Later hoor ik wel van jou hoe het gegaan is, Ralph. Goed, ik denk dat ik maar eens naar bed ga. Ik vond de reis hiernaartoe erg vermoeiend.’

Boven in haar eenvoudige kamer ging ze op het harde paardenharen matras liggen en staarde door het venster waar een laagje stof op zat, als een tweede huid. Ze wist dat Drummond niet op de ranch zou zijn; daar was het risico dat iemand hem herkende veel te groot. Maar hoewel haar verstand haar ingaf dat hij overal kon zijn in dit uitgestrekte landschap, voelde het op de een of andere manier alsof hij heel dichtbij was.

Dit was zijn plek, zijn terrein…

‘Kitty,’ sprak ze zichzelf streng toe, ‘je hebt hem net officieel dood laten verklaren. Trouwens, waarschijnlijk leeft hij allang niet meer.’

Daarna draaide ze zich om en viel in slaap.

De volgende ochtend zag Ralph er buiten het hotel behoorlijk nerveus uit toen hij naast de koetsier, een Aboriginal, op een ponykar klom. ‘Ik zal straks heel wat te vertellen hebben aan Ruth en Eddie, hè?’ zei hij met een gespannen glimlachje tegen Kitty en Sarah. ‘Als God het wil, zie ik jullie tegen het einde van de week weer. Goed, dan gaan we maar.’

De koetsier gaf de pony een tikje en de kar hobbelde weg over de stoffige zandweg.

‘Liever hij als ik, Missus M. Jeminee, wat is het heet!’ Sarah wapperde zichzelf koelte toe. ‘Ik denk dat ik naar de stoffenwinkel aan de overkant ga om stof te kopen waar ik zonnehoedjes voor ons van kan maken, met gaas ervoor om die rotvliegen uit me gezicht te houden.’ Sarah sloeg er een dood op haar wang.

‘Goed idee,’ vond Kitty. ‘Dan stel ik voor dat we vandaag hier blijven en morgen afreizen naar Ayers Rock.’

‘Ik vind het prima, Missus M. Als ik terug ben, ga ik proberen uw ondergoed te wassen, in die ton buiten.’

Nadat ze Sarah wat kleingeld had gegeven, verdween het meisje in de drukte op straat. Het wemelde hier van de blanken en de Aboriginals, en de weg werd goed benut door mannen te paard, ponykarren en zo nu en dan een automobiel. Het tafereel deed haar denken aan haar eerste dagen in Broome – een multiculturele mengelmoes van mensen, vastbesloten om iets van hun leven te maken in een meedogenloze omgeving.

Na de lunch merkte Kitty dat ze de zinderende hitte niet meer gewend was en zocht haar toevlucht in het hotel, onder de plafondventilator boven haar bed. Bij het vallen van de avond besloot ze een wandelingetje te gaan maken, anders zou ze vannacht geen oog dichtdoen.

Beneden in de ontvangstruimte keek Mrs. Randall op van een man met wie ze aan de balie stond te praten. ‘Goedenavond, Mrs. Mercer. Van Marshall moest ik doorgeven dat hij u morgenochtend vroeg naar de Rock kan brengen. Het is het beste om te vertrekken voor zonsopgang, dus hij stelt voor dat hij u om vier uur komt ophalen. Vindt u dat goed?’

‘Dank u. Dat is perfect.’

Net toen Kitty haar hand op de deurknop legde, voegde Mrs. Randall eraan toe: ‘Vanavond eten jullie maar met zijn tweetjes, nietwaar? Misschien kan Mr. D. hier dan bij jullie aanschuiven.’

‘Ik…’

De man had zich omgedraaid en staarde haar nu recht aan, met grote blauwe ogen in een bruine huid, boven een grijze baard.

Kitty zocht steun bij de voordeur, niet in staat haar blik van hem af te wenden.

‘Als u liever apart eet, kan dat natuurlijk ook geregeld worden.’ Mrs. Randall keek verbaasd naar haar twee gasten die elkaar bleven aanstaren.

Kitty probeerde een reactie te formuleren, maar haar hoofd wilde niet meewerken.

‘Gaat het wel, Mrs. Mercer? U krijgt ineens zo’n rare kleur.’

‘Ja…’ Ze probeerde zichzelf te dwingen de deurknop los te laten, maar wist dat ze dan misschien wel om zou vallen. Met een uiterste krachtsinspanning draaide ze de knop om en trok de deur open. ‘Ik ga een eindje wandelen.’

Op straat liep Kitty blindelings bij het hotel vandaan.

Dit kan niet waar zijn… Dit kan gewoon niet waar zijn…

‘Kitty!’

Bij het horen van zijn stem achter haar zette ze het op een rennen. Ze sloeg een steegje in, zonder zich erom te bekommeren waar ze naartoe ging, als hij haar maar niet te pakken zou krijgen.

‘In godsnaam, blijf nou staan! Ik zou je op één been nog in kunnen halen!’

‘Val toch dood!’ foeterde ze, terwijl ze haar borst voelde verstrakken. Pas toen er paarse vlekken voor haar ogen dansten en een ferme hand haar arm vastgreep, bleef ze staan. Omdat ze bijna flauwviel boog ze zich voorover, hijgend als een hond met astma, gedwongen om zich door hem te laten ondersteunen.

‘Ga zitten, dan haal ik wat water voor je.’ Voorzichtig liet hij haar op een stoepje voor iemands deur zakken. ‘Wacht hier, ik ben zo terug.’

‘Ik wil niet dat je terugkomt… Ga alsjeblieft weg…’ Ze liet haar hoofd tussen haar benen zakken en probeerde uit alle macht bij bewustzijn te blijven.

‘Hier, drink maar.’

Nu ze haar ogen dicht had, kon ze de whisky al ruiken voor ze die zag. ‘Nee!’ Ze haalde uit naar de tinnen beker, die uit zijn hand vloog en over de grond stuiterde zodat heel de inhoud verloren ging. ‘Hoe durf je!’

‘Wat bedoel je?’

‘Mij sterke drank brengen! Ik heb water nodig!’

‘Dat heb ik ook meegenomen.’

Kitty pakte de veldfles die hij haar voorhield en klokte het water naar binnen. Toen ze een paar keer diep ademhaalde en zich koelte toewapperde met haar hoedje, kwam ze langzaam weer bij zinnen. ‘Wat doe je hier?’ vroeg ze, nog steeds buiten adem.

‘Ik kom hier al bijna veertig jaar, dus volgens mij kan ik dat beter aan jou vragen.’

‘Het gaat je helemaal niets aan wat ik hier doe.’

‘Je hebt gelijk, zoals gewoonlijk, maar ik kan je wel vertellen dat zo’n spektakel in de hoofdstraat van Alice Springs niet onopgemerkt zal blijven. Zullen we dit gesprek misschien op een rustiger plekje voortzetten?’

‘Breng me liever terug naar het hotel.’ Ze liet zich door hem overeind helpen en voelde zich bekeken. ‘Daarna kun je gaan.’

‘Ha! Jij bent hier op mijn terrein. Dus eigenlijk zou jij moeten vertrekken.’

‘Dat zullen we nog weleens zien,’ kaatste ze terug.

Ze zeiden niets meer, tot ze bij het hotel aankwamen. Voor de deur bleef hij staan en draaide zich naar haar toe. ‘Ik stel voor dat we vanavond samen dineren, om geen argwaan te wekken. Toevallig overnachten we onder één dak, onder het waakzame oog van de grootste roddeltante van de stad.’ Hij knikte naar Mrs. Randall, die achter de balie stond en hen gadesloeg door het stoffige glas van de voordeur. ‘Later, als ze ligt te slapen, wat na een paar glaasjes alcohol meestal om een uur of half tien is, kunnen we praten.’

‘Goed dan,’ zei Kitty, terwijl hij de deur opendeed.

‘Alles in orde?’ vroeg Mrs. Randall aan haar toen ze binnenkwamen.

‘Prima, dank u. Ik zal wel bevangen zijn geweest door de hitte.’

‘Ja, daar hebben we allemaal weleens last van. Nietwaar, Mr. D.?’ Mrs. Randall knipoogde naar hem.

‘Nou en of, Mrs. R.’

‘Weten jullie al of jullie samen willen eten?’ vroeg Mrs. Randall.

‘Natuurlijk,’ antwoordde hij. ‘Mrs. Mercer en ik hebben elkaar jaren geleden al eens ontmoet. Haar man was een… goede vriend van me. Het lijkt me leuk om bij te praten, u niet, Mrs. Mercer?’

Het ontging Kitty niet dat hij ergens wel van dit toneelstukje leek te genieten. Voordat ze hem kon wurgen, wist ze een benepen ‘ja’ uit te brengen, waarna ze zo rustig mogelijk de trap naar haar kamer op liep.

‘Goeie god!’ riep ze uit toen ze de deur dichtsloeg en voor de goede orde ook nog op slot draaide. Daarna ging ze op het bed liggen, in een poging haar hart tot kalmte te manen.

Je hebt ooit van hem gehouden…

Een paar minuten later stond ze op en begon als een gekooid dier door de kamer te lopen. Ze bestudeerde haar gezicht in de kleine spiegel, waar kriskras zwarte lijnen over liepen die haar spiegelbeeld vervormden.

Ze grinnikte even omdat ze hem uitgerekend hier moest tegenkomen, waar ze amper de gelegenheid had om zich op te frissen of zich mooi te maken voor hem. Maar natuurlijk wilde ze dat ook helemaal niet en zou het er niet toe moeten doen… Ze kon het niet uitstaan dat ze zo ijdel was. Toch ging ze Sarah halen in de kamer ernaast en vroeg haar om haar favoriete korenbloemblauwe blouse van mousseline klaar te leggen en iets met haar grijzende kastanjebruine lokken te doen, die in een ongewassen bos krullen om haar gezicht hingen.

‘Dat losse haar staat u juist goed, Missus M.,’ merkte Sarah op, terwijl ze het haar met kammetjes in bedwang probeerde te krijgen. ‘U lijkt wel jaren jonger.’

‘We eten vanavond samen met een oude vriend van mijn man.’ Kitty deed wat lippenstift op om haar mond voller te laten lijken, maar toen ze zag dat die uitliep in de rimpeltjes om haar lippen, veegde ze de kleur er snel weer af.

‘Missus Randall zei al dat er vanavond een man met ons mee zou eten. Ik wist niet dat hij een oude vriend van u was. Hoe heet-ie?’

Kitty slikte moeizaam. ‘Hier noemt iedereen hem Mr. D.’

Hij wachtte hen al op in de gelagkamer en aan zijn schone huid en fris geschoren kaken zag ze dat hij ook een poging had gedaan om er aantrekkelijker uit te zien.

‘Mrs. Mercer.’ Hij stond op en gaf haar een handkus. ‘Wat een toeval is dit toch.’

‘Zeg dat wel.’

‘En wie is dit?’ Hij keek naar Sarah.

‘Dit is Sarah. Ik heb haar een paar maanden geleden leren kennen, aan boord van een schip op de terugweg naar Australië. Ze is mijn dienstmeisje.’

‘Hoe maakt u het, meneer?’ Sarah maakte er zelfs een reverence bij.

‘Heel goed, dank je wel. Zullen we gaan zitten?’ stelde hij voor. Terwijl ze dat deden, fluisterde hij in Kitty’s oor: ‘Dus je hebt er nog steeds een handje van om verschoppelingetjes onder je hoede te nemen.’

Tijdens het eten van de best smakelijke stoofschotel, waar volgens ‘Mr. D.’ kangoeroe in zat, keek Kitty toe terwijl Drummond Sarah voor zich innam. Zelf was ze allang blij dat er nog iemand bij was, zodat niet alle aandacht naar haar uitging. Haar buik stond zo gespannen dat ze bij elke hap het gevoel had dat ze uit elkaar zou barsten.

‘Waar gaan jullie hierna naartoe?’ vroeg hij aan Sarah.

‘Morgen gaan we naar een grote rots, midden in de woestijn.’ Het meisje nam nog een slok van de ale die Drummond haar had laten proeven. ‘Missus M. wil die om de een of andere reden gaan bekijken. Ik vind het nogal een end reizen voor een stuk steen, als u begrijpt wat ik bedoel.’

‘Dat snap ik, maar geloof me, als je er eenmaal bent, begrijp je het wel. Het is daar heel bijzonder.’

‘Nou, als we om vier uur moeten opstaan, ga ik maar es naar bed. Wat doet u, Missus M.?’

‘Na de koffie komt ze ook, nietwaar, Mrs. Mercer?’ Drummond wierp haar een blik van verstandhouding toe.

‘Goed.’ Sarah slaakte een enorme geeuw en stond op. ‘Tot morgenochtend.’

Kitty keek haar na, terwijl ze wat wankel de gelagkamer uit liep. ‘Maak je er soms een gewoonte van om jonge vrouwen dronken te voeren? Sarah is nog niet eens zestien!’ siste ze.

Drummond hief zijn glas ale. ‘Op jou, Kitty. Je bent nog geen spat veranderd sinds ik je voor het eerst zag. Hoe komt het toch dat je altijd zo boos bent?’

Kitty schudde haar hoofd, geërgerd omdat Drummond haar na al die jaren nog steeds kon terugbrengen tot een hoopje onzekerheid en woede. Alweer moest ze de neiging onderdrukken om hem een mep te geven. ‘Hoe durf je zo tegen me te praten!’

‘Hoe precies? Zonder voor je door het stof te gaan zoals al je knechtjes, omdat je de beroemde Kitty Mercer bent, die een enorme familietragedie te verduren heeft gekregen, maar tegen alle verwachtingen in is uitgegroeid tot de machtigste parelhandelaar in Broome? Door iedereen gerespecteerd en aanbeden, ondanks het feit dat ze door haar succes geen enkele vorm van liefde in haar leven heeft?’

‘Genoeg!’ Instinctief stond Kitty op, want ze kon elk moment ontploffen en wilde Mrs. Randall niet nog meer voer voor roddels geven. ‘Ik wens je een goede nacht.’ Ze liep naar de deur.

‘Knap, hoor, dat je je zo kunt inhouden. Ik had verwacht dat je me een mep zou geven.’

Kitty zuchtte diep, te moe en in de war om nog tegen hem in te gaan. ‘Welterusten, Drummond.’ Ze liep de trap op naar haar slaapkamer en deed de deur achter zich dicht. Nadat ze haar korenbloemblauwe blouse had uitgetrokken en zichzelf bestraffend had toegesproken omdat ze dat ding voor hem had aangedaan, stapte ze in bed. Voor het eerst sinds ze zich kon herinneren begon ze te huilen.

Net toen ze een beetje gekalmeerd was en dacht dat ze misschien wel zou kunnen slapen, werd er zacht op de deur geklopt. Klaarwakker ging ze rechtop zitten. ‘Wie is daar?’

‘Ik,’ werd er door het hout heen gefluisterd.

Kitty sprong uit bed, er niet zeker van of ze de deur wel op slot had gedaan.

Die vraag werd beantwoord toen Drummond binnenkwam. Hij zag er al net zo beroerd uit als zij zich voelde. ‘Vergeef me, Kitty.’ Hij deed de deur dicht en op slot. ‘Ik kom je mijn excuses aanbieden. Normaal gesproken ben ik nooit zo bot. Het was gewoon een schok om je weer te zien. Ik wist niet… Ik weet niet,’ corrigeerde hij zichzelf, ‘hoe ik hiermee om moet gaan.’

‘Dan kunnen we elkaar de hand schudden. En je hebt gelijk, dit is jouw terrein. Als er iemand moet vertrekken, ben ik het. Morgen ga ik naar Ayers Rock, en daarna probeer ik zo snel mogelijk terug te gaan naar Adelaide.’

‘Dat hoeft echt niet.’

‘Ik vrees van wel. Goeie god, als iemand me herkent, of ons samen… Ik heb net Andrews overlijdensakte ontvangen.’

‘Dus je hebt me eindelijk dood laten verklaren. Tja, dat is me wat.’ Na een tijdje keek hij haar aan en glimlachte zwakjes. ‘Het doet er niet toe, Kitty. Hier kent iedereen me als Mr. D., een veehandelaar die nooit langer dan een paar weken op één plek blijft. Ik heb al eens horen fluisteren dat ik een ex-gevangene zou zijn, ontsnapt uit de Fremantle-gevangenis.’

‘Daar zou je zeker voor door kunnen gaan.’ Ze keek naar zijn nog steeds dikke, donkere haar dat nu deels grijs was, naar het verweerde gezicht dat meer getekend was door de zon dan door de ouderdom, en naar zijn brede borst en stevige, gespierde armen.

‘Nounou, laten we elkaar nu niet weer gaan beledigen.’ Een van zijn mondhoeken ging omhoog in een glimlachje. ‘Laat ik als eerste zoenoffer tegen je zeggen dat je amper een dag ouder lijkt te zijn geworden. Je bent nog steeds beeldschoon.’

Niet op haar gemak raakte Kitty haar grijzende haren aan. ‘Dat zeg je alleen uit beleefdheid, maar toch bedankt.’

Er viel een stilte, terwijl er een leven aan herinneringen aan hun geestesoog voorbijtrok.

‘Daar staan we dan,’ zei Drummond uiteindelijk.

‘Ja, daar staan we.’

‘Voor het geval dat ik er later niet meer de kans voor krijg, wil ik zeggen dat er de afgelopen veertig jaar geen dag voorbij is gegaan dat ik niet aan je heb gedacht.’

‘Omdat je boos was, waarschijnlijk.’ Ze produceerde een wrang lachje.

‘Ja,’ zei hij grinnikend, ‘maar alleen op mezelf omdat ik zo onbezonnen ben geweest. Sindsdien heb ik het gevoel dat ik nog wel besta, maar niet meer echt leef.’

‘Dat is je niet aan te zien, moet ik zeggen. Ik kan amper geloven dat je de zestig al gepasseerd bent.’

‘Mijn lichaam voelt het wel,’ verzuchtte hij. ‘De eerste ouderdomskwaaltjes dienen zich al aan. Na een nacht op de grond doet mijn rug godsgruwelijk veel zeer, en telkens als ik op mijn paard klim, kraken mijn knieën. Deze manier van leven is bestemd voor een jonge man, Kitty, en dat ben ik niet meer.’

‘Wat ga je dan doen?’

‘Ik heb geen idee. Wat doen uitgetelde veehandelaren op hun oude dag? Nu ik erover nadenk, ken ik er niet één. De meeste leggen voor hun vijftigste al het loodje. Ze worden gebeten door een slang, sterven aan dysenterie of worden door een zwarte man aan een speer geregen. In dat opzicht heb ik alle geluk van de wereld gehad. Misschien komt het omdat het me sinds de laatste keer dat ik jou zag niet meer kan schelen of ik nou leef of dood ben, en houdt die ouwe knar daarboven me in leven om me te straffen. Maar ach.’ Hij sloeg op zijn dijen. ‘Het is niet anders. Wat zijn jouw plannen?’

‘Als ik eenmaal terug ben in Adelaide, vertrek ik voorgoed uit Australië.’

‘Waar ga je naartoe?’

‘Naar huis, of tenminste, naar Europa. Ik heb een appartement gekocht in Italië. Net als jij vind ik Australië meer iets voor jongelui.’

‘Och Kitty, hoe kan het toch dat we zo oud zijn geworden?’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Ik herinner me nog als de dag van gisteren dat je achttien was en uit volle borst meezong in The Edinburgh Castle Hotel, zo dronken als een lor.’

‘En wiens schuld was dat?’ Ze keek hem indringend aan.

‘De mijne, natuurlijk. Hoe gaat het met Charlie? Ik ken iemand in de missiepost van Hermannsburg die bij hem op school heeft gezeten en hoopt dat hij nog eens op bezoek komt.’

‘Ik denk dat je Ted Strehlow bedoelt.’

‘Inderdaad. Die kerel is van lotje getikt, maar soms kom ik hem tegen op zijn reizen door de outback. Hij heeft zichzelf bekwaamd in de antropologie en bestudeert de cultuur van de Aboriginals.’

‘Ja, ik heb hem een keer ontmoet in Adelaide. Maar het is vast al een tijdje geleden dat je Mr. Strehlow gezien hebt. Charlie is zeven jaar geleden omgekomen bij de Japanse aanval op Roebuck Bay.’

‘Kitty, dat wist ik helemaal niet!’ Drummond liep naar haar toe en ging naast haar op het bed zitten. ‘Goeie god, daar wist ik niets van. Het spijt me dat ik erover begonnen ben.’

‘Dus…’ Kitty was vastbesloten om niet te huilen. ‘Er is niets wat me nog aan Australië bindt, daarom ga ik naar huis.’ Na een korte aarzeling keek ze hem aan. ‘Er klopt niets van, vind je wel?’

‘Waarvan?’

‘Dat jij en ik hier nog steeds zijn, terwijl we mijn zoon, en zo veel andere mensen van wie we hielden, moeten missen.’

‘Dat is zo.’ Hij legde zijn hand op de hare.

Toen Kitty de warmte op haar huid voelde, besefte ze dat het al veertig jaar geleden was dat ze zo door een man was aangeraakt – door hem. Ze haakte haar vingers door de zijne.

‘Ben je nooit hertrouwd?’ vroeg hij.

‘Nee.’

‘Er waren toch wel volop gegadigden?’

‘Wel een paar, ja. Maar je kunt je wel voorstellen dat het vooral golddiggers waren. Jij?’

‘Goeie god, nee! Wie zou mij nou willen hebben?’

Er viel weer een lange stilte, waarin ze zo bleven zitten, hand in hand, ieder in gedachten bij de geheimen die ze voor elkaar hadden, maar toch genietend van dit moment met elkaar.

‘Ik moet nu echt naar bed, anders ben ik morgen niets waard,’ zei Kitty uiteindelijk. Toch maakte ze geen aanstalten om zijn hand los te laten. ‘Herinner je je Alkina nog?’

‘Jazeker.’

‘De nacht voor Charlies eenentwintigste verjaardag is ze verdwenen. En een paar maanden later, toen ik in Europa was, deed Camira hetzelfde.’

‘Echt?’

‘Ja. Daarna is Fred ook vertrokken. Hij is op walkabout gegaan en nooit meer teruggekomen. Sindsdien heb ik geen van hen ooit nog gezien. Volgens mij heb ik in mijn leven iets heel erg verkeerd gedaan. Iedereen van wie ik houd, gaat bij me weg.’

‘Ik niet. Jij hebt mij weggestuurd, weet je nog?’

‘Drummond, je weet dat ik niet anders kon. Ik…’

‘Ja, en ik zal altijd spijt blijven houden van wat ik gedaan heb. Reken maar dat ik mezelf al die tijd heb gestraft.’

‘Het was ook mijn schuld, Drummond. Vergeet dat niet.’

‘Toch was het fijn om je zo levendig te voelen, vond je niet?’

‘Jawel.’

‘Die herinneringen hebben me heel wat koude nachten in de Never Never op de been gehouden. Kitty…’

‘Ja?’

‘Ik moet je iets vragen.’ Drummond haalde een hand door zijn haar, ongewoon nerveus. ‘Ik… heb geruchten gehoord dat je in verwachting was, nadat ik was vertrokken.’

‘Ik… Hoe wist je dat?’

‘Je weet hoe de tamtam werkt in de outback. Kitty, was dat kindje van mij?’

‘Ja.’ Het woord kwam eruit in een enorme bubbel van opgekropte spanning, want dit was de eerste keer dat ze hardop uitsprak wat ze al die jaren verzwegen had.

‘Weet je het zeker?’

‘Absoluut. Ik had nog… bloed verloren nadat Andrew was vertrokken.’ Er kroop een blosje naar haar wangen. ‘Voordat jij en ik…’

‘Ja. Ik snap het.’ Drummond slikte moeizaam. ‘Wat is er met ons kindje gebeurd?’

‘Ik ben hem verloren. Zeven maanden lang heb ik hem in me gevoeld, een deel van jou, een deel van ons, maar de bevalling kwam te vroeg op gang en hij werd dood geboren.’

‘Was het een jongetje?’

‘Ja. Ik heb hem Stefan genoemd, naar je vader. Dat leek me het beste, gezien de omstandigheden. Hij is begraven op de begraafplaats in Broome.’ Op dat moment barstte ze in snikken uit. Met dikke tranen en naar adem snakkend liet ze eindelijk los wat ze al zo lang met zich meedroeg, tegen de enige andere persoon op aarde die het zou kunnen begrijpen. ‘Ons kindje en Charlie, allebei tot stof vergaan. Goeie genade! Soms vraag ik me af wat het allemaal voor zin heeft.’ Ze gebruikte het laken om haar tranen te drogen. ‘Daar heb je het dan. Ik ben een verwend nest en ik verdien het niet om te leven, terwijl mijn zoons allebei dood zijn.’

‘Mijn god, Kitty…’ Drummond sloeg een arm om haar trillende schouder. ‘Wat kan liefde toch veel schade aanrichten.’

‘Een beetje liefde,’ mompelde Kitty met haar hoofd tegen zijn borst gedrukt, ‘en we zijn er allebei aan onderdoor gegaan.’

‘Troost je met de gedachte dat niets in het leven zo zwart-wit is. Als Andrew me de Roseate-parel niet had laten halen, was hij levend bij je teruggekomen en had ik op de bodem van de oceaan gelegen. We moeten proberen de verantwoordelijkheid te nemen voor onze eigen daden, maar we hebben niets te zeggen over wat anderen doen. En hun daden dringen heel geniepig ons leven binnen en bepalen ons lot. Alles op aarde staat met elkaar in verbinding.’

‘Dat is wel heel diepzinnig,’ fluisterde Kitty met een zwak glimlachje.

‘Gelukkig geloof ik er echt in. Dat is de enige reden dat ik nog niet van Ayers Rock ben gesprongen.’

‘Maar waar staan wij dan? We hebben geen van beiden familie om onze wijsheden aan door te geven. De Mercers sterven met ons uit.’

Pas na een lange aarzeling gaf hij antwoord. ‘Kitty, ik smeek je om me nog één keer te vertrouwen. Voordat je weggaat, moet ik je ergens mee naartoe nemen. Ga morgen met me mee.’

‘Nee, Drummond. Ik wil al veertig jaar naar Ayers Rock en dat ga ik over een paar uur doen. Niets kan me op andere gedachten brengen.’

‘En als ik nou zweer dat ik je er een dag later alsnog naartoe breng? Het zou ook betekenen dat je niet voor acht uur je bed uit hoeft. Dat is wel zo prettig nu het al één uur ’s nachts is geweest. Alsjeblieft, Kitty. Ga met me mee.’

‘Drummond, zweer je dat dit geen trucje van je is?’

‘Dat zweer ik, maar we moeten wel zo snel mogelijk gaan. Voordat het te laat is.’

Kitty keek naar zijn ernstige gezicht. ‘Waar gaan we dan naartoe?’

‘Naar Hermannsburg. Er is iemand die je moet zien.’

32

‘Missus M.! Het is al acht uur geweest! We moesten toch om vier uur op? U zou me wakker maken.’

Kitty deed haar ogen open en zag Sarahs verontruste gezicht boven haar hangen. ‘De plannen zijn gewijzigd,’ zei ze schor. ‘Mr. D. brengt ons vandaag naar Hermannsburg.’

‘Dus dan is het goed?’ vroeg Sarah voor de zekerheid.

‘Ja, er is niets aan de hand.’

‘Wat is Hermannsburg?’ Sarah begon de kleren op te vouwen die Kitty gisteravond op de vloer had laten vallen.

‘Een christelijke missiepost. Mr. D. zei dat het te warm zou worden om vandaag naar Ayers Rock te gaan. Volgens hem is Hermannsburg een stuk dichterbij.’

‘Ik hou niet van zedenprekers,’ zei Sarah. ‘In het weeshuis kregen we allerlei verhaaltjes te horen over het kindeke Jezus en zeiden ze dat we tot hem moesten bidden om verlossing. Maar ik dacht altijd dat-ie het zelf ook niet lang heeft gered, nietwaar mevrouw? Zeker aangezien-tie de zoon van God was.’ Sarah ging aan haar voeteneind staan, met haar handen in haar zij. ‘Hoe laat vertrekken we?’

‘Om negen uur.’

‘Dan ga ik een kom schoon water voor u halen, zodat u zich lekker kunt wassen voordat we gaan, want wie weet wanneer we ons daarna weer kunnen wassen. Ik mag die vriend van u trouwens wel. Het is goed om iemand te hebben die ons beschermt, nietwaar?’

‘Ja.’ Kitty onderdrukte een glimlach.

‘Zou-ie het goed vinden als ik de kar een tijdje bestuur? Ik ben dol op paarden, al sinds de voddenboer bij me tante langskwam en me een ritje liet maken.’

‘Dat kan vast wel geregeld worden.’ Kitty liet zich weer in het kussen vallen toen het meisje de kamer uit liep. ‘Waar ben ik mee bezig?’ kreunde ze bij de gedachte aan wat er een paar uur geleden was voorgevallen.

Je leeft weer, Kitty, voor het eerst in jaren…

Beneden werkte ze met moeite een ontbijt van brood en sterke koffie naar binnen. Tegenover haar zat Sarah, die aan één stuk door kletste.

‘Mister D. zei dat-ie ons na het ontbijt buiten ziet. We moeten allebei schone kleren meenemen vanwege het stof, maar hij neemt de proviand mee. Ik ben blij dat-ie meegaat, Missus M. Zo te zien kent-ie de weg hier. Het lijkt hier wel op het Wilde Westen, nietwaar? Ik heb ooit es in een film paarden door de woestijn zien galopperen. Nooit gedacht dat ik dat nog es met me eigen ogen zou zien.’

Buiten stond Drummond al bij de ponykar te wachten, en de twee vrouwen klauterden op de bok. Kitty vertelde dat Sarah graag een tijdje wilde rijden en zorgde ervoor dat het meisje tussen hen in kwam te zitten.

‘Goed, dan gaan we.’ Drummond klakte even naar de pony en ze gingen ervandoor over de hoofdstraat.

Kitty vond het wel prima dat Drummond Sarah over zijn avonturen in de outback vertelde. Zo kon zij genieten van het uitzicht, dat eenmaal buiten de stad levendig rood werd, met de bergketen als een paars waas erachter. Sarah bleef maar vragen stellen, en Drummond gaf geduldig uitleg over alle struiken, bomen en dieren – informatie die het meisje opzoog als een spons.

‘Dat daar is een gomboom.’ Drummond wees naar een boom met een witte schors in de verte. ‘Voor de Aboriginals is dat een heilige boom en je kunt de schors gebruiken om verkoudheden te bestrijden.’

In de brandende zon was Kitty blij met haar katoenen zonnehoedje met sluier, en na een tijdje dommelde ze in door het ritmische geluid van de trefzekere stappen van de pony.

‘Hier links.’

Ze kwam weer bij haar positieven door Drummonds stem.

‘Nee, naar links, Sarah.’

De pony maakte een plotselinge slingerbeweging en toen Kitty opkeek zag ze dat Sarah de kar een oprijlaan op stuurde, waarachter een aantal witte gebouwen stond.

‘Welkom in Hermannsburg, slaapkop.’ Drummond stak grijnzend zijn hand uit om haar te helpen afstappen. ‘Die Sarah van jou heeft het in zich om een uitstekende ruiter te worden. Je werd niet eens wakker toen ik haar de teugels gaf.’

‘O, het was geweldig, Missus M.! Kon ik maar op ze rug zitten.’ Vragend keek ze Drummond aan.

‘Er zijn hier een heleboel paarden, dus je mag vast wel een ritje maken voordat we weggaan. Laten we eerst maar eens kijken of de dominee er is.’

Drummond loodste hen langs een groepje hutten naar een centraal plein vol bedrijvigheid. De meeste gezichten waren gekleurd; de meisjes van verschillende leeftijden waren allemaal in het wit gekleed, wat Kitty vrij bespottelijk vond aangezien ze zag dat haar eigen kleren al onder het rode stof zaten. Buiten een open schuur waren een paar mannen bezig grote vellen koeienhuid uit te rekken en in de zon te drogen te hangen.

‘Dat is de looierij. Het leder wordt verkocht door de missiepost. Dan is er nog een school, een gezamenlijke keuken, een kapel…’

‘Jeetje, het is een heel dorp!’ Kitty wees naar de hutjes en hoorde het prachtige geluid van jonge stemmen die een hymne zongen in de kapel.

‘Inderdaad. En voor de plaatselijke Arrernte-stam is deze plek van levensbelang.’

‘Die kinderen.’ Ze wees naar een groep kleintjes die de school uit werd geleid. ‘Zijn zij hier tegen de wil van hun moeder naartoe gebracht omdat ze halfbloeden zijn?’

‘Nee. Het protectoraat is hier niet welkom. Deze mensen komen hier uit vrije wil om over Jezus te leren, maar vooral om een goede maaltijd te krijgen.’ Drummond grinnikte. ‘Een groot deel van hen is hier al jaren. De dominee laat toe dat ze hun eigen cultuur in ere houden, naast het christendom.’

Bij het horen van de lachende kinderen schoot Kitty vol. ‘Zoiets moois heb ik nog nooit gezien; twee culturen die in harmonie met elkaar samenwerken. Misschien is er toch nog hoop voor Australië.’

‘Ja. En kijk eens wie we daar hebben.’ Drummond wees naar een lange, forse man die een tafel een hut in sjouwde. ‘Het beroemdste kind van Hermannsburg, Albert Namatjira. Wat een geluk dat we hem treffen. Meestal zwerft hij ergens rond om te schilderen.’

‘Is dat Namatjira?’ Kitty kneep haar ogen samen tegen de zon, vol ontzag omdat de beroemdste Aboriginalkunstenaar van Australië op een paar meter bij haar vandaan stond.

‘Nou en of. Interessante kerel. Als je braaf bent, stel ik je straks wel aan hem voor. Kom, dan gaan we op zoek naar de dominee.’

Ze liepen door naar een lage bungalow die bij de andere vandaan stond, en Drummond klopte op de deur.

Een kleine, breedgebouwde blanke man deed open en begroette hen met een glimlach. Ondanks de hitte was hij gekleed in een zwart ambtsgewaad met een witte boord. Op zijn grote neus rustte een rond brilletje zonder montuur. ‘Mr. D., wat een onverwacht genoegen.’ Enthousiast sloeg hij Drummond op zijn rug. Hij sprak Engels met een zwaar Duits accent.

‘Dominee Albrecht, dit is Mrs. Kitty Mercer uit Adelaide en voorheen uit Broome,’ legde Drummond uit. ‘Ze wilde Hermannsburg heel graag met eigen ogen zien, want ze had erover gehoord van haar zoon, die met Ted op kostschool en de universiteit heeft gezeten.’

‘Werkelijk?’ Dominee Albrechts blik ging over Kitty heen alsof hij wilde inschatten of ze een plekje in het hemelrijk verdiende. ‘Jammer genoeg is Ted er niet. Hij verblijft momenteel in Canberra voor een onderzoeksproject van de universiteit. Maar het is me een genoegen om u te mogen verwelkomen, Mrs. Mercer. En de jongedame?’

‘Dit is Sarah, een vriendin van Mrs. Mercer,’ vertelde Drummond.

‘Hoe maakt u het, dominee?’ Met een nerveuze blik op het ambtsgewaad maakte Sarah een reverence.

‘Hebben jullie dorst? Mijn vrouw heeft net een kan limonade met quandong gemaakt.’ Albrecht, die een beetje mank liep, ging hun voor naar een kleine zitkamer. De edwardiaanse meubels vielen nogal uit de toon in de eenvoudige hut. Toen ze allemaal een glas zoete roze limonade hadden, gingen ze zitten.

‘Hoe gaat het hier sinds mijn vorige bezoek?’ wilde Drummond weten.

‘Met pieken en dalen, zoals gewoonlijk,’ zei de dominee. ‘Godzijdank hebben we niet weer een droogte te verduren gekregen, maar zoals je weet heeft Albert wat problemen gehad. Een paar weken geleden is er ook ingebroken. De dieven hebben de hele kluis leeggeroofd, helaas inclusief het blikken doosje dat u me jaren geleden hebt gegeven toen u Francis kwam brengen. Hopelijk zat er niets van waarde in. Volgens Francis was zijn grootmoeder opgelucht dat het weg was, om de een of andere reden.’

Kitty zag Drummond verbleken. ‘Nee, er zat niets van waarde in,’ zei hij luchtig.

‘Toch zult u het misschien prettig vinden om te horen dat het recht heeft gezegevierd. De daders bleken een stel veedieven te zijn die al meer kluizen van ranches in de buurt hadden leeggeroofd. Ze zijn doodgeschoten aangetroffen, in de buurt van Haasts Bluff. Wie de moordenaar ook mag zijn, die is ervandoor gegaan met de gestolen goederen. Mijn excuses, Mr. D.’

‘Dus de vloek bestaat nog steeds,’ mompelde Drummond.

Er werd op de deur geklopt. Een jonge vrouw stak haar hoofd door de opening en sprak de dominee in het Duits toe.

‘Ah, het koor gaat zo zingen!’ zei Albrecht. ‘Ja, we komen er zo naartoe, dank je, Mary. Zou je Francis misschien voor me kunnen zoeken? Daarnet was hij Albert aan het helpen.’

‘Natuurlijk.’ Drummond glimlachte erbij. ‘Waar zou Francis anders zijn?’

Terwijl ze met zijn vieren over de binnenplaats naar de kapel liepen, nam Drummond de dominee even apart en praatten ze zachtjes met elkaar, zodat Kitty en Sarah hen niet konden horen. Bij de drempel van de kapel zag Kitty dat er een ernstige uitdrukking op Drummonds gezicht lag.

‘Neem plaats.’ De dominee gebaarde naar de ruwe houten bank achter in de kerk en ze gingen alle vier zitten. De kapel was eenvoudig ingericht. De enige versiering was een groot schilderij van Christus aan het kruis. Daarvoor stonden een stuk of dertig onberispelijk geklede jongens en meisjes met een verwachtingsvolle uitdrukking op hun gezicht te wachten tot de dominee aangaf dat ze mochten beginnen.

Kitty deed haar ogen dicht toen het prachtige gezang van ‘Blijf mij nabij’ in het Duits ten gehore werd gebracht door het Aboriginalkoor. Aan het eind begonnen ze alle vier enthousiast te applaudisseren.

‘Ik hou niet zo van kerkliederen, maar dit vond ik prachtig, Missus M., ook al verstond ik d’r geen woord van,’ zei Sarah.

‘Danke schön, Mary, Kinder.’ De dominee stond op en de overige drie volgden zijn voorbeeld.

Kitty zag dat een oude vrouw in een houten rolstoel door een grijsharige man naar het andere eind van de kapel werd geduwd. Bij hen liep een adembenemend knappe jongeman. Zijn haar had een rijke mahoniekleur, zijn huid de kleur van karamel. Toen Kitty dichterbij kwam, zag ze dat zijn enorme ogen een betoverende, ongewoon blauwe kleur hadden, met sprankjes amber in de irissen. Die ogen waren echter niet op haar gericht, maar op Sarah, naast haar. Het meisje staarde al net zo onbeschaamd terug.

‘Wat een knappe jongen,’ mompelde Kitty, terwijl ze wachtten tot het koor voor hen uit de kerk uit liep.

‘Dat is hij zeker. En hij is een zeer getalenteerd kunstenaar. Francis loopt Namatjira al als een puppy achterna sinds hij zijn eerste stapjes zette,’ vertelde Drummond.

Kitty maakte haar blik los van Francis en keek naar de vrouw in de rolstoel. Toen de vrouw opkeek, moest Kitty de rugleuning van de kerkbank vastgrijpen om niet te vallen. Hoewel de vrouw broodmager was en haar huid gegroefd door de ouderdom, kende Kitty het gezicht net zo goed als dat van haarzelf. ‘Goeie genade, dat kan niet waar zijn!’ fluisterde ze tegen Drummond. Daarna keek ze eens goed naar de man die de rolstoel naar binnen had geduwd. ‘En dat is Fred!’

‘Dat klopt,’ zei hij, ‘maar ik heb je hiernaartoe gebracht vanwege Camira. Ze heeft niet lang meer te leven. Ga haar maar gedag zeggen.’

‘Camira?’ Kitty liep met knikkende knieën naar haar toe. ‘Ben jij het echt?’

‘Missus Kitty?’ fluisterde Camira terug, al net zo geschrokken.

Van achter de rolstoel staarde Fred haar geschokt aan.

‘Francis, dit is Sarah,’ zei Drummond, die merkte hoe geëmotioneerd de twee vrouwen waren. ‘Ze is dol op paarden. Zou jij haar misschien een paardrijles willen geven?’

‘Natuurlijk, Mr. D.’ Francis sprak moeizaam Engels, maar toen hij Sarah wenkte was aan zijn gezicht duidelijk te zien dat hij er helemaal geen bezwaar tegen had.

‘Mr. D. en ik hebben nog wat zaken te bespreken,’ zei dominee Albrecht. ‘Fred, ga je met ons mee? Dan laten we de dames even alleen.’

Toen de mannen weg waren, bukte Kitty zich en sloeg teder haar armen om haar liefste vriendin. ‘Waar was je nou ineens gebleven? Ik heb je zo gemist, ik…’

‘Ik u ook missen, Missus Kitty, maar dingen gebeuren, hè?’

Kitty liet het uitgemergelde lichaam los en pakte Camira’s hand. ‘Wat was er dan gebeurd?’

‘Eerst u mij vertellen hoe u hier komen. Mister Drum u komen zoeken?’

‘Nee, het lijkt erop dat ik hem gevonden heb. Of dat we elkaar hebben gevonden.’ Zo snel als ze kon legde ze uit waar ze hem was tegengekomen, want ze wilde vooral weten waarom Camira haar al die jaren geleden in de steek had gelaten.

‘U zien? Zij in hemel u twee samen willen.’

‘Zo zit het niet. Binnenkort ga ik weer permanent in Europa wonen,’ zei Kitty snel. ‘Niemand mag weten wat er vroeger gebeurd is, Camira.’

‘Wie ik vertellen?’ Camira lachte schor. ‘Wat Mister Drum tegen u zeggen?’

‘Helemaal niets, niet eens dat je hier was. Alsjeblieft, lieve Camira, vertel me waarom jij en Alkina vertrokken zijn.’

‘Oké, maar lang verhaal, Missus Kitty. U beter zitten en ik u vertellen.’

Dat deed Kitty. En tussen de adempauzes die Camira moest nemen door, ontdekte Kitty de waarheid over de relatie van haar zoon met Camira’s dochter. ‘O god.’ Ze sloeg haar handen voor haar gezicht. ‘Waarom zijn ze in vredesnaam niet naar mij toe gekomen? Dan had ik kunnen instemmen met een huwelijk.’

‘Ja, maar mijn dochter koppige vrouw. Zij niet willen leven in wereld van wittemannen, die doen alsof wij straatdingo met schurft zijn.’ Camira zuchtte. ‘Zij van Charlie houden, Missus Kitty, dus zij bij hem weggaan. U begrijpen?’

‘Ja, natuurlijk begrijp ik het, maar ik had hun huwelijk kunnen aankondigen, zodat de hele stad zou zien dat ik erachter stond.’

Het bleef even stil en Camira’s blik viel op het schilderij van Jezus voor in de kerk. ‘Missus Kitty, zij om nog een reden willen weglopen.’

‘Wat dan?’

Camira smeekte Kitty met haar expressieve blik om zelf het verband te leggen, om haar niet te dwingen het te zeggen.

‘Nee! Bedoel je dat ze zwanger was?’

‘Ja. Vier maanden, toen zij op walkabout ging.’

‘Wist Charlie ervan?’

‘Ja, hij weten. Hij haar willen zoeken, hij mij smeken te zeggen waar zij zijn, maar ik niet weten. Toen u naar Europa en hij niet weg kunnen. Op een avond, ik weten zij dood. Charlie en ik, wij huilen samen.’

‘O god, waar is ze gestorven?’

‘Daar, in Never Never.’ Camira legde haar hoofd tegen Kitty’s arm. ‘Liefde altijd problemen geven. Mister Drum, hij helemaal naar Broome komen en mij vertellen. Ik met hem meegaan. En Fred ook komen, paar maanden later.’ Camira sloeg haar ogen ten hemel. ‘Ik hem al ruiken voordat ik hem zien.’

‘Maar als Alkina is gestorven, waarom…’

‘Zij dood, ja, maar baby nog leven. Mister Drum, hij baby vinden bij kamelenmannen en hem naar Hermannsburg brengen. Hij baby redden. Hij wonder verrichten.’ Camira knikte gedecideerd. ‘Voorouders hem helpen vinden mijn kleinzoon.’

Kitty’s hoofd tolde van wat Camira haar zojuist had verteld. Er waren nog zo veel vragen waar ze antwoord op wilde dat ze niet wist welke ze als eerste moest stellen.

‘Maar hoe wist hij dat het kindje van Alkina was?’

‘Door slechte parel. Mijn dochter zien waar ik parel begraven. Zij parel meenemen, willen verkopen voor haar en baby. Mister Drum, hij slechte parel zien bij baby. En baby’s ogen op Alkina’s ogen lijken. Hij naar mij komen en mij hier brengen, ik voor baby zorgen.’

‘Dus je hebt niet tegen Charlie gezegd dat hij vader was geworden?’ Kitty probeerde haar boosheid in te tomen. ‘Dat het kindje van mijn zoon nog leefde? Goeie god, Camira, waarom heb je niets tegen mij gezegd?’

‘Misschien ik fout doen, maar Charlie vrienden met Elise, en ik denken hij beter niet weten. Hij groot bedrijf leiden, mijn dochter dood. Hoe hij baby grootbrengen? U in Europa. Ik later horen Charlie ook dood. Zo verdrietig, maar nu zij weer samen, bij Voorouders. Dus toch goed aflopen?’ Camira’s ogen smeekten Kitty om het met haar eens te zijn.

Kitty stond op en begon door het smalle gangpad in de kapel te ijsberen. ‘Ik weet het even niet meer, Camira. Het voelt alsof je me geen keus hebt gelaten. Ik voel me…’ Ze wrong haar handen. ‘… verraden.’

‘Missus Kitty, wij van u houden, wij willen goed doen.’

‘Uit liefde worden heel wat verkeerde beslissingen gemaakt…’ verzuchtte Kitty. Terwijl ze haar best deed om zichzelf te beheersen voor de vrouw van wie ze hield en die zo te zien nog maar een paar weken te leven had, kwam er nog een gedachte in haar op. ‘Wat is er met de baby gebeurd?’ Ze zette zich al schrap voor nog meer slecht nieuws.

Op Camira’s gezicht verscheen eindelijk een brede glimlach. ‘Als baby hij ziek, maar hij nu grote, sterke jongen. Ik hem goed opvoeden, ook voor u.’ Ze grinnikte. ‘Missus Kitty, u net uw kleinzoon gezien. Zijn naam Francis.’

Drummond zag Kitty de rolstoel van Camira naar de stallen duwen en vroeg zich af hoe ze op het nieuws had gereageerd. Hij keek om toen hij Sarah hoorde lachen, die haar best deed om het koppige paard een rondje te laten lopen, terwijl Francis met het dier aan een touw meeliep.

‘Hij wil de hele tijd recht vooruit! Zullen we een stukje rijden?’

‘Alleen als ik achter je in het zadel mag zitten,’ zei Francis streng.

Nu het verleden en het heden op het punt stonden met elkaar in botsing te komen, vroeg Drummond zich af of er een goede metafoor in Sarahs woorden schuilde. Zo veel mensen draaiden maar rond in kringetjes en bleven verlangen naar een toekomst die ze niet durfden te grijpen.

‘Kom op dan! Spring d’r maar op!’ riep Sarah.

Francis liet het touw los en slingerde zich met zijn lange lichaam achter haar in het zadel.

Het was in elk geval wel duidelijk dat die twee niet bang waren voor de toekomst.

‘Ik haar vertellen, Mister Drum. Zij niet blij zijn,’ mompelde Camira toen Fred de rolstoel overnam van de trillende Kitty.

Nadat Kitty Fred had begroet, staarde ze naar de jonge man op het paard.

‘Misschien ik niet goed doen,’ vervolgde Camira, terwijl ze zagen hoe Francis zijn best deed om indruk te maken op het meisje. Met zijn hand bezitterig om Sarahs middel gelegd en met zijn sterke dijen om de flanken van het paard zette hij een stevige draf in. Aan Sarahs mond ontsnapten een paar lelijke woorden, maar iedereen kon zien dat ze zin in het leven hadden en dat hun hele toekomst nog voor hen lag.

Kitty wendde zich tot Drummond. ‘Dus dat is mijn kleinzoon, die daar ronddraaft met mijn dienstmeisje?’

‘Inderdaad. Ben je boos?’

‘Als je een beslissing uit handen wordt genomen, als je nergens bij betrokken wordt, dan is er natuurlijk sprake van woede.’

‘Vergeef haar, Kitty. Camira heeft alleen gedaan wat haar op dat moment het beste leek.’ Drummond zette zich al schrap voor een donderpreek.

Maar toen Kitty’s blik weer op Francis en Sarah viel, zweeg ze. Uiteindelijk zei ze alleen: ‘Dank je wel.’

‘Hè?’

‘Zoals je weet is het een stuk beleefder om “neem me niet kwalijk” te zeggen, maar aangezien je kennelijk het leven van onze kleinzoon hebt gered…’ Kitty legde haar hand op Camira’s schouder. ‘… zal ik je je abominabele taalgebruik voor deze keer vergeven.’

‘Fijn om dat te horen,’ zei hij glimlachend.

‘Ik zie Charlie nu al in hem terug,’ merkte Kitty ademloos op, met tranen in haar ogen. ‘Zijn energie, zijn vriendelijkheid…’ Daarna legde ze haar hand tegen Drummonds wang. ‘Ik heb in mijn leven heel veel fouten gemaakt…’

‘Stil maar, Kitty.’ Hij pakte haar hand, gaf er een kus op en legde zijn voorhoofd tegen het hare. ‘Ik hou van je,’ fluisterde hij. ‘Dat is nooit overgegaan.’

‘Ik vrees dat ik hetzelfde voel,’ fluisterde ze terug.

‘Het is nu tijd, hè? Voor ons.’

‘Ja,’ antwoordde Kitty. ‘Volgens mij wel.’

Toen Camira omkeek, zag ze dat Mister Drum zijn armen teder om Kitty heen sloeg en haar dicht tegen zich aan trok. Daarna keek ze naar het weiland waar haar kleinzoon kreten van plezier slaakte en het meisje de teugels van het paard gaf, hoewel hij haar wel veilig in zijn armen hield terwijl ze het paard liet draven.

Camira deed haar ogen dicht en glimlachte. ‘Ik trots kunnen zijn.’

CeCe

Alice Springs, Noordelijk Territorium

Januari 2008

Symbool van de Aboriginals voor een rustplaats

33

‘Dus zo heb ik mijn Sarah leren kennen. Het klinkt nogal belachelijk, maar het was voor ons allebei echt liefde op het eerste gezicht. Je zou kunnen zeggen dat we tijdens die eerste ontmoeting al samen de horizon tegemoetreden.’ Bij de herinnering kreeg Francis tranen in zijn ogen.

‘Is ze niet met Kitty teruggegaan naar Adelaide?’

‘Nee, ze is bij mij in Hermannsburg gebleven. Omdat ze zo goed kon naaien waren ze maar wat blij met haar.’ Francis wees naar de geborduurde kussenhoezen. ‘Ook omdat ze zo goed met de kleintjes overweg kon. Ze was echt een geboren moeder. Alleen wilde de ironie dat het nog jaren zou duren voordat we zelf een kind kregen.’

‘Mijn moeder?’ fluisterde ik.

‘Ja. Jammer genoeg kregen we van de artsen te horen dat het bij één kindje zou blijven. We waren dol op haar.’ Francis probeerde een geeuw te onderdrukken. ‘Sorry, het is al laat.’

Voordat hij kon opstaan, moest ik nog één vraag beantwoord krijgen omdat ik anders niet zou kunnen slapen. ‘En Kitty en Drummond?’

‘Nou, die kregen nog eens een gelukkig einde. Hij is met haar meegegaan naar Europa. God weet hoe hij aan een paspoort is gekomen, aangezien hij officieel dood was verklaard, maar hem kennende heeft hij iemand betaald om er een te vervalsen. Vroeger kon zoiets nog.’ Francis glimlachte. ‘Ze vestigden zich in Florence, waar niemand van hun verleden op de hoogte was, en zijn de rest van hun leven heel gelukkig geweest. Kitty is trouwens nooit meer naar Ayers Rock gegaan. Ze is in Hermannsburg gebleven tot vlak voordat mijn grootmoeder stierf.’

‘Heeft Kitty u die dag verteld dat zij ook uw grootmoeder was? En dat Drummond uw oudoom was?’

‘Nee, dat heeft ze aan Camira overgelaten, die me een paar dagen later, op haar sterfbed, het hele verhaal vertelde. Nadat Kitty en Drummond naar Italië waren vertrokken, hebben ze contact gehouden met mij en Sarah. In 1978, toen Kitty stierf, liet ze ons haar appartement in Florence na. Dat hebben we verkocht, en van de opbrengst hebben we dit huis gekocht, met de bedoeling hier onze oude dag door te brengen. Voor Lizzie had Kitty een trustfonds opgezet, met daarin het huis in Broome en haar aandelen en obligaties, die in de loop van de jaren flink in waarde waren gestegen.’

‘Wat is er met Ralph junior en zijn gezin op Alicia Hall gebeurd?’ wilde ik weten.

‘Mijn lieve oudoom Ralph,’ zei Francis glimlachend. ‘Hij was een goed mens; betrouwbaar en loyaal tot aan zijn laatste snik. Die paar keer dat we in Adelaide zijn geweest, waren we altijd welkom bij hem en zijn gezin op Alicia Hall. Kleine Eddie is ook goed terechtgekomen. Onder de vleugels van Ruth en Ralph bloeide hij helemaal op en durfde hij het aan om te praten. Sarah heeft tot aan haar dood contact met hem gehouden en zei dat zijn mond sindsdien nooit meer stilstond! Hij was hartstikke pienter en is een succesvol advocaat geworden. Vorig jaar is hij met pensioen gegaan. Misschien kan ik je een keer meenemen naar Alicia Hall, om hem te bezoeken.’

‘Ja, misschien wel. Dus…’ Ik moest het vragen. ‘Is mijn biologische moeder ook dood?’

‘Jammer genoeg wel. Het spijt me dat ik je dat moet vertellen, Celaeno.’

‘Tja, eigenlijk kun je niet echt rouwen om iemand die je nooit gekend hebt, hè?’ zei ik na een poosje. ‘En mijn vader? Wie was dat?’

‘Hij heette Toba en je moeder heeft hem leren kennen toen we nog in Papunya woonden, op haar zestiende al. Papunya was een dorp vol creatievelingen en een ontmoetingsplaats voor de Pintupi en de Luritja, twee Aboriginalstammen. Je moeder werd verliefd op hem, alleen was hij… niet geschikt voor haar. Hij was een getalenteerde schilder, maar hield te veel van de drank en van andere vrouwen. Toen ze ons vertelde dat ze in verwachting was van jou, hebben we…’ Francis sloeg nerveus zijn handen in elkaar. ‘… voorgesteld dat ze de zwangerschap zou laten beëindigen. Het spijt me, Celaeno, maar het is niet anders.’

Ik slikte moeizaam. ‘Dat begrijp ik wel. Echt waar. Het was alsof uw geschiedenis zich weer herhaalde.’

‘Natuurlijk wilde je moeder daar niets van weten. Ze dreigde met hem weg te lopen als we haar geen toestemming gaven om met haar geliefde te trouwen. Zo impulsief was ze altijd al, dat zit volgens mij in de familie.’ Hij schonk me een wrang glimlachje. ‘Jammer genoeg dachten Sarah en ik niet dat ze de daad bij het woord zou voegen, dus gaven we niet toe. Een dag later zijn ze vertrokken en…’ Zijn stem brak. ‘… we hebben haar nooit meer gezien.’

‘Dat moet vreselijk zijn geweest. Was er geen manier om haar te vinden?’

‘Zoals je al gemerkt hebt is het niet zo moeilijk om hier te verdwijnen. Maar iedereen keek naar haar uit en Sarah en ik hebben jarenlang door de outback getrokken, als we weer hoorden dat ze ergens gezien zou zijn. Op een dag konden we het niet meer aan en besloten we het op te geven.’

‘Ik begrijp het. Het werd te pijnlijk omdat al die tips niets opleverden.’

‘Precies. Maar toen werd Sarah twee jaar geleden ernstig ziek en smeekte ze me het nog eens te proberen. Daarom heb ik een privédetective ingehuurd. Een half jaar na haar dood belde hij me om te zeggen dat hij een vrouw in Broome had gevonden die beweerde dat ze bij jouw geboorte aanwezig was geweest. Ik moet toegeven dat ik niet meteen stond te springen om dat nieuws – daarvoor was ik al te vaak teleurgesteld. Maar die vrouw bleek wel te weten hoe je moeder heette: Elizabeth, naar de door Sarah zo geliefde Engelse koningin.’

‘Elizabeth…’ Ik sprak de naam voor het eerst hardop uit.

‘Die vrouw was verpleegster geweest in het ziekenhuis in Broome en ik heb in de ziekenhuisgegevens gezien wanneer Lizzie daar is binnengebracht met weeën. De data klopten precies.’

‘Juist. Heeft die vrouw ook nog iets over mijn vader gezegd?’

‘Volgens haar was Lizzie alleen. Weet je nog dat ik je vertelde dat Kitty het huis in Broome aan Lizzie had nagelaten? Je moeder was daar met ons geweest en zag er kennelijk het perfecte liefdesnestje in voor haar en die klaploper van haar. Ik kan alleen maar aannemen dat hij haar ergens tussen Papunya en Broome gedumpt heeft. Gezien haar toestand en door de ruzie met ons zag je moeder waarschijnlijk geen andere mogelijkheid dan in haar eentje verder te gaan naar Broome.’

‘Wat is er gebeurd nadat ze van mij was bevallen?’

Francis stond op, liep naar een bureau en haalde een dossiermap tevoorschijn. ‘Dit is de overlijdensakte van je moeder. De datum erop is zeven dagen na je geboorte. Ze had een ernstig geval van kraamvrouwenkoorts. Volgens die verpleegkundige was ze lichamelijk te zwak om tegen die ziekte te vechten. Vergeef me, Celaeno, er was geen makkelijke manier om je dit te vertellen.’

‘Het geeft niet,’ mompelde ik, met mijn blik op de akte gericht. Het was inmiddels twee uur ’s nachts geweest en de woorden dansten voor mijn ogen. ‘Wat is er met mij gebeurd?’

‘Daar wordt het verhaal iets vrolijker. De verpleegster zei dat ze je na de dood van je moeder zo lang mogelijk in het ziekenhuis hebben gehouden, in de hoop dat ze een gezin konden vinden dat je wilde adopteren. Toen ik haar sprak, kon ik duidelijk merken dat ze erg op je gesteld was. Volgens haar was je een heel mooie baby.’

‘Mooi?’ flapte ik eruit. ‘Ik?’

‘Kennelijk wel,’ zei Francis glimlachend. ‘Maar na een paar maanden moesten ze wel voorbereidingen gaan treffen om je over te dragen aan een weeshuis. Het is triest om te zeggen, maar zelfs zevenentwintig jaar geleden wilde nog niemand een baby van gemengde afkomst adopteren. Net toen de papieren in behandeling waren genomen, kwam er een man in dure kleren naar het ziekenhuis. Voor zover ze zich kon herinneren was hij naar Broome gekomen om een familielid te zoeken, maar had hij alleen een leeg huis aangetroffen. Een van de buren had hem verteld dat de voormalige eigenaar was overleden, maar dat er daarna nog een paar weken een jong meisje had gewoond. Die buur wist ook te vertellen dat het meisje zwanger was geweest en dat hij het maar eens in het ziekenhuis moest proberen. Toen de verpleegster hem vertelde dat Lizzie was gestorven en jou had achtergelaten, bood hij spontaan aan je te adopteren.’

‘Pa Salt,’ zei ik ademloos. ‘Wat deed hij in Broome? Was hij op zoek naar Kitty?’

‘De vrouw kon zich zijn naam niet meer herinneren,’ zei Francis, ‘maar gezien de omstandigheden stelde ze voor dat hij je mee zou nemen naar Europa en daar de formaliteiten zou afhandelen. De man heeft haar de naam gegeven van een advocaat in Zwitserland.’ Francis bladerde door het dossier. ‘Ene Georg Hoffman.’

‘Die goeie ouwe Georg,’ zei ik, teleurgesteld dat Pa er alweer in was geslaagd zijn ware identiteit geheim te houden.

‘Tijdens mijn zoektocht naar jou heb ik meneer Hoffman geschreven. Ik heb hem verteld dat je een erfenis had ontvangen – het geld en het onroerend goed dat Kitty aan je moeder had nagelaten en dat dus voor jou bestemd was, als Lizzies dochter. Toen het huis in Broome en de aandelen en obligaties eenmaal verkocht waren, bleef er zoals je weet een aardige som geld over. Meneer Hoffman schreef terug om te bevestigen dat zijn cliënt je inderdaad had geadopteerd en dat het goed met je ging. Hij beloofde dat het geld direct naar jou doorgesluisd zou worden. Ik heb de notaris in Adelaide het geld laten overmaken en hem ook een foto van mij en Namatjira gegeven, die hij ook moest opsturen.’

‘Waarom geen foto van Sarah en Lizzie?’

‘Celaeno, ik wist niet of je gevonden wilde worden en ik wilde je leven niet overhoop halen. Bovendien wist ik dat als je me wel zou komen zoeken in Australië, het niet lang zou duren voordat iemand Namatjira en zijn naam op de auto op de foto zou herkennen en je naar Hermannsburg zou sturen.’ Hij wierp me een tevreden glimlachje toe. ‘Mijn plan heeft gewerkt!’

‘Jawel, maar in eerste instantie wilde ik niet komen.’

‘Ik had me al voorgenomen dat als je er binnen een jaar niet was, ik contact zou opnemen met Georg Hoffman en je zelf zou gaan zoeken. Maar gelukkig heb je mij en mijn oude botten die moeite bespaard, Celaeno.’ Hij pakte mijn handen beet. ‘Dit is allemaal nogal wat om te verwerken. Gaat het wel?’

‘Ja.’ Ik haalde diep adem. ‘Ik ben blij dat ik nu alles weet. Dat betekent dat ik terug kan naar Londen.’

‘O.’

Ik kon zien dat hij dacht dat ik van gedachten veranderd was. ‘Maakt u zich geen zorgen,’ zei ik snel. ‘Zoals ik eerder al zei, ga ik alleen om wat dingen af te handelen voordat ik hier permanent kom wonen.’

Zijn greep op mijn handen verstevigde. ‘Weet je zeker dat je in Australië komt wonen?’

‘Ja… Ik bedoel, ik vind dat wij bij elkaar moeten blijven. Wij zijn immers de laatste twee leden van de familie Mercer, toch? De overlevenden.’

‘Ja, dat zijn we. Maar ik wil niet dat je het gevoel hebt dat je mij iets verschuldigd bent, door het verleden. Als je terug wilt naar je leven in Londen, blijf dan niet uit schuldgevoel hier. Het verleden ligt achter ons. Alleen de toekomst doet ertoe.’

‘Dat weet ik, maar ik hoor hier thuis.’ Terwijl ik het zei, voelde ik me zekerder van mijn zaak dan ooit. ‘Het verleden is wie ik ben.’

De volgende ochtend werd ik wakker met het gevoel dat ik een zware kater had – veroorzaakt door een teveel aan informatie, niet aan alcohol. Ik bleef nog even liggen in de kamer met de mooie bloemetjesgordijnen onder de lapjesdeken die mijn grootmoeder Sarah ongetwijfeld aan elkaar had genaaid tijdens vele hete, klamme avonden hier in The Alice.

Mijn gedachten gingen terug naar de gewichtige beslissing die ik gisteren genomen had en naar de vreemde droom waaruit ik net ontwaakt was, en mijn handen begonnen te tintelen. Het leek wel of al mijn angst en verdriet eruit moest, omdat ik anders van binnenuit vergiftigd zou worden.

En ik wist hoe ik dat kon bereiken.

Ik stapte uit bed en trok een blouse van mijn grootmoeder aan en een korte broek die aan de onderkant uitwaaierde, zodat mijn benen eruitzagen als twee lampenkappen met een te brede voet.

Francis zat in de keuken te ontbijten aan een tafel die voor twee gedekt was.

‘Hebt u misschien nog ergens een schilderdoek voor me? Het grootste dat u hebt?’ vroeg ik.

‘Natuurlijk. Kom maar mee.’

Dankbaar besefte ik dat hij ook zonder uitleg wel doorhad hoe dringend ik moest schilderen, en ik liep achter hem aan naar een serre die hij als opslagruimte gebruikte. Ik zette mijn doek en ezel klaar in een schaduwrijk gedeelte van de achtertuin en Francis leende me zijn speciale kwasten van sabelhaar. Ik koos het juiste formaat uit en begon de verf te mengen. Zodra de kwast het doek raakte, kreeg ik dat rare gevoel dat ik wel vaker had tijdens het schilderen, en de volgende keer dat ik opkeek was het doek gevuld en de hemel donker.

‘Celaeno, het is tijd om naar binnen te komen,’ riep Francis vanuit de deuropening. ‘Anders word je levend verslonden door de muggen.’

‘Niet kijken! Het is nog niet af!’ Ik deed een meelijwekkende poging om het enorme doek met mijn handen af te schermen, hoewel hij het waarschijnlijk al door het raam van de woonkamer had gezien.

Hij stak het gazon over om zijn armen om me heen te slaan en me een dikke knuffel te geven. ‘De drang is sterk, hè?’

‘Nou en of,’ zei ik gapend. ‘Ik kon niet meer ophouden. Het is voor u, trouwens.’

‘Dank je wel, ik zal er zuinig op zijn.’

Omdat ik zo lang in dezelfde houding had gezeten werkten mijn benen niet goed mee, dus hielp Francis me overeind en steunde ik op hem alsof ik een bejaarde was.

‘Het ziet er vast niet uit.’ Uitgeput liet ik me in een leunstoel in de woonkamer zakken.

‘Misschien niet, maar ik weet al waar ik het ga hangen.’ Hij wees naar een plek boven de schoorsteenmantel. ‘Heb je trek?’

‘Ik ben te moe om te eten, maar ik zou een moord doen voor een kop thee voordat ik naar bed ga.’

Nadat hij me een kop thee had gebracht, zette hij mijn nieuwe doek voor de haard en ging zitten om er eens goed naar te kijken. ‘Weet je al hoe je het gaat noemen?’

‘De parelvissers,’ zei ik tot mijn eigen stomme verbazing, want normaal gesproken bakte ik er niks van om een titel uit te kiezen. ‘Het gaat over… nou ja… over onze familie. Ik heb gedroomd dat ik in Broome in de zee aan het zwemmen was. We waren met een hele groep en zochten allemaal naar een parel en…’

‘Is dat een maan, in het midden?’ onderbrak Francis me. ‘Je weet toch dat mijn moeder Alkina heette? Dat betekent maan.’

‘Ik weet niet of ik dat wist,’ mijmerde ik, ‘maar die witte cirkel staat voor de schoonheid en kracht van de vrouwelijke vruchtbaarheid en de natuur, de eindeloze cirkel van leven en dood. Met andere woorden: het is onze familiegeschiedenis.’

‘Ik vind het prachtig.’ Francis keek naar de grote streken waarmee ik de zee onder de maan had weergegeven, gespikkeld met parelachtige vlekjes onder de golven. ‘Je techniek gaat nu al vooruit. Dit is echt indrukwekkend voor een dag schilderen.’

‘Bedankt, maar het is nog niet af.’ Weer geeuwde ik. ‘Ik denk dat ik maar eens naar bed ga.’

‘Voordat je gaat wil ik je nog iets geven.’ Uit zijn zak haalde hij een klein sieradendoosje. ‘Ik draag dit al bij me sinds Sarah is gestorven, maar ik heb het voor jou bewaard.’ Hij legde het doosje in mijn hand.

Nerveus maakte ik het open. In het doosje lag een ringetje waarin een gladde barnsteen was gezet.

‘Dit is de ring die mijn vader Charlie aan Alkina gaf, de nacht voordat ze hem verliet,’ legde hij uit.

Ik hield de ring tegen het licht en zag de rijke honingkleur van de barnsteen. In het midden zat een mier, alsof die was overvallen tijdens een wandeling. Ik kon amper geloven dat het diertje duizenden jaren oud was. En dat ik zo’n levendige droom had gehad over een insect in mijn handpalm. Het leek precies op dit miertje.

‘Camira heeft de ring na de dood van Alkina meegenomen naar Hermannsburg,’ vervolgde Francis. ‘Op de dag dat ik haar vertelde dat ik met Sarah wilde trouwen, heeft ze hem aan mij gegeven.’

‘Wauw.’ Ik haalde de ring uit het doosje en schoof hem om mijn ringvinger, waar hij uitnodigend naar me glansde. ‘Dank u, Francis.’

‘Je hoeft me niet te bedanken.’ Stralend keek hij me aan. ‘Nou, ga maar naar bed voordat je hier in slaap valt. Welterusten, Celaeno.’

‘Welterusten, Francis.’

De volgende ochtend gingen we de stad in, omdat Francis had voorgesteld dat ik het doek dat ik in de outback had geschilderd aan Mirrin zou laten zien, en omdat ik naar het reisbureau moest om een vlucht naar huis te boeken.

‘Wilt u een retourticket?’ vroeg de vrouw achter de computer.

‘Ja,’ zei ik gedecideerd.

‘En de retourdatum?’

‘Ik wil er ongeveer een week blijven, dus dat zou 6 februari worden.’

‘Weet je zeker dat dat lang genoeg is?’ wilde Francis weten. ‘Je moet zo veel tijd nemen als je nodig hebt. Als je wilt, kan ik de extra kosten voor een flexibel ticket wel betalen.’

‘Een week is genoeg,’ verzekerde ik hem, en ik gaf de vrouw toestemming om te boeken. Toch moest hij alsnog betalen, omdat mijn creditcard eindelijk had besloten de geest te geven. Het was duidelijk dat ik mijn limiet had bereikt en ik kon de creditcardschuld pas afbetalen als ik weer thuis was en naar de bank ging. Ik kon wel door de grond zakken toen de kaart werd geweigerd; ik had er een gulden regel van gemaakt dat ik nooit geld leende.

‘Het is echt geen probleem, Celaeno,’ zei hij toen we met het ticket het reisbureau uit liepen. ‘Uiteindelijk erf jij toch alles. Zie het maar als een voorschot.’

‘U hebt me al zo veel gegeven,’ kreunde ik beschaamd. ‘Misschien kan ik u wel terugbetalen met wat Mirrin voor het schilderij overheeft.’

‘Als je dat wilt.’

In de galerie liet Mirrin haar blik over het doek gaan en knikte goedkeurend. ‘Het is heel goed.’

‘Beter dan goed,’ bemoeide Francis zich ermee. ‘Ik vind het fantastisch.’

‘We kunnen proberen het voor duizend dollar te verkopen.’

‘Maak daar maar het dubbele van,’ zei Francis. ‘En mijn kleindochter wil vijfenzestig procent van de opbrengst.’

‘We geven nooit meer dan zestig procent, Mr. Abraham. Dat weet u.’

‘Goed, dan gaan we ermee naar de Many Hand Gallery, verderop in de straat.’

Hij maakte aanstalten om het doek te pakken, maar Mirrin hield hem tegen. ‘Goed dan, omdat u het bent. Maar niet doorvertellen aan de andere kunstenaars.’ Opeens vertrok haar gezicht en legde ze haar hand op haar dikke buik die schuilging onder een fleurige kaftan. ‘Die kleine kan elk moment komen.’ Ze wreef over de zijkant van haar buik. ‘En ik heb nog steeds geen vervanger gevonden. Als daar niet snel verandering in komt, moet ik nog hier bevallen!’

Er kwam een gedachte bij me op. ‘Zoek je een invaller voor als je met zwangerschapsverlof gaat?’

‘Ja, maar het is moeilijk om een geschikte persoon te vinden. De kunstenaars moeten weten dat ze je kunnen vertrouwen, en je moet hen kunnen aanmoedigen en begrijpen waar ze mee bezig zijn. Daarnaast moet je ook nog kunnen onderhandelen – al kan gelukkig niet iedereen dat zo goed als u, Mr. Abraham.’ Ze trok een wenkbrauw op.

‘Misschien weet ik wel iemand,’ zei ik zo nonchalant mogelijk. ‘Herinner je je dat meisje nog, met wie ik hier een paar weken geleden was?’

‘Chrissie? Dat meisje dat bijna net zo keihard onderhandelde als je grootvader?’

‘Ja. Ze heeft kunstgeschiedenis gestudeerd,’ overdreef ik, ‘en ze weet alles van Aboriginalkunst, vooral van Albert Namatjira. En van heel veel andere kunstenaars.’ Dat laatste voegde ik er voor de goede orde aan toe.

‘Werkt ze nu ook in een galerie?’

‘Nee, in het toerisme. Dus ze is het gewend om met buitenlanders om te gaan en zoals u weet heeft ze inheemse roots, dus de kunstenaars zouden haar vast graag mogen.’

‘Spreekt ze Arrernte?’ Mirrins gezicht was opgeklaard.

‘Dat zou je aan haar moeten vragen,’ zei ik ontwijkend, ‘maar ze spreekt in elk geval wel Yawuru. En zoals je hebt kunnen merken laat ze niet met zich sollen.’

‘Is ze op zoek naar een baan?’

‘Ja.’

Ik zag Francis geamuseerd toekijken terwijl ik de persoon aanprees over wie hij nog maar vluchtig iets had gehoord.

‘Ik zal eerlijk tegen je zijn, Celaeno. Het betaalt niet goed,’ gaf Mirrin toe.

‘Niemand gaat de kunstwereld in voor het geld, toch? Dat doen ze uit liefde.’

‘Sommige mensen wel.’ Ze keek naar mijn grootvader. ‘Nou, zeg maar dat ze bij me langs kan komen. Snel,’ voegde ze eraan toe toen haar gezicht weer vertrok. ‘Ik ben er deze week elke dag.’

‘Zal ik doen. Kun je je nummer voor me opschrijven? Dan laat ik haar jou bellen om iets af te spreken.’

Dat deed ze, en ik verliet de galerie in een uitgelaten stemming.

‘Wie is die Chrissie precies?’ vroeg Francis toen we bij de pick-up aankwamen.

‘Een vriendin van me.’ Ik sprong op de passagiersstoel.

‘Waar woont ze?’

‘In Broome.’

‘Is dat niet een beetje ver weg om elke dag te pendelen?’ Hij reed achteruit het parkeervak uit en zette de terugreis in.

‘Ja, maar als ze aangenomen wordt, wil ze vast wel verhuizen. Ze vond het geweldig toen we hier een paar weken geleden samen waren. Ze is echt briljant, ze barst van de inspiratie en is gek op kunst. U zult haar ook aardig vinden, dat weet ik zeker.’

‘Als jij van haar houdt, dan zal ik dat vast ook doen, Celaeno.’

‘Zodra ik thuis ben ga ik haar bellen om haar het telefoonnummer van Mirrin te geven. Ze moet zo snel mogelijk hiernaartoe komen. Jammer dat ik morgen al vertrek.’

‘Jij wilde met alle geweld geen flexibel ticket,’ bracht hij me in herinnering.

‘Nou, als ze de baan krijgt, kunnen we misschien samen in een appartementje in de stad gaan wonen.’ In gedachten zag ik al een hele toekomst voor me met Chrissie, omringd door kunst.

‘Of jullie kunnen bij mij komen wonen en het huishouden doen voor je ouwe grootvader,’ stelde Francis voor terwijl we de oprit op reden.

‘Dat klinkt ook goed.’ Ik grijnsde naar hem.

‘Zeg maar dat er hier een bed voor haar klaarstaat. Ze moet toch ergens de nacht doorbrengen als ze hierheen komt voor een gesprek met Mirrin. En dan kan ik haar meteen wat lesjes in Arrernte geven.’

Nadat hij de deur van het slot had gedaan, rende ik naar de woonkamer om mijn mobieltje te pakken. ‘Dat is echt heel lief van u, bedankt,’ zei ik, terwijl ik Chrissies nummer al intoetste.

Nadat de telefoon twee keer was overgegaan nam ze op. ‘Hallo, vreemdeling. Ik dacht al dat je van de aardbodem verdwenen was.’

‘Ik heb je nog ge-sms’t dat ik in de outback aan het schilderen was.’ Ik glimlachte, zó blij was ik om haar stem weer te horen. ‘Met mijn grootvader,’ voegde ik er voor de duidelijkheid aan toe.

‘Jeetje! En, ben je familie van Namatjira?’

‘Nee, maar mijn grootvader is wel kunstenaar.’

‘Hoe heet hij dan?’

‘Francis Abraham.’

Het bleef even stil. ‘Dat meen je niet!’

‘Jawel, hoezo? Heb je weleens van hem gehoord?’

‘Dat kun je wel zeggen, Cee! Hij heeft in Papunya gewerkt met Clifford Possum en Rad van vuur geschilderd en…’

‘Ja, die bedoel ik,’ kapte ik haar af. ‘Hoor eens, kun je een dag of twee weg van je werk om naar The Alice te komen?’

‘Ik… Waarom?’

Toen ik het uitlegde, verdween de kou die ik in haar stem had gehoord toen ze opnam. ‘Dat klinkt tof, al zal ik de baan vast niet krijgen als ze hoort dat ik achter de informatiebalie op het vliegveld van Broome werk. Jij hebt me opgehemeld alsof ik de beheerder van de Canberra National Gallery ben!’

‘Doe niet zo pessimistisch. Natuurlijk neemt ze je wel aan! Het is het proberen waard en mijn grootvader zegt dat je bij hem mag overnachten.’

‘Cee, het punt is dat ik volgens mij niet genoeg geld heb voor een ticket. De vorige keer dat ik in The Alice was, is al mijn spaargeld opgegaan.’

‘Omdat jij voor de hotelkamer betaald hebt, sufferd,’ bracht ik haar in herinnering. ‘Heb je een momentje?’

Ik vroeg aan mijn grootvader of Chrissie zijn creditcard mocht gebruiken om de vlucht te boeken, in ruil voor het geld dat ik nog overhad van de verkoop van mijn eerste schilderij.

‘Natuurlijk.’ Hij overhandigde me de kaart. ‘Zeg maar dat ik haar van het vliegveld kom halen.’

‘Dank u wel.’ Ik gaf het goede nieuws door aan Chrissie.

‘Is dit een droom? Toen je niks van je liet horen, dacht ik dat ik je had afgeschrikt.’

‘Het spijt me dat ik niet eerder gebeld heb. Het was hier nogal druk en…’ Ik slikte. ‘… ik had tijd nodig om na te denken.’

‘Dat begrijp ik wel.’ Na een korte aarzeling zei ze: ‘Laat maar, je kunt me alles vertellen wanneer ik daar ben.’

‘Nou, dat gaat niet lukken, want ik vlieg morgen naar Engeland.’

‘O.’ Ze viel stil.

‘Het is een retourticket, Chrissie. Ik moet naar huis om daar orde op zaken te stellen, mijn appartement te koop te zetten en mijn familie te bezoeken.’

‘Dus je komt nog terug?’

‘Ja natuurlijk, zo snel mogelijk. Ik ga hier in The Alice wonen. En… het lijkt me heel fijn als jij er dan ook bent.’

‘Meen je dat?’

‘Ik zeg nooit dingen die ik niet meen, dat zou je nu toch wel moeten weten. Maar goed, mijn grootvader kan je gezelschap houden als je hier bent. Zo te horen heb je toch veel meer zin om hem te zien dan mij,’ plaagde ik haar.

‘Je weet best dat dat niet zo is. Wanneer kom je terug?’

‘Over een dag of tien. Ga nu Mirrin maar bellen en een vlucht boeken, dan stuur ik je het telefoonnummer van mijn grootvader, zodat je hem kunt bellen om iets af te spreken.’

‘Oké. Ik weet niet hoe ik je moet bedanken, Cee.’

‘Doe dat dan maar niet. Succes en ik zie je snel weer.’

‘Ja. Ik mis je.’

‘Ik jou ook. Dag.’

Toen ik ophing, besefte ik dat ik haar inderdaad miste. We hadden nog een lange weg te gaan omdat ik nog niet precies wist wat voor relatie ik met haar wilde, maar dat deed er niet toe, want ik was bezig om stappen te zetten. Op de een of andere manier was ik de afgelopen weken een stuk beter in mijn vel komen te zitten.

‘Door de genade Gods ben ik wie ik ben,’ fluisterde ik, en ik wist dat ik iets belangrijks had geleerd: ik stamde af van twee culturen, viel misschien wel op allebei de geslachten, maar ik wilde in elk geval niet alleen zijn.

‘Geregeld?’ Francis liep de woonkamer in.

‘Ik hoop het wel. Ze gaat een vlucht boeken en laat u nog weten hoe laat ze landt.’

‘Perfect,’ zei hij. ‘Ik heb honger. Jij ook?’

‘Ik sterf van de honger, ja.’

‘Dan ga ik een paar eieren in de pan gooien.’

‘Oké, ik ga inpakken.’

‘Juist.’ In de hal bleef hij staan. ‘Kan die Chrissie van jou koken?’

Met haar zelfgebakken cakejes in gedachten knikte ik. ‘Ja.’

‘Mooi zo. Ik ben blij dat je iemand hebt gevonden die bij je past, Celaeno.’ Met die woorden liep hij bij me vandaan.

‘Pas goed op jezelf, hè?’ zei mijn grootvader toen hij me een knuffel gaf in de vertrekhal van het vliegveld.

Het was fijn om twee mensen te hebben die niet wilden dat ik uit Australië vertrok. ‘Zal ik doen.’

‘Hier, ik heb wat documenten voor je bij elkaar gezocht.’ Hij gaf me een grote, bruine envelop. ‘Hier zit je geboorteakte in. Die heb ik opgevraagd in Broome, tijdens mijn bezoek aan de oud-verpleegkundige. Als je hier echt permanent wilt komen wonen…’

‘Natuurlijk wil ik dat!’

‘Dan stel ik voor dat je zo snel mogelijk een Australisch paspoort aanvraagt. Het formulier zit erbij, samen met de geboorteakte van je moeder.’

‘Oké.’ Ik stopte de envelop in het voorvak van mijn rugzak, voorzichtig zodat hij niet zou kreuken. ‘Doet u Chrissie de groeten van me? Ik hoop dat u haar aardig vindt.’

‘Dat zal vast wel.’

‘Bedankt voor alles,’ zei ik toen er werd omgeroepen dat de passagiers van mijn vlucht aan boord konden gaan. ‘Ik heb een hekel aan vliegtuigen.’

‘Misschien wordt dat wel minder nu je ermee naar huis kunt vliegen, naar mij. Dag, Celaeno.’

‘Dag, Francis.’ Na nog een keer zwaaien liep ik naar de paspoortcontrole en zette me schrap voor de lange reis naar Londen.

34

Toen ik op Heathrow de deuren van de aankomsthal uit kwam, sloeg de koude Londense lucht me als een blok ijs in mijn gezicht. Om me heen was iedereen tot aan zijn oren ingepakt in dikke jassen en dassen, de koude lucht prikte in mijn ogen en neus. Ik trok mijn capuchon over mijn hoofd en hield een taxi aan, in de hoop dat ik genoeg Engelse ponden op zak had voor de rit naar Battersea.

Voor de deur van mijn appartementengebouw gaf ik de taxichauffeur een verfrommeld bankbiljet en een paar muntjes en stapte uit. De kerstverlichting waaruit ik was vertrokken had plaatsgemaakt voor de mistroostigheid van eind januari en het voelde alsof ik in een zwart-witfilm was beland.

De lift bracht me drie verdiepingen omhoog, naar de deur van mijn appartement. Toen ik de deur opendeed, zag ik tot mijn schrik dat binnen alle lampen aan waren. Wat stom dat ik die niet had uitgedaan voordat ik vertrok. Terwijl ik de deur achter me dichtsloeg realiseerde ik me dat het hier veel warmer was dan de temperatuur die ik had ingesteld op de thermostaat. Het rook er ook niet muf, zoals ik verwacht had, maar heerlijk zoet, alsof er net een lekkere cake was gebakken. Nu ik erover nadacht rook het naar Star.

Tijdens mijn overstap in Sydney had ik haar een berichtje gestuurd om haar te laten weten dat ik naar huis kwam en vandaag zou landen en had ik gevraagd of ze komende week tijd had om met me af te spreken. Ik moest haar vertellen dat ik het appartement ging verkopen. Want ook al was ik de eigenaar, het was ook háár huis geweest.

Mijn gezicht betrok toen ik de Guy Fawkes-vogelverschrikker in mijn studio zag, boven op het olieblik, alsof het een troon was. Snel liep ik door naar de keuken, waar tot mijn afgrijzen de oven nog bleek aan te staan. Net toen ik die uit wilde zetten, hoorde ik de voordeur opengaan.

‘Cee! Je bent er al! O, verdorie! Ik dacht dat het een eeuwigheid zou duren voordat je door de douane was en met de taxi de spits had getrotseerd…’

Toen ik me omdraaide zag ik Star, hoewel haar gezicht en de bovenste helft van haar lichaam schuilgingen achter een enorme bos lelies, die ze naar me uitstak. ‘Ik heb alleen even bloemen gehaald als welkomstcadeautje,’ zei ze buiten adem. ‘Ik had ze nog in een vaas op tafel willen zetten, maar laat maar zitten. O Cee, wat fijn om je weer te zien.’

In de omhelzing die daarop volgde werden er een paar lelies geplet, maar dat kon ons geen van beiden iets schelen.

‘Wauw!’ zei ze toen ze een stap naar achteren deed en de lelies op de salontafel legde. ‘Wat zie je er goed uit. Je haar is een stuk langer geworden, en ook lichter.’

‘Ja, dat komt door al die zon, down-under. Jij ziet er ook goed uit. Je hebt je pony laten knippen!’ Ik wist dat ze die lange pony had gebruikt om zich achter te verschuilen. Nu die korter geknipt was, straalden haar prachtige blauwe ogen als saffieren.

‘Ja, het werd tijd voor iets anders. Hoor eens, waarom ga je niet naar boven om te douchen? Dan maak ik het avondeten klaar.’

‘Ga ik doen, maar ruik ik nou cake?’

‘Ja, met citroenglazuur. Wil je een plak?’

‘Wat denk je zelf? Ik droom al van jouw cake sinds ik vertrokken ben.’

Ze gaf me een dikke, keurig gesneden plak, waar ik gretig in hapte. Binnen een paar tellen had ik de hele plak naar binnen gewerkt en liep ik met een tweede plak naar boven om mijn rugzak neer te leggen. Daar zag ik dat de slaapkamer keurig netjes was en dat de lakens pas waren verschoond. Ik liep de badkamer in, ging onder de krachtige douchestraal staan en genoot ervan om weer thuis te zijn.

Beneden zat Star me op te wachten met een biertje.

‘Proost,’ zei ik, en ik tikte haar glas chardonnay aan met mijn flesje.

‘Welkom thuis. Ik heb je lievelingskostje gemaakt. Over een minuutje of twintig is het klaar.’

‘Steak and kidney pie!’ riep ik uit toen ik de pastei in de oven zag rijzen.

‘Ja. Kom op, ik wil alles horen wat er de afgelopen maanden gebeurd is.’

‘Wauw, dat is nogal wat. Hoe lang heb je?’

‘De hele nacht.’

‘Blijf je hier slapen?’ vroeg ik verrast.

‘Als het mag, ja.’

‘Natuurlijk mag dat, Sia! Dit is – was – ook jouw huis, weet je nog?’

‘Weet ik, maar…’ Ze zuchtte en zette een stoompan met broccoli op het fornuis.

‘Luister, voordat je iets zegt wil ik mijn excuses aanbieden,’ flapte ik eruit. ‘Afgelopen herfst ben ik echt een blok aan je been geweest. Of eigenlijk ben ik dat het grootste deel van mijn leven al.’

‘Helemaal niet, gekkie. Ik moet juist sorry zeggen. Ik had er voor je moeten zijn toen je het zo moeilijk had op de kunstacademie.’ Ze beet op haar onderlip. ‘Ik ben echt egoïstisch geweest en daar voel ik me heel schuldig over.’

‘Ja, op dat moment was ik wel gekwetst, maar het heeft me het zetje gegeven dat ik nodig had. Nu begrijp ik dat je niet anders kon, Sia. Zoals wij met elkaar omgingen, zoals ik met jou omging, dat was niet gezond. Je moest een eigen leven opbouwen. Als je dat niet had gedaan, was het mij ook niet gelukt.’

‘Heb je iemand leren kennen?’ Ze keek me aan. ‘Het is Ace, hè? Jullie leken het heel gezellig te hebben op het strand van Phra Nang.’

‘Eh… nee, het is Ace niet, maar…’ Omdat ik er nog niet aan toe was om dit met iemand te bespreken, veranderde ik vlug van onderwerp. ‘Hoe is het met Mouse?’

‘Goed.’ Ze haalde de pastei uit de oven en schepte onze borden vol. ‘Zullen we onder het eten verder praten?’

Voor de verandering was vooral Star aan het woord en schrokte ik zo veel mogelijk van het heerlijke gerecht naar binnen. Ik hoorde alles over High Weald – het ‘Muizenhol’, zoals ik het in gedachten noemde – en dat het momenteel verbouwd werd, waardoor zij, Mouse en zijn zoon Rory in de hoeve ertegenover verbleven.

‘De renovatie gaat natuurlijk jaren duren. Het is een historisch pand en Mouse is architect, dus het moet allemaal perfect worden.’ Star sloeg haar ogen ten hemel en ik was blij om te merken dat die Mouse toch niet helemaal perfect was. Op de een of andere manier maakte dat hem menselijker.

‘Maar je bent wel gelukkig met hem?’

‘O ja, ook al kan hij een enorme pietlut zijn, zeker als het om een schoorsteen of een ornament gaat. Rory en ik gaan vaak maar een blokje om en laten hem in zijn sop gaarkoken. En als Rory in bed ligt en Mouse nog steeds schoorstenen aan het uitzoeken is, dan schrijf ik.’

‘Ben je aan je roman begonnen?’

‘Ja. Ik bedoel, ik ben nog niet zo ver, ik heb pas acht bladzijden geschreven of zo, maar…’ Ze stond op en begon de borden af te ruimen. ‘Als toetje heb ik een sherry trifle gemaakt. Je ziet eruit alsof je wel wat stevige kost kunt gebruiken.’

‘Hoor eens, mate, je hebt het wel tegen een vrouw die een hele kangoeroe op kan,’ zei ik voor de grap. ‘En hoe zit het met je familie? Heb je nog iets van je moeder gehoord sinds ze terug is gegaan naar de Verenigde Staten?’

‘Jazeker.’ Star kwam weer terug naar de tafel met de trifle. ‘Maar nu wil ik eerst over jouw avonturen horen. Vooral over Ace. Hoe heb je hem leren kennen? Wat is hij voor iemand?’

Ik begon te vertellen, en terwijl ik dat deed, herinnerde ik me weer hoe aardig hij voor me was geweest. En werd ik weer verdrietig omdat hij dacht dat ik hem verraden had.

‘Ga je hem opzoeken in de gevangenis?’

‘Dan laat hij me er vast meteen uit gooien.’ Ik schraapte het laatste restje trifle uit de schaal. ‘Maar ik kan het proberen.’

‘De vraag is: heeft hij het gedaan?’

‘Volgens mij wel, ja.’

‘Zelfs als dat zo is, is het volgens Mouse niet waarschijnlijk dat hij alleen heeft gehandeld. Waarom doen de anderen bij die bank hun mond niet open?’

‘Omdat ze geen zin hebben om de komende tien jaar achter de tralies te zitten?’ Ik sloeg mijn ogen ten hemel. ‘Hij heeft wel gezegd dat ene Linda weet hoe het echt zit. Wie dat dan ook mag zijn.’

‘Vind je niet dat je het hem verschuldigd bent om dat uit te zoeken? Misschien vergeeft hij je wel als je hem probeert te helpen.’

‘Ik weet het niet, want het leek wel alsof Ace zich al bij de situatie had neergelegd. Alsof hij het had opgegeven.’

‘Als ik jou was, zou ik die bank bellen en vragen of ik Linda mocht spreken.’

‘Misschien, maar het zou kunnen dat er meer Linda’s werken.’

‘Dus het was geen liefde, of zo?’ bleef Star vissen.

‘Nee, maar ik vond hem wel echt heel aardig. Hij was attent, weet je? Hij heeft die biografie van Kitty Mercer voor me besteld. Dat is de vrouw naar wie ik volgens Pa’s brief onderzoek moest doen. Nadat ik Ace had verteld dat ik dyslectisch ben, heeft hij het boek aan me voorgelezen.’

‘Echt? Wauw, dat klinkt helemaal niet zoals de Ace die we allemaal uit de kranten kennen. In die artikelen komt hij over als een enorme schoft: een zuipende vrouwenverslinder die nergens om gaf, behalve om nog meer miljoenen verdienen.’

‘Zo was hij helemaal niet. Niet toen ik hem leerde kennen althans. Al die tijd dat ik bij hem logeerde heeft hij maar één glas champagne gedronken.’ Met een glimlach dacht ik terug aan die avond.

‘Dus dat is Ace. En hoe zit het met je biologische familie? Heb je die gevonden?’

‘Ja, al zijn de meesten van hen wel dood. Mijn moeder in elk geval, en van mijn vader weet niemand waar hij uithangt.’

‘Wat rot voor je, Cee.’ Star pakte mijn hand. ‘Zo is het ook met mijn biologische vader.’

‘Het geeft niet, want de persoon die ik wel gevonden heb is fantastisch. Mijn grootvader. Hij is kunstenaar, en nog beroemd ook.’

‘O Cee, wat ben ik daar blij om!’

‘Dank je. Het is fijn om een bloedverwant te vinden, hè?’

‘Ja. Kom op, vertel me nou maar hoe je hem gevonden hebt en wie je bent.’

Dus dat deed ik.

Tegen de tijd dat ik bij het heden aanbeland was, had Star ogen als schoteltjes. ‘Dus je hebt Japans, Duits, Schots, Engels en Aboriginalbloed in je.’ Ze telde de nationaliteiten af op haar vingers.

‘Yep. Geen wonder dat ik altijd zo in de war ben geweest,’ zei ik grijnzend.

‘Het klinkt mij allemaal nogal exotisch in de oren, zeker in vergelijking met mij, want ik blijk dus door en door Engels te zijn. Vreemd, hè, dat zowel jouw oma Sarah als mijn moeder uit het East End in Londen komen? En hier zitten we dan, maar een paar kilometer bij hun geboorteplaats vandaan.’

‘Ja, dat is wel apart.’

‘Heb je foto’s meegenomen van je schilderijen?’

‘Dat ben ik vergeten, maar volgens mij heeft Chrissie met mijn camera een foto gemaakt van het eerste schilderij. Ik zal het rolletje binnenkort laten ontwikkelen.’

‘Wie is Chrissie?’

‘Een vriendin die ik in Australië heb leren kennen.’ Ik kon haar nog niet meer vertellen; ik wist niet hoe ik het onder woorden moest brengen. ‘Maar ik denk dat ik maar eens ga pitten, Sia. In Australië is het al middag en ik heb amper een oog dichtgedaan in het vliegtuig.’

‘Natuurlijk. Ga maar naar boven, dan kom ik ook als ik de vaatwasser heb aangezet.’

‘Fijn,’ zei ik, opgelucht dat ik er niet dieper op in hoefde te gaan. Met op de achtergrond de vertrouwde geluiden van Star die beneden aan het opruimen was, kroop ik in bed en trok het zachte dekbed over me heen.

‘Ik ben zo blij dat je er weer bent, Cee,’ zei Star toen ze de slaapkamer in kwam. Ze kleedde zich uit, stapte in het bed naast het mijne en deed het licht uit.

‘Ja, ik ook. Het voelt veel beter dan ik dacht,’ zei ik slaperig. ‘Nogmaals sorry als ik het je vroeger moeilijk heb gemaakt. Dat was niet mijn bedoeling. Diep vanbinnen heb ik heus wel gevoelens, alleen komen die er vaak verkeerd uit. Maar ik leer het nog wel, echt waar.’

‘Stil maar, Cee, je hoeft je niet te verontschuldigen. Ik weet wie je echt bent, weet je nog? Slaap lekker.’

De volgende ochtend werd ik om dezelfde tijd wakker als Star, iets wat anders nooit voorkwam. Ik rommelde wat in het appartement in een poging te bedenken wat ik mee wilde nemen naar Australië, terwijl Star in haar badjas op het balkon stond te bellen. Toen ze eindelijk naar binnen kwam om het ontbijt klaar te maken had ze een tevreden uitdrukking op haar gezicht, waardoor ik vermoedde dat ze met Mouse had gepraat. Meteen werd ik opgevrolijkt omdat er een berichtje van Chrissie binnenkwam op mijn telefoon.

Hoi Cee! Hoop dat je een goede reis hebt gehad. Gesprek bij galerie was doodeng. Morgen hoor ik meer, duimen maar! Mis je!

‘Weet je al wat je gaat doen nu je weer terug bent?’ vroeg Star tijdens het ontbijt.

De eggs benedict smaakten me zó goed dat ik bijna alsnog besloot te blijven. ‘Nou, daar wilde ik het nog met je over hebben, Sia. Ik denk erover het appartement te verkopen.’

‘Echt? Waarom dan? Ik dacht dat je het hier zo naar je zin had.’ Star fronste haar voorhoofd.

‘Dat was ook zo… Ik bedoel, dat is ook zo, maar ik ga naar Australië verhuizen.’

‘Lieve hemel! Meen je dat nou? O Cee…’ Stars ogen vulden zich met tranen. ‘Maar dat is zo ver weg.’

‘Het is maar een dag vliegen,’ zei ik luchtig, om te verbloemen dat ik schrok van haar heftige reactie. Een paar weken geleden was ik er nog van overtuigd dat ze me het liefst zag vertrekken.

‘En de spinnen dan? Daar was je altijd zo bang voor.’

‘Dat ben ik nog steeds, maar volgens mij kan ik het wel aan. Het gekke is dat ik er niet één heb gezien toen ik daar was. Moet je horen, Star… Ik voel me daar thuis. Ik bedoel, meer dan op welke andere plek dan ook. En Francis, mijn grootvader, wordt er niet jonger op. Sinds de dood van zijn vrouw is hij eenzaam en ik wil zo veel mogelijk tijd met hem doorbrengen.’

Star knikte langzaam en veegde haar tranen weg met de mouw van haar trui. ‘Ik begrijp het, Cee.’

‘Dat land heeft ook iets wat me inspireert om te schilderen. Misschien komt het door mijn Aboriginalbloed, maar toen ik in de outback was, leek het wel of ik wist wat ik moest doen, zonder er echt bij na te hoeven denken.’

‘Je bent dichter bij je muze gekomen. Dat is pas echt een goede reden om naar de andere kant van de wereld te verhuizen,’ zei ze verdrietig.

‘Ja, ik bedoel, toen ik uit Londen vertrok voelde ik me zo verloren dat ik niet meer wist wat ik wilde schilderen, maar toen Chrissie me naar die gomboom bracht met het MacDonnellgebergte op de achtergrond, gebeurde er iets magisch met me. Twee dagen later heeft ze dat schilderij verkocht voor zeshonderd dollar!’

‘Wauw, dat is geweldig, Cee! Wie is die Chrissie nou eigenlijk? Woont zij ook in die plaats waar je naartoe gaat?’

‘Eh… nu nog niet, maar misschien komt ze er over een paar weken ook wonen.’

‘Om bij jou te zijn?’

‘Ja, nee, zo’n beetje… Ze kan misschien aan de slag in een kunstgalerie en, eh…’ Ik bleef maar knikken alsof ik zo’n hondje was op de hoedenplank van een auto. ‘We zijn heel goed bevriend. Ze is geweldig, heel optimistisch, weet je? Ze heeft een moeilijk leven achter de rug en ze heeft een kunstbeen, vanaf de knie, en…’ Ik besefte dat ik maar bleef ratelen en mezelf waarschijnlijk had verraden.

‘Cee…’ Haar hand landde in een teder gebaar op de mijne. ‘Chrissie klinkt geweldig en ik hoop dat ik haar een keer kan ontmoeten.’

‘Dat hoop ik ook, want door wat zij allemaal heeft meegemaakt, heb ik ingezien hoe verwend ik als kind was. Op Atlantis hebben we een sprookjesjeugd gehad, beschermd tegen alles, maar Chrissie heeft echt moeten knokken om zover te komen.’

‘Ik begrijp het. Maakt ze je gelukkig?’

‘Ja,’ wist ik na een korte aarzeling uit te brengen. ‘Dat doet ze zeker.’

‘Dus ze is bijzonder voor je?’

‘Misschien, maar we kennen elkaar nog maar net en… Jezus!’ Met mijn vuist sloeg ik op tafel. ‘Wat is dat toch nu ik hier weer ben? Ik kan de juiste woorden maar niet vinden.’

‘Hé Cee, ik ben het, Sia. Wij hebben geen woorden nodig, weet je nog?’ Haar handen begonnen te bewegen in de gebarentaal die we als kinderen hadden bedacht voor als we niet wilden dat onze andere zussen konden horen wat we zeiden. ‘Hou je van haar?’ gebaarde ze.

‘Weet ik nog niet. Misschien.’

‘Houdt zij van jou?’

‘Ja,’ gebaarde ik zonder erbij na te denken.

‘Dan ben ik zó blij voor je!’ riep ze uit, en ze stond op om me een dikke knuffel te geven.

‘Dank je,’ mompelde ik in haar haren. ‘Maar mij kennende zal ik het wel weer verknallen.’

‘Dat denk ik ook elke dag met Mouse. Het gaat om vertrouwen, denk je niet?’

‘Ja.’

‘En denk erom…’ Ze trok zich terug om me aan te kunnen kijken. ‘Wat er ook gebeurt, we hebben altijd elkaar nog.’

‘Dank je wel.’ Ik kneep mijn ogen dicht om mijn tranen terug te dringen.

‘Zo,’ zei ze, terwijl ze weer ging zitten. ‘Ik heb eens wat onderzoek gedaan naar die Linda.’

‘O ja?’ Ik probeerde mijn emoties weer in bedwang te krijgen.

‘Ja.’ Star legde een briefje met een naam en een nummer voor me neer, en ik tuurde ernaar om het te ontcijferen.

‘Er werken drie Linda’s bij de bank. Aangezien er een bij de catering werkt en de ander pas twee maanden in dienst is, lijkt Linda Potter me de voor de hand liggende kandidaat. Ze was de privésecretaresse van de directeur, David Rutter.’

‘Echt? Hoe ben je daarachter gekomen?’

‘Ik heb gewoon de bank gebeld en naar Linda gevraagd. Elke keer dat ik werd doorverbonden, deed ik alsof ik de verkeerde Linda te pakken had en werd ik doorverbonden met de volgende, op een andere afdeling. Zo kwam ik uit bij de directie. Kennelijk is Linda Potter een tijdje geleden met pensioen gegaan.’

‘Juist.’

‘Nou?’ Star keek me indringend aan.

‘Wat, “nou”?’

‘Ace zei dat Linda de ware toedracht kende en deze Linda was directiesecretaresse, dus wist ze precies wat er gaande was binnen het bedrijf. Dat weten directiesecretaresses altijd,’ zei Star zelfverzekerd.

‘Oké…’ Ik knikte en vroeg me af waar ze op doelde.

‘Cee, ik denk echt dat je naar Ace toe moet gaan en hem naar Linda moet vragen. Dit gaat niet alleen om hem, maar ook om jou! Hij denkt dat jij hem verraden hebt aan de pers. Dat wil je toch wel uit de wereld helpen voordat je naar Australië gaat?’

‘Ja, maar hoe moet ik dat bewijzen? Het rolletje zat in mijn camera en ik heb het zelf aan de bewaker gegeven om het te laten ontwikkelen.’

‘Dat moet je hem zelf vertellen. En je moet hem vragen waarom hij niet probeert zich te verweren.’

‘Wauw, dit gaat je wel aan het hart, hè?’

‘Ik hou er gewoon niet van als mensen vals beschuldigd worden. Zeker niet als het om mijn zus gaat,’ zei ze fel.

‘Ik probeer juist te leren wanneer ik mijn mond moet houden,’ zei ik schouderophalend.

‘Nou, dan voer ik voor de verandering eens het woord voor jou. Ik vind echt dat je moet gaan.’

Op dat moment zag ik pas dat ze de afgelopen maanden veranderd was. De oude Star zou dit allemaal wel gedacht hebben, maar nooit hardop hebben gezegd. Terwijl ik er juist alles maar uit had geflapt. Misschien moesten we allebei wennen aan een leven zonder elkaar. ‘Oké, oké,’ gaf ik toe. ‘Ik weet dat hij in de Wormwood Scrubs-gevangenis zit. Ik zal eens navragen wat de bezoektijden daar zijn.’

‘Beloofd?’

‘Beloofd.’

‘Mooi zo. Ik moet er straks vandoor om Rory van school te gaan halen.’

‘Oké. Kun je me eerst nog even helpen mijn aanvraag voor een Australisch paspoort in te vullen? Mijn grootvader heeft me alle documenten gegeven die ik nodig heb, maar je weet hoe slecht ik ben in formulieren invullen.’

‘Natuurlijk. Ga jij ze even halen?’

Ik bracht de envelop naar beneden en Star ging een zwart schrijvende pen zoeken om de aanvraag in te vullen. We spreidden de documenten uit over de keukentafel en wierpen even een blik op de geboorteakte van mijn moeder, voordat Star die van mij erbij pakte.

‘Dus je bent geboren in Broome, op 5 augustus 1980,’ las ze op, met een uitdrukking van opperste concentratie op haar gezicht. ‘Lieve hemel! Heb je dit al bekeken?’

‘Eh… nee. Mijn grootvader gaf me de envelop vlak voordat ik vertrok.’

‘Dus je hebt nog niet gezien wat je oorspronkelijke naam was?’

Ik boog me over het papier heen. ‘Dat meen je niet!’

‘Reken maar van yes, Miss Pearl Abraham!’ zei Star giechelend.

‘Pearl, jakkes,’ kreunde ik. ‘En ik altijd maar klagen over Celaeno… Sorry, Pa.’ Onwillekeurig schoot ik ook in de lach toen ik probeerde me die andere ‘ik’ voor te stellen die Pearl heette. Dat lukte voor geen meter. Maar in veel opzichten was het wel de perfecte naam. Toen we weer bedaard waren, schoof ik de geboorteakte terug in de envelop.

‘Over geboorteaktes gesproken: over een paar dagen komt mijn moeder hiernaartoe. En Ma ook,’ zei Star.

‘O, dat is fantastisch!’ zei ik, want dat zou me een reisje naar Genève schelen. ‘Komen ze hiernaartoe om kennis te maken met elkaar?’

‘Zoiets,’ antwoordde Star. ‘Toen mijn biologische moeder mij vond, heeft ze contact gezocht met nog meer familieleden van haar. Er wonen er nog een heleboel in het East End. Daar gaan we met zijn allen naartoe, voor een surpriseparty voor een familielid van ons. Mijn moeder zei een tijdje geleden al dat ze graag kennis wil maken met de vrouw die me heeft grootgebracht om haar persoonlijk te bedanken, en dit leek me het perfecte moment om Ma uit te nodigen. Ik zou mijn moeder ook graag aan jou voorstellen – ik heb haar al alles over je verteld.’

‘Wat is ze voor iemand?’

‘Echt een schat. Deze keer neemt ze haar kinderen niet mee, maar binnenkort vlieg ik naar New England om kennis te maken met mijn halfbroertjes en -zusje. Maar goed, hier moet je je handtekening zetten.’ Ze wees naar een hokje op het formulier. ‘Je moet ook een kopie bijvoegen van je officiële adoptiepapieren. Daar kun je Georg Hoffman voor bellen, want die had de mijne ook.’

‘Hoe gaat het met de rest van de zussen? Sinds die heisa in de kranten heb ik niks meer van hen gehoord.’

‘Nou, Maia geeft nu Engelse les aan kinderen in een favela in Rio, en Ally zei vorige week dat haar buik met de dag dikker wordt, maar ze klonk gelukkig. Tiggy heb ik vlak na Nieuwjaar nog gebeld. Ze is net van baan veranderd en werkt nu in een natuurgebied in de buurt van de dierenopvang. Ze wil regelen dat we in juni allemaal bij elkaar komen op Atlantis om de sterfdag van Pa te herdenken. Van Electra heb ik al weken niets meer gehoord en ik heb ook niets over haar in de kranten zien staan, wat niet vaak voorkomt. Tegenwoordig ben jij de beruchtste van ons zessen, zusje van me.’ Ze grinnikte. ‘Trouwens, wanneer vertrek je weer naar Australië?’

‘Woensdagochtend vroeg.’

‘Zo snel al?’ Star keek me geschokt aan. ‘Het feestje is op dinsdagavond. Red je dat wel?’

‘Waarschijnlijk niet. Ik moet nog pakken en zo.’

‘Ik begrijp het. Misschien kunnen we dan een klein afscheidsfeestje organiseren voordat we naar het feest gaan? Dan kun je meteen kennismaken met mijn moeder en kun je Ma zien.’

‘Als je Ma een avondje kunt missen, kan ik haar wel ophalen van Heathrow en kan ze op maandagavond bij mij blijven logeren en dan van hieruit op dinsdag met jou naar het feestje gaan?’

‘Dat klinkt perfect! Dank je, Cee. Nu moet ik echt mijn spullen gaan pakken. Bel jij in de tussentijd even naar Wormwood Scrubs om te vragen hoe het werkt om daar op bezoek te gaan? Ik heb het nummer op tafel gelegd.’

Toen Star boven aan het inpakken was, liep ik naar de telefoon, in de wetenschap dat Star niet zou rusten voordat ik gebeld had. De receptioniste aan de andere kant van de lijn was best vriendelijk, al hoorde ze me wel uit over mijn relatie met ‘de gedetineerde’.

‘Hij is een vriend van me,’ zei ik.

Daarna nam ze mijn geboortedatum en adres op en zei dat ik me moest legitimeren om naar binnen te mogen.

‘Is het gelukt?’ vroeg Star, die weer naar beneden kwam met haar reistas.

‘Ja, alleen kan ik niet die hotpants aan die ik zo graag draag. Dat druist in tegen de gevangenisregels.’

‘Juist.’ Star glimlachte. ‘Wanneer ga je naar hem toe?’

‘De afspraak is morgenmiddag om twee uur. Misschien kunnen ze me meteen op de foto zetten voor mijn nieuwe paspoort, als ik daar toch ben.’ Ik huiverde. ‘Het is raar om Ace als een “gedetineerde” te beschouwen.’

‘Dat zal best. Weet je zeker dat je het hier wel in je eentje redt, Cee?’ Star legde een hand op mijn schouder.

‘Natuurlijk wel. Ik ben nu een grote meid, weet je nog?’

‘Nou, laat me maar weten hoe het gegaan is bij Ace. Ik hou van je, Cee. Tot volgende week.’

Het voelde net alsof ik in een film speelde toen ik door de hoge poort wandelde van ‘The Scrubs’, zoals de andere bezoekers in de rij de gevangenis noemden. Binnen werden onze tassen doorzocht en werden we gefouilleerd. Uiteindelijk werden we naar een grote ruimte vol tafels en plastic stoelen geleid, die er een stuk minder deprimerend uitzag dan ik me had voorgesteld. Iemand had duidelijk geprobeerd te voorkomen dat de gevangenen en hun bezoek hun polsen zouden willen doorsnijden, door vrolijke posters aan de muren te hangen. Toen we ieder aan een eigen tafeltje zaten kregen we een hele waslijst te horen van wat wel en niet mocht en werden tot slot de gevangenen naar binnen geleid.

Met bonkend hart zocht ik de rij af naar Ace. Pas toen een bekende stem ‘hoi’ in mijn oor zei, besefte ik dat ik hem niet eens had herkend. Zijn haar was kortgeknipt en hij was gladgeschoren en pijnlijk mager.

‘Wat kom je doen?’ Hij ging zitten.

‘Ik… Nou ja, omdat ik weer in Engeland was, vond ik dat ik maar eens bij je op bezoek moest gaan.’

‘Juist. Je bent de eerste die bij me op bezoek komt. Behalve mijn advocaat, natuurlijk.’

‘Sorry dat ik het maar ben.’

Er viel een stilte waarin Ace naar zijn handen keek, naar links, naar rechts, naar boven… Eigenlijk overal naar, behalve naar mij.

‘Waarom heb je het gedaan, CeCe?’ vroeg hij uiteindelijk.

‘Ik was het niet, echt niet! Dat kom ik je juist vertellen. Het was Po, de bewaker, die was omgekocht door ene Jay. Daarvóór had iemand in het Railay Beach Hotel al tegen me gezegd dat hij wist wie je was. Ik wilde niet dat je je zorgen zou maken, dus heb ik niks tegen je gezegd. Ik bedoel, ik had toch geen idee wie je was, dus ik geloofde hem niet.’

‘Hou toch op, CeCe,’ zei hij met een spottend lachje. ‘Die foto is met jouw camera gemaakt. Dat liet ik toe omdat ik je vertrouwde, omdat ik dacht dat we vrienden waren.’

‘Dat waren we ook! Je hebt me enorm geholpen!’ hield ik vol, maar ik ging wat zachter praten toen ik andere mensen naar ons zag kijken. ‘Ik zou je nooit verraden hebben. Waarschijnlijk heeft Po extra afdrukken van de foto’s laten maken en die aan Jay gegeven. Ik meen het. Zo is het echt gegaan.’

‘Ja, ach.’ Ace staarde weer voor zich uit. ‘Het zat er een keer aan te komen. Ik wist dat ik me niet altijd kon blijven verstoppen. Alleen heb jij het onvermijdelijke wat bespoedigd.’

‘Ik wil dat je me gelooft. Ik hád het niet meer toen ik in Australië aankwam en al mijn zussen me sms’ten omdat ik op de voorpagina van alle kranten stond! Denk je dat ik dat wilde?’

‘Wat? Geassocieerd worden met de beruchtste crimineel van dit moment?’

‘Precies!’

‘De meeste meisjes zouden dat wel willen.’

‘Nou, ik ben niet zoals de meeste meisjes,’ zei ik zo rustig mogelijk.

‘Nee,’ beaamde hij uiteindelijk. ‘Daar heb je gelijk in. Ik dacht echt dat jij anders was, dat ik je kon vertrouwen.’

‘Dat kon je ook – dat kun je nog steeds! Hoor eens, laat ook maar. Als je me niet wilt geloven moet je het zelf weten, maar ik ben geen leugenaar. Ik ben hiernaartoe gekomen omdat ik je wilde vragen of ik je ergens mee kan helpen. Ik zou kunnen getuigen hoe goed je voor me hebt gezorgd, of zo.’

‘Bedankt, Cee, maar dankzij de media valt mijn reputatie al niet meer te redden, en dat is mijn verdiende loon. Je hebt vast wel gelezen wat ik allemaal heb uitgespookt. Niet dat dat iets te maken heeft met wat er bij de bank is gebeurd, maar volgens mij ben ik momenteel de meest gehate man in Groot-Brittannië.’

‘Dan is het maar goed dat ik dyslectisch ben, toch? Ik kan niet goed lezen.’

Eindelijk verscheen er een zwak glimlachje om zijn lippen. ‘Ja, oké.’

‘Wie is Linda Potter?’

Voor het eerst keek hij me echt aan. ‘Wat?’

Op dat moment wist ik dat Star de juiste vrouw had gevonden. ‘Linda Potter. Je hebt een keer tegen me gezegd dat zij weet hoe het zit. Dus wat weet ze?’

‘Niks, ze stelt niks voor.’

‘Nou, volgens mij wel, want ze was de privésecretaresse van de directeur bij de Berners Bank.’

‘Laat nou maar, CeCe, oké?’ zei hij met opeengeklemde kaken.

‘Weet ze iets? Ace, waarom laat je me niet helpen?’

‘Hoor eens…’ Hij leunde naar me toe. ‘… gedane zaken nemen geen keer, oké? Wat er ook gebeurt, ik ga eraan. Ik heb het gedaan, niemand anders.’

‘Er moeten toch meer mensen geweest zijn die het wisten?’

‘Laat nou maar.’

Ik zag hem zijn hand opsteken om de aandacht van een cipier te trekken, die eruitzag als iemand die je liever niet in een donker steegje tegenkwam. De man kwam naar ons toe.

‘Ik wil terug naar mijn cel,’ zei Ace.

‘Komt voor elkaar. De tijd zit erop, mevrouw.’

Ace stond op. ‘Bedankt dat je me wilt helpen, Cee, maar je kunt echt niks voor me doen, geloof me.’

Buiten de gevangenis, toen ik stond te wachten op de bus naar het centrum van Londen, besefte ik dat Star gelijk had. Zelfs al zou het Ace uiteindelijk niets opleveren, dan nog moest ik hem laten zien dat er tenminste iemand om hem gaf.

Ik wist maar al te goed hoe het voelde om de gebeten hond te zijn.

35

De jetlag liet me maar niet met rust, dus de volgende ochtend was ik weer vroeg wakker. Eerst belde ik Ma om te zeggen dat ik haar maandagmiddag zou ophalen op Heathrow. Daarna, stipt om negen uur, toetste ik het nummer van de Berners Bank in dat Star voor me had achtergelaten.

‘Hallo, mag ik Linda Potter even spreken?’

‘Die werkt hier helaas niet meer,’ zei een afgemeten vrouwenstem. ‘Bent u de vrouw die een paar dagen geleden ook al gebeld heeft?’

‘Ja, ik wilde alleen…’ Snel dacht ik na. ‘Ik probeer haar te bereiken omdat ze vanavond naar mijn verjaardagsfeestje zou komen, maar ik nog niets van haar heb gehoord.’

‘Dan kunt u haar het beste thuis bellen.’

‘Ja, maar…’ In gedachten liep ik alle thrillers na die ik ooit had gezien om iets te bedenken. ‘Ik ben nu op de feestlocatie en ze neemt haar mobieltje niet op. Haar vaste nummer heb ik niet bij me. Kunt u me dat misschien geven?’

‘Ja, een momentje.’

Met ingehouden adem wachtte ik af.

‘Het nummer is…’

‘Ontzettend bedankt,’ zei ik, nadat ik het had genoteerd. ‘Het is een heel bijzondere verjaardag en zonder haar zou het feest niet compleet zijn.’

‘Ik begrijp het. Een feestje zal haar vast goeddoen. Dag, hoor.’

‘Dag.’

Ik deed een overwinningsdansje door mijn grote woonkamer voordat ik mezelf weer tot de orde riep en Linda’s nummer intoetste. Met bonkend hart wachtte ik, maar toen het antwoordapparaat werd ingeschakeld hing ik op. Daarna belde ik Star, omdat ik geen idee had wat ik nu moest doen.

‘Oké, zei ze. ‘Je hebt haar adres nodig. Een momentje.’

Op de achtergrond hoorde ik haar praten met een man die een diepe, fluweelzachte stem had.

‘Cee, ik geef de telefoon even aan Orlando, de broer van Mouse. Hij kan heel goed detective spelen.’

‘Miss Celaeno?’

‘Ja, maar zeg maar CeCe.’

‘Hemeltjelief, ik zou willen dat mensen die gezegend zijn met een ongewone voornaam die eens wat vaker zouden gebruiken. Als iemand behalve mijn neefje ook maar zou proberen om me Lando te noemen, dan zou ik de rest van het jaar door een diep dal gaan. Enfin, Miss Star zegt dat u een adres nodig hebt.’

‘Dat klopt, ja.’ Ik moest een giechel onderdrukken over zijn formele taalgebruik.

‘Ik heb net op de computer gekeken en aan het netnummer 01233 te zien komt deze mysterieuze vrouw uit Kent.’ Het bleef even stil en ik hoorde hem weer op de toetsen ratelen. ‘Ashford, om precies te zijn. Een prachtig oord dat hier toevallig dicht in de buurt ligt. Nu ga ik eens in het plaatselijke kiesregister kijken of er een Linda Potter vermeld staat. Een ogenblikje alstublieft, dan zoek ik even… Ah, daar is ze al. The Cottage, Chart Road, Ashford, Kent.’

‘Ik sms je het adres wel,’ zei Star, die meteen weer aan de lijn kwam. ‘Ga je haar opzoeken? Het is maar een uurtje met de trein, vanaf het station Charing Cross.’

‘Misschien is ze er wel niet.’

‘Of ze neemt de telefoon niet op. Momentje.’

Ik wachtte, terwijl Orlando en Star met elkaar praatten.

Uiteindelijk kwam Star weer aan de telefoon. ‘Vanaf High Weald is het niet zo ver rijden naar Ashford. Zullen we bij het huis gaan posten?’

‘Dat hoef je echt niet te doen, Sia. Het is geen kwestie van leven of dood.’

‘Voor Ace misschien wel, Cee. We zouden kunnen kijken of het huis er bewoond uitziet, voordat jij hiernaartoe komt.’

‘Oké dan,’ stemde ik toe, al vroeg ik me af of Star nou echt zo’n saai leven had dat ze afleiding zocht in rare missies, zoals het zoeken van een vrouw die we nog nooit hadden ontmoet, voor het geval dat zij een man kon helpen die in de gevangenis zat wegens fraude, maar die mij nooit meer wilde zien.

‘We gaan er tijdens de lunchpauze naartoe,’ zei Star. ‘Orlando kan voor me op de uitkijk staan.’ Ze begonnen allebei te giechelen als twee kinderen met Halloween, dus ik bedankte haar en hing op.

Tien minuten later ging de deurbel. Het was de makelaar die ik had gebeld omdat ik het appartement wilde verkopen. We schudden elkaar de hand en hij maakte knikkend en brommend een rondje door het appartement. Uiteindelijk kwam hij voor me staan en zuchtte dramatisch.

‘Wat is er aan de hand?’

‘Nou, u weet toch wel hoe het tegenwoordig met de vastgoedmarkt in Londen gesteld is?’

‘Nee, ik heb geen idee.’

‘Bot gezegd ziet het er bar slecht uit.’

En toen begon hij, nota bene de man die me dit appartement had verkocht door het de hemel in te prijzen, haarfijn uit te leggen waarom niemand het zou willen kopen, zeker niet voor de prijs die ik ervoor had betaald.

‘De markt wordt overspoeld door nieuwbouwappartementen aan het water, waarvan momenteel een derde leegstaat. Dat komt natuurlijk door de stagnerende huizenmarkt in Amerika, maar dat soort dingen werken altijd door.’

Jezus!

‘Kunt u me misschien in normaal Engels vertellen voor welk bedrag ik het appartement te koop kan zetten?’

Dat deed hij.

Bijna sloeg ik hem een blauw oog. ‘Dat is twintig procent minder dan ik ervoor moest neertellen!’

‘Miss D’Aplièse, de vastgoedmarkt volgt helaas zo zijn eigen wetten. Het gaat erom of mensen een woning echt willen, en daar ontbreekt het momenteel aan. Natuurlijk komt dat vanzelf wel weer, dat is altijd zo in Londen. Als ik u was en ik het geld niet meteen nodig had, zou ik het zekere voor het onzekere nemen en de woning voorlopig verhuren.’

Daarna bespraken we hoeveel huur ik zou kunnen vragen, wat voor mij ruim voldoende bleek om jarenlang kangoeroevlees van te kunnen eten. Hij zei dat zijn kantoor de formaliteiten zou afhandelen, ik zette nog een paar handtekeningen en we schudden elkaar de hand. Daarna gaf ik hem een reservesleutel en net toen ik hem uitliet, ging mijn mobieltje.

‘Sia?’ vroeg ik ademloos.

‘We zijn er.’

‘Waar?’

‘We staan voor het huis van Linda Potter. Ze is thuis.’

‘Hoe weet je dat?’

‘Orlando heeft aangebeld en zichzelf toen ze opendeed voorgedaan als de plaatselijke kandidaat voor de conservatieve partij. Ik zei nog dat hij me eerder een type leek voor de Monster Raving Loony-partij…’

Aan de andere kant van de lijn barstten ze allebei in lachen uit. Toen ze weer waren bijgekomen, vervolgde Star: ‘Enfin, daarna heb ik het overgenomen en mezelf voorgesteld als zijn secretaresse. Haar hele gezicht begon te stralen en ze vertelde me dat ze ooit de privésecretaresse van een heel voornaam man is geweest.’

‘O,’ zei ik. ‘Was dat belangrijk?’

‘Wacht even, Cee, het mooiste komt nog. Daarna vroeg ik haar of ze met pensioen is. Ze knikte en zei van wel. “Vroegtijdig aan de kant gezet”, zo noemde ze het. Orlando en ik denken dat ze ontslagen is.’

‘Misschien was het gewoon tijd om met pensioen te gaan?’

‘Zo te zien is ze nog geen vijftig.’

‘O,’ herhaalde ik. ‘Wat denk je dat ik moet doen?’

‘Ga naar haar toe. Ik kan je morgen van het station in Ashford ophalen, als het maar niet na half vier is, want dan moet ik Rory van school halen.’

‘Bedoel je dat je met me meegaat?’

‘Daar heb je toch zussen voor?’

‘Ja. Bedankt, Sia. Doei.’

Ik begon halfslachtig mijn spullen in het appartement in te pakken en naarmate de middag vorderde begon ik me steeds eenzamer te voelen. Star had nu haar eigen groepje mensen en ik ook, alleen zat mijn groepje mensen aan de andere kant van de wereld. Somber liet ik me op de bank zakken, maar toen, als bij toverslag, ging mijn mobieltje.

‘Hallo?’

Na een lange, krakende stilte hoorde ik een bekende stem: ‘Cee? Met mij, Chrissie.’

‘Hoi! Hoe gaat het?’

‘Geweldig, helemaal geweldig. Je krijgt de groeten van je opa.’

‘Doe hem de groeten maar terug. Hoe gaat het daar?’

‘Goed, goed. Hoor eens, ik wilde dit als eerste aan jou vertellen. Of eigenlijk als tweede, want ik heb het al tegen je opa gezegd. Maar ik heb de baan in de galerie aangeboden gekregen!’ Ze slaakte een kreetje van blijdschap.

Met een glimlach zei ik: ‘Wat leuk voor je!’

‘Echt, hè? Het salaris is natuurlijk waardeloos, maar die schat van een opa van je heeft aangeboden dat ik bij hem mag logeren tot ik genoeg geld heb gespaard om een eigen stekje te kunnen betalen. Zonder gekheid, Cee, hij is mijn nieuwe beste vriend, maar we missen je allebei wel heel erg.’

‘Ik jullie ook.’

‘Dus nu ga ik naar Broome bellen om mijn baantje op te zeggen. Denk je dat ik daar goed aan doe?’

‘Chrissie, ik sta op het punt mijn leven in Engeland gedag te zeggen. Natuurlijk doe je hier goed aan! Dit wil je graag.’

Aan de andere kant van de lijn bleef het even stil.

‘Dus je komt echt terug?’

‘Natuurlijk,’ zei ik beslist.

‘Dan doe ik het.’

‘Wat?’

‘Mijn baan opzeggen, sufkop! Hoe zit het met Ace? Heb je hem al gezien?’

‘Ja, gisteren. Hij is er niet best aan toe.’

‘O, maar je komt wel echt terug?’

‘Dat zei ik toch al?’

‘Ja, dat is zo. Hoor eens, dit gesprek kost je opa een fortuin, dus ik zal zo maar ophangen. Ik mis je.’

‘Ik jou ook.’

Nadat ik had opgehangen, maakte ik een rondje door het appartement om de planten van Star water te geven. Dat was wel het minste wat ik voor haar kon doen, aangezien zij zo veel voor mij deed. Ik besefte hoe afhankelijk ik van haar was en dat ik nu alweer in mijn oude gewoonten was teruggegleden door haar te laten helpen bij dingen waar ik niet goed in was.

Later in bed besloot ik dat als ik echt naar de inmiddels beruchte Linda zou gaan, ik dat in mijn eentje zou doen.

Nadat ik de volgende ochtend de korte treinreis naar Ashford had afgelegd, nam ik een taxi naar het adres dat ik van Orlando had gekregen.

‘We zijn er, miss,’ zei de taxichauffeur, die naar het huis wees.

Ik vroeg hem erlangs te rijden en de volgende zijstraat in te slaan. ‘Als ik over vijf minuten niet terug ben, hoeft u niet meer te wachten.’ Ik gaf hem een vijfje fooi. ‘Dan bel ik u later wel.’

Daarna liep ik Linda’s straat in en bleef zo nonchalant mogelijk tegenover het huis staan. Het stond in een rijtje met huizen die op elkaar leken en op een houten bordje aan het tuinhek stond ‘the cottage’ gedrukt. Tijdens het oversteken zag ik dat het voortuintje van het huis keurig was bijgehouden. Ik deed het tuinhek open en liep het pad op om aan te bellen, terwijl ik nog aan het bedenken was wat ik zou zeggen.

Voordat ik bij de deur was, vloog die al open. ‘Als u hier bent om een praatje af te steken over de gemeenteraadsverkiezingen, dan heb ik geen interesse.’ De vrouw wilde de deur dichtslaan.

Met mijn hand hield ik de deur tegen. ‘Nee, ik ben CeCe D’Aplièse, het meisje dat met Ace in Thailand was.’

‘Wat?’ De vrouw tuurde naar me. ‘Goeie genade! Je bent het echt!’

‘Ja.’ De deur was nog steeds niet helemaal dicht omdat ik die tegenhield. Terwijl Linda me bleef aangapen, keek ik eens goed naar haar bruine haar dat in een praktische bob was geknipt die haar niet flatteerde, naar haar nette blouse en wat Star en ik een oudevrouwenrok zouden noemen, omdat de stof tot net onder de knie kwam. Het was duidelijk dat ze geen woord kon uitbrengen, dus voegde ik eraan toe: ‘Ik wil alleen even met je praten.’

Haar bruine ogen bewogen zich van mij naar links en rechts de straat in. ‘Hoe heb je me gevonden?’

‘Via het kiesregister. Ik heb Ace opgezocht in de gevangenis. Hij denkt dat ik die foto aan de media heb gegeven, maar dat is niet zo. Volgens mij is hij ondanks alles echt een goed mens. En…’ Ik slikte. ‘… hij heeft me geholpen toen ik het nodig had. Nu heb ik het gevoel dat hij wel een paar goede vrienden kan gebruiken.’ Toen ik uitgepraat was, was ik buiten adem door het zoeken naar de juiste woorden.

Uiteindelijk knikte ze. ‘Kom maar binnen.’

‘Dank je.’ Ik stapte over de drempel.

Met een klap deed ze de deur achter ons dicht en op slot. ‘Verder weet toch niemand dat je hier bent?’

‘Niemand.’ Ik liep achter haar aan door een smalle hal naar een woonkamer waar ik het niet eens zou aandurven om iets te drinken, omdat ik anders misschien zou knoeien op de glanzend geboende salontafel. Zelfs de sierkussens op de bank waren symmetrisch neergelegd in een scherpe V-vorm.

‘Toe, ga zitten. Wil je een kop thee?’ vroeg de vrouw.

‘Nee, dank je.’ Behoedzaam ging ik zitten. ‘Ik blijf niet lang.’

Linda nam in de fauteuil tegenover me plaats en bleef me even aanstaren. Daarna wendde ze haar blik af, haar ogen opeens troebel, alsof ze elk moment kon gaan huilen. ‘Dus…’ Ze ademde even diep in om zichzelf weer in de hand te krijgen. ‘Ben jij de vriendin van Anand?’

Het duurde even voor ik doorhad dat ze Ace bedoelde. ‘Zo zou ik het niet willen noemen, maar we zijn wel een tijdje met elkaar omgegaan. Waarom heeft hij eigenlijk tegen mij gezegd dat hij Ace heet?’

‘Dat is zijn bijnaam op de beurs, omdat de aas altijd wint, en hij ook. Voorheen, althans… Wat kom je hier precies doen?’

‘Ik maak me gewoon zorgen om hem, oké? En op een avond heeft hij jouw naam genoemd. Hij zei dat jij weet hoe het zit. Op dat moment wist ik niet waar hij het over had, maar nu wel. Aangezien ik binnenkort naar Australië verhuis, vond ik dat ik je moest opzoeken voordat ik vertrek.’

‘Hij is een schat van een jongen,’ zei Linda na een lange stilte.

‘Dat is hij zeker. Toen ik nergens anders terecht kon, mocht ik bij hem logeren. Ik weet niet eens precies wat ik aan je moet vragen, maar…’ Ik besefte dat Linda er met haar gedachten niet bij was en nietsziend voor zich uit staarde. Daarom wachtte ik maar tot ze iets zou zeggen.

‘Hij is op zijn dertiende naar Engeland gekomen om naar een kostschool te gaan,’ begon ze na een poosje. ‘Ik heb hem opgehaald op het vliegveld na zijn vlucht vanuit Bangkok en hem naar de Charterhouse School gebracht, hier in de buurt. Hij was nog zo klein – hij leek hooguit een jaar of negen, tien. Echt nog een kind. Zijn moeder was nog maar net overleden, maar hij was heel dapper. Hij huilde niet eens toen ik hem voorstelde aan de mentor en hem daar achterliet. Het moet een hele schok voor hem zijn geweest om uit Bangkok te vertrekken en naar een kostschool in het koude, grijze Engeland te moeten.’ Na een diepe zucht zei ze: ‘Jongetjes kunnen zo wreed zijn, vind je niet?’

‘Daar kan ik eerlijk gezegd niet over meepraten. Ik heb alleen vijf zussen.’

‘O ja?’ Ze schonk me een glimlachje. ‘Dan bof je maar. Ik ben enig kind. Hoe dan ook, ik belde hem elke week om te vragen of alles goed ging. Aan de telefoon klonk hij altijd heel opgewekt, maar ik wist dat hij het niet makkelijk had. In het begin ging ik er op zondag weleens naartoe om hem mee uit lunchen te nemen. We kregen een goede band en na een tijdje vond zijn vader het goed als hij op verlofdagen en tijdens vakanties bij mij kwam. Maar dat is allemaal verleden tijd.’ Ze vouwde haar handen in elkaar.

Zo bleven we even zitten, terwijl ik probeerde te bevatten wat ze me had verteld. Ik wist zeker dat Ace had gezegd dat hij zijn vader nooit had gekend, maar Linda had het net wel over die man. Was ze familie van Ace? Had ze daarom voor hem gezorgd toen hij nog klein was?

‘Je was toch de privésecretaresse van de directeur van Berners Bank?’ vroeg ik.

‘Dat klopt, ja. Zoals je misschien al weet, is er de afgelopen maanden veel veranderd. Nu ben ik officieel met pensioen.’

‘O, dat is fijn.’

‘Helemaal niet!’ riep ze uit. ‘Het is vreselijk! Ik weet gewoon niet wat ik met mezelf aan moet nu ik de hele dag thuiszit. Ooit zal ik er wel aan wennen, maar het valt niet mee als je leven je opeens wordt afgepakt.’

‘Dat is zo,’ beaamde ik. ‘Kwam het omdat de bank overgenomen is?’

‘Deels wel, maar het leek David vooral beter dat ik me op de achtergrond zou houden.’

‘David?’

‘De directeur. Dertig jaar lang heb ik voor die man gewerkt, heb ik voor hem en voor mijn werk geleefd. En nu…’ Ze haalde haar schouders op. ‘Nou, dat weet je al. Weet je zeker dat je geen kopje thee wilt?’

‘Nee, ik hoef echt niets. Je baas werkt daar toch nog?’

‘Jazeker.’ Ze knikte verwoed. ‘Het schijnt dat hij een vervangster voor me gevonden heeft, ene Deborah. Kennelijk is ze heel erg… blond. Niet dat dat er iets toe doet.’ Dat laatste voegde Linda er haastig aan toe. ‘Ze is vast erg efficiënt.’

‘Linda,’ zei ik, want hier bereikten we alleen maar mee dat ze nog verdrietiger werd. ‘Wat weet je precies over Ace? Is het iets waarmee je hem zou kunnen helpen?’

‘O, ik weet alles van Anand,’ zei ze langzaam. ‘Ik weet dat hij graag over zijn bolletje geaaid werd om in slaap te vallen, dat hij aan één oor een beetje doof is door een rugbyblessure, en dat hij dol is op mijn zelfgebakken zandkoekjes.’

‘Ik bedoel, weet je iets wat van pas zou kunnen komen tijdens de rechtszaak?’ drong ik aan. ‘Zodat hij, eh… strafvermindering kan krijgen, of zoiets?’

Ze beet op haar lip en haar ogen vulden zich weer met tranen. ‘Weet je, het is al bijna middag en ik zou wel een glaasje sherry lusten. Jij ook?’

‘Eh… nee, bedankt.’

Ze stond op en liep naar een buffetkast waar ze een fles uit haalde, en een piepklein glaasje waar ze de bruine vloeistof in schonk. ‘Hemeltje, ik heb al in geen jaren meer een glaasje sherry gedronken tijdens de lunch. Proost.’

‘Proost.’ Voor iemand die zei dat ze niet veel dronk, goot Linda de drank wel heel makkelijk naar binnen.

‘Dat is beter,’ zei ze. ‘Hemeltje, ik kan best begrijpen dat sommige mensen naar de fles grijpen, zeker als ze onder druk staan. Dronk Anand veel toen je hem in Thailand zag?’

‘Nee. Helemaal niets, behalve een glaasje champagne op oudejaarsavond.’

‘Dat is geweldig. Voordat hij dit werk ging doen, was hij nooit een grote drinker. Het probleem is dat buitensporig alcoholgebruik heel gewoon is in de financiële wereld en dat hij erbij wilde horen. Niemand wil een vreemde eend in de bijt zijn, hè? Zeker niet als je toch al anders bent dan de anderen.’

‘Dat is waar.’ Ik knikte instemmend.

‘Ik heb van het begin af aan tegen David gezegd dat het een vergissing was om Anand in dienst te nemen bij de bank nadat hij van school kwam, maar hij had al door hoe goed hij in het werk was. Anand wilde het niet. Dat heeft hij zelf tegen me gezegd, op diezelfde bank waar jij nu zit, maar David bepaalde alles.’ Ze zuchtte.

‘Bedoel je dat je baas Ace heeft gedwongen om beurshandelaar te worden?’ vroeg ik verward.

‘Laat ik het zo zeggen: Anand had zo veel ontzag voor David dat hij alles voor hem overhad.’

‘Waarom dan?’

Linda fronste haar wenkbrauwen. ‘Dat heeft hij je toch wel verteld? Anders was je hier niet geweest.’

‘Wat moet hij me dan verteld hebben?’

‘David is de vader van Anand.’

‘O,’ wist ik uit te brengen, al was het moeilijk te bevatten wat ze net had gezegd. ‘Nee, dat heeft hij me niet verteld.’

‘O jee, dat heb ik dan helemaal verkeerd begrepen…’ Linda sloeg haar handen voor haar gezicht. ‘Verder weet niemand ervan, snap je… Van die bloedband.’

‘Echt? Waarom niet?’

‘David was nogal paranoïde over zijn reputatie in de financiële wereld. Niemand mocht weten dat hij een onwettig kind had. En natuurlijk was hij ook al getrouwd toen Anand werd geboren en had hij al een kindje met zijn vrouw.’

‘Juist. Weet Anand dat David zijn vader is?’

‘Natuurlijk weet hij dat. Daarom probeerde hij hem ook altijd tevreden te stellen. David probeerde zijn schuldgevoel te verzachten door zijn zoon naar Engeland te halen en hem naar een van de beste scholen in het land te sturen, toen hij hoorde dat Anands moeder was gestorven. Daarna bood hij hem een baan bij de bank aan, zoals ik al zei, op voorwaarde dat niemand achter de ware aard van hun relatie mocht komen.’

‘Bedoel je dat David zich schaamde omdat hij een kind van gemengde afkomst had?’

‘Hij ging er prat op dat hij een typisch Engelse heer was. En hij deed zich altijd voor als de ideale familieman.’

‘Jezus,’ zei ik zachtjes. Het was moeilijk te bevatten dat dit soort dingen in 2008 nog steeds konden gebeuren. ‘Dus Ace wilde koste wat kost indruk maken op zijn vader? Zelfs als hij daarvoor fraude moest plegen?’

‘Het was meteen duidelijk dat Anand net zo veel talent had als zijn vader vroeger. Daarom heeft David hem ook aangenomen. Binnen twee jaar was hij de succesvolste beurshandelaar bij Berners Bank. Op de beursvloer ging het maar om drie dingen: winst, winst en nog eens winst. En Anand maakte meer winst dan wie dan ook.’

‘Was zijn vader trots op hem?’

‘Nou en of, maar toen zat het Anand een paar keer tegen en raakte hij in paniek. Volgens mij is hij op dat moment het verkeerde pad op gegaan. Ook al wil je maar één keer de regels overtreden om je verlies te dekken, als je niet wordt betrapt doe je het nog eens. Het werkt verslavend, en Anand was al verslaafd aan de complimentjes en aandacht van zijn vader.’

‘Jeetje, wat triest.’ Ik schudde mijn hoofd en leefde oprecht mee met Ace. ‘Linda, denk je dat David wist waar Ace mee bezig was? Dat moet toch wel als hij zo veel geld heeft verloren?’

Linda stond op om nog een glas sherry in te schenken en nam een flinke slok. ‘Eerlijk gezegd weet ik dat niet zeker, maar ik weet wel dat David hem nu zou moeten bijstaan. Het gaat verdorie om zijn zoon! En het zou me niks verbazen als David wel geweten heeft hoe diep Anand in de problemen zat. Per slot van rekening is hij de directeur. Ik vraag me zelfs af of hij hem wat geld heeft toegestopt zodat hij stilletjes naar Thailand kon verdwijnen.’

‘Wauw, wat een zootje,’ verzuchtte ik.

‘Ja, inderdaad. Mijn arme, arme jongen. Ik…’ Weer kreeg ze tranen in haar ogen. ‘Ik heb zelf geen kinderen, maar ik hield van Anand alsof hij mijn eigen zoon was, CeCe. Ik was er voor hem toen zijn ouders er niet waren en heb hem door die moeilijke tienerjaren heen geholpen.’

‘Waarom heb je hem dan niet opgezocht in de gevangenis?’

‘Dat mocht niet van David. Hij heeft me bevolen om weg te blijven.’

‘Voor het geval dat iemand zou uitzoeken waar jij Ace en David van kent en achter de waarheid over hun relatie zou komen?’

‘Ja, al is er geen schriftelijk bewijs. Davids naam staat niet eens op de geboorteakte van Anand.’

Ik voelde vanbinnen woede opborrelen. ‘Daar zijn dna-tests voor. Sorry dat ik het moet zeggen, maar David lijkt me echt een…’ Ik koos het meest tactvolle woord dat ik kon bedenken. ‘… oen. Op dit moment heeft Ace alle steun nodig die hij kan krijgen. Hij staat er helemaal alleen voor.’

‘Wat David betreft heb je gelijk.’ Haar toon werd grimmig. ‘Het heeft dertig jaar geduurd voordat de schellen van mijn ogen vielen. Eerlijk gezegd aanbad ik hem al vanaf het moment dat ik als typiste bij de bank begon. Toen hij me uiteindelijk in dienst nam als zijn privésecretaresse was dat de gelukkigste dag van mijn leven. Ik heb alles aan hem gegeven. Waar ik ook was, of het nou dag of nacht was, ik stond paraat om zijn leven in goede banen te leiden. En niet alleen dat van hem, maar ook dat van die arrogante, neerbuigende vrouw met wie hij getrouwd is en die twee verwende nesten van hem die nog geen dag van hun leven hebben gewerkt. Ik was verliefd op hem, begrijp je,’ bekende ze. ‘Wat een cliché, de secretaresse die verliefd is op haar baas. En nu heeft hij me aan de kant gezet, samen met Anand. Weet je dat hij niet eens het fatsoen had om me zelf te vertellen dat ik boventallig was verklaard nadat de bank voor één pond was overgenomen door Jinqian? Ik werd gewoon naar de afdeling Personeelszaken gestuurd, samen met de andere werknemers.’

Inmiddels was ik in staat om die klootzak met mijn blote handen te wurgen. ‘Omdat je te veel wist.’

‘Ik was zijn schaduw, een herinnering aan wat hij echt was. Hij is Anands vader, CeCe. Hij zou er moeten zijn nu zijn zoon hem nodig heeft, dat weet hij maar al te goed.’

‘Heb je ooit overwogen de waarheid uit de doeken te doen aan de media?’

‘Natuurlijk wel, zo vaak! Ik dróóm gewoon van de uitdrukking op Davids gezicht als ik dat zou doen!’ Ze grinnikte even en dronk haar glaasje sherry leeg.

‘Maar?’

‘Ik… kan het gewoon niet. Ik ben geen wraakzuchtig type. En meer dan wraak zou het niet zijn, want ik zou er niets positiefs mee bereiken, behalve dat David aan de schandpaal genageld zou worden.’

‘Dat lijkt mij ook wat waard,’ merkte ik op.

‘Nee, CeCe. Je moet begrijpen dat ik alleen mijn integriteit nog overheb. Die laat ik me niet ook nog door hem afpakken.’

‘En Ace dan?’ hield ik vol. ‘Ik begrijp dat hij al die slechte dingen op eigen houtje heeft gedaan, maar zou het niet schelen als iemand in de rechtbank zou uitleggen wat zijn beweegredenen waren? Jij kent hem al van kleins af aan en hebt bij de bank gewerkt, dus je zou kunnen optreden als karaktergetuige. Dat wil ik ook doen.’

‘Dat is heel lief van je, maar ik krijg mijn ontslaguitkering alleen als ik mijn mond hou. Ik heb een contract moeten ondertekenen waarin stond dat ik niet met de media of de advocaat van Anand zou praten.’

‘Dat is chantage, Linda!’ riep ik uit.

‘Dat weet ik, maar zonder egoïstisch te willen klinken: die ontslaguitkering is het enige waarvan ik kan leven tot ik over zeven jaar aanspraak kan maken op mijn pensioen.’

‘Je kunt toch wel een andere baan zoeken? Zo te horen was je een geweldige secretaresse.’

‘CeCe, je bent een schat, maar ik ben achtenveertig. Iedere baas zoekt een jonge secretaresse, geen vrouw van middelbare leeftijd zoals ik.’

‘Kun je David op jouw beurt niet ook chanteren? Ik bedoel, je hebt zo lang voor hem gewerkt. Dan weet je vast wel wat sappige dingen over hem.’

‘Nou en of. Als je eens wist wat ik de kranten allemaal zou kunnen vertellen… Om te beginnen al die affaires die hij had en de keren dat ik een smoesje moest bedenken als zijn vrouw naar kantoor belde. En het kon allemaal niet op – alleen het beste was goed genoeg voor hem en hij bewoog hemel en aarde om het te krijgen. Zelfs op de dag dat zijn o zo geliefde bank voor een pond verkocht zou worden, stuurde hij me nog naar Hatton Garden om een parel op te halen waar hij al jaren jacht op maakte. Die had hij eindelijk gevonden en per privéjet naar Londen laten brengen. Ik moest met een miljoen pond in contanten met een taxi naar de tussenpersoon toe. Toen ik terugkwam op kantoor, leek David wel een kind op Kerstochtend. Ik was erbij toen hij het doosje openmaakte en de parel eruit haalde. Hij hield hem tegen het licht en ik moet toegeven dat hij enorm was en een mooie roze kleur had, maar David keek met meer liefde naar dat juweel dan waarmee ik hem ooit naar een mens heb zien kijken.’

Ik slikte moeizaam en staarde Linda geschokt aan. Dit kon toch niet waar zijn? ‘Eh… waar kwam die parel vandaan? Weet je dat?’

‘Uit Australië. Kennelijk was hij al jaren zoek.’

‘Had die parel… Heeft David gezegd of die parel een naam had? Omdat het zo’n bijzondere parel was, bedoel ik?’

‘Ja, hij noemde hem de Roseate-parel. Hoezo?’

Geesten hebberige mannen zoeken en vermoorden…

‘O, zomaar.’ Ik had de vreselijke neiging om onbedwingbaar te gaan giechelen, maar hield me in omdat Linda er toch niets van zou begrijpen. ‘Ik moet er nu echt vandoor, maar zal ik je mijn nummer geven zodat we contact kunnen houden?’

‘Ja, dat lijkt me fijn,’ zei ze.

We wisselden nummers uit en ik stond op en liep snel naar de deur, voordat ik me niet meer zou kunnen beheersen.

‘Het was fijn om met iemand te praten die het begrijpt en die net zo veel om Anand geeft als ik.’ Ze legde haar hand op mijn arm. ‘Bedankt dat je gekomen bent.’

‘Alsjeblieft, Linda. Ook al kun je niet naar de rechtbank om te getuigen, denk er eens over na om hem te bezoeken in de gevangenis. Hij heeft je nodig. Jij bent… Nou ja, in feite ben je zo’n beetje zijn moeder.’

‘Ja, je hebt gelijk. Ik zal erover nadenken, liefje. Dag, hoor.’

Buiten liep ik de lange straat uit en een smal laantje in, tot ik bij een brink aankwam. Daar ging ik op een bankje zitten en barstte in lachen uit. Ik wist dat het ongepast was, maar kon er niets aan doen. Als de vader van Ace echt de vervloekte parel had gekocht, en daar leek het wel op, dan had dat ding niet beter terecht kunnen komen.

Niet dat ik hem dood wenste, natuurlijk… Nou ja, misschien een klein beetje.

Ik huiverde in de kou en pakte mijn mobieltje om de taxichauffeur te bellen. Toen de auto aankwam stapte ik in en belde The Scrubs om nog een bezoekje af te spreken.

Eenmaal thuis besefte ik dat ik me nu een stuk rustiger voelde over dat hele gedoe met Ace. Ik had sterk het gevoel dat de Voorouders alles in de hand hadden en dat David Rutters lot al vastlag.

Toen ik Ma ging afhalen van Heathrow kwam ze elegant als altijd de aankomsthal uit, ondanks de lange reis. Ik baande me een weg door de menigte en viel haar om de hals.

‘Wat zie je er goed uit, chérie!’ Ze gaf me op elke wang een zoen.

‘Bedankt, ik voel me ook goed.’

Gearmd liepen we naar de taxi die ons naar Battersea bracht, en ik nam haar mee het appartement in.

‘Mon dieu! Dit is prachtig.’ Ma bleef in het midden van de woonkamer staan en zwaaide met haar armen om aan te geven hoe ruim het was.

‘Cool, hè?’

‘Ja, maar Star zegt dat je het gaat verkopen.’

‘Toch niet. Volgens de makelaar zijn de vastgoedprijzen flink gezakt sinds ik het gekocht heb, dus ik ga het verhuren. Vandaag belde hij al om te zeggen dat hij huurders heeft gevonden, dus dat is mooi. Zal ik je jas aannemen?’

‘Graag.’ Ma trok haar jas uit, gaf die aan mij, ging zitten en streek haar rok van tweed glad. Ze zag er zoals altijd onberispelijk uit en was nog geen spat veranderd, wat ik een troostende gedachte vond.

‘Wil je een kopje thee?’

‘Heel graag. Ik weiger iets te eten of drinken in een vliegtuig.’

‘Dat kan ik je niet kwalijk nemen.’ Ik liep weg om de waterkoker aan te zetten. ‘Al was ik tijdens de reis van en naar Australië waarschijnlijk verhongerd als ik me ook aan die regel had gehouden.’

‘Het verbaast me nog steeds dat je helemaal in je eentje zo ver hebt gereisd, terwijl ik weet hoe bang je bent om te vliegen. Ik ben trots op je, chérie.’

‘Tja, het leven draait erom dat je je angsten onder ogen ziet, hè?’

‘Inderdaad. En je bent al een heel eind gekomen.’

‘Ik doe mijn best.’ Ik liep met een kop van haar lievelingsthee – darjeeling – naar de salontafel en ging naast haar op de bank zitten. ‘Het is heel fijn om je weer te zien. Bedankt dat je gekomen bent, Ma.’

‘Nou, zelfs als Star me niet had uitgenodigd om naar Engeland te komen, had ik je niet naar Australië laten vertrekken zonder eerst bij je op bezoek te gaan. Ik ben ook blij dat ik er ben. En het is fijn om een paar dagen weg te zijn van Atlantis.’ Ze nam een slokje thee. ‘Maar goed, nu wil ik alles horen.’

‘Er valt heel wat te vertellen.’

‘We hebben de tijd. Begin maar gewoon bij het begin.’

Dat deed ik, al voelde het in het begin wel onwennig omdat ik eigenlijk nog nooit alleen met Ma was geweest, zonder Star erbij. Maar dit was de zoveelste stap die ik moest zetten op mijn pad naar zelfstandigheid. Ma bleek heel goed te kunnen luisteren en hield mijn hand vast bij de emotionele gedeeltes – gelukkig maar, want dat waren er nogal wat.

‘Jeetje, dat was me het reisje wel, chérie. Ik zou je grootvader heel graag ontmoeten,’ zei ze toen ze helemaal bijgepraat was.

‘Hij is heel bijzonder, ja.’ Ik zweeg even omdat ik naar de juiste woorden zocht. ‘Weet je, Ma, door al dit gedoe – door wat Star, Maia, Ally en ik hebben meegemaakt – ben ik echt aan het denken gezet.’

‘Is dat zo?’

‘Ja. Over wat het eigenlijk inhoudt om een ouder te zijn. Is een bloedband het allerbelangrijkste?’

‘Wat denk je zelf, chérie?’

‘Dat het echt heel fijn was om mijn grootvader te leren kennen, maar dat ik het gevoel heb dat mijn familie alleen maar groter is geworden. Ik had niet de behoefte om jou of Pa door iemand anders te vervangen. Het lijkt wel een beetje op het verhaal van mijn vriend Ace, die nu in de gevangenis zit. In Thailand had hij een moeder van wie hij heel veel hield, maar zij stierf. En toen kwam hij hier en was er een andere vrouw die puur bij toeval die moederrol op zich nam en goed voor hem heeft gezorgd, net als jij voor ons allemaal.’

‘Dank je, chérie. Ik doe mijn best.’

‘Ma…’ Deze keer pakte ik haar hand. ‘Vond je het moeilijk om ons allemaal op zoek te zien gaan naar onze andere familieleden? Ik bedoel, jij hebt ons allemaal grootgebracht sinds we nog maar baby’tjes waren.’

‘Och, CeCe, weet je dat jij de eerste bent die me die vraag stelt? Ik vind het heel lief dat je daaraan denkt, chérie. En ja, je hebt gelijk. Ik ken jullie allemaal al sinds jullie nog een baby’tje waren en vind het een hele eer dat jullie vader me zo vertrouwde. Voor een ouder is het altijd moeilijk om toe te zien dat de jongen het nest verlaten en misschien wel een nieuwe familie vinden, of ze nou hun biologische familie zoeken of zelf een gezin stichten. Maar het feit dat we hier nu zitten, dat jij me wilde zien, is voor mij genoeg.’

‘Dat zal nooit veranderen, Ma. Jij bent gewoon… de beste!’

We keken elkaar aan, niet zeker of we moesten lachen of huilen, dus besloten we maar te lachen. Daarna omhelsden we elkaar en legde ik mijn hoofd op haar schouder, net als toen ik klein was.

Op mijn telefoon zag ik dat het al negen uur geweest was, en ik besefte dat Ma uitgehongerd moest zijn. Ik liet een afhaalmaaltijd komen en al snel zaten we aan een heerlijke Thaise groene curry.

‘Dus je vertrekt woensdag naar Australië?’ informeerde Ma.

‘Ja.’ Opeens flapte ik eruit: ‘Ma, mag ik je iets vragen?’

‘Natuurlijk mag dat, chérie.’

‘Denk je dat Pa ons allemaal bewust heeft uitgekozen, of dat het pure willekeur was? Ik bedoel, hoe kan het dat hij in mijn geval net in Broome was toen ik was geboren en een thuis nodig had?’

Ma legde haar lepel en vork neer. ‘Chérie, als ik dat wist zou ik het je vertellen. Zoals je weet was je vader vaak onderweg en voor zover ik weet was er geen vastomlijnd plan. Iedere baby die op Atlantis aankwam was een verrassing voor me. Zeker jij, CeCe. Op dat moment was Star immers nog maar een half jaar bij ons.’ Ze nam een slok wijn en knikte. ‘Ja, jij was de grootste verrassing van allemaal.’

‘Echt waar?’

‘Nou en of.’ Ma glimlachte. ‘Ik denk dat wij als mensen willen geloven dat er een plan is. Misschien is dat er ook wel, maar in mijn ervaring is dat niet altijd door mensen bedacht.’

‘Bedoel je dat we worden geleid door het lot, of een hogere macht?’

‘Ja.’ Ma knikte overtuigd. ‘Daar geloof ik heilig in. Mij is het in elk geval wel overkomen.’ Nadat ze haar mond had afgeveegd met haar servet, depte ze even haar ogen. ‘Een vriendelijk gebaar van een onbekende,’ fluisterde ze, en ze haalde diep adem. ‘Vind je het erg als ik ga slapen? Als ik Star moet geloven, hebben we morgen een belangrijke avond voor de boeg.’

‘Bedoel je het feest voor dat familielid van haar?’

‘Ja, en natuurlijk jouw afscheidsfeestje,’ bracht ze me in herinnering.

‘O ja.’ Door alle hectiek vergat ik steeds dat ik over iets meer dan vierentwintig uur voorgoed uit Europa zou vertrekken.

‘En ze gaat me voorstellen aan Mouse,’ vervolgde Ma. ‘Heb jij hem al ontmoet?’

‘Eén keer, ja. Hij leek me… erg aardig,’ wist ik uit te brengen. ‘Ik ben heel blij dat Star zo gelukkig is.’

Boven in de logeerkamer die nooit gebruikt werd, voelde het heel vreemd om Ma te laten zien waar de handdoeken lagen en hoe de douche werkte, alsof ik de volwassene was en zij het kind.

‘Dank je, CeCe. Je hebt heel goed voor me gezorgd en ik hoop dat je me op een dag uitnodigt om in Australië bij je op bezoek te komen.’

‘Natuurlijk doe ik dat,’ zei ik glimlachend. ‘Je bent altijd welkom, Ma.’

‘Welterusten, chérie.’ Ma gaf me op elke wang een kus. ‘Slaap lekker.’

36

De volgende ochtend verraste ik Ma met mijn nieuwe gewoonte om vroeg op te staan, en na een snel ontbijt met croissants en koffie liet ik haar alleen om de afscheidsborrel voor te bereiden en nam ik de bus naar Wormwood Scrubs.

Toen Ace zich tegenover me op de plastic stoel liet zakken, keek hij me geërgerd aan. ‘Ik had toch gezegd dat je me met rust moet laten?’ Afwerend sloeg hij zijn armen over elkaar.

‘Nou, ook goeiedag,’ reageerde ik. ‘Raad eens wie ik gisteren heb gezien?’

‘CeCe, zeg alsjeblieft dat je niet…’

‘Jawel. Ik heb Linda opgezocht en we hebben gepraat en ze houdt heel veel van je,’ flapte ik eruit terwijl ik over de tafel leunde. ‘Ze heeft me de waarheid verteld over jou en je vader. Ik vind dat hij je moet helpen en… Wist hij waar je mee bezig was? Want als dat zo is, dan…’

‘Hou op! Je weet niet waar je het over hebt.’ Zijn ogen waren samengeknepen van woede. ‘Het is allemaal veel ingewikkelder dan je denkt.’

‘Dat weet ik. Linda heeft me alles verteld. Maar David is je vader en daar is niets ingewikkelds aan. Hij zou er voor je moeten zijn, als je vader en als je voormalige werkgever, want ik denk dat hij er wél van op de hoogte was en dat je hem in bescherming neemt. Dat is gewoon niet eerlijk!’

Ace keek me even aan en gaf me zonder iets te zeggen een tissue aan uit de doos die tussen ons in op tafel stond. Ik had niet eens gemerkt dat ik huilde, maar waarschijnlijk waren de cipiers hier wel wat gewend.

‘CeCe,’ zei Ace, zachter nu. ‘Sinds ik hier zit heb ik veel tijd gehad om na te denken, en ook toen ik met jou in Thailand was. Ik wist dat ik mijn straf niet kon blijven ontlopen, daarom ben ik hier nu. Of mijn vader het nou wist of niet, en of hij wel echt mijn vader is, doet er niet toe. Ik heb zelf die toetsen aangeslagen op de computer om die illegale transacties te doen. Inmiddels zie ik ook wel in dat mijn va… dat David nooit van me heeft gehouden, of zelfs maar om me heeft gegeven. Niet zo verbazingwekkend, aangezien hij zich alleen maar om geld lijkt te bekommeren.’

‘Dat denk ik ook,’ zei ik.

‘Dus door hem, en door wat ik gedaan heb, ben ik gaan inzien waar ik mee bezig was en dat ik niet zo wil zijn. In zekere zin is deze ervaring mijn redding geweest. Volgens mijn advocaat kan ik in de gevangenis een universitaire studie doen. Ik denk aan filosofie en theologie. Ik ben nog maar achtentwintig. Wanneer ik vrijkom, heb ik nog alle tijd om een nieuw leven op te bouwen.’

‘Zo, dat is een positieve instelling.’ Ik begon eindelijk te begrijpen hoe hij erover dacht en vond dat erg bewonderenswaardig van hem.

‘Trouwens, ik weet dat jij me niet verraden hebt, CeCe. Ik heb navraag gedaan en het copyright op die foto blijkt bij ene Jay te liggen. Je had gelijk, en het spijt me dat ik jou de schuld gaf. Daar aan het strand van Phra Nang ben ik heel gelukkig geweest met jou, en die herinneringen wil ik graag vasthouden.’

‘Ik ook,’ zei ik met een brok in mijn keel. ‘Moet je horen, ik ga naar Australië verhuizen. Morgen al. Als je uit de gevangenis komt, moet je me echt komen opzoeken. Misschien kun je daar wel een nieuw leven opbouwen. Het is het land van nieuwe kansen, weet je nog?’

‘Wie weet. We houden in elk geval contact. Ben je trouwens nog iets meer te weten gekomen over Kitty Mercer?’

‘Beter nog,’ zei ik grijnzend. ‘Ik heb mijn familie gevonden.’

‘Wat fijn voor je, CeCe.’ Voor het eerst verscheen er een stralende glimlach op zijn gezicht. ‘Dat heb je verdiend.’

‘Ik moet er nu vandoor, maar ik zal je mijn nieuwe adres sturen als ik gesetteld ben.’

‘Beloof je dat?’ Toen ik opstond, pakte hij mijn hand vast.

‘Ik beloof het. O, en trouwens,’ fluisterde ik, ‘maak je maar geen zorgen over je vader. Ik heb zo’n gevoel dat hij zijn verdiende loon nog wel krijgt.’

Die middag pakte ik de rest van mijn spullen in vuilniszakken die Star had beloofd op te slaan op High Weald. Daarna ging ik op pad om allerlei dingen in te slaan die in Alice Springs niet verkrijgbaar waren, zoals witte bonen in tomatensaus van Heinz, en een enorme chocoladereep van Cadbury met fruit en noten. Star, haar moeder en Mouse zouden om zes uur naar het appartement komen voor mijn afscheidsborrel en daarna naar het East End gaan. Ik tastte diep in de buidel voor drie flessen champagne en een paar biertjes om hun – en mezelf – een waardig afscheid te geven.

Toen ik thuiskwam, met mijn armen vol boodschappentassen, zag ik dat Ma Stars plek had ingenomen en haar witte schort netjes om haar middel had gebonden. Ze kwam me bij de keukendeur tegemoet, met een wanhopige uitdrukking op haar gezicht. ‘Mon dieu! Is er hier een patisserie in de buurt? De hors-d’oeuvres die ik wilde maken zijn mislukt. Zie je wel?’ Ze wees naar een paar vreemd – en eigenlijk best kunstzinnig – ogende groene pastei-achtige dingetjes die eruitzagen alsof iemand erop was gaan staan.

‘Het geeft niet, Ma. Ik heb tortillachips en dipsaus gehaald.’

‘O CeCe, ik schaam me zo! Je hebt me betrapt.’ Ze ging aan de keukentafel zitten en begroef haar gezicht in haar handen.

‘Is dat zo?’

‘Mais oui! Ik ben een Française, maar alles wat ik in de keuken klaarmaak is een ramp! Eerlijk gezegd heb ik me al die jaren achter Claudia verscholen. Als het aan mij had gelegen, waren jullie allemaal verhongerd – of vergiftigd!’

‘Ma, het maakt echt niet uit. We houden toch wel van je, ook al kun je voor geen meter koken.’ Ik onderdrukte een lachje omdat ze zo moedeloos keek. ‘We hebben allemaal onze sterke en zwakke kanten, weet je nog? Dat zei jij altijd tegen ons.’ Ik schudde de zak tortillachips leeg in een schaal en legde de champagne en het bier in de koelkast.

‘Dat is zo, chérie. Je hebt gelijk, ik moet mijn eigen zwaktes ook accepteren.’

‘Ja.’ Ik gaf haar een knuffel, want ik zag dat ze die kon gebruiken.

‘O CeCe, volgens mij ben ik nu van al mijn meisjes nog het meest trots op jou.’ Ze streelde over mijn haar.

‘Hoezo?’

‘Omdat je weet hoe je jezelf moet zijn. Goed, ik ga me boven klaarmaken voor het feestje.’

Iets na zessen kwamen ze allemaal aan en zag ik dat Stars moeder Sylvia letterlijk een oudere versie van Star was, in duurdere kleren. Ze was heel lief, zei dat ze al heel veel goede dingen over me gehoord had en gaf me een knuffel. ‘Bedankt dat je er voor haar was toen ik dat niet kon,’ fluisterde ze in mijn oor. Ik mocht haar meteen en was blij dat Star iemand had gevonden die net zo veel van haar hield als ik.

Mouse was zoals gewoonlijk een beetje nors, en ik bedacht dat ik hem zeker zou uitkiezen als Mr. Darcy in die roman van Jane Austen waar Star het altijd over had. Ik kon niet ontkennen dat hij knap was, als je op dat soort types viel, maar net als de meeste Engelse edellieden was hij een beetje afstandelijk. Toen herinnerde ik me dat ik strikt genomen afstamde van iemand uit de Schotse adel en voelde het alsof we wat meer op één lijn zaten.

Ik zag Sylvia naar Ma toe lopen en vroeg me af hoe Ma zich daarbij voelde. Als vanzelf deed ik mijn ogen dicht en stelde me een kloppend mensenhart voor dat steeds groter werd om alle mensen van wie ik hield erin op te nemen. En ik begreep dat het hart altijd in staat was om een plekje voor iemand te maken. Hoe voller het zat, des te gezonder en gelukkiger je was. Het mooiste van alles was nog wel dat mijn vingers begonnen te jeuken en dat ik meteen wist wat de inspiratie voor mijn volgende schilderij zou zijn.

Ik kwam pas weer bij mijn positieven toen Ma me een glas champagne in de hand drukte. Het viel me op dat iedereen stil was geworden en met een verwachtingsvolle blik om me heen stond.

‘Eh…’ zei ik, nog steeds verdwaasd.

Ma schoot me te hulp. ‘Ik wil even zeggen,’ begon ze, ‘dat ik heel trots op je ben, CeCe, omdat je al zo veel bereikt hebt. Chérie, je bent getalenteerd en dapper en hebt een goed hart. Ik hoop dat Australië je alles zal geven waar je in het leven naar zoekt. We gaan je allemaal missen, maar we begrijpen ook dat ons kleine vogeltje moet uitvliegen. Bon voyage!’

‘Bon voyage!’ echode iedereen, en de glazen werden tegen elkaar getikt.

Ik deed een stap naar achteren en keek naar dit samengeraapte zootje dat door liefde aan elkaar was verbonden. Het drong tot me door dat ik altijd deel zou uitmaken van deze bonte menselijke lapjesdeken, ook al vloog ik morgen naar de andere kant van de wereld.

‘Gaat het?’ Star stootte me aan.

‘Ja, prima.’ Ik slikte. ‘Wat heb je een leuke familie, trouwens.’

Mouse kwam naast haar staan. ‘We moeten weg, anders komen we te laat. Sorry, CeCe.’

‘Oké.’ Star keek me verdrietig aan. ‘Cee, weet je echt zeker dat je niet met ons mee wilt naar het feestje?’

‘Echt, maak je om mij maar geen zorgen. Ik moet nog wat dingetjes opruimen en inpakken. De timing is gewoon slecht.’

‘Ik zou vanavond bij jou moeten zijn.’ Star beet op haar lip, terwijl Mouse haar jas aangaf. ‘O Cee, ik weet niet eens wanneer we elkaar weer zien.’

Nadat Sylvia me gedag had gezegd en succes had gewenst, was Ma aan de beurt. ‘Dag, chérie. Beloof je dat je goed voor jezelf zorgt en dat je af en toe iets van je laat horen?’ Ze omhelsde me.

Ik zag dat Star haar jas aantrok en weer aanstalten maakte om naar me toe te lopen.

‘Schat, we komen te laat.’ Mouse pakte haar arm beet en loodste haar resoluut mee naar de deur. ‘Dag, CeCe.’

‘Ik hou van jou,’ gebaarde Star vanuit de deuropening naar me.

‘Ik ook van jou,’ seinde ik terug.

De deur viel met een klap achter haar dicht en ik deed mijn best om het niet uit te schreeuwen. Ik haatte Mouse omdat hij ons niet eens fatsoenlijk afscheid van elkaar had laten nemen.

Ik zette de glazen en borden in de vaatwasser, blij met de afleiding, en ging naar mijn studio om de installatie uit elkaar te halen en de stukken een voor een naar de afvalcontainer buiten het gebouw te brengen. ‘Weg met jou,’ zei ik tegen Mr. Guy Fawkes toen ik hem erin propte en het deksel dichtklapte.

Boven in het appartement gaf ik Stars planten voor de laatste keer water. Vanavond had ze me haar sleutel teruggegeven en me op het hart gedrukt om ervoor te zorgen dat de nieuwe huurders goed zouden letten op haar ‘kindjes’, zoals zij ze noemde.

‘Wauw, dit is echt het einde van een tijdperk,’ mompelde ik terwijl ik door het appartement liep. De stilte deed me eraan denken waarom ik in eerste instantie naar Australië was vertrokken. Ik trok mijn capuchon over mijn hoofd en waagde me in de koude avondlucht op het terras. Daar dacht ik aan Linda en het leven dat ze nooit had gehad omdat ze het hare had opgeofferd voor iemand die haar liefde nooit zou beantwoorden. Daarna fleurde ik weer een beetje op, want in tegenstelling tot haar ging ik een toekomst tegemoet met mensen die van me hielden. Wat de toekomst zou brengen wist ik nog niet, maar ik hád tenminste een toekomst die ik zelf kon invullen. Of liever gezegd inkleuren.

Ik keek op naar de hemel, vond het kleine sterrencluster, en herinnerde me hoeveel feller de Zeven Zusters hadden geschitterd boven The Alice.

Mijn nieuwe thuis.

De volgende ochtend kwam de taxi al om vijf uur voorrijden en was het nog deprimerend donker buiten. Uiteindelijk was ik maar niet meer naar bed gegaan, in de hoop dat ik daardoor nog wat zou kunnen slapen in het vliegtuig. Terwijl we wegreden bij het appartement kwam er een sms’je binnen op mijn telefoon.

CeCe, Linda Potter hier. Ik heb er goed over nagedacht en besloten bij Anand op bezoek te gaan. Je had gelijk, hij heeft mijn hulp nodig en ik zal doen wat ik kan. God zegene je, en ik wens je een veilige reis naar Australië.

Trots en opluchting welden in me op, omdat ik Linda op andere gedachten had kunnen brengen. Ik, die zo onhandig was met woorden… was erin geslaagd het verschil te maken.

Op Heathrow checkte ik mijn drie reistassen in en liep naar de paspoortcontrole, met in mijn hoofd de vraag of dit moment me altijd zou bijblijven omdat het zo bepalend was. Even later bedacht ik echter dat ik nooit de grote momenten onthield, maar dat juist de kleinste dingen om de een of andere reden in het fotoalbum in mijn hoofd werden opgeslagen.

Ik zocht in het voorvak van mijn rugzak naar mijn instapkaart en streek met mijn hand langs de bruine envelop die ooit de aanwijzingen over mijn verleden had bevat. ‘Jezus,’ verzuchtte ik zachtjes voordat ik mijn instapkaart aan de vrouw overhandigde. Het voelde bijna alsof de gebeurtenissen van twee maanden geleden zich weer herhaalden.

De vrouw knikte naar me en nam de instapkaart aan. Zo te zien sliep ze nog half, maar dat kon ik haar niet kwalijk nemen, het was nog niet eens zeven uur ’s ochtends. Net toen ik door het poortje wilde gaan, hoorde ik een stem achter me.

‘CeCe! Wacht!’

Ik was zo moe dat ik dacht dat ik droomde.

‘Celaeno D’Aplièse! Arrête! Wacht!’

Ik draaide me om en zag Star.

‘Mijn god, Cee!’ Star kwam hijgend bij me staan. ‘Ik dacht al dat ik te laat was. Waarom nam je in vredesnaam je telefoon niet op?’

‘Die heb ik uitgezet toen ik uit de taxi stapte,’ antwoordde ik. ‘Wat doe je hier?’

‘Gisteravond hebben we niet fatsoenlijk afscheid van elkaar genomen. Ik kon je niet laten gaan zonder je nog een knuffel te geven en te zeggen hoe erg ik je ga missen en…’ Met haar mouw veegde ze haar neus af. ‘En om je te bedanken voor alles wat je voor me hebt gedaan.’ Ze sloeg haar armen om me heen en drukte me steviger dan ooit tegen zich aan, alsof ze me nooit meer wilde loslaten.

Zo bleven we een tijdje staan, tot ik me losmaakte omdat ik wist dat ik anders voorgoed hier zou blijven. ‘Ik kan maar beter door het poortje gaan,’ mompelde ik, schor van de emoties. ‘Heel erg bedankt dat je gekomen bent.’

‘Ik zal er altijd voor je zijn, lieve Cee.’

‘Ik ook voor jou. Dag, Sia.’

‘Dag. Laat af en toe iets van je horen, hè? En beloof je dat je in juni terugkomt naar Atlantis om de sterfdag van Pa te herdenken?’

‘Natuurlijk kom ik.’

Ik blies Star nog een kus toe, draaide me om en ging door het beveiligingspoortje, mijn toekomst tegemoet.

Tiggy

De Schotse Hooglanden

Januari 2008

Symbool van de Aboriginals voor de maan

37

‘Zou je nog wel naar buiten gaan, Tig? Er is een sneeuwstorm op komst,’ zei Cal met zijn zware Schotse accent, terwijl hij door het raam van onze cottage naar de onschuldig ogende blauwe lucht keek. De middagzon wierp een glinsterend laagje over het dikke pak sneeuw dat hier de hele winter lag. Het leek wel een tafereeltje op een kerstkaart.

‘Ja! We kunnen het risico niet nemen, Cal. Dat weet je.’

‘Volgens mij gaat zelfs de verschrikkelijke sneeuwman vanavond niet naar buiten,’ bromde Cal.

‘Je had beloofd dat we de wacht zouden houden,’ smeekte ik hem. ‘Luister, ik neem de radio mee en neem contact met je op als er problemen zijn.’

‘Tig, denk je nou echt dat ik een wee lassie als jij alleen een sneeuwstorm in laat gaan, terwijl er misschien een stroper met een jachtgeweer rondloopt? Doe niet zo gek.’ Op zijn verweerde gezicht stond irritatie te lezen, maar hij gaf zich al snel gewonnen. ‘Een paar uurtjes dan. Daarna sleep ik je aan je haren mee naar huis. Ik wil niet op mijn geweten hebben dat je weer onderkoeld raakt, begrepen?’

‘Bedankt, Cal,’ zei ik opgelucht. ‘Volgens mij is Pegasus in gevaar. Dat… weet ik gewoon.’

De sneeuw had zich dik opgehoopt rondom de uitkijkpost waar we zaten en het zeil dat erboven gespannen was bezweek bijna onder het gewicht. Ik vroeg me af of het helemaal zou instorten en we levend begraven zouden worden onder al die sneeuw boven ons.

‘We gaan, Tig,’ zei Cal. ‘Ik ben tot op het bot verkleumd en het wordt nog een hele toer om terug te rijden. De storm is wat gaan liggen, dus we moeten zo snel mogelijk naar huis zien te komen.’ Hij slurpte nog een laatste keer van de lauwe koffie en stak mij de thermoskan toe. ‘Drink maar op, dan maak ik de voorruit sneeuwvrij en zet ik de verwarming alvast aan.’

‘Oké,’ verzuchtte ik, want ik wist dat tegenstribbelen geen zin had. In de ruim twee uur dat we op de uitkijk hadden gezeten, hadden we niets gezien dan de sneeuw die met bakken uit de lucht kwam.

Cal liep weg naar de Land Rover, die achter een uitstekende rots in de vallei achter ons stond geparkeerd. Ik tuurde door het piepkleine venster van de uitkijkpost en nam nog een slok koffie, voordat ik de petroleumlamp uitdeed en naar buiten kroop. Een zaklamp was niet nodig, want het was weer opgeklaard en aan de hemel boven me fonkelden nu duizenden sterren en ik kon de Melkweg duidelijk zien. De wassende maan, die nog twee dagen te gaan had tot het volle maan zou zijn, scheen op me neer en verlichtte de smetteloos witte sneeuwdeken op de grond.

De absolute stilte die altijd volgde op een vers pak sneeuw was net zo diep als het glinsterende sneeuwdek dat mijn voeten en het grootste deel van mijn kuiten opslokte.

Pegasus.

In gedachten riep ik hem en ik zocht hem tussen het berkenbosje, ons speciale plekje. De prachtige witte hertenbok was me voor het eerst opgevallen toen ik met Cal was meegegaan op zijn ronde over het terrein om de herten te tellen. Pegasus stond te grazen tussen een groepje rode hertenbokken en eerst dacht ik dat hij de sneeuw nog van zich af moest schudden. Ik maakte Cal op hem attent en wees de plek aan, maar tegen de tijd dat hij zijn verrekijker had scherpgesteld was de kudde alweer de heuvel op gelopen en onttrokken de overige dieren het zeldzame, mystieke wezen in hun midden aan het zicht.

Cal geloofde me niet. ‘Witte hertenbokken zijn net zoiets als het Gulden Vlies, Tig. Iedereen zoekt ze, maar ik loop hier al mijn hele leven rond en heb er nog nooit een gezien.’ Hij stapte grinnikend om zijn eigen grapje in de Land Rover en we gingen verder.

Toch wist ik zeker dat ik de hertenbok had gezien, dus ging ik de volgende dag met Cal terug naar het bosje, en daarna zo vaak mogelijk.

Mijn geduld werd eindelijk beloond toen ik gehurkt achter een doornstruik zat en mijn verrekijker op de haveloze berken richtte. Daar stond hij, slechts een meter of drie links van me, iets bij de andere herten vandaan.

‘Pegasus,’ fluisterde ik, alsof die naam altijd al op het puntje van mijn tong had gelegen. En toen, alsof hij zijn naam herkende, hief hij zijn kop en keek me aan. Het oogcontact duurde misschien vijf seconden, totdat Cal naast me opdook en hard vloekte, verbaasd omdat mijn ‘hersenspinsel’ echt bleek te zijn.

Op dat moment was er een liefdesrelatie tussen ons ontstaan; een sterke, vreemde aantrekkingskracht die ons verbond. Ik stond op bij het krieken van de dag, het tijdstip waarvan ik wist dat de kuddes nog beschutting nodig hadden tegen de snijdende wind onder in de vallei en het groepje bomen opzochten dat een beetje bescherming bood tegen de bittere kou. Alsof hij mijn aanwezigheid aanvoelde, verscheen Pegasus altijd binnen een paar minuten. Elke keer kwam hij een stapje dichterbij en volgde ik zijn voorbeeld. Het leek erop dat hij me begon te vertrouwen, en ’s nachts droomde ik ervan dat ik op een dag de fluweelzachte grijswitte vacht in zijn nek zou kunnen aanraken, maar…

In de opvang waar ik eerst werkte werd mijn aangeboren vermogen om contact te leggen met hertjes zonder moeder of met gewonde herten die bij ons kwamen om aan te sterken gezien als een pluspunt. Hier in Kinnaird waren alleen wilde dieren. Ze leefden zoals de natuur het bedoeld had en konden vrij rondlopen op het terrein van negenduizend hectare, met minimale bemoeienis van mensen. Wij moesten alleen de populatie op peil houden door bokken en hindes te selecteren die moesten worden afgeschoten.

Tijdens het jachtseizoen kwamen er rijke zakenlui naar het natuurgebied voor hun bedrijfsuitje. Zij betaalden grof geld om hun agressie af te reageren door voor het eerst een wild dier af te schieten en keerden daarna weer huiswaarts om de schedel van een hert als trofee aan de muur te hangen.

‘Ze hebben geen natuurlijke vijanden meer, Tig.’ Cal, de gids van het natuurgebied, achter wiens norse manier van doen en Schotse accent een oprechte liefde schuilging voor de natuur die hij probeerde te beschermen, had zijn best gedaan om me te troosten toen ik voor het eerst de voorraadkamer van het natuurgebied binnen was gekomen en daar vier bloederige, gevilde hindes aan hun hoeven had zien hangen. ‘Die functie moeten wij nu als mensen overnemen. Zo gaat het in de natuur ook. Je weet dat we de populatie op peil moeten houden.’

Natuurlijk wist ik dat, maar dat maakte het niet makkelijker om geconfronteerd te worden met een verminkt dier, uitgeschakeld door een door mensen vervaardigde kogel.

‘Natuurlijk is Pegasus een geval apart; die is veel te zeldzaam en mooi. Zolang ik er ben blijft hij ongedeerd, dat zweer ik je.’

Hoe de pers er lucht van had gekregen dat er een witte hertenbok was gesignaleerd op Kinnaird Estate was me een raadsel, maar al een paar dagen later klopte er een journalist van de plaatselijke krant bij ons aan. Ik hád het niet meer en smeekte Cal om het bestaan van Pegasus te ontkennen, om te zeggen dat het vals alarm was. Want ik wist dat stropers als vliegen op de stroop zouden afkomen om de kop van deze hertenbok te bemachtigen, die ze weer aan de hoogste bieder konden verkopen.

Daarom stond ik hier nu om twee uur ’s nachts, in een spookachtig bevroren wonderland. Cal en ik hadden een primitieve uitkijkpost gebouwd in de buurt van het berkenbosje en hielden daar de wacht. In Schotland waren alle natuurgebieden voor iedereen toegankelijk, dus hadden we geen idee wie er in het donker rondsloop.

Langzaam liep ik naar de bomen, terwijl ik de bok in gedachten smeekte om zich te laten zien zodat ik naar huis kon om te slapen, in de wetenschap dat hij in elk geval nog één nachtje veilig was.

Uit het niets dook hij op; een mystieke verschijning die zijn kop naar de maan ophief en zich omdraaide, met zijn diepbruine ogen op mij gericht. Aarzelend liep hij naar me toe, en ik volgde zijn voorbeeld.

‘Lieve Pegasus,’ fluisterde ik, en meteen daarna zag ik vanuit het berkenbosje een schaduw op de sneeuw vallen. Een schaduw met een geweer in de aanslag.

‘Nee!’ doorbrak ik de stilte. De gestalte stond achter de hertenbok, met zijn geweer klaar om te vuren. ‘Stop! Rennen, Pegasus!’

Het hert draaide zich om en zag het gevaar, maar besloot in plaats van te vluchten op mij af te rennen. Er klonk een schot, en nog twee, en ik voelde plotseling een scherpe pijn in mijn zij. Mijn hart maakte een raar sprongetje en begon zo snel te kloppen dat ik er duizelig van werd. Mijn knieën verslapten en ik zakte in elkaar op de sneeuwdeken.

Het werd weer stil. Ik probeerde uit alle macht bij bewustzijn te blijven, maar kon me niet meer verzetten tegen het duister – zelfs niet voor hem.

Een tijdje later deed ik mijn ogen open en zag ik boven me een bekend, dierbaar gezicht.

‘Tiggy, lieverd, het komt wel goed. Blijf bij me, oké?’

‘Ja, Pa, natuurlijk,’ fluisterde ik, terwijl hij me over mijn haar streelde, net als wanneer ik als klein meisje ziek was. Ik deed mijn ogen dicht, in de wetenschap dat ik veilig in zijn armen lag.

Toen ik weer wakker werd, voelde ik dat iemand me van de grond tilde. Ik keek om me heen, zoekend naar Pa, maar boven me zag ik alleen het gezicht van een paniekerige Cal, die me naar een veilige plek probeerde te dragen. Ik keek om naar het berkenbosje en zag een witte hertenbok uitgestrekt liggen, met bloedrode druppels in de sneeuw eromheen.

Op dat moment wist ik dat hij er niet meer was.

Noot van de auteur

Het heerlijke aan het schrijven van de Zeven zussen-reeks is dat iedere zus – en daarmee haar reis – volkomen anders is dan de vorige. Dat is me nog nooit zo duidelijk geweest als toen ik het verhaal van Star afrondde en over CeCe’s verhaal begon na te denken. Het drong tot me door dat ik net zo bang was om aan haar reis te beginnen als zijzelf. Ook ik had mijn bedenkingen over een reis naar Australië – een van de weinige grote landmassa’s op aarde die ik nog nooit had bezocht, voornamelijk door de beruchte enorme en gevaarlijke spinnen. Maar net als voor CeCe en haar andere zussen werd het voor mij tijd om mijn angsten te overwinnen, dus stapte ik op het vliegtuig en doorkruiste Australië om de nodige research te doen. Tijdens dat proces ben ik verliefd geworden op dit wonderlijke, ingewikkelde land. Vooral op de Never Never – het gebied rondom Alice Springs, dat in de volksmond The Alice wordt genoemd – waarvan ik tot mijn grote vreugde ontdekte dat het de bakermat is van de mythen en legenden rondom de Zeven Zusters van de Pleiaden. Leren over niet alleen de schoonheid, maar ook over de praktische aard van het geloof en de cultuur waardoor de Aboriginals al meer dan vijftigduizend jaar in dit onherbergzame landschap kunnen overleven, was misschien wel de meest nederige ervaring tijdens de vele reizen die ik heb gemaakt om research voor mijn boeken te doen.

Hoewel ik fictie schrijf, neem ik het achtergrondonderzoek voor mijn romans even serieus als een historicus, want geschiedenis – en het effect daarvan op de zussen, maar ook op ons – is mijn passie. Zowel de verhalen over de ramp met de Koombana als over de Roseate-parel komen uit echte historische beschrijvingen, al is de parel voor het laatst gezien op de noodlottige laatste reis van de Koombana langs de kust naar Broome. Van daaruit heb ik een mogelijk vervolg bedacht.

Hoewel elk detail in het boek driedubbel gecheckt is, heb ik ingezien dat geen enkele beschrijving van een historische gebeurtenis objectief is, gewoonweg omdat al die gebeurtenissen worden beschreven of besproken vanuit een menselijk oogpunt. Mocht mijn interpretatie van de feiten in dit boek niet kloppen, dan komt dat geheel voor mijn rekening.

Om meer te weten te komen over de achtergrond en inspiratie van de serie, waaronder de Griekse mythologie en de sterren van de Pleiaden, zie: www.lucindariley.com. Hier vind je ook meer informatie over de waargebeurde verhalen en bestaande plaatsen en personen in dit boek, zoals de Roseate-parel en Albert Namatjira.

Dankwoord

Heel veel mensen hebben hun steentje bijgedragen aan de research voor deze roman, en die ben ik allemaal enorm dankbaar.

In Adelaide: mijn oude vriend en huurder uit Londen, Mark Angus, die niet alleen mijn gids was, maar ook mijn chauffeur en bron van informatie, vooral over de beste wijnen in Australië! In Broome: Jay Bichard van de Pearl Luggers Tour, het personeel bij de Broome Historical Society en de Yawuru Society. In Alice Springs wil ik Phil Cooke en Alli Turner enorm bedanken. Zij zijn van Brisbane naar The Alice gereisd om ons te vergezellen op onze zoektocht naar informatie. De rit naar Hermannsburg door de Never Never was een tocht die ik nooit zal vergeten. Ook bedank ik Adam Palmer en Lehi Archibald van The Telegraph Station en Rodney Matuschka van de missiepost van Hermannsburg. Evenals talloze inheemse Australiërs die we tijdens onze reis hebben ontmoet en die niet bij naam genoemd willen worden, maar me wel geholpen hebben een beeld te vormen van hun leven en cultuur.

In Thailand bedank ik Natty, die toen ik over Kitty’s verleden schreef, de temperatuur opliep tot vijfenveertig graden en de airconditioning het begaf, haar best deed om me koel en met beide benen op de grond te houden. Daarnaast bedank ik Patrick van de Rayavadee Villas aan het strand van Phra Nang, die de apen op afstand hield en voor mijn natje en droogje zorgde.

Mijn enorme dank gaat ook uit naar Ben Brinsden, die me geduldig heeft begeleid bij het schrijven van CeCe’s sms’jes en die me heeft geleerd welke uitdagingen dyslexie met zich meebrengt.

Het grootste bedankje van allemaal gaat naar Olivia Riley, mijn fantastische assistente en steun en toeverlaat, die samen met mij Australië heeft doorkruist en me aan de gang hielp. Niets was je te veel en zonder jou was het me echt niet gelukt, Livi.

Ik bedank al mijn fantastische uitgevers in de hele wereld, die vanaf het begin af aan zowel achter mij als achter de zeven zussen hebben gestaan, ook al heeft het merendeel van hen inmiddels toegegeven dat ze me voor gek verklaarden dat ik aan zo’n enorm project wilde beginnen. Jez en Catherine bij Pan Macmillan, Verenigd Koninkrijk; Knut, Pip en Jorid bij Cappelen Damm, Noorwegen; Georg, Claudia en het team van Goldmann, Duitsland; Donatella, Antonio, Annalisa en Allessandro bij Giunti, Italië; Marite en Una bij Zvaigzne abc, Letland; Jurgita bij Tyto Alba, Litouwen; Fernando, Nana en ‘De Broers’ bij Arqueiro, Brazilië; Marie-Louise, Anne en Jakob bij Rosinante, Denemarken – om er maar een paar te noemen. Jullie zijn allemaal vrienden van me geworden en we hebben samen al heel wat afgelachen tijdens mijn boekentournees. Heel, heel erg bedankt, omdat jullie zulke zorgzame en wijze peetouders zijn voor de zussen en voor mij.

Mijn enorme dank gaat uit naar Ella Micheler, Susan Moss, Jacquelyn Heslop, Lesley Burns en natuurlijk Olivia Riley – beter bekend als Team Lulu – die hebben gezorgd voor onmisbare research, redactionele bijstand en huishoudelijke ondersteuning achter de schermen, in een jaar dat chaotisch verlopen is. Bedankt voor jullie geduld en jullie vermogen om op korte termijn te multitasken, naarmate ik en mijn leven steeds drukker zijn geworden. Tegen Stephen – echtgenoot, impresario, adviseur en beste vriend – wil ik zeggen: zonder jou had ik dit niet gekund.

Harry, Bella, Leonora en Kit – ik ben zo trots op jullie allemaal. Jullie laten me huilen van het lachen, van frustratie en geluk, en slagen er altijd in om me met beide benen op de grond te houden. Ik hou van jullie allemaal.

Tot slot, zoals altijd, bedank ik mijn lezers in de hele wereld: jullie hebben de zussen in jullie hart gesloten en net zo met hen meegelachen, liefgehad en gehuild als ikzelf toen ik hun verhalen opschreef. Simpelweg omdat we – net als zij – menselijk zijn. Dank jullie wel.

Bibliografie

Munya Andrews, The Seven Sisters of the Pleiades (Spinifex Press, 2004).

John Bailey, The White Divers of Broome (Pan Macmillan Australia, 2002).

Annie Boyd, Koombana Days (Fremantle Press, 2013).

Diney Costeloe, The Throwaway Children (Head of Zeus, 2015).

J. E. deB. Norman en G. V. Norman, A Pearling Master’s Journey (bpa Print Group Pty Ltd, 2008).

Susanna de Vries, Great Pioneer Women of the Outback (Harper Collins, 2005).

Mark Dodd, The Last Pearling Lugger (Pan Macmillan Australia, 2011).

Martin Edmond, Battarbee and Namatjira (Giramondo, 2014).

Aji Ellies, The Pearls of Broome (CopyRight Publishing Company Pty Ltd, 2010).

Barry Hill, Broken Song: TGH Strehlow and Aboriginal Possession (Vintage, 2002).

Ion L. Idriess, Forty Fathoms Deep (Angus and Robertson Limited, 1945).

John Lamb, Silent Pearls: Old Japanese Graves in Darwin and the History of Pearling (Bytes On Colours, 2015).

Peter Latz, Blind Moses (iad Press, 2014).

Carl Strehlow, Die Aranda- und Loritja-Stämme in Zentral-Australien (Ed. Städtisches Völkerkunde-Museum Frankfurt am Main en Moritz Freiherr v. Leonhardi, Vol. 1-5, Frankfurt 1907-1920).

TGH Strehlow, Journey to Horseshoe Bend (Giramondo, 2015).

John G. Withnell, The Customs and Traditions of the Aboriginal Natives of North Western Australia (Dodo Press, 1901).

Colofon

Uitgegeven door Xander Uitgevers bv

Hamerstraat 3, 1021 jt Amsterdam

..

www.xanderuitgevers.nl

..

Oorspronkelijke titel: The Pearl Sister

Oorspronkelijke uitgever: Pan Macmillan

Vertaling: Dieuwke van der Veen, Erica Disco en Kees van Weele

Omslagontwerp: zero-media.net, Munich

Belettering: Studio Marlies Visser

Omslagbeeld: FinePic

Auteursfoto: Lana Pinho

Verzorging ePub: Michiel Niesen, ZetProducties

..

Copyright © 2017 Lucinda Riley

Copyright © 2018 voor de Nederlandse taal:

Xander Uitgevers bv, Amsterdam

..

isbn 978 94 0160 952 4 | nur 302